En toen waren die laatste weken op de bso ineens omgevlogen. Uiteraard wilden we dat niet zomaar voorbij laten gaan. Al moet ik zeggen dat die allerlaatste dag ineens zo snel kwam, dat we later nog een keer terug zijn gekomen om het cadeautje te geven…

Het idee voor dit cadeautje heb ik ooit eens van mijn moeder meegekregen. Het is een leuke manier om je restjes stof te gebruiken. Hoe en wat precies, leg ik je hier uit.

Voor de gezelligheid heb ik mijn elfjarige dochter geholpen, maar ze had het prima zelfstandig kunnen doen. Ook voor jongere kinderen is dit knutselwerkje goed te doen. Of je daarbij wil helpen, is een beetje afhankelijk van hoe netjes je het wil hebben. Persoonlijk vind ik het juist leuker als het een beetje rommelig geplakt wordt.

Benodigdheden

  • Ladekastje (Xenos)
  • Restjes stof
  • Kartelschaar
  • Houtlijm

Op het ladekastje na, had ik alles al in huis. En op zich kun je in plaats van het ladekastje van alles gebruiken. Bijvoorbeeld een tijdschriftenbak, potje of doosje. Ik heb op deze manier weleens een piepschuim hoofd beplakt, maar ik vraag me af of je die iemand cadeau wil doen, haha!

Het leuke aan stof gebruiken hiervoor, is dat er vaak herinneringen aan zitten. Een favoriete zelfgemaakte jurk van het ene lapje, kussentjes in de bakfiets van het andere en zelfs een babydekentje.

DIY afscheidscadeautje BSO

Postzegels van stof knippen

Dit is een beetje een rotklusje. Of ik heb gewoon een rot-kartelschaar en wil teveel stof tegelijk knippen. Maar de bedoeling is dus dat je verschillende lapjes stof in kleine stukjes knipt, ongeveer ter grootte van een postzegel.

Het kan natuurlijk ook met een gewone schaar, maar het effect met de kartels ziet er wel leuk uit, zeker bij meer effen stoffen.

Met de dunste lapjes lukte het me om vier lagen tegelijk te knippen. Eerst stroken, dan vierkantjes. Maar na een poosje ga je dat wel aan je handen voelen.

De laatjes heb ik op de stof overgetrokken, om daar een precies passend lapje stof voor te knippen.

DIY afscheidscadeautje BSOLapjes stof plakken

De kleine lapjes zijn kriskras met houtlijm op het ladekastje geplakt. Daarna nog een laag houtlijm overheen. Dit zorgt ervoor dat de stof hard wordt en er een beetje een glans overheen komt.

Wat je hier op de foto ziet, is de achterkant van het kastje. Hier zit een groter lapje stof op, met de tekst:

The best thing about memories is making them.

Nog een extra ladekastje

Omdat onze dochters altijd met veel plezier naar de bso gingen en daar ook heel veel geknutseld hebben, wilden we nog iets te knutselen meegeven. Zodat ze daar vervolgens zelf weer met de andere kinderen mee aan de slag konden.

De laatjes hebben we gevuld met al die kleine lapjes stof. En daarnaast nog een leeg en kaal ladekastje gegeven, om zelf te versieren.

De pedagogisch medewerkers van de BSO waren er in ieder geval erg blij mee!

Europese EDS conferentie EDSEurope18

Zaterdag 7 april werd er voor het eerst een Europese EDS conferentie gehouden in Maastricht. Het was een vol programma, maar ontzettend leerzaam.

Eerder deze week schreef ik al over de impact van deze conferentie en wat voor mij de rode draad was. Maar ik kon het toch niet laten om mijn aantekeningen ook nog in een artikel om te zetten. Dit is uiteraard bij lange na niet volledig, er is zo ontzettend veel informatie gedeeld. Wil je echt alles weten, dan verwijs ik je naar de website van The Ehlers-Danlos Society, daar kun je binnenkort alles terug lezen. En de filmpjes zijn terug te kijken op hun Facebookpagina.

