Berichten

De laatste dag van de kerstvakantie was toevallig ook de verjaardag van onze jongste dochter. Ook al vierden we het de dag erna, we wilden toch even wat gezelligs doen met het gezin. Er was een ijsbaan in het Park bij de Euromast, wat ons leuk leek te combineren met een bezoekje aan die toren.

Park bij de EuromastPark bij de Euromast

We zijn wel vaker in het Park bij de Euromast geweest, maar dan kwamen we van een andere kant. Dit keer parkeerden we bij de Euromast zelf en liepen we vanaf daar het park in. Ja, liepen inderdaad. Ook ik moest een stuk te voet afleggen, want de brug die over de weg heen gaat, eindigt in een steile trap. En daarna was er de keuze tussen weer een trap, of een modderige helling. Aangezien ik niet met mijn neus in de blubber wilde eindigen, koos ik voor de trap.

Het was ook wel een hele druilerige dag die we uitgekozen hadden en in die week had het behoorlijk gewaaid. Takken en blubber verbaasden me dan ook niet. Wat me wel verbaasde, was een stuk geasfalteerd pad waar de wortels van de bomen zover naar boven kwamen, dat ik er onmogelijk met mijn rolstoel overheen kon. Weer een stukje lopen dus. Apart om dit verschil te zien met de andere kant van het park, wat een stuk beter begaanbaar is.

schaatsen EuromastSchaatsen onder de Euromast

Inmiddels zal de schaatsbaan alweer afgebroken zijn, maar vorige week stond er dus een gezellige ronde schaatsbaan in het park. Na de weg ernaartoe had ik geen hoge verwachtingen wat betreft de toegankelijkheid, maar dat hadden ze wel netjes geregeld. Ik hoefde in ieder geval niet in de regen of in het gras te staan.

Voor mijn kinderen was het misschien wel een minpuntje dat de schaatsbaan niet helemaal overdekt was en er plassen water op het ijs lagen. Daar hadden we niet echt rekening mee gehouden wat betreft kleding, dus na één keer vallen in een plas was het schaatsen wel klaar.

De sfeer was erg gezellig. Je zag gezinnen vanuit alle hoeken van Rotterdam en allemaal kwamen ze er om plezier te maken. Het personeel had het ook duidelijk naar hun zin. En dat alles maakte het voor mij een stuk aangenamer om langs de kant in de kou te wachten tot mijn man en kinderen uit geschaatst waren.

Uitzicht Euromast

En dan wat een hoogtepunt had moeten worden…

Voor mij was het ruim vijfentwintig jaar geleden dat ik in de Euromast was geweest en onze kinderen waren er nog nooit geweest. Het leek ons dus een mooie afsluiter om Rotterdam dan eens van bovenaf te bekijken.

Dus we sloten aan in de rij bij de kassa. Om vervolgens afgesnauwd te worden door een dame achter de kassa: ‘Jullie staan allemaal bij de uitgang. Zo worden jullie niet geholpen.’ Eenmaal bij de kassa, viel het de kassière bij het betalen pas op dat ik in een rolstoel zat en ratelde ze een rijtje op waar ik wel of niet kon komen en hoe. Ik kreeg wel €1,25 korting, omdat ik niet in de Euroscoop kon.

Zoals je op de foto’s ziet, was het echt een grauwe dag. Toch was het uitzicht prachtig om te zien. Ik ken aardig de weg in Rotterdam en dan is het leuk om zo alles van bovenaf te herkennen. Mijn man en dochter wilden met de Euroscoop helemaal omhoog, dus klommen ze de spekgladde trap op om in de rij te wachten. Na zo’n twintig minuten kwamen ze weer terug: er was een storing waardoor de Euroscoop niet naar boven ging.

Euromast… werd een dieptepunt

Eenmaal weer beneden konden we net als de andere teleurgestelde bezoekers òf een deel van het entreegeld terugkrijgen òf een vrijkaartje. We kozen voor een vrijkaartje, zodat de kinderen toch nog een keer echt vanaf het hoogste punt Rotterdam en omstreken kunnen zien. Maar: ‘Voor deze ene keer krijgen jullie vier vrijkaartjes. Maar eigenlijk had u die korting al gehad omdat u met rolstoel toch al niet in de Euroscoop kunt.’

Ja tuurlijk. Ik tel toch al niet meer mee. Ik neem wel genoegen met in de auto wachten tot de rest van mijn gezin terug is van een leuk uitje.

EuromastZo jammer dat zo’n troela niet snapt dat ik al genoeg inlever bij een dagje uit. Ik heb het er heus wel voor over om een belachelijk bedrag neer te leggen om vanaf de zijlijn mijn gezin te zien genieten. Zolang ik ze maar kan zien en mee kan genieten van de sfeer. Maar met zo’n opmerking is het net of ik er niet toe doe. Echt een domper op een leuke dag uit.

Maar goed, wie weet hadden de dames achter de kassa gewoon hun dag niet. Of hadden ze hun training sociale vaardigheden nog niet afgerond. De Euromast gaat nog een keer in de herkansing. Hopelijk heeft het personeel die dag wel door dat niet iedereen alleen maar komt om die toeristische trekpleister alleen maar af te vinken van een lijstje, maar mensen soms ook gewoon een leuke ervaring willen delen met elkaar als gezin.

Het is fijn dat het er is, die WMO. Want zelf zou ik het niet kunnen betalen, een rolstoel die voldoet aan wat ik nodig heb. Of misschien wel, maar dan hebben we geen geld meer over voor een auto en dan is ineens het hele gezin beperkt. 😉
Maar ik vind het toch wel lastig om te klagen over iets wat je ‘gratis’ krijgt. Indirect hebben we er via de belasting wel aan meebetaald, maar zo voelt het niet. En om iets extra’s te vragen, dat heeft voor mij een enorme drempel. Ook omdat anderen dan ineens voor jou gaan beslissen of het wel of niet nodig is.

Dus ik was ontzettend blij toen ik hoorde dat de WMO mijn aanvraag goedkeurde en ik een Smartdrive ga krijgen. Weliswaar één uit het depot en dus niet de één met de laatste updates zoals ik die uitgeprobeerd had. Maar goed, een gegeven paard moet je niet in de bek kijken toch? Het zal sowieso een verbetering zijn ten opzichte van wat ik nu heb en verder is het uitproberen of het goed zal werken.

