Berichten

De salamitechniek is ooit de aanleiding geweest om dit blog te beginnen. Je belastende activiteiten in plakjes snijden en beter verdelen over de dag, dat is de bedoeling ervan. Want een salamiworst eet je ook niet in één keer op, dat trekt je maag niet. Dat ik daar niks aan vind en er niet zoveel van bak, moge duidelijk zijn, gezien de titel van dit blog.

Maar toch, als ik terugkijk naar de laatste keer dat ik mijn plakjes salami op een rijtje legde: er zit verbetering in! Er zit meer balans in hoe ik mijn dagen indeel en dat merk ik aan mijn lijf. En nog stinkt die salami…

Hoe weet je nu hoeveel plakjes salami (of lepels) je op een dag hebt?

Volgens de lepeltheorie (klik hier voor het origineel van Christina Miserandino) kun je met lepels laten zien hoe zwaar activiteiten wegen voor iemand die chronisch ziek is. Ik hou het op plakjes salami, omdat mijn blog daar nu eenmaal naar vernoemd is. Het principe is hetzelfde: je hebt er maar een beperkt aantal van, minder dan een gezond persoon. Op is op en het is niet verstandig om te lenen, want daar krijg je later de rekening van.

Maar hoe weet je nu hoe belastend een activiteit voor jou is? Hoeveel plakjes salami je daaraan kwijt bent? En is dit iets wat vastligt, of kan dit ook veranderen?

Geloof mij, dat was voor mij echt een behoorlijke zoektocht. Even een revalidatietrajectje van een paar maanden was hier echt niet genoeg voor. Revalidatietraject nummer twee van iets meer maanden ook niet. Ik ben nu zo’n anderhalf jaar met mijn huidige revalidatiearts bezig en nu pas heb ik een beetje het idee dat ik doorheb wat mijn lijf aankan.

Want ik moest dus terug, de lat lager leggen. En nog lager. En nog lager. Ik was al zoveel jaar flink over mijn grenzen aan het gaan, ik had geen idee meer waar mijn grens echt lag. Elke keer dacht ik dat ik die lat nu toch wel laag genoeg had gelegd. Maar nee, nòg een stukje lager dus. Me ziekmelden op mijn werk. Stoppen met de sportschool. En thuis na elk plakje salami weer op de bank liggen.

En op het moment dat ik dacht dat de pijn en vermoeidheid hun laagste punt hadden bereikt, ben ik het in kaart gaan brengen. Hoeveel activiteiten plan ik op een dag en hoe zwaar maak ik deze om aan het eind van de dag nog een acceptabel niveau qua pijn en vermoeidheid te hebben? Klinkt behoorlijk subjectief en het is ook enorm lastig dit concreet te maken. Maar een pijnscore van maximaal 3 en na inspanning me na twintig minuten rusten weer fit voelen, is voor mij acceptabel.

salami salamitechniek activiteiten wegen

18 Plakjes salami per dag

Op het whiteboard in mijn naaikamertje heb ik het een poosje bijgehouden. Net zoals de vorige keer: een plakje salami staat voor een half uur belasting, een extra plakje voor de zwaardere activiteiten en een wit rondje voor een half uur rusten.

Vergeleken met toen kosten lesgeven en boodschappen doen me geen twee plakjes salami meer per half uur. Dat doe ik inmiddels ook met rolstoel, wat het minder zwaar maakt.

Maar 18 plakjes dus. 9 in de ochtend, 6 in de middag en 3 in de avond. Van de 24 uur die er in een dag zitten, lig ik er 8 op bed ‘s nachts. Blijven er 16 over, waarvan ik er dus maar 9 actief kan besteden. De overige 7 zijn om te rusten. Rusten is in mijn geval niet dat ik een middagdutje doe, maar vaak lig ik wel plat. Of in ieder geval hang ik in wat kussens en leg ik mijn benen op de bank.

En van die 9 uur die ik op een dag actief kan zijn, gaan er nu ongeveer 4 naar mijn werk (inclusief reistijd). Dat is dan wel nu ik nog steeds deels ziek gemeld ben.

Dit zijn dan mijn plakjes. Die zien er anders uit dan bij een ander, er is ook geen goed of fout aantal plakjes. Voor sommigen kost douchen al een dubbel plakje en voor een ander is het aan tafel eten een rustmoment.

Toch stinkt die salami…

Het gaat best goed, met die 18 plakjes red ik het wel. Ook om buiten mijn werk nog zo nu en dan iets anders te doen. Zoals afgelopen week had ik toevallig voor allebei mijn dochters iets van een studievoorlichtingsbijeenkomst waar we heen moesten. Maar eigenlijk is er zo elke week weer een afspraak waar ik heen moet, voor mezelf of voor mijn meiden.

Ik red het nu, met de uren die ik nu werk. Nu het goed gaat, wil ik langzaamaan weer gaan opbouwen. Op advies van de bedrijfsarts ben ik eerst binnen die uren andere activiteiten gaan doen, zoals lesgeven. En nu dat best aardig gaat, wil ik weer meer uren gaan maken. Maar dan nog komen er niet ineens extra plakjes salami uit de lucht vallen. Het zou best zo kunnen zijn dat ik mijn plakjes die ik privé wil gebruiken, straks voor mijn werk nodig heb. En dat stinkt, want ik wil het gewoon allebei. Èn mijn werkdagen langer kunnen maken èn buiten mijn werk nog kunnen koken, een boodschapje doen, enzovoort.

Net als dat mijn plakjes salami voor het lesgeven en boodschappen doen zijn verminderd, zou ik kunnen kijken naar hoe ik andere activiteiten minder zwaar kan maken. De pauze op mijn werk bijvoorbeeld, dat zou eigenlijk echt een rustmoment moeten zijn. Nu kan ik wel een stretcher meenemen naar mijn werk en daar op gaan liggen in de pauze. Dat heb ik jaren geleden ook al eens gedaan. Maar in de docentenkamer zou dat wat krap worden en om nou in mijn uppie pauze te gaan houden… Ook dat stinkt.

En weer verder puzzelen…

Een stretcher vind ik dus niet zo’n goede optie, maar ik zou wel een bureaustoel kunnen gebruiken waarvan de rugleuning verder naar achteren kan en dan mijn benen op een stoel leggen. Neemt nog steeds veel ruimte in in de docentenkamer, maar haalt wel even een beetje druk van mijn bekken af.

Of misschien als ik ooit een goede trippelrolstoel heb waarbij ik de rugleuning en zitting wat kan kantelen, dat dat nog wat scheelt. Sowieso zou dat het reizen naar mijn werk minder zwaar maken, want dan hoef ik mijn rolstoel niet meer mee te zeulen.