Aanvullingen of correcties zijn uiteraard welkom! Ik was er echt niet de hele dag met al mijn aandacht bij. 😉

Hypermobiel Ehlers DanlosSyndroom (hEDS) en Hypermobility Spectrum Disorders (HSD) – dr. Marco Castori

Hypermobiliteit kan verschillende oorzaken hebben en komt bij veel (ruim 200) aandoeningen voor. Bovenaan al die aandoeningen staan de bindweefselaandoeningen, waaronder EDS. Daarnaast zijn er klachten die vaak samengaan met EDS (comorbiditeit), bijvoorbeeld op het gebied van de spijsvertering, bekkenbodem/blaas, dysautonomie, depressie en angststoornissen.

HEDS is niet erger dan HSD of andersom. Beiden kunnen klachten veroorzaken die invaliderend zijn. De ernst van de klachten maakt niet dat er een diagnose hEDS of HSD gegeven wordt, het gaat hierbij puur om aan welke criteria wordt voldaan.

Afhankelijk van die klachten is het belangrijk om in te zetten op preventie of kortdurende behandeling tot een multidisciplinaire of specialistische aanpak.

Uit het publiek kwamen wat vragen en opmerkingen wat dan die klachten zouden verergeren, zoals hormonen of slijtage. Hoewel slijtage normaal is bij het ouder worden, lijkt dit bij hypermobiliteit sneller te gaan. En puberteit, zwangerschap of menopauze werden in de zaal ook gezien als negatieve invloed op het verloop van de klachten. Maar verder is er vooral nog heel veel onbekend over waarom klachten kunnen verergeren.

Fysiotherapie en revalidatie binnen de context van een multidisciplinair team – Jane Simmonds

Vanuit een werkgroep zijn er richtlijnen omschreven hoe om te gaan met hypermobiliteit en fysiotherapie. Hierbij wordt uitgegaan van een biopsychosociaal model, waarbij het van belang is dat er holistisch gekeken wordt naar de patiënt. Vanuit een indeling van simple/early naar intermediate en tot slot complex/long term wordt de behandeling aangepast naar de patiënt. Van educatie en preventie tot een compleet aangepast multidisciplinair plan.

Daarbij is het bijvoorbeeld van belang dat er niet een lijstje afgewerkt wordt wat een kind wel of niet kan, maar vooral gekeken wordt naar hoe het kind beweegt.

Iets anders wat me opviel was dat er naast al die fysiotherapeutische oefeningen en het stellen van verwachtingen en doelen, ook aandacht is voor de impact van het behandelplan. Wat als het niet werkt? Als grenzen bereikt zijn? Hoe ga je daar dan mee om?

Er werden nog veel meer nuttige dingen gezegd, maar de dia’s gingen zo snel voorbij, dat ik er niet veel van heb op kunnen schrijven. Maar zeker de moeite waard om terug te lezen zodra het op de website van The Ehlers Danlos Society staat.

Gastro-intestinale complicaties in EDS en HSD – Prof. Qasim Aziz

Binnen de spijsvertering kunnen bij EDS en HSD verschillende problemen voorkomen. Bijvoorbeeld op het mechanische vlak: slecht bindweefsel zorgt voor zwakke zenuwen of spieren, darmen worden meer elastisch, wat een ‘slow flow’ veroorzaakt.

Dit uit zich in brandend maagzuur, reflux, een vol of opgeblazen gevoel, buikpijn, problemen met slikken, obstipatie of juist diarree. Maar ook bijvoorbeeld een vouw in de darmen die pijnklachten veroorzaakt. Of luie darmen waardoor ongezonde bacteriën de kans krijgen om schade aan te richten.

In combinatie met POTS kan de bloeddruk ineens toenemen na het eten, wat duizeligheid veroorzaakt.