En toch… er zijn zo wat dingetjes aan mijn rolstoel waar ik niet helemaal tevreden over ben.

Eerst zelf oplossen

Sowieso ben ik iemand die niet graag afhankelijk is van anderen, dus zal ik eerst zelf kijken wat ik eraan kan doen. En volgens mij weten ze dat wel bij de WMO, want als ik wel bij ze aanklop, word ik altijd wel serieus genomen. Daar ben ik ook blij mee en dat wil ik graag zo houden. Ik wil toch niet als een zeur gezien worden voor wie het nooit goed is.

Dus omdat het uiterlijk van mijn rolstoel me niet zo beviel, heb ik er zelf een hoes voor gemaakt. En omdat ik er mee in het bos wil rollen, schafte ik zelf een Freewheel aan. Toen ik twijfelde of mijn zitkussen nog wel voldeed, vroeg ik zelf wel een ander aan (van Vicair) om uit te proberen.

Wat ook een hele goede hulpbron is gebleken, is de Facebookgroep van Wheelchairmafia, waar zich meerdere rolstoelgebruikers verzameld hebben.

Na de laatste aanpassingen door een monteur van Medipoint, was ik nog niet zo tevreden over hoe ik zat en heb ik op die Facebookgroep om tips gevraagd. Vervolgens werd ik overladen met tips en vragen waar ik totaal geen weet van had.

Eén van de tips was het blog van Marly op Dailyspoonie, over het hoe en waarom van een rolstoel op maat.

Aanpassingen van toen tot nu

Om even bij het begin te beginnen: in 2014 vroeg ik een rolstoel aan, na een jaar gebruik te hebben gemaakt van een tweedehands rolstoel.

Het werd een Küschall K-series, die ik op de supportbeurs uitgeprobeerd had en me goed bevallen was. Al vanaf deze aanvraag had ik vermeld dat ik echt strak in de rolstoel wilde zitten en dus stevige zijschotten nodig had.

Toen ik de rolstoel kreeg, merkte ik al snel dat ik niet genoeg grip had op de hoepels en dat mijn schoenen met hak steeds weg glipten van de voetsteun. Zo’n vier maanden nadat ik die twee kleine dingetjes aangegeven had, kreeg ik hoepelhoezen en een voetenplankje. Dat voetenplankje was gewoon een plaatje wat met ty-raps vastgezet werd. Had ik zelf ook nog wel kunnen doen…

De kunststof jasbeschermers voldeden niet echt om me strak in de rolstoel te houden. Weer op de Supportbeurs ontdekte ik dat ze er ook in carbon zijn, wat een stuk steviger is. Alleen konden deze ineens niet meer zo hoog geplaatst worden als de kunststof jasbeschermers.

Na een poosje werden dus de carbon jasbeschermers vervangen met iets wat ze zelf gefabriceerd hadden. Tegelijkertijd werd de rugleuning versteld, omdat ik aan had gegeven daar niet voldoende steun uit te krijgen. Nee, niet tegelijkertijd trouwens. Eerst werden de zijschotten gemaakt en daarna werd de rugleuning versteld. Met als gevolg dat die zijschotten tot een eindje achter de rugleuning uitsteken.

De zijschotten buigen nu alleen zo ver naar opzij, dat de schroeven stukjes van de band afschrapen als ik op een scheve stoep rol. Vandaar dat ik er een spanband omheen heb gedaan, zodat de zijschotten goed op hun plek houden. En mijn bekken/heupen daarbij ook, wat sowieso al de bedoeling was.

rolstoel Kuschall K-series

Foto rechts is van 2014, midden en links zijn van nu.

Na al die aanpassingen: nog niet goed genoeg

Nu hoop ik dat de Smartdrive straks het probleem van mijn overbelaste schouders oplost, maar dan nog zit ik niet pijnloos in de rolstoel. Binnen een half uur krijg ik last van mijn bekken, onderrug en zitbotjes. Een tijd lang heb ik gedacht dat dat er wel bij zou horen. Maar inmiddels denk ik dat het toch beter kan.

Vanuit die Facebookgroep kreeg ik veel opmerkingen over wat beter afgesteld zou kunnen worden, zoals:

  • de zithoogte (met je handpalm bij de as kunnen komen, in plaats van je vingers)
  • de hoogte van de voetensteun (nu zouden mijn voeten nog teveel ‘hangen’)
  • de zitdiepte (alhoewel ik door het minder spannen van de onderkant van de rugleuning al het kussen wat meer naar achter heb kunnen schuiven)
  • aanpassen van wig of misschien is zelfs een ergozit nodig
  • een ander systeem als rugleuning, zoals de Tarta rugleuning
  • andere zijschotten, zoals de inklapbare kledingbeschermers van Küschall

En daarnaast zijn er een paar dingen die ik persoonlijk wel anders zou willen zien, maar waarvan ik niet weet of het wel heel erg nodig is:

  • grotere voorwieltjes (deze blijven achter elk richeltje hangen)
  • zwarte banden (waarom überhaupt grijs??)
  • een beter zitkussen (maar ik heb nog niet ontdekt of en welke beter zou zijn)

Al met al best veel wat dus misschien wel anders zou kunnen. Alleen kan ik zelf niet goed bedenken wat nu ècht nodig is. En WMO/Medipoint blijkbaar ook niet.

Naar de ergotherapeut

Mijn aanvragen bij de WMO heb ik eigenlijk altijd zonder ergotherapeut gedaan. Pas toen ik de rolstoel had, heb ik een ergotherapeut om tips gevraagd met betrekking tot het rollen en wheelies maken. Maar ik heb dus niet eerder een ergotherapeut mijn rolstoel onder de loep laten nemen. En dat wordt nu wel een keer tijd.

Ik denk nog steeds dat deze Küschall een goede rolstoel is, alleen dat hij wat beter op mijn lijf afgestemd moet worden. Bij de WMO heb ik nu de vraag neergelegd of ik dit zelf met een ergotherapeut mag doen, in plaats van dat ik de monteurs van Medipoint aan laat klungelen. Misschien niet zo aardig naar die monteurs, maar de laatste had niet alleen een lelijke kras op één van de zijschotten achtergelaten, maar was ook vergeten twee bouten te verstellen bij de rugleuning, waardoor deze steeds naar achteren klapte. Ik heb er gewoon niet zoveel vertrouwen meer in.