Als ik thuis op mijn laptop wil werken, zou ik dat ook liggend op de bank kunnen doen. Alleen mijn polsen vinden dat weer niet zo heel prettig.

Er zijn zo vast nog wel mer mogelijkheden, alleen moet ik die nog ontdekken. Komt vast goed. En wie weet, als ik nou een flinke poos binnen die grenzen van mij blijf, lukt het me wel om die plakjes salami op te hogen.

Wat helpt jou om activiteiten minder belastend te maken en zo meer te kunnen op een dag?

Lenovo Yoga 720Sinds de meivakantie ben ik voor 50% ziek gemeld en inmiddels is daar weer de helft van afgegaan. Nu werkte ik daarvoor al korte dagen, doordat ik mijn aanstelling van 24 uur verspreid had over vier keer zes uur. Daar is nu nog maar twee keer drie uur van over. Voor zolang het schooljaar nog duurt dan.

En dat thuiszitten… Dat is nog best een uitdaging.

Mijn werkdagen

Met het einde van het schooljaar in zicht, plan ik mijn werkdagen wat flexibeler. Zo kan ik toch bij de belangrijkste overleggen zijn, zoals de examenvergaderingen. Maar die drie uurtjes vliegen echt voorbij.

Het is vooral prioriteiten stellen, plannen, instructies geven en controleren wat ik nu doe. Vooral dat delegeren vind ik ontzettend moeilijk om te doen. Maar inmiddels heb ik het zo vaak van anderen gehoord en het tegen mezelf gezegd: ik moet het gewoon loslaten.

Het thuiszitten

Oef, dat ging wel even met vallen en opstaan in het begin.

De eerste week dacht ik: ik moet mijn rust nemen, dus veel liggen. Ik kreeg er spontaan nare plekken van op mijn huid, van al dat liggen. En meteen daarna sloeg ik door naar de andere kant. Om het liggen af te wisselen, ging ik maar wat achterstallige administratie opruimen. Maar voor ik het wist, zat ik een paar uur achter mijn bureau papieren te sorteren. Tja, dan had ik me net zo goed niet ziek hoeven melden, dat had ik op mijn werk ook kunnen doen.

Maar die balans erin vinden, dat vond ik toch zo lastig. Als ik eenmaal te lang op de bank lig, heb ik geen zin meer om wat te gaan doen. Maar als ik eenmaal ergens mee bezig ben, wil ik niet stoppen. Ik weet wel dat ik alles in stukjes moet hakken, maar het doen is een ander verhaal.

Pittige & milde salami

Ok, meer structuur dus. Dat kan ik wel. Ik ben opgegroeid tussen autisten en in mijn werk blink ik er altijd al in uit.

Op de salamitechniek weer een tandje scherper af te stellen, besloot ik mijn dagelijkse activiteiten onder te verdelen in pittige en milde plakjes salami. Een pittig plakje zou dan maar een half uur moeten duren, een mild plakje hooguit anderhalf uur. En na elk plakje een half uur rust, of een uur als een pittig plakje toch iets pittiger is uitgevallen.

Wat ik dan onder een pittig plakje salami versta:

  • Douchen, aankleden, ontbijt klaarmaken
  • De was doen
  • Vaatwasser in- en uitruimen
  • Boodschappen doen
  • Opruimen
  • Stofzuigen
  • Fitnessen
  • Fietsen
  • Dansen

En milde salami is bijvoorbeeld:

  • Werken aan mijn blog
  • Naaien
  • Borduren
  • Een spel doen met de kinderen
  • Op visite gaan
  • Op de laptop werken

Het werkt natuurlijk niet altijd om het exact in een half uur of anderhalf uur te proppen. Maar met dit als basis, kan ik op andere momenten wel iets flexibeler zijn.

Het rusten hoeft ook niet per se platliggen met de ogen dicht te betekenen. Op de bank hangen voor de tv, of een spelletje doen op de ipad, of een boek lezen, werkt ook prima bij mij.

Doelloos bankhangen is niks voor mij!

Hoewel het me na een werkdag van drie uur best lukt om hetzelfde aantal uur voor pampus te liggen, ga ik me op een vrije dag toch snel vervelen. En met de zomervakantie in aantocht, bedacht ik me dat ik wel wat kleine, kortdurende activiteiten kon inplannen, zoals:

  • Kleine naaiprojectjes, zoals ondergoed naaien. Ik heb nog een aardige doos vol restjes tricot die ik weg wil werken. En ondergoed wat matcht bij je jurk, hoe leuk is dat! Een hipster heb ik in een half uurtje geknipt en genaaid. Lekker snel resultaat dus.
  • Oefenen met de gebarenchallenge. In februari heb ik me opgegeven voor een gebarenchallenge. Hierbij krijg je elke week een filmpje met nieuwe gebaren die je kunt leren. En ik loop hier nogal in achter, dus daar mag ik wel wat aan werken.
  • Pinterest onder de knie krijgen. Ik zie zo vaak andere bloggers die profijt hebben van Pinterest. Dat wil ik ook wel natuurlijk! Mijn Pinterestpagina is nog een beetje een rommeltje, die mag wel wat gestructureerd worden. En dan meteen maar goed bijhouden.
  • Boek lezen: Living Life to the Fullest. Hier staat een programma in met oefeningen voor mensen met EDS. Ik heb het wel al eens doorgebladerd, maar ben er nog niet echt voor gaan zitten. Het is namelijk een behoorlijk dik boek. Maar als ik het eenmaal gelezen heb, kan ik er vervolgens ook wat oefeningen uit halen die voor mij nuttig zijn. Heb ik weer wat te doen.

En daarnaast is er nog genoeg ruimte om echt te relaxen hoor! Maar ik denk dat die kleine activiteiten me helpen om iets van een balans te vinden tussen ontspannen en inspannen. En tegelijkertijd me het gevoel geven dat ik iets bereikt heb aan het eind van de dag. Of aan het eind van de zomervakantie.

Wat zou jij als tip geven om het thuiszitten en bankhangen minder doelloos te maken?

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

rolstoeldrager rolstoel scooter

Alles gewoon lekker zelf doen, ik hou er wel van. Maar het dan ook goed voor elkaar hebben voor jezelf, is toch weer een ander verhaal.

Afgelopen week las ik toevallig vlak achter elkaar een stuk uit het boek Understanding hEDS and HSD over self-management en een artikel uit het VED magazine over self-care. En ik dacht: daar kan ik wel wat mee. Of, sterker nog: daar móet ik wat mee.