Een gevoelige maag kan veroorzaakt worden door stress of sensitisatie en er kunnen zich zelfs triggerpoints vormen in de buikspieren.

Maag en darmen kunnen ook een soort van lek raken doordat de mestcellen daar niet goed hun werk doen. Het is dan als een soort hooikoorts in je buik.

Er werden een aantal middelen genoemd die zouden kunnen werken bij klachten in dit gebied, zoals: het FODMAP dieet, antihistamines en mestcel stabilisatoren, vitamine C en D, magnesium, opiaten vermijden, ontlasting zacht houden en actief blijven.

2017 criteria: wat betekenen ze voor patiënten? – Lara Bloom

Dit was eigenlijk vooral een herhaling van wat bij de bekendmaking van de nieuwe criteria voor EDS werd verteld. Wel aangevuld met wat nieuwtjes.

Zo is er inmiddels een 14e Ehlers Danlossyndroom ontdekt, zijn ze van plan om elke twee jaar een internationaal consortium te organiseren en is er een miljoen gedoneerd voor verder onderzoek.

Hoofdpijnen in de EDS-populatie – Dr. Fraser C. Henderson

Deze spreker kon ik eerlijk gezegd niet zo goed volgen. Hij liet veel plaatjes zien van dingen die er bij EDS mis kunnen gaan en die vervolgens hoofdpijn veroorzaken. Ik dacht op een gegeven moment afgekloven kip met olijven te herkennen en toen ben ik maar afgehaakt.

Ik kan me wel voorstellen dat als je veel last van hoofdpijn hebt en je er al meer in verdiept hebt, dat het beter te volgen is.

Aan de ene kant zegt deze arts dat hoofdpijn niet altijd migraine is en dat de oorzaak ook lager in de ruggenwervel kan liggen. Maar als je met je hoofdpijn gewoon mee kan werken en de pijn onder de 7 blijft, hoef je er niet mee naar de dokter.

Dysautonomie en vermoeidheid – Dr. Alan Hakim

Bij dysautonomie reageert het zenuwstelsel meer dan zou moeten. En dat kan veel systemen aantasten. Cardiovasculair, gastro-intestinaal, temperatuurregulatie, enzovoort. Vermoeidheid en niet-herstellende slaap gaan hier ook mee samen.

Cardiovasculaire dysautonomie, zoals Post Orthostatisch Tachycardisyndroom (POTS), orthostatische hypotensie, veroorzaken snelle schommelingen in de hartslag of bloeddruk. Dit uit zich dan in duizeligheid, gezwollen en zware benen, blackouts, vermoeidheid, verkeerd benoemde angst- of paniekaanvallen, enzovoort.

Een aandoening als POTS kan ervoor zorgen dat een behandeling (zoals oefeningen bij de fysiotherapeut) al snel teveel zijn. Het is daarom belangrijk goed onderzoek te doen om complexe comorbiditeiten als deze te herkennen.

Daarbij is een hartslag (over 24 uur gemeten) die eruitziet als de Manhattan skyline wel een signaal om verder te onderzoeken. Bij een skyline van Maastricht hoef je je minder zorgen te maken.

Hanteren van subjectieve emoties in EDS – Prof. Antonio Bulbena

Deze presentatie was voor mij wat onsamenhangend, volgens mij was hier de bedoeling van om te laten zien dat emoties en psychische klachten een grote rol spelen bij EDS. Het psychische en lichamelijke gaan samen.

Hier wat uitspraken die ik genoteerd had:

  • Binnen EDS zijn symptomen veelal subjectief, zoals pijn en vermoeidheid.
  • Somatisatie wil zeggen dat fysieke symptomen ervaren worden zonder organische oorzaak, dit komt in elk vakgebied voor.
  • 97% krijgt psychische klachten als label om EDS te verklaren, voordat ze de diagnose krijgen.
  • Angststoornissen en paniekaanvallen komen meer voor in combinatie met hypermobiliteit.
  • Onbehandelde angsten of depressies kunnen veel klachten veroorzaken.