Maar: op mijn mailtje werd al snel gereageerd door de WMO-consulent. Mijn vragen en opmerkingen zijn weer doorgestuurd naar Medipoint. Voor de Smartdrive wordt er zodra het kan een afspraak gemaakt en dan wilden ze ook meteen naar de rest van de rolstoel kijken.

Tips blijven welkom!

 

cadeautjes bidonhouder rolstoelNog nagenietend van pakjesavond en met kerst nog in het vooruitzicht is het altijd leuk om het over cadeautjes te hebben! We hebben Sinterklaas gevierd met de familie, waar ik een lekker praktisch cadeau vond in mijn surprise. Van de WMO heb ik alvast iets gekregen om naar uit te kijken. En ik geef zelf twee cadeautjes weg!

Dank u Sinterklaasje

Met de familie (mijn ouders, broers, zussen, aanhang en kids, totaal vijftien man) hadden we lootjes getrokken en surprises voor elkaar gemaakt. Ons jongste neefje gelooft nog wel in Sinterklaas, dus verzamelden we eerst alle zakken met pakjes en surprises in de berging. Om ze vervolgens op een onbewaakt moment allemaal tegelijk voor de voordeur te leggen en heel hard op de deur te bonzen. Blijft leuk, dat geheimzinnige gedoe.

Ons Sinterklaasfeest is nog vrij bescheiden vergeleken met andere gezinnen, denk ik. Surprises doen we voor een tientje en daarnaast krijgen de kinderen nog wat van hun ouders en/of opa en oma. Van ons krijgen de kinderen vaak praktische cadeaus, zoals nu een fietsslot of bidon, vaak ook kleding of sloffen. Zijn ze net zo blij mee en we vieren ook nog kerst bij mijn schoonouders, dus ze komen niets tekort.

Ik heb een bidonhouder gekregen en ben daar erg blij mee! Tijdens de ledendag van de VED had ik dit bij iemand gezien. Zij had een bidonhouder op het frame van haar rolstoel en daarin een toffe thermosbeker. In plaats van mijn onhandige geklungel met een theeglas, had zij gewoon haar handen vrij. Zo handig, dat wilde ik ook wel!

Dus nu nog zo’n toffe thermosbeker aan de kerstman vragen. 😉

smartdrive rolstoelCadeautje van de WMO nog even in de wacht…

Kreeg ik drie jaar geleden precies met sinterklaas mijn nieuwe rolstoel en driewielligfiets van de WMO, gisteren kwamen ze weer langs. Een tijdje geleden had ik een aanvraag gedaan, omdat het rollen steeds zwaarder wordt. Ik hoopte op een Smartdrive, deze was mij erg goed bevallen met het testen.

En zodra ik vertelde dat naar mijn idee een Smartdrive goed zou passen bij wat ik nodig heb, werd dit zowel door de man van Medipoint als de WMO-consulent beaamt. Nu is het dus even wachten op het papierwerk en wanneer er één beschikbaar is en dan loopt het hier weer op rolletjes.

shopper rolstoeltasRolstoelshoppers weggeefactie winnaars!

Vorige week had ik een artikel geplaatst over twee simpele shoppers die ik had gemaakt voor de rolstoel. Die zou ik weggeven aan degene met het beste idee om de tas nog verder te verbeteren.

De volgende tips kwamen binnen:

  • Een vakje (met rits) aan de binnenkant voor portemonnee, telefoon of medicatie
  • De tas waterdicht maken en naden dubbel stikken
  • Lusje om de onderkant vast te maken en zo het schommelen van een zware tas tegen te gaan
  • Een bodem erin stikken, zodat er meer in kan
  • Lusjes aan de bovenkant om het makkelijker te maken de tas eraf te halen
  • Een zakje eraan, zodat je de opgevouwen tas hierin op kunt bergen

Die van het vakje aan de binnenkant kwam meerdere keren binnen. Op zich is dat ook heel handig en heb ik dat wel in mijn eerdere rolstoeltas verwerkt. Maar deze tas wilde ik zo simpel mogelijk houden, om ‘m ook zo klein mogelijk op te vouwen.

Al deze tips zal ik zeker in mijn achterhoofd houden als ik weer eens aan het fröbelen ga aan een nieuwe tas. Maar de beste tips kwamen van:

Linda (zwarte tas) en Jessica (zebratas)

Zij kwamen met de tips over de lusjes. Deze vond ik zo goed bedacht, eenvoudig, maar toch effectief. Deze tips waren heel specifiek gericht op rolstoelgebruikers, om het gebruik nog prettiger te maken. Zonder dat het de tas minder compact maakt als deze opgevouwen is. Sterker nog: ik denk dat je de lusjes ook kunt gebruiken om om de opgevouwen tas te doen, zodat deze klein en compact blijft. Multifunctionele lusjes dus!

Linda en Jessica: jullie krijgen vandaag via mail of privébericht op Facebook een bericht van mij. Dan komen de tassen zo snel mogelijk naar jullie toe!

Heb jij nog leuke cadeautjes gehad? Of wat hoop je nog te krijgen deze decembermaand?

nino one In mijn zoektocht naar elektrische ondersteuning bij het rollen in mijn rolstoel, had ik al eerder de Smartdrive uitgeprobeerd. Die beviel me erg goed en inmiddels heb ik bij de WMO mijn hulpvraag neergelegd en wacht ik op een gesprek met de consulent. Toen ik het aanbod kreeg van Hendriks Care om de Nino en Nino One uit te proberen, heb ik die kans natuurlijk gegrepen. Zo kan ik nog meer ervaren wat wel of niet bij mij zou passen.

Nino

nino roboticsDe Nino doet mij een beetje denken aan een segway, maar dan een zittende versie. Door je gewicht iets naar voren of achteren te verplaatsen, kom je in beweging.

Het stuur kan eraf, de zijkanten kunnen naar beneden en de rugleuning kan ingeklapt worden. Zo past hij prima achterin de auto, alhoewel je daar wel wat spierballen voor nodig hebt. De Nino weegt ruim veertig kilo, oprijplaten of een rolstoellift zijn dan geen overbodige luxe in de auto.