Wat is self-care dan eigenlijk?

Sommige Engelse termen zijn lastig naar één Nederlands woord te vertalen. Self-care is niet hetzelfde als zelfzorg. Bij zelfzorg gaat het erom dat je jezelf kunt wassen, aankleden, kunt eten en dat soort dingen. Self-care gaat meer om je welzijn, zoals ik het begrepen heb.

Ik zou het eerder vertalen naar zorgzaam of lief zijn voor jezelf. Niet altijd maar anderen op de eerste plaats zetten, maar ook eens jezelf wat aandacht schenken. Aandacht voor je binnenkant en de buitenkant, op alle vlakken eigenlijk.

Heb jij enig idee of jij goed voor jezelf zorgt? Het Headington Institute heeft een test waarmee je kunt zien hoe hoog je scoort als het gaat om self-care. Wel in het Engels en je moet ook nog zelf de punten optellen. Pffff….

Self-care challenge

Nu stond er dus in dat VED-magazine al één, maar voor wie geen lid is, heeft Pluseenbeetje ook een hele leuke self-care challenge!

Ik had me maanden geleden al voorgenomen eraan mee te doen en onbewust heb ik al het één en ander gedaan. Zoals:

  • Een kaartje sturen naar een vriendin: Gek genoeg voelt dat heel anders dan gewoon een whatsappje sturen. De moeite die je erin stopt om voor die persoon en die situatie een geschikt kaartje te vinden… hopelijk is dat ook overgekomen.
  • In jezelf investeren: Een privé-fusion-buikdansles mèt rolstoel staat (bijna) op de planning!
  • Uit je comfortzone stappen en iets nieuws doen: Ik bewonder mensen die van alles opgeven en voor hun dromen gaan. Dat is niet iets wat ik zelf zo snel zou durven, maar vind het wel leuk om ze daarin te steunen. Dus ga ik binnenkort langs bij Darkashter voor een fotoshoot, ook heel erg buiten mijn comfortzone trouwens…
  • Opruimen en weggooien: Twee vuilniszakken uit mijn kledingkast. Weg met die versleten zooi en kleding die ik toch nooit meer ga passen.
  • Een spa at home night: Ik heb er alles voor in huis: infraroodsauna, ligbad, lekkere badspulletjes en crèmetjes… En zo heel af en toe neem ik er ook de tijd voor om er gebruik van te maken.

En wat is self-management?

Bij self-management gaat het erom dat je de vaardigheden in huis hebt om zelf op de juiste manier om te gaan met je aandoening of beperking. Dat je zelf de informatie kunt vinden die je nodig hebt, keuzes kunt maken in wat goed voor je is, je gedrag kunt veranderen, samen kunt werken met zorgverleners en steun kunt vinden bij anderen.

Het gaat er dus niet zozeer om dat je het allemaal alleen doet, maar wel dat jij zelf degene bent die het aanstuurt.

Ik vond dit filmpje wel verhelderend en veel ervan komt ook overeen met wat ik gelezen heb in ‘Understanding hEDS and HSD’. In het Nederlands is er ook wel genoeg over te vinden, bijvoorbeeld op het Kennisplein Chronische Zorg. Veel is dan geschreven gericht op de zorgverleners en het ligt er wel dik bovenop dat het gericht is op het besparen van zorgkosten. Aan de andere kant past het bij de mondigheid van de mensen in deze tijd en sluit het ook weer aan bij die 21e eeuwse vaardigheden.

Self-management tips

Alhoewel dit vooral gericht is op mensen met chronische aandoeningen of beperkingen, denk ik dat iedereen wel een beetje self-management kan gebruiken. Bijvoorbeeld:

  • Ga op zoek naar juiste informatie (over je aandoening): Vertrouw niet zomaar elke website of ‘de nicht van de buurvrouw die ook zoiets heeft gehad’. Je huisarts is vaak een goed startpunt en daarnaast zijn er veel patiëntenverenigingen die informatie over ziektes en aandoeningen online hebben staan.
  • Praat met je partner/vrienden over veranderende relaties en wat het met je doet: Ja, dat doe ik ook altijd. Niet dus. Maar het zal vast wat ongemakkelijke en onzekere momenten weg kunnen nemen.
  • Kijk welke trucjes/hacks/oefeningen bij jou werken om het dagelijks leven aangenamer te maken: Ik heb zo bijvoorbeeld mijn maniertjes om brood te smeren, boodschappen te doen of mijn rolstoel mee te nemen. Het ziet er soms belachelijk uit, maar voor mij werkt het.
  • Hou een dagboek bij om inzicht te krijgen in wat bij jou je pijn en vermoeidheid veroorzaakt: Ok, hier ben ik ook al niet zo goed in. Gelukkig heb je daar ook apps voor!
  • Wissel inspanning af met ontspanning: Daar is die salami-techniek weer…
  • Zoek steun bij lotgenoten: Lang leve social media. Je hoeft er niet eens je bed voor uit.

Het is inmiddels 22.15 uur en ik kan hier nog wel uren over praten. Maar nog beter is het om het ook uit te voeren. Dus die laptop kan uit en jullie komen er verder vast zelf wel uit.

Scroll bijvoorbeeld even naar beneden naar alle tags die hier op mijn blog te vinden zijn. Daarin is genoeg te herkennen als het gaat om self-care en self-management, van afvallen tot zelfredzaamheid. En vergeet vooral die salamitechniek niet! 😉

Zorg goed voor jezelf!

Inspannende activiteiten afwisselen met ontspannende activiteiten, om zo je energie meer te spreiden over de dag en niet te overbelasten. Net als een salamiworst die je niet in één keer opeet, maar steeds een plakje van neemt.

De salamitechniek heb ik niet zelf bedacht, maar deze komt uit het boek De pijn de baas. Ik weet dat het goed voor mij en mijn lijf is, maar het is gewoon niet leuk om er continu zo bewust mee bezig te moeten zijn.

Maar hoe doe ik dat dan, die salamitechniek toepassen? Daar wilde ik vandaag eens bij stilstaan en het visueel maken door, jawel: plakjes salami! Hieronder is een gemiddelde week te zien, zonder bijzondere uitstapjes of iets dergelijks. Je ziet duidelijk de overvolle dagen en de dagen die goed in balans zijn.

De witte rondjes geven de rustmomenten aan. Hierbij is het voor mij vooral van belang dat ik mijn bekken ontlast. Rechtop zitten is misschien niet zo inspannend als staan, maar ontspannend is het ook niet. Ontspannen is voor mij platliggen of schuin tegen kussens aan leunen en mijn benen op de bank. En waarschijnlijk komen de witte rondjes ook wel overeen met de tijden dat ik online ben op social media, haha!