“Geen van bovenstaande” signalen en symptomen? Denk aan MCAS! – Dr. Anne Maitland

Een mestcel is als een grenscontrole, waarbij verschillende middelen ingezet worden om indringers tegen te houden. Vanuit het beenmerg en via het bloed komen deze cellen bij alle organen.

Alleen bij het mestcel activatie syndroom (MCAS) zijn deze mestcellen dus overgevoelig, waardoor ze een soort allergische reacties veroorzaken. Mestcellen zitten overal, daardoor kunnen klachten wijd verspreid zijn. In de luchtwegen, maag en darmen, hersenen, hart en bloedvaten, urinewegen, enzovoort.

Uit tests kan zichtbaar worden of de mestcellen overactief zijn. De behandeling is afhankelijk van de oorzaak en het duurt vaak lang voordat duidelijk is wat wel of niet werkt.

Hoe langer het duurt voor er een diagnose is, hoe erger de symptomen. Kennis hiervan is dus van belang bij artsen. Maar helaas lopen veel artsen tien a twintig jaar achter als het gaat om medische literatuur…

Ben jij ook naar de Europese EDS conferentie geweest? Wat heb jij ervan opgestoken?

Of had je er graag heen willen gaan? Welke onderwerpen spreken jou het meest aan?

geld donaties

De lezers die al wat langer hier meegaan, weten dat ik anderhalf jaar geleden een crowdfundingsactie heb opgestart om een dansrolstoel aan te kunnen schaffen. In mijn geval was dit misschien een luxeprobleem: ik wilde graag dansen in een voor mij op maat gemaakte dansrolstoel, maar wilde er zelf de controle over hebben. Als ik het via de WMO had aangevraagd, had ik het volgens hun regels moeten doen en betaalde ik de dansrolstoel uiteindelijk alsnog zelf via een eigen bijdrage.

Die dansrolstoel brengt mij ontzettend veel plezier, maar zonder zou ik ook prima kunnen leven. Dus daarom vond ik het geen gek idee om een deel van het geld in te zamelen via een crowdfundingsactie. De donateurs kozen er zelf voor of en wat ze wilden doneren en kregen ook een tegenprestatie ervoor terug.

Maar steeds vaker zie ik crowdfundingsacties voor dingen die geen luxeprobleem zijn, maar onmisbaar. Behandelingen die niet worden vergoed vanuit de zorgverzekering, maar toch echt wel nodig zijn. Belachelijk vind ik dit. Dat we in een modern land als dit wèl flink mogen betalen aan zorgverzekeringen, maar niet de zorg krijgen die nodig is.

Om eens wat bewuster te worden van de situaties die om crowdfunding vragen, omdat de zorgverzekering niet toereikend is, wilde ik er hier een aantal van delen. En wie weet heb je nog wat over van je dertiende maand en wil je een ander financieel helpen, dan zou je deze mensen daar erg blij mee maken:

Laat mij blijven lopen

Lipoedeem is een chronische aandoening van het vetweefsel waarbij vergrote vetcellen vocht aantrekken en vasthouden. Dit leidt tot pijnlijke zwellingen in met name de benen.

Marije heeft al van alles geprobeerd om dit te verhelpen, maar zonder resultaat. Haar kwaliteit van leven neemt af en ze wordt enorm beperkt in haar bewegingsvrijheid.

Er is een oplossing voor haar probleem, namelijk liposuctie. Maar omdat lipoedeem door zorgverzekeraars niet als officiële ziekte wordt erkend, wordt deze operatie niet vergoed.

In haar geval gaat het om € 9.000 die ze via de crowdfunding probeert te verzamelen. Meer info en doneren kan via deze link: Laat mij blijven lopen.

Laat onze Lisanne weer leven!