Het rijden is even wennen, maar ik moet zeggen dat het eenvoudiger was dan ik van tevoren dacht. Ik dacht dat je echt veel meer de balans moest vasthouden, maar dat doet de Nino dus zelf al. Niet dat dat ervoor zorgde dat ik er echt ontspannen op kon zitten, het was toch een vreemd gevoel. Maar ik kan me goed voorstellen dat dat een kwestie van wennen is. En bij de aanschaf wordt er ook een training bij gegeven, dat zal vast een hoop onzekerheid in het rijden wegnemen.

De Nino zit erg comfortabel. Doordat je geen kleine voorwieltjes hebt, voel je ook niet elke oneffenheid in de weg. Dat vind ik toch wel een heel erg groot pluspunt vergeleken met mijn eigen rolstoel. Een ander pluspunt is dat hij wel tot twintig kilometer per uur kan. Niet dat ik dat al durfde te testen, maar ik zie me hier wel mee naar mijn werk gaan over het fietspad!

Nino One

nino oneDe Nino One bevestig je aan de voorkant van je rolstoel, waardoor je eigenlijk meteen een scootmobiel hebt. Je geeft als het ware ‘gas’ door het handvat iets te draaien, net als op de scooter.

Deze is uiteraard een stuk lichter dan de Nino. Tien kilo krijg ik wèl zelf in de auto getild. En met een (optioneel) inklapbaar stuur neemt de Nino One niet zoveel ruimte in.

Bij de Nino One zet je eerst een beugel vast aan je rolstoel en daar komt hij aan vast te zitten. Dat je daarbij in je eigen rolstoel kan blijven zitten, vind ik wel een voordeel. Alleen merkte ik dat het bevestigen voor mijn gammele handen teveel kracht kost.

De Nino One gaat op z’n hardst tien kilometer per uur. Persoonlijk vond ik ‘m erg trillen bij die snelheid, wat geen prettig gevoel is voor mijn polsen.

Wel of niet door de test gekomen?

Allebei hebben ze zo hun voor- en nadelen. Voor mij persoonlijk denk ik niet dat het voor mij de meest adequate oplossing zou zijn. Het gewicht van de Nino zou voor mij in sommige situaties voor problemen zorgen. En de Nino One is voor mijn polsen iets minder geschikt.

Eigenlijk kwam ik er zo achter dat die polsen/handen van mij helemaal niet zoveel voorstellen. Ik weet wel dat beide polsen behoorlijk instabiel zijn, maar de laatste jaren heb ik het best aardig kunnen ontwijken om mijn polsen te overbelasten.

Niet iedere rolstoelgebruiker heeft net als ik gammele polsen naast een gammel onderstel. Dus ik zou zeker zeggen dat het het proberen waard is!

Welke zou jouw voorkeur hebben? De Nino of de Nino One?

smartdrive rolstoel

Met het lopen wat steeds wat minder gaat, gebruik ik mijn rolstoel steeds vaker. En hoe vaker ik mijn rolstoel gebruik, hoe meer ik het voel aan mijn schouders. Het lukt me niet meer om bij elke scheve stoep maar weer uit mijn rolstoel te stappen en een stuk te gaan lopen. En juist die scheve stoepen zijn een hel voor mijn schouders, omdat ze hierbij ook nog eens scheef overbelast worden.

Nu heb ik het geluk dat ik zo een blik ervaren lotgenoten kan opentrekken om hen om ervaringen en advies te vragen. Zij hebben me over de drempel getrokken om hier verder actie op te ondernemen. Het wordt toch wel eens tijd voor elektrische ondersteuning op mijn rolstoel. En over de Smartdrive had ik al veel goede verhalen gehoord, dus wilde ik het zelf proberen.

Zo werkt de Smartdrive

De Smartdrive is een hulpmotor die je aan de as van je rolstoel kunt bevestigen. Hiermee kun je met minder moeite langere afstanden of over lastige ondergrond rollen.

Hij weegt maar zes kilo en is met het handvat makkelijk op te tillen. Dat is nogal een verschil met andere vormen van elektrische ondersteuning die in de wielen zitten. Daarmee kom je al snel op twaalf kilo per wiel!

De hulpmotor werkt samen met een polsbandje. Als deze beiden zijn aangezet, kun je met het polsbandje (via bluetooth) de Smartdrive in actie zetten door twee keer te tikken, bijvoorbeeld tegen de hoepel. Van tevoren kun je instellen tot hoe ver de snelheid wordt opgebouwd, waarbij honderd procent tien kilometer per uur is. Stel je ‘m in op tachtig procent, dan gaat hij maximaal acht kilometer per uur.

Zodra je twee tikken geeft, bouwt de motor langzaamaan op naar de ingestelde snelheid. Wil je niet zo hard, dan kun je door één keer te tikken de snelheid vasthouden die hij op dat moment heeft.

Bij het rollen hoef je zelf niet meer te hoepelen, alleen bij te sturen door de hoepels links of rechts vaster te pakken.

Met weer twee tikken zet je ‘m uit en daarbij kun je remmen op de hoepels zoals normaal.

En zo ging het:

Afgelopen donderdag had ik een afspraak bij Double Performance om een Smartdrive te testen.

Na wat uitleg werd de Smartdrive aan mijn rolstoel bevestigd en mocht ik binnen een rondje doen op dertig procent. Het is even wennen dat je niet hoeft te hoepelen, die neiging had ik wel steeds. Het tikken om te starten en te stoppen ging gemakkelijk, ik hoefde er niet veel bij na te denken.

Buiten werd hij eerst op vijftig en later op honderd procent ingesteld, om ook te oefenen met het zelf vastzetten op de gewenste snelheid. Op het asfalt van het fietspad ging dat prima. Op de stoep merkte ik dat je wel met meer rekening moet houden. Doordat de kleine voorwieltjes snel ergens op blijven hangen, was het soms nodig om ‘m even uit te zetten en langzaam over een drempeltje of gat in de weg te gaan. Dat kostte trouwens niet veel moeite, gewoon even tikken en dan zelf rollen.