De plakjes salami zijn juist de activiteiten die mij inspanning kosten. Sommige activiteiten kosten mij dubbel zoveel inspanning, die hebben een plakje erbij gekregen. Nu is er nog wel verschil tussen de ene inspannende activiteit en de andere. Het afwisselen van houding is in de foto’s niet duidelijk zichtbaar, maar wel minstens zo belangrijk.

Maandag

De maandagen zijn voor mij het zwaarst, omdat ik dan een aantal uur voor de klas sta. Daarom kies ik er al voor om niet op de fiets naar mijn werk te gaan, maar met de scooter.

De pauzes zijn voor mijn hoofd vaak wel even pauze, maar voor mijn lijf niet. Ik heb ooit wel een stretcher gehad op mijn werk, maar daar voelde ik me toch wel ongemakkelijk bij. Je zet ‘m niet even in de docentenkamer en ik vind het toch wel zo gezellig om in de pauzes met mijn collega’s te kletsen.

En gelukkig is mijn man dan bij thuiskomst zo lief om te koken, want na zo’n dag kan ik alleen nog maar op de bank liggen ‘s avonds.

Dinsdag

De dinsdag is ook een lange werkdag, maar voelt minder zwaar dan de maandag. Een valkuil is dan wel dat ik lang achter elkaar achter de laptop blijf werken en te weinig wissel van houding. Het archiveren van examens bewaar ik bewust voor het einde van de dag, want dit is een klusje waar ik niet heel veel bij na hoef te denken. Alle overige taken die ik als examenleider doe, vragen behoorlijk wat concentratie, vandaar dat ik die wil doen als ik nog helder ben.

Woensdag

Op woensdag ben ik vrij en dan kan ik wèl goed die salamitechniek toepassen. De boodschappen en fitnessen red ik dan precies onder schooltijd van mijn jongste dochter. Nu had ik het bloggen voor ‘s middags staan, maar ik ga ook wel eens nog even naar de markt of de bibliotheek met mijn dochter. En dan ‘s avonds een uurtje onderuitgezakt op de bank nog wat bloggen.

Donderdag

Op donderdag werk ik maar een halve dag en ben ik voornamelijk met examentaken bezig. Ik lunch dan thuis en daarna moet ik wel even liggen voor ik nog wat in het huishouden of aan hobbyen kan doen. Meestal probeer ik wel te koken voor het gezin, omdat mijn man dan wel gewoon een lange werkdag heeft. Ik zie dat ik het extra plakje salami voor het koken hier vergeten ben, maar het koken vind ik toch wel een zware activiteit. Ook al hebben we een hoge stoel in de keuken staan, ik zit of sta er niet fijn.

Vrijdag

Ook op vrijdag weer een halve dag werken en dus zo’n beetje hetzelfde verhaal als donderdag. Op die halve werkdagen probeer ik vaak wel de fiets te pakken naar mijn werk. Het is maar een kwartiertje fietsen en zo pak ik toch weer wat beweging mee.

Zaterdag

Zaterdag is mijn ochtendje dansen bij Misiconi. Dat is nog best een lang stuk achter elkaar, ook al zit er een pauze tussen en kan ik fijn in mijn dansrolstoel blijven zitten. Eenmaal thuis ga ik dan ook weer even liggen, voordat ik weer wat actiefs ga doen. Als ik op een zaterdagavond uit ga of naar vriendinnen, dan plan ik een chill-middag in. En vaak ook een chill-zondag erachteraan.

Zondag

Zondagochtend ga ik altijd even een stukje fietsen. En dan niet in de relaxstand zoals wanneer ik naar mijn werk fiets, maar ik probeer er een beetje tempo in te houden. Op deze zondag was er niks bijzonders ingepland, maar we gaan ook regelmatig met het gezin de deur uit in de middag.

Elke zondagavond eten we macaroni bij mijn schoonfamilie. Wel relaxt dat we dan niet hoeven te koken! En gezellig natuurlijk, want mijn schoonzus, zwager en nichtjes zijn er dan ook.

Had jij al eerder van de salamitechniek gehoord? Is dit iets wat je goed kunt toepassen in je dagelijks leven?

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

 

IMG_20150917_121225
Twee vliegen in één klap: èn ik kan dag 21 van het lijstje afstrepen voor de 30 Day Blog Challenge van Hare Maristeit èn ik draag mijn steentje bij aan het onder de aandacht brengen van de Week van de Pijn. Want die twee hebben alles met elkaar te maken. Hoe mijn dag eruit ziet, is altijd afhankelijk van de pijn die ik heb. Die pijn is er elke dag, maar de mate ervan is wisselend, zoals ik al eens schreef toen ik uitlegde hoe mijn pijnschaal eruit ziet.

Sinds de start van dit schooljaar zijn mijn werkdagen gewijzigd. In plaats van drie hele dagen werk ik nu twee hele en twee halve dagen. Dat heeft enerzijds met mijn nieuwe taak op mijn werk te maken, maar aan de andere kant wilde ik ontdekken of dit voor mij zou werken, of ik de dagen dan beter volhoud. Dus leek het me een goed idee om zo’n dag in kaart te brengen waar ik alleen maar de ochtend werk.

Vrijdagochtend: aan het werk!

Om kwart over zes gaat de wekker. Niet dat ik ‘m nodig heb, ik word altijd minstens een uur daarvoor al wakker van de pijn. ‘s Nachts slaap ik met braces om mijn enkels en pols, als ik dit niet doe, gaan die gewrichten scheef hangen en kan ik door de pijn niet meer slapen. Met braces slaap ik zo’n twee a drie uur langer, maar toch word ik nog wakker van de pijn. Inmiddels ben ik zo gewend aan die kolossale dingen, dat ik er in mijn slaap mee op mijn zij draai. En dan drukt het plastic zo in mijn voet, dat het pijn gaat doen en ik er wakker van word. Dan maar weer uit die dingen.

Maar op zich kom ik aan voldoende rust zo. Zodra de wekker gaat, stap ik onder de douche, kleed ik me aan en ruim nog wat was op, voordat ik mijn jongste dochter wakker maak. Beneden maak ik vast mijn havermoutpap klaar en terwijl die afkoelt, scroll ik op de bank wat blogs door en Facebook. Om zeven uur zijn allebei mijn dochters beneden, worden tassen ingepakt, boterhammen gesmeerd en ontbijten we samen aan tafel. Mijn meiden zorgen zelf voor hun eigen eten en spullen, mij kost dat teveel pijn. Ik heb wel ooit een aangepast (gehoekt) mes aangeschaft, in de hoop dat het dan minder pijn doet om een boterham te smeren en te snijden, maar dat werkte niet. Het vasthouden van de boterham deed me meer pijn dan het snijden en om overal nou maar aangepast keukengerei voor aan te schaffen… dan maar pap.