Na een tekenbeet in 2005 kreeg Lisanne de ziekte van Lyme. Inmiddels zit ze in het laatste stadium en is haar immuunsysteem volledig aangetast door bacteriën en infecties. Ze brengt haar dagen vooral liggend door, is volledig afhankelijk van hulp van anderen en heeft veel last van pijn, vermoeidheid, prikkelgevoeligheid en eenzaamheid.

In Duitsland is er een levensreddende behandeling met stamcellen, welke niet door de zorgverzekeraar wordt vergoed. Dit komt neer op € 35.000, welke inmiddels wel al door de crowdfunding verzameld is, maar ook na de behandeling zal er nog geld nodig zijn voor therapie, hulpmiddelen, enzovoort.

Meer info en doneren kan via deze link: Laat onze Lisanne weer leven!

Help onze dochter aan een leven!

Marjolein zit in een soortgelijke situatie als Lisanne. Ook zij is door een late diagnose in zo’n ver stadium van de ziekte van Lyme, dat er weinig behandelingen nog aanslaan. De bacteriën hebben veel schade aangebracht in haar lijf, waardoor onder andere haar vitale functies niet aangestuurd worden als zou moeten. Daarnaast heeft ze een (goedaardige) tumor, waar ze niet aan geopereerd kan worden, omdat ze hier te zwak voor is.

Voor haar zou de stamceltherapie in Duitsland een uitkomst zijn, een kans op een leefbaar leven. De kosten hiervan zijn € 35.000, meer info en hoe je kunt doneren is te vinden via deze link: Help onze dochter aan een leven!

Milan EDS Vaattype

Net als zijn vader had de veertienjarige Milan het vaattype van het Ehlers Danlossyndroom. Bij deze vorm van de bindweefselaandoening kan het dus zomaar voorkomen dat een bloedvat of ader scheurt, met alle mogelijke gevolgen van dien. Toen Milan’s vader door deze erfelijke aandoening jong overleed, stond zijn moeder Roelien er alleen voor. De zorg voor haar zoon ging niet in combinatie met haar werk, waardoor ze veel kosten heeft moeten maken, waar ze eigenlijk niet het geld voor had.

Helaas heeft Milan het gevecht tegen EDS op 23 november 2017 verloren. Donaties zijn nog steeds welkom, aangezien Roelien door dit verlies nog niet geheel in staat is om te werken en de gemaakte kosten wel betaald moeten worden.

Meer info en doneren kan via deze link: Milan EDS Vaattype.

Return2Sander

Sander heeft Multiple Sclerose en gaat steeds meer achteruit, zijn lichaam herstelt niet van de aanvallen op zijn zenuwstelsel. Een behandeling (stamceltransplantatie en chemokuur) hiervoor is in Nederland niet mogelijk en kost in Rusland € 65.000. Er zijn al heel wat acties op touw gezet om dit bedrag te kunnen bereiken en de behandeling is inmiddels gepland in februari.

Hoewel het bedrag voor de behandeling van Sander al behaald is, blijft het overschot staan voor lotgenoten in de toekomst. Donaties blijven dus welkom!

Meer info en doneren kan via deze link: Return2Sander, klik dan vooral even door naar de Facebookpagina.

Ken jij nog meer crowdfunding- of doneeracties die nodig zijn om zorg te kunnen betalen? Laat in de reacties een linkje achter!

Inmiddels zijn de volgende inzamelacties via reacties hier en op Facebook genoemd:

Marly’s Mission is om via Lopen voor Lyme hopelijk genoeg geld in te zamelen voor een revalidatiebehandeling in Australië.

Ook Els Durinck probeert via een sponsorloop (Runtastick) haar behandelkosten voor Lyme bij elkaar te krijgen.

Mira wil graag zelfstandig kunnen reizen om zo te kunnen blijven zingen. Ze heeft hier een tof filmpje met bijbehorende actie voor gemaakt:

In juli 2012 startte ik al met bloggen onder de naam Salami Stinkt. Dit was nog op een gratis account van Blogspot en echt heel regelmatig was ik niet in het posten. Begin vorig jaar leek het me leuk om wat serieuzer te gaan bloggen. Toen ik doorhad dat ik genoeg te schrijven had om twee keer per week een artikel te kunnen posten, besloot ik om voor een eigen domeinnaam te gaan: SalamiStinkt.nl

Waarom de naam SalamiStinkt.nl?