Een heuveltje op ging met gemak. Bij een heuveltje af kon hij weer gewoon uit om zelf af te remmen. Bij het scheef lopende fietspad merkte ik wel dat ik moest bijsturen, maar dat is nog steeds een eitje vergeleken bij het zelf moeten rollen op een scheef pad.

Er werd me wel verteld dat de rubberen laag op mijn hoepels niet handig is in combinatie met de Smartdrive. Nu was mijn testritje wat kort om het echt te ervaren, maar ik voelde het rubber wel meer schuren aan mijn handen dan normaal. Aan de andere kant heb ik dat rubber juist om meer grip te hebben met het hoepelen en met een Smartdrive is dat hoepelen juist niet meer zo nodig. Dus ik kan me voorstellen dat ik met een Smartdrive geen rubber op mijn hoepels meer nodig zou hebben.

Volgende stap: aanvraag bij de WMO

Het is natuurlijk niet zo dat je een verlanglijstje bij de uitvoerder van de WMO neer kunt leggen. Je legt een hulpvraag neer en vervolgens kijken zij wat de goedkoopst en meest adequate oplossing is. Wat ik nu als hulpvraag heb neergelegd, is dat het rollen te zwaar is geworden voor mijn schouders. En dan kan het dus zijn dat zij een andere oplossing aanleveren.

Maar ik zie zelf ontzettend veel voordelen aan deze Smartdrive. Ik kan ‘m makkelijk zelf tillen, ook bijvoorbeeld de auto in en uit. Hij geeft me ontzettend veel vrijheid en onafhankelijkheid, doordat ik langere afstanden zelf kan rollen, zonder door een ander geduwd te hoeven worden. Hij kan gemakkelijk even uitgezet worden, bijvoorbeeld om even een wheelie te maken om de metro in te komen of een drempeltje te nemen. En hij schijnt in combinatie met een Freewheel nog fijner te zijn, daar ben ik erg nieuwsgierig naar.

Ik hoop dus dat de adviseur van de WMO die voordelen ook ziet!

Heb jij ervaring met elektrische ondersteuning bij een rolstoel? Ken jij nog andere alternatieven?

Van 2 tot en met 7 oktober is het de Week van de Toegankelijkheid, met als thema ‘Aan tafel!’ Het is hetzelfde thema als vorig jaar, maar dan is het dit jaar meer gericht op jongeren. Nu val ik daar zelf wel niet echt meer onder, maar wilde er toch weer even over meepraten. En wel over foodtruckfestivals, hoe ik deze ervaar en hoe ik denk dat de toegankelijkheid verbeterd kan worden.

Foodtruckfestival

Je ziet ze steeds meer, die foodtruckfestivals. Soms als een op zichzelf staand festival, maar ook vaak in combinatie met een markt of muziekfestival.

Het is een verzameling busjes en caravans, die omgebouwd zijn om hapjes en drankjes klaar te maken en te verkopen. De één heeft bijvoorbeeld pannenkoeken, de ander smoothies en weer een ander een broodje worst. Nu noem ik even de simpelste gerechten, maar vaak kun je er ook terecht voor biologisch en/of vegetarisch eten.

Van de oorspronkelijke bus of caravan is niet veel meer te herkennen, deze zijn allemaal bedekt met een laagje verf of bestickering en voorzien van een originele naam. Met ieder z’n eigen smaak, zowel qua eten als qua stijl, is het een gezellig, vrolijk en bont geheel om te zien.

Toegankelijkheid foodtruckfestivals

Ik kom niet naar een foodtruckfestival omdat het nou zo toegankelijk is. Ik kom er voor de gezelligheid en voor wat lekkers en heb verder geen hoge verwachtingen. Op zich heb ik niet zoveel nodig. Met mijn freewheel kom ik ook over het hobbelige gras, ik heb altijd wel mensen bij me die me iets willen aangeven of een duwtje willen geven en dat toiletbezoek stel ik wel uit tot ik thuis ben.

Maar toen ik bij een Facebookberichtje las dat iemand een foodtruckfestival rolstoelvriendelijk noemde, trok ik toch wel even mijn wenkbrauwen op. Los van de mensen die er rondlopen en die heus wel vriendelijk zijn naar rolstoelgebruikers, is een foodtruckfestival alles behalve roltoelvriendelijk of -toegankelijk. En wel om de volgende redenen:

  1. Gras: Zelfs met freewheel moet ik echt wel moeite doen om me te kunnen verplaatsen over een festivalterrein. Het ligt er natuurlijk net aan welke locatie gekozen is voor een festival. Ze bestaan ook zonder gras. 😉
  2. Krappe opstelling festivalterrein: Een ander zou het knus noemen, maar vanuit mijn rolstoel heb ik graag het overzicht en dat heb ik bij dit soort festivals niet. Je moet je continu tussen de rijen en tafels doorwurmen. En bij het festival wat je hier op de foto’s ziet, heb ik de muziek wel gehoord, maar er niks van gezien. Terwijl het niet eens zo druk was.
  3. De combinatie vieze handen en eten: Rollen door drassig gras en modder zorgt voor vieze handen. Niet erg fris om dan met die handen daar te gaan zitten eten.
  4. Eten of drinken boven je hoofd aan moeten pakken: Hartstikke leuk al die gezellige karretjes, maar voor staande mensen zijn ze vaak zelfs al aan de hoge kant. Zittend je bordje nasi aanpakken van iemand die staat in een hoge bus of caravan, is vragen om een nasi-douche.
  5. Eten en drinken op je schoot meenemen: Met het hobbelige gras heb ik toch echt allebei mijn handen nodig om te kunnen rollen. En als je dan je maaltijd (vaak op een minibordje of een servetje) op je schoot mee moet nemen, kun je maar beter geen lichte kleren aan hebben. Een plastic bekertje tussen je knieën klemmen is ook een kunst op zich. Geen rode wijn voor mij op festivals dus.
  6. Geen aangepast toilet: Die leuke toiletcaravan met opstap past natuurlijk helemaal in het plaatje bij de rest van de foodtrucks, maar handig is het niet als je er met rolstoel gebruik van wilt maken.