Voordat we op de scooter stappen om naar de bso te gaan, zorg ik dat de vaatwasser uit- en ingeruimd is. En het eerste wat ik doe als ik om tien voor acht de docentenkamer binnenstap, is even een kopje thee nemen. Bijkomen van alle handelingen die ik al achter de rug heb en even omschakelen naar wat nog gaat komen.

Op vrijdag heb ik geen lessen, maar ben ik alleen met examenzaken bezig. Daar heb ik een apart kamertje voor, waar mijn trippelstoel ook staat. En met de nieuwe vloer die we hebben, is dit ideaal: ik hoef niet op te staan om iets in een kast op te zoeken, kan er gewoon trippelend op mijn stoel heen. De ochtend vliegt voorbij, ik loop nog wat heen en weer om aan collega’s te vragen en dan is het alweer tijd om naar huis te gaan.

Vrijdagmiddag: mama Jacq in de weer

Mijn jongste komt alleen naar huis, we lunchen samen relaxt op de bank. Zo kan ik meteen bijkomen van mijn ochtendje werken waar ik al genoeg rechtop heb gezeten. Op zich is een ochtend goed te doen qua pijn. Ik heb wel wat last van mijn rug en enkels, maar nog genoeg energie om na de lunch lopend even de stad in te gaan. Met mijn dochter heb ik afgesproken dat ik even een cadeautje zou kopen voor het feestje vanmiddag (waar ze gisteren pas voor uitgenodigd was). Na schooltijd wacht ik haar dan bij school op met dat cadeautje om haar naar het feestje te brengen.

Het lopend de stad in gaan heb ik wat overschat, ook al heb ik mijn wandelstok bij me. Het is maar tien minuten lopen en ik heb nog een afspraak bij de opticien, waar ik dan wel even uit kan rusten. Maar net twee straten verder krijg ik al veel last van mijn heup en enkels van het lopen. Teruggaan zou zonde zijn van de tijd, dus ik loop maar door. Zal je net zien dat de opticien in twee minuten klaar is… daar gaat mijn rustmomentje.

Eenmaal thuis moet ik echt even platliggen, alles doet zo’n pijn. En ik blijf liggen tot het bijna tijd is om naar school te gaan. Nog even snel een maaltijdsalade voor vanavond in elkaar flansen en ik ga met mijn eigenwijze kop weer lopend richting school. Ook dit is maar een stukje van vijf minuten en bij school kan ik meteen weer op een bankje gaan zitten. Maar eigenlijk is het teveel, zeker omdat ik ook nog langs dat feestje moet. Dochterlief eenmaal afgezet met cadeautje en al, loop ik weer naar huis waar ik de bank opzoek. Mijn oudste dochter komt thuis en is terwijl zij haar huiswerk maakt aan de eettafel, kletsen we wat terwijl ik op de bank blijf liggen.

Na een half uurtje is de pijn weer wat weggezakt en ga ik nog even achter mijn laptop aan mijn blog werken tot het etenstijd is. Ik zit daarbij in de gekste houdingen in mijn bureaustoel en wissel ze continu af, omdat mijn heup en rug al snel pijn gaan doen. Misschien toch eens een fatsoenlijke stoel hier thuis aanschaffen.

Vrijdagavond: in de chillmodus

Aan het eten hoef ik gelukkig niks meer te doen, dat is opscheppen en naar binnen werken. Als toetje loop ik met mijn oudste dochter even naar de ijssalon. Ik doe alles voor ijs, dus ook mezelf martelen met het heen en weer lopen. Thuis heb ik weer een half uurtje de tijd om te liggen voordat ik mijn jongste dochter op kan halen bij het feestje. Lopend, want het is maar een klein stukje en ik heb me nou eenmaal voorgenomen om die kleine stukjes te blijven lopen.

De rest van de avond is het bankhangtijd. Lekker een filmpje aan met de meiden. Ik merk nu pas hoeveel ik mijn enkels overbelast heb met al dat lopen. Ondertussen word ik gefeliciteerd door mijn telefoon die aangeeft dat ik nog nooit zoveel gelopen heb op een dag, wel een kilometer of zeven. Wat een grapjas, die telefoon. Hij heeft mijn scooterritjes meegerekend, het zal bij elkaar opgeteld hooguit drie kilometer zijn geweest.

Het traplopen ‘s avonds probeer ik zoveel mogelijk te beperken. Mijn jongste breng ik nog wel naar bed en ik hang meteen de was nog even op, zodat ik niet alleen maar die trap op en af hoef voor een kus. Mijn oudste krijgt haar kus beneden als de film is afgelopen. Niet heel lang erna ga ik ook naar boven en naar bed. Ik trek mijn braces weer braaf aan en neem me voor om voortaan eerder mijn fiets of rolstoel te pakken, want ook met braces blijf ik de pijn in mijn enkels voelen.

Salamitechniek

Al is dit wel een behoorlijk volle dag en ben ik met al dat lopen best wat over mijn grens gegaan, toch helpt het mij om die salamitechniek dan toe te passen: inspanning afwisselen met ontspanning. Sowieso hou ik stukken meer energie over na een halve dag werken (anders had ik het ook niet in mijn hoofd gehaald om steeds te gaan lopen). Maar door steeds even te gaan liggen of rusten na het lopen of werken, trekt de pijn weer wat weg en komt er weer wat energie voor terug.

Alleen dat afstemmen van die techniek op wat mijn lijf daadwerkelijk aankan en dit steeds weer bijstellen, daar moet ik nog een beetje in bijschaven…

De Week van de Pijn is van 26 september t/m 1 oktober 2016. Hierbij is het streven meer (h)erkenning te krijgen voor chronische pijn, meer kennis over deze meest voorkomende, maar minst begrepen klacht en meer samenwerking bij pijnbestrijding.

30-Day-Blog-Challenge-NL-1Maris van Hare Maristeit heeft deze blog challenge gestart en het leuke is dat er geen regels zijn! Ik weet niet of ze had kunnen weten dat ik ze zo ontzettend door elkaar zou gooien, maar ze heeft gezegd dat het mag, dus zo ga ik het aanpakken:

De 30 day blog challenge is in het leven geroepen vanwege de komkommertijd en om bloggers te inspireren. Maar laat ik nou juist in de zomervakantie veel tijd en inspiratie hebben… Met het schrijven ben ik wel in de zomervakantie begonnen, maar het plaatsen zal waarschijnlijk heel onregelmatig gebeuren op momenten dat ik het na de vakantie te druk heb om wat nieuws te schrijven. Of ik aan alle onderwerpen toekom… ik weet het niet. Ik ga ze in ieder geval door elkaar gooien en hier en daar combineren.

Voor vandaag dag 1 en 5:

De naam van mijn blog

Ik heb al eens eerder uitgelegd waarom Salami Stinkt. Het verwijst naar de salamitechniek die je tijdens revalidatie aangeleerd krijgt om te leren omgaan met chronische pijn. Hierbij is het de bedoeling dat je inspannende activiteiten afwisselt met ontspannende activiteiten, om zo het meeste uit je dag te kunnen halen, zonder te overbelasten. Want een salamiworst eet je ook niet in één keer op, die snij je in plakjes waar je af en toe wat van eet. Toen ik begon met dit blog na mijn eerste revalidatie had ik er moeite mee om zoveel te moeten inleveren. Ik wilde helemaal geen gas terug nemen, minder impulsief en spontaan worden. Vandaar Salami stinkt.

Het was dik vier jaar geleden dat ik die naam koos en in de tussentijd is er veel veranderd, ben ik veel veranderd. Ik heb mijn beperkingen wat meer geaccepteerd en doe mijn best om zoveel mogelijk uit mijn leven te kunnen halen. Salami stinkt nog steeds, liever ga ik op zoek naar alternatieven, ook al blijft die salamitechniek belangrijk om in mijn dagelijks leven toe te passen.

En in het bloggen hoop ik ook genoeg afwisseling te kunnen bieden. Alleen maar over mijn kwaaltjes schrijven, daar wordt niemand vrolijk van. Ik ook niet. Maar af en toe komt er nog een stinkend plakje salami langs.

Vijf bloggers die ik volg

Net als in het schrijven hou ik in het lezen ook van afwisseling. Ik volg veel ‘spoonieblogs’, blogs over chronische aandoeningen. Maar leuker vind ik het om te zien wat iemand met een chronische aandoening nog meer doet in het leven, dat het niet alleen maar om die kwaaltjes en beperkingen draait.

Zoals Vivians Vocabulaire. Vivian noemt zichzelf een chronisch zieke levensgenieter en dat is ook in haar blog terug te vinden. Ze schrijft veel over life- en mindstyle en dat ze net als ik in het onderwijs werkt, is natuurlijk een dikke plus.

Leonie van Sugarframe laat behalve haar persoonlijke leven met verschillende chronische aandoeningen ook allerlei andere onderwerpen langskomen op haar blog. Zoals recepten, DIY en reviews.

Wat me in Mijn Kladblog vooral aanspreekt, is de eerlijkheid en unieke schrijfstijl, Marion zegt waar het op staat. Ze schrijft over van alles en nog wat, haar chronisch ziek zijn en psychische problemen komen ook aan bod.

Mammatien is een mama/lifestyleblog maar dan net even anders. Middels dit blog wil Tineke meer bekendheid geven aan bekkenpijn, iets waar niet alleen zij, maar nog veel meer moeders mee kampen na de zwangerschap.

Lisanne van Lisanne leeft heeft een aanstekelijk enthousiasme in haar blogs en filmpjes. Een mind- en lifestyleblog waarin ze laat zien dat je ondanks beperkingen een leuk leven kan hebben.

 

Ik had eigenlijk nog wel een paar blogs willen noemen, maar heb het nu bij deze vijf gelaten. Een beetje in hetzelfde thema, meer dan alleen maar chronisch ziek. Ken jij nog blogs in dit thema die ik ook zou moeten volgen?

gezelschapspelletjes uno kaartspelOver het algemeen kunnen mijn meiden (9 en 13 jaar) zich prima zelf vermaken. Maar het is wel zo gezellig om af en toe samen een spel te doen. Maar er zijn dagen dat zelfs gezelschapsspelletjes aan tafel te vermoeiend voor me zijn. Zeker na een werkdag ben ik allang blij dat ik het red om tijdens het avondeten tot en met het toetje aan tafel te kunnen blijven zitten.

Er zijn weleens momenten geweest dat ik het gevoel had aan de zijlijn te staan: mijn gezin ging vrolijk verder terwijl ik languit op de bank lag.
Maar ook al lig ik languit op de bank, dan nog kan ik meedoen met mijn gezin. En vandaag besloot ik die meiden vanachter hun beeldscherm weg te trekken en een stapel spelletjes te testen: welke zijn geschikt om languit op de bank (of vanuit je luie stoel) te kunnen spelen?

Mijn oudste dochter heeft een selectie gemaakt van spelletjes welke we uitgeprobeerd hebben, dit was ons oordeel:

Wie is het?

Met een hoekbank is het even puzzelen wie waar gaat zitten/liggen, zodat je niet op elkaars bord kan kijken. Maar het bord kan makkelijk op je schoot blijven staan en op het ene kaartje na, zijn er geen losse onderdelen die makkelijk van het bord af vallen.

Galgje

Er zullen vast handigere versies zijn dan die wij hebben, is er ook niet een reiseditie van of zoiets? Met al die losse lettertjes in een grote doos verdwijnen er al snel een paar tussen de kussens van de bank. Waarschijnlijk is ouderwets met pen en papier galgje spelen een stuk praktischer. Dat ik het woord ‘aquarel’ niet kon raden voordat mijn poppetje aan de galg hing, heeft er natuurlijk niks mee te maken dat ik niet zo enthousiast ben over dit spel.

Boggle

Een compact spel werkt altijd goed als je geen tafel in de buurt hebt. Ook zonder stabiele ondergrond blijven de dobbelstenen op hun plek in het bakje. Ik heb alleen weer verloren, al was het maar met één punt verschil.

Rozenkoning

Dit is misschien niet zo’n bekend spel, maar hier in huis favoriet. Het is een bordspel waarbij je een zo groot mogelijk gebied moet veroveren met steentjes van jouw kleur en met behulp van kaartjes die de richting en het aantal passen aangeven. Alleen is het dus een groot bordspel, waardoor er op de bank niet veel plek meer is om de steentjes en kaartjes kwijt te kunnen. En met een stuiterende negenjarige in de buurt, loop je wel het risico dat het bord met steentjes en al van de bank af stuitert. Maar met een iets minder stuiterende dertienjarige is het wel te doen. En ik won, dus het is een leuk spel.