Tips voor een betere toegankelijkheid bij foodtruckfestivals

Eigenlijk is het nog best lastig om tips te geven gericht op betere toegankelijkheid, zonder dat het de charme en knusheid van zo’n festival schaadt. Ik doe toch een poging:

  1. Terrein/opstelling: Rekening houdend met de rijen die zich vormen voor de foodtrucks, is het prettig als er een pad is waarbij je zonder obstakels over het terrein kunt. Ideaal zou een betegeld of geasfalteerd pad zijn, maar als er alleen maar ruimte is, is dat al een pluspunt.
  2. Opfrisdoekjes: Als je eten verkoopt op een smerig buitenterrein waar geen kraan in de buurt is, is het geen overbodige luxe om wat van die (vochtige) opfrisdoekjes mee te geven. Zelf heb ik meestal wel snoetenpoetsers bij me (ook handig voor poep aan je wiel).
  3. Eten/drinken meenemen: Wat zou het mij handig lijken als er naast de foodtruck een tafel staat waar je je bestelling kunt afhalen. Of beter nog: meteen daar kunt nuttigen. Het is altijd zo’n gehannes met geld aangeven en weer wegstoppen, eten of drinken aanpakken en snel weer wegwezen voor de volgende in de rij. Ik zou er ook best wat statiegeld voor overhebben om mijn eten op een fatsoenlijk dienblad mee te krijgen (met antislip aan de onderkant en hoge randen).
  4. Toilet voor mindervaliden: Gelukkig zie je deze bij de grotere festivals wel en vaak dan zelfs afgesloten en netjes schoongehouden. Als je hier als kleiner festival een keuze in moet maken, dan zou ik het niet eens zo gek vinden om het aangepaste toilet gewoon voor iedereen toegankelijk te houden. Zolang er geen lange rijen zijn en het goed schoongehouden wordt, hoeft dat niet zo’n probleem te zijn voor de mensen die het nodig hebben.

Ben jij weleens op een foodtruckfestival geweest? Wat zou volgens jou hier de toegankelijkheid van kunnen verbeteren?

Begin september had ik het al een beetje aangekondigd: ik ging een flink stuk buiten mijn comfortzone (poseren is zooooo niet mijn ding!) en maakte een afspraak voor een fotoshoot bij Darkashter. Via wat gemeenschappelijke Facebookvrienden zag ik dat Lilith Vanderstorme een Kickstarter-project was begonnen voor haar gloednieuwe studio. Haar stijl sprak me sowieso wel aan, ik hou wel van een beetje fantasy en steampunk. En ik had nog wat vakantiegeld over, dus waarom niet?

Waarom een fotoshoot?

Die vraag kreeg ik een paar keer en tja, echt een aanleiding had ik niet zo. Het was meer een beetje impulsief, het leek me wel leuk om een keer gedaan te hebben.

Maar als ik erover nadenk, waren er onbewust toch wel meer redenen om een fotoshoot te doen. Want ik wist al heel snel dat ik mèt rolstoel op de foto wilde. Daar heb ik er gewoon niet zoveel van en hij hoort er nu toch wel echt bij.

Misschien herkennen de mensen die weleens naar festivals gaan het wel: dat je achteraf de vele foto’s doorscrollt om te zien of jij er ook op staat. Zeker als je een beetje je best hebt gedaan op je outfit, is het leuk om te zien dat anderen dat ook is opgevallen. Maar ik weet niet wat het is, maar sinds ik die rolstoel erbij heb, kan ik mezelf bijna nergens terugvinden tussen die foto’s. Zelfs niet bij de fotografen die vooraf netjes hebben gevraagd of ze mij mochten fotograferen.

Je gaat dan bijna twijfelen aan jezelf. Doe ik het zo slecht op foto’s? Zie ik er te triest uit in mijn rolstoel om tussen de andere festivalfoto’s te mogen? Dat valt toch wel mee?

Gelukkig kom ik af en toe nog wel een leuke tegen, zoals deze van Ron van Rutten:

Maar goed, mijn punt is eigenlijk dat ik er best mag zijn, ook met rolstoel. Ja, mijn lijf is best stom dat het niet doet wat ik wil. En mijn ogen staan altijd op standje moe. En ik had graag wat slanker willen zijn. Het is wat het is en eigenlijk ben ik er gewoon best tevreden mee.

Mijn outfit, zelfgemaakt uiteraard

De afspraak was sneller gemaakt dan dat ik een idee had wat ik aan wilde trekken. Steampunk vind ik wel leuk, maar ik wilde toch iets meer een post-apocalyptische sfeer, maar dan wel een light-versie. Ook letterlijk, gewoon lekker licht qua kleur.

Dus ik ging wat googlen, maakte wat moodboards en kwam toch steeds weer op iets met een sjaal of col uit. Uiteindelijk maakte ik een jurkje (met het patroon van de sweatjurk die ik eerder maakte, maar dan zonder mouwen) en een losse col. De stof had ik nog liggen van een jurkje wat ik eerder maakte voor een dansoptreden, alleen had ik ‘m nu niet gevoerd.

Voor de fotoshoot had ik van alles meegenomen, ook qua sieraden. Die heb ik vooral nog overgehouden van tribal fusion buikdans en ik vind het wel leuk dat je de tribal er toch ook weer een beetje in terugziet. Wat ik op mijn hoofd heb, is eigenlijk om op de heupen te dragen. Lilith kwam ermee om het op mijn hoofd te dragen en ik vind het er wel tof uitzien. Voor de make-up gaan trouwens ook alle credits naar Lilith toe.

En dan nu eindelijk: de foto’s!

Ik hou mijn mond verder wel. Kijk maar gewoon eens naar die geweldige foto’s. Ben er echt superblij mee.

En wat vind jij van de foto’s? Welke is jouw favoriet?

castell del Montgri

Wat is dat toch met die EDS’ers die zo nodig bergen moeten beklimmen? Martine (Welkom in de wereld van een kneus) trotseerde rotsen en zandpaadjes voor een mooi uitzicht over Horseshoe Bent. En bij Max Laadvermogen/WheellifeActionHero zag ik dat ze een enorme trap van 50 treden beklommen had om van een prachtig uitzicht over een rivier te genieten.