Sketch!

Ik weet eigenlijk niet wat het verschil tussen Sketch! en Pictionary is, volgens mij de kinderen ook niet en we zijn allemaal te lui om de gebruiksaanwijzing goed te lezen, dus doen we maar wat. Maar het gaat prima op de bank: de kaartjes kunnen in de doos blijven liggen en de bordjes om op te tekenen kun je makkelijk in je hand of op schoot houden.

Uno

Eigenlijk zijn kaartspellen altijd goed. Je hebt er niet veel ruimte voor nodig om het te spelen, of op te bergen. Op vakantie gaat dit spel (en andere kaartspellen) ook altijd mee. Met kaarten hoef ik niks op schoot te houden en kan ik, als ik wil, plat blijven liggen.

Conclusie

Hoe compacter het spel, hoe beter. Uno kwam als beste uit de bus, maar Boggle en Sketch! waren ook goed te doen. En de grote bordspellen bewaren we dan wel voor de dagen dat ik langer aan de eettafel kan zitten.

Zijn je kids jonger en nog niet toe aan dit soort spellen? Mammatien heeft vijf super simpele speeltips op een rijtje gezet waarbij je als moeder met beperking nog steeds die nodige aandacht kan geven.

omgevallen glasIk kan er echt niks aan doen. Lompheid zit me in de genen, letterlijk. Ik loop tegen tafels en deurposten aan, stoot glazen om, trap (of rol) mensen op de tenen, hoor niet wat je net  gezegd hebt tegen me en datgene wat ik beloofd had om nog te doen? Tja, helemaal niet meer aan gedacht. Maar ik doe het echt niet expres, het is de schuld van die irritante brain fog en mijn ietwat verstoorde proprioceptie.

Brain fog

Brain fog staat voor cognitieve problemen, zoals vergeetachtigheid, verminderde concentratie,  moeite met informatie verwerken of de juiste woorden vinden en het wordt veroorzaakt door onder andere oververmoeidheid en lichamelijke overbelasting. EDS’ers zijn niet de enige die er last van hebben, maar andersom komt het wel vaak voor bij EDS. Er is nog wel veel meer informatie over te vinden, google het maar of kijk eens op Ehlers-Danlos.org. Maar voor nu wilde ik het vooral hebben over wat bij mij werkt om scherp te blijven, of in ieder geval zo scherp mogelijk.

  • Niet multitasken. Gewoon niet doen. Niet nog even dat berichtje lezen terwijl je dochter vertelt hoe haar dag op school was, want je doet drie keer zo lang over het berichtje lezen en hebt nog niks opgepikt van wat je dochter verteld heeft. Dus focus op één taak. Thuis, maar zeker ook tijdens het werken werkt dat veel beter. Alhoewel dat als docent nog best lastig in de praktijk te brengen: collega’s die vragen stellen terwijl je aan het nakijken bent, of instructie geven en tegelijkertijd op het bord schrijven (ja, dat resulteert soms in hele bijzondere woorden die ik dan maar snel weer uitwis). De truc is dan om die knop te vinden waarmee je wèl die focus vindt.
  • To do lijstjes maken. Ik heb inmiddels een systeem gevonden wat bij mij werkt: de belangrijke afspraken die ik echt niet moet vergeten komen in mijn agenda, daarnaast heb ik op mijn werk een schrijfblok waar ik mijn lesvoorbereidingen in schrijf en taken die ik moet doen. Thuis heb ik een notitieboekje voor het bloggen en één voor het naaien waar ik in opschrijf wat ik wanneer wil gaan doen.
  • Pauzes nemen. Aangezien brain fog ook veroorzaakt wordt door oververmoeidheid, is het nuttig om dat voor te zijn. En dan komen we weer uit op de salamitechniek: inspannende activiteiten afwisselen met ontspannende activiteiten, om uiteindelijk meer energie over te houden.
  • Nalezen voordat je op verzenden klikt. Ik rommel nog weleens in een mailtje of berichtje door te knippen en plakken, waardoor ik soms ook vergeet een zin af te maken. Beetje slordig, dus ik lees zeker mijn werkmailtjes wel drie keer na. En een berichtje versturen in een Whatsappgroep, in plaats van naar een student: yep, schuldig.

Verstoorde proprioceptie

Proprioceptie is je positie- en bewegingsgevoel, dat wil dus zeggen dat je op gevoel weet waar en in welke stand je lichaamsdelen zich bevinden. Bij hypermobiliteit is dat gevoel verstoord, wat zich uit in onhandigheid en vaker blessures. Hypermobiele houdingen moet je dan ook zoveel mogelijk vermijden en al is het maar beperkt trainbaar bij EDS: het leren inschatten van de juiste stand is zeker nuttig. Een fysiotherapeut kan je daarbij verder helpen, maar ik heb natuurlijk nog wel wat huis- tuin- en keukentips:

  • Dans! En dan bedoel ik niet klassiek ballet waarbij je teveel de eindstanden van je gewrichten opzoekt, maar verder kun je nog alle kanten op. In acht tellen je arm van laag naar hoog te brengen, zonder in de spiegel te spieken dezelfde houding aannemen als de rest van de groep…
  • Spelletjes op de Wii Fit. Ook erg goed om je balans te trainen en nog leuk om te doen met je kinderen ook. Op dat balanceboard oefen je onder andere met het verplaatsen van je zwaartepunt.
  • Van het pad afgaan. Ja, een fijn geasfalteerd pad loopt een stuk prettiger, maar je weg vinden langs takken, boomwortels en rondslingerende stenen is een stuk uitdagender.
  • Wandelstok meenemen. Dit is dan wel niet zozeer om te trainen, maar meer om mensen te waarschuwen dat ik een wat lompe motoriek heb en te voorkomen dat ik val.

Andere verklaringen voor mijn lompheid

Ook verbaal kan ik nog weleens lomp uit de hoek komen. Ik geloof alleen niet dat ik hier EDS de schuld van kan geven, maar ik heb natuurlijk wel andere verklaringen daarvoor:

  • Het zou best eens een verdwaald autistisch trekje kunnen zijn. Ook dat zit blijkbaar in de genen en daarnaast is het misschien ook een beetje waar je mee omgaat, word je mee besmet.
  • Onder de noemer ‘Rotterdamse directheid’ zou het ook kunnen vallen. Meestal bedoel ik het niet zo rot, maar soms wordt het wel zo geïnterpreteerd. Ik zeg wat ik denk, soms iets te snel.
  • En heel soms mag ik iemand gewoon echt niet, dat ligt dan niet aan mij, maar aan die ander natuurlijk. Dan heb ik er echt geen moeite mee om dat duidelijk te maken en kan mijn boodschap echt maar op één manier geïnterpreteerd worden.