En tja… dat kasteel dat zo prachtig lag te pronken op die heuvel… Waar we elke dag wel langsreden of vanaf het strand van konden genieten. Dat wilde ik ook weleens van dichtbij bewonderen. Dus stevige schoenen aan, bekkenband om, wandelstok èn rolstoel met Freewheel mee en gaan met die banaan. Het was maar een wandelingetje van twee kilometer vanaf de parkeerplaats, met een beetje afwisselen van rolstoel naar lopen moest dat best lukken.

Dus we begonnen enthousiast aan de tocht. Het begin van het pad zag er redelijk uit, was goed te doen met rolstoel. Maar om mijn man’s kuit- en armspieren wat te besparen, begon ik met een stukje zelf lopen.

Waarschijnlijk was het eerste gedeelte van het pad het meest belopen en waren er meer wandelaars die al snel omkeerden, dan die de beklimming afgemaakt hadden. Want al snel werd het pad minder egaal, lagen er enorme stukken steen en was er geen mogelijkheid om in de rolstoel te zitten en naar boven geduwd te worden. Maar goed, ik had de knop toch al omgezet en wilde per se verder. Dan maar lopend.

En toen kwam er een stuk waar de rolstoel zelfs niet zonder inzittende over het pad kon. Omkeren en de rolstoel terugbrengen was ook geen optie, dan zou het alleen maar langer duren. En met het vooruitzicht dat ik bovenop de heuvel dan in ieder geval in de rolstoel kon uitrusten, nam mijn man de rolstoel op zijn rug mee. Want het was vast alleen maar dit stukje pad, toch?

Nee dus, als snel bleek dat het pad ook verderop vol met rotsblokken lag. Voor mij was het lopend niet meer te doen, dus parkeerde ik mijn rolstoel bij een middeleeuwse Dixie. Daar kon ik in de schaduw wachten tot de rest van het gezin weer terug was. Ik had het nog bijgehouden met een app, in de hoop achteraf te kunnen opscheppen hoeveel ik wel niet gelopen had. Maar dat was nu dus maar net iets meer dan een kilometer, maar halverwege de berg.

freewheel castell del Montgri

Al snel kwam mijn oudste dochter terug om mij te vergezellen, zij vond het toch ook te ver lopen/klauteren. We hebben ons wel vermaakt met het uitzicht en de mieren die druk in de weer waren. En gelachen om de wandelaars die vol verbazing naar mij en mijn rolstoel keken. Het moet er ook wel vreemd uit hebben gezien: hoe komt die rolstoel nou weer halverwege een berg met een bijna onbegaanbaar pad?!

Mijn man en jongste dochter zijn dus wel tot de top gekomen en het duurde zeker anderhalf uur voor ze weer terug waren.

En toen moest ik dus nog naar beneden. Dat viel nog best tegen. Nu had ik natuurlijk die knop in mijn hoofd alweer teruggedraaid en in de ‘luister nou verdorie eens naar je lijf’-stand gezet. Ik had geen mooi kasteel om naar uit te kijken als beloning voor het lopen, alleen de auto die op de parkeerplaats stond te wachten.

Zodra het pad het toeliet, kon ik gelukkig weer in mijn rolstoel zitten. En dan scheelt het dus enorm om een Freewheel eraan te hebben, anders had ik nog een flink stuk verder moeten lopen, voor het pad echt weer een beetje rolstoeltoegankelijk werd.

Castell del Montgri

castell del Montgri

Zie hier dat prachtige kasteel, wat ik niet van dichtbij heb kunnen bewonderen. Het is gebouwd tussen 1294 en 1301, maar nooit afgemaakt, omdat de oorlog die er toen was alweer over was.

Je kan (heb ik vernomen) de zee zien en het dorpje waar ons appartement was.

Ik moet eerlijk zeggen dat de teleurstelling niet eens zo heel erg groot was. Alhoewel ik tegen mijn man en kinderen wel had gezegd: ‘We zien wel hoe ver we komen, er is genoeg moois om van te genieten’, had ik me wel ingesteld op het behalen van de top. Ik dacht echt dat ik het wel kon. Maar dan nog, het is me niet gelukt, so be it. Teleurstellingen wennen blijkbaar.

Dit was dan het eerste deel van onze vakantieavonturen in Spanje. We hebben er nog veel meer beleefd en ik zal er vast nog wel een paar van delen!

rugleuninghoes rolstoel DIY

Na het opbergvakje voor de rolstoel wilde ik natuurlijk dat de rest er ook bij zou passen. Dus begon ik aan een hoes voor de rugleuning. Lang geleden had ik hiervoor een tip gekregen van een lotgenootje (Jessica) en het werd weleens tijd dat ik die tip in de praktijk ging brengen.

Benodigdheden

  • Bekleding van de rugleuning als mal
  • 1,5 meter stof (kan ook 0,6 meter als je de stof in de breedte gebruikt)
  • 2 meter klittenband

Zo zit de rugleuninghoes in elkaar

tutorial rugleuninghoes rolstoel DIY

  1. Ik had al eerder de bekleding van de rugleuning overgetrokken op papier. Nu heb ik ‘m een stuk breder aan de zijkanten (ongeveer vijf centimeter) uitgeknipt. Aan de boven- en onderkant twee centimeter erbij genomen.
  2.  Van klittenband tot klittenband opgemeten was in dit geval 44 centimeter.
  3.  Op de stof heb ik vervolgens ook met 44 centimeter ertussen het klittenband gespeld. De ruwe kant aan de goede kant van de stof en de zachte kant aan de verkeerde kant van de stof. Het klittenband begint bij de ronde kant waar het opbergvak komt, maar loopt niet helemaal door. Hierbij heb ik de bekleding als voorbeeld gebruikt.
  4.  Het klittenband is precies op elkaar genaaid (met de stof ertussen).
  5.  Voor het opbergvak heb ik de bekleding weer als voorbeeld genomen, ongeveer 30 centimeter hoog en 44 centimeter breed. De boven- en zijkanten omgevouwen en vastgenaaid.
  6.  Met de goede kant van het opbergvak en de verkeerde kant van de hoes heb ik deze twee delen aan de onderkant vastgenaaid.
  7.  Het opbergvak heb ik weer omgevouwen naar de goede kant van de stof van de hoes en hier de zijkanten vastgenaaid en de onderkant nog eens doorgestikt.

En zo heb ik ‘m weer op de rolstoel gekregen

DIY rugleuninghoes rolstoel

  1. Hier zie je de twee naast elkaar: boven de nieuwe rugleuninghoes en onder de originele bekleding van de rolstoel.
  2. Met de goede kant naar beneden, heb ik de bekleding op de hoes gelegd.
  3. Als de bekleding netjes in het midden van de hoes ligt, is het heel eenvoudig om de rand van de hoes zo om te vouwen, dat het klittenband op elkaar komt en meteen vastzit.
  4. De bekleding weer terug op de stoel krijgen, werkte het beste door te beginnen aan de bovenkant van de rugleuning. Aan de vouw in de bekleding was te zien hoe het erop geplaatst moest worden.
  5. Het gedeelte van de hoes zonder klittenband op de zitting…
  6. … En het gedeelte met het opbergvak aan de achterkant. Hiervoor heb ik wel even de duwsteunen eraf gehaald, zodat ik er goed bij kon.

Heb jij weleens een (rol)stoel bekleed?

opbergvakje rolstoel DIY

Weet je nog, vorig jaar juni, dat ik zo zat te mopperen op mijn spatborden op mijn rolstoel? Nu zat er eindelijk schot in de zaak. Letterlijk, ik heb namelijk een paar op maat gemaakte schotjes gehad. Ik had uitgelegd dat ik in mijn dansrolstoel veel fijner zit dan in mijn gewone stoel. Dus heeft de wmo-adviseur besloten dat ik net zulke hoge schotjes zou krijgen. En inmiddels heb ik die zijschotjes dus op mijn rolstoel.

Ondertussen heb ik ook vakantie, dus tijd over. En op de momenten dat ik dan wakker lig, schieten er weleens wat ideetjes door mijn hoofd. Onder andere deze dus: het maken van een opbergvakje voor mijn rolstoel. Dus ik ging aan het uitproberen. Kon ik meteen wat van mijn voorraad stof wegwerken, wat ook één van mijn naaiplannen was voor dit jaar.

Benodigdheden voor een opbergvakje voor de rolstoel

Allereerst kan dit vakje alleen gemaakt worden als je uitneembare zijschotten hebt, zoals ik die heb. En dus niet met spatborden die over je band heen zitten. Deze zijschotten gebruik je meteen ook om het patroon op de stof over te trekken.

Verder heb je nodig:

  • Rekbare stof: Ik heb een restje gebruikt, maar ik denk dat je aan een halve meter genoeg hebt. Stretchjeans heeft toch niet zoveel stretch als ik had gehoopt, tricot zou misschien beter werken.
  • Twee ritsen: Ook hier heb ik gebruikt wat ik nog had liggen. Mooier zou zijn om de ritsen in dezelfde kleur als de stof te gebruiken. Ritsen van twintig centimeter zijn prima qua maat.

En zo zit het opbergvakje in elkaar

opbergvakje rolstoel DIY tutorial

  1. Stof knippen: Ik heb drie keer het zijschot overgetrokken op dubbelgevouwen stof en ongeveer anderhalve centimeter daaromheen uitgeknipt. Zo krijg je dus zes delen, waarvan de helft gespiegeld is. Op twee van die zes delen heb ik een gat gemaakt, iets kleiner dan de grootte van het bevestigingsmateriaal.
  2. Ritsen inzetten: In twee (gespiegelde) delen heb ik een rits geplaatst, zoveel mogelijk bovenin. Hierbij wel rekening houdend met de naadtoeslag.
  3. Gat afwerken: Het gat in de twee andere gespiegelde delen heb ik afgewerkt door de hoeken iets in te knippen en de randen twee keer om te vouwen en vast te naaien. Dat werd toch niet zo stevig naar mijn zin, dus heb ik er nog een stukje opgezet.
  4. Delen aan elkaar naaien: Het deel met het gat en het deel met de rits heb ik met de goede kanten op elkaar gelegd, het laatste deel achter het deel met de rits (maakt niet zoveel uit welke kant boven, dat zie je toch niet). Nadat ik het had vastgespeld, heb ik het helemaal rondom aan elkaar genaaid en de ronde hoeken wat ingeknipt tot het stiksel.
  5. Buitenkant hoes om zijschot
  6. Binnenkant hoes om zijschot: Eenmaal aan elkaar genaaid, kon ik de twee hoezen binnenstebuiten keren en om de zijschotten trekken. Vanaf de brede achterkant naar de smalle voorkant. Dit ging toch iets lastiger dan ik had verwacht, omdat er niet zo heel veel stretch in de stof zat. Maar eenmaal eromheen, blijft het goed op z’n plek zitten
  7. Zijschotten terugplaatsen: Met de delen met rits aan de binnenkant en het bevestigingsmateriaal aan de buitenkant, heb ik de zijschotten teruggeplaatst op de rolstoel.

Tips voor een volgende keer

Zoals ik al zei, was deze stof niet heel erg geschikt en is tricot gemakkelijker over de zijschotten te trekken. Aan de andere kant zou de hoes ook van tafelzeil gemaakt kunnen worden. Of alleen het deel aan de buitenkant van de rolstoel, zodat je vuil makkelijk eraf kunt vegen. Dan zou er wel een rits nodig zijn in de naad aan de achterkant.

Het gat om het bevestigingsmateriaal hoeft misschien niet per se, maar op deze manier komt de stof niet te dicht tegen het wiel en wordt dus minder snel vies.

Het opbergvak zou ook aan de buitenkant kunnen, dan kan er iets meer in dan alleen maar platte dingen. Dan is het wel nodig om een extra naad toe te voegen, zodat het opbergvak niet zo diep is dat het tegen het wiel aan komt.

Ik merk nu al dat ik de rits gemakkelijk open kan laten staan. Als ik in de rolstoel zit, zit het toch klem en valt het er niet uit. Je zou dus ook alleen een open vakje kunnen maken. of kleinere vakjes toevoegen, bijvoorbeeld voor je OV-chipkaart.

En tot slot bedacht ik dat het misschien wel leuk is om iets te borduren op het buitenste deel van de hoes. Maar dat denk ik van wel meer dingen en soms sla ik daar een beetje in door.

Wat vind jij van dit opbergvakje? Nog tips voor verbetering?