Heb jij ook weleens last van brain fog of een waardeloze proprioceptie? Of wat is jouw excuus voor jouw lompheid? 😉

memobordStreets ahead introduceerde een poosje geleden de Life improvement tag, een lijst met vragen over doelen, plannen en inspireren. Ik loop een beetje achter, had ‘m nog niet eerder ontdekt, maar ik denk dat deze tag mooi aansluit met wat ik met mijn blog wil bereiken, dus vandaar dat ik er achteraan hobbel en ‘m ook invul. Degenen die mij voorgingen, zijn ook te vinden via het blog van Streets ahead.

1. Wat is je grootste droom: wat wil je bereiken in je leven?
Ik zet meteen maar hoog in: ik wil dat kiezelsteentje zijn dat het water in beweging zet, van een kleine plons naar steeds grotere kringen, tot er niets meer over is van dat gladde wateroppervlak. Mensen aan het denken zetten, veranderingen teweeg brengen, zodat mensen open gaan staan voor andere visies, culturen, levenswijzen. En uiteindelijk hopelijk meer gelijkwaardigheid kunnen creëren, mèt alle verschillen die er zijn. Diversiteit maakt de samenleving een stuk interessanter.

2. Op welke manier ben je bezig met het waarmaken van deze droom?
In mijn werk als docent komt de diversiteit volop aan bod, zowel onder de studenten zelf als in het werkveld waar ik ze voor opleid. Ik laat ze kennismaken met verschillende visies, theorieën en feiten, om zo hun eigen mening te kunnen vormen en beargumenteren.
Met mijn blog wil ik laten zien dat het hebben van een beperking niet het einde van de wereld is. Meer begrip van mensen die niet bekend zijn met EDS is fijn, maar ook voor mensen met een beperking hoop ik te kunnen laten zien wat er nog wel allemaal mogelijk is. Inclusiedans bijvoorbeeld!

3. Wat is het belangrijkste doel dat je dit jaar wilt bereiken?
Meer balans in mijn werkzaamheden op mijn werk, zodat ik niet weer overbelast raak. Op die manier hoop ik ook mijn achteruitgang te vertragen of te stoppen, in ieder geval zodat ik niet fulltime gebruik hoef te maken van mijn rolstoel.

4. Wat is jouw #1 tip voor het bereiken van doelen?
Heel schools, maar ik ben nu eenmaal ook een docent methodiek: je doel opdelen in tussendoelen. Zo kun je steeds tussentijds bekijken hoe ver je bent en maakt het de weg ernaartoe goed te overzien en dus te realiseren.

5. Hoe maak jij een dagplanning/to do lijst?
Ik heb aparte lijstjes voor werk en hobby, voor taken of klusjes die gedaan moeten worden. Meestal zet ik wel het belangrijkste bovenaan, maar ik werk het lijstje niet altijd in die volgorde af. Als ik bijvoorbeeld nog maar weinig tijd heb, dan zoek ik iets van dat lijstje wat binnen die tijd past.

6. Hoe ga je te werk in een super drukke periode?
Het liefst zet ik dan gewoon de knop om en gaan! Maar steeds meer rem ik mezelf ook af en neem ik pauzes, veel beter voor mijn lijf.

7. Wat is jouw #1 planning tip?
Weet waarom je iets doet, waarom je het belangrijk vindt om te doen. Je kan iets nog zo mooi in stukjes hakken en plannen om een doel te bereiken, maar als je er verder geen gevoel bij hebt, ga je je ook niet aan die planning houden.

8. Wat is jouw ochtendritueel?
Ik begin altijd met een momentje voor mezelf en maak de kinderen pas wakker als ik gedoucht en aangekleed ben. We ontbijten samen aan tafel en meestal is er nog wel tijd voor een momentje rust (wat meestal ingevuld wordt door berichtjes of filmpjes checken op een beeldscherm…). Dan tanden poetsen en de deur uit. Ik breng mijn jongste dochter naar de BSO voor ik naar mijn werk ga, de oudste gaat zelf naar school.

9. Waarvan krijg je energie? Waarom?
Als iets lukt, overkomt zoals het bedoeld is, daar krijg ik energie van. Het laat me zien dat ik op het goede pad ben, dat ik op mijn plek zit. Dat kan bijvoorbeeld een les zijn die goed uitpakt bij mijn studenten, of een danscombinatie die ik onder de knie heb, of een zelfgemaakte jurk die goed gelukt is. En niet te vergeten: mijn kinderen, die zijn ook bijzonder goed gelukt.

10. Wat doe je in het geval van een mental breakdown?
Ik weet niet of ik die echt heb. Ben wel eens gefrustreerd, maar dan helpt het mij al voldoende om het eruit te gooien. Gewoon even schreeuwen, huilen, me klem vreten aan chocola of iets professioneler: in een mailtje het probleem doorschuiven naar de hoofdverantwoordelijke. Daarna gewoon weer die knop om en verder gaan.

11. Welk boek heeft jou het meest geïnspireerd of gemotiveerd? Waarom?
Als het gaat om werken aan mezelf, heeft het boek ‘Leven met pijn’ mij het meest geïnspireerd om ook daadwerkelijk aan de slag te gaan. Niet dat elk hoofdstuk nu even zinvol was, maar het was een goed hulpmiddel om gericht naar mezelf te kijken en te ontdekken wat ik wilde veranderen.

12. Welke film (of serie, of documentaire) heeft jou het meest geïnspireerd of gemotiveerd? Waarom?
Eerlijk gezegd kijk ik geen films om geïnspireerd te worden, maar meer om even weg te zijn van alle sleur en in de huid te kruipen van een ander. Als ze me al ergens toe inspireren, dan is het wel om weer achter de naaimachine te kruipen. Films van Tim Burton doen het daarbij erg goed met alle prachtige kostuums en vreemde typetjes.

13. Welke blog inspireert of motiveert jou het meest? Waarom?
Sally van Wheelingalong24 schrijft niet alleen over haar aandoening ME, maar wisselt dit ook af met beauty en fashion, wat het een boeiend geheel maakt. Ik ben vooral fan van haar wheelchair fashion posts, welke me geïnspireerd hebben om mijn naaiblog te integreren in dit blog, om ook hier voor wat afwisseling te zorgen.

Oef, ik vond het toch een aardige lijst met vragen en ik merk dat ik hier en daar toch best kort antwoord heb gegeven. Welk antwoord zou je nog wat meer uitgediept willen zien?