Die vraag blijft maar terugkomen, maar dat betekent dus ook dat de naam blijft hangen. 😉 Salami stinkt verwijst naar de salamitechniek die ik tijdens mijn revalidatie aangeleerd heb gekregen. Hierbij is het de bedoeling om inspanning en ontspanning af te wisselen, om overbelasting te voorkomen. Net zoals je een salamiworst niet in één keer opeet, maar in plakjes snijdt en af en toe een stukje neemt.

Maar alhoewel ik weet dat die salamitechniek goed voor me is om in de praktijk te brengen, vind ik er meestal geen zak aan. Als je met iets leuks bezig bent of in een werkflow zit, heb je geen zin om pauze te houden. Daarnaast is het in een gezin soms onmogelijk om altijd maar die salamitechniek toe te passen. Sommige dingen moeten nu eenmaal gebeuren en soms komt mijn lijf gewoon op de tweede plaats.

Vandaar dat salami stinkt.

Wat heb ik het afgelopen jaar geleerd?

Voor mij voelde het heel anders om op een eigen domeinnaam verder te bloggen. Het was niet langer meer alleen maar een stukje tekst posten wanneer ik er zin in had, er kwam wel wat meer bij kijken. Wat dat betreft heb ik een hoop bijgeleerd het afgelopen jaar, bijvoorbeeld over:

  • SEO: oftewel zoekmachineoptimalisatie. Hier gebruik ik een plugin voor van Yoast, want heel erg veel snap ik er nog steeds niet van.
  • Gebruik van afbeeldingen: voorheen deed ik maar wat, maar nu gebruik ik vrijwel alleen maar eigen beeldmateriaal. Blogaholic heeft hier een duidelijk artikel over wat wel en niet mag.
  • Tussenkopjes: toen ik begon met bloggen, was het meer in dagboekstijl. Gewoon één lang verhaal waarin ik erg zuinig was met witregels. Ik denk dat het de leesbaarheid wel heeft verbeterd nu ik meer tussenkopjes gebruik. Meer tips over goed leesbare blogs schrijven zijn te vinden bij Karenz.
  • Nofollow links: een jaar geleden wist ik nog niet eens van het bestaan hiervan. Maar ook weer dankzij een artikel van Blogaholic hierin weer wat wijzer geworden.
  • Social Media: Op dit moment ben ik vooral op Facebook actief, maar als ik dit artikel van Blogtrommel lees, is er nog veel ruimte voor verbetering.
  • Samenwerkingen: ik heb hierin inmiddels een beeld van wat ik wel en niet wil wat betreft samenwerkingen. En wellicht ben ik hierin wat kritisch, maar ik heb liever goede en bij mijn blog passende artikelen dan een gratis telefoonhoesje. Lisanne leeft heeft al een poos geleden een artikel geschreven over wat je kan vragen bij een samenwerking met een bedrijf, wat nog steeds relevant is.

Werk aan de winkel

Met alles wat ik bijleer, wil ik ook verbeteren wat ik voorheen niet zo goed aangepakt heb. Teksten aanpassen, afbeeldingen vervangen, linkjes aanpassen… Er ligt nog wel wat achterstallig onderhoud om alle artikelen op orde te brengen.

Daarnaast krijg ik nu steeds vaker aanbiedingen om samen te werken. Hoewel ik de meeste afwijs, omdat ze niet aansluiten bij mijn blog, of omdat ze eisen stellen waar ik me niet in kan vinden, zie ik dit toch ook als een nieuwe uitdaging om me in te verdiepen en ontwikkelen.

Trots

Het bloggen is bij mij gaan horen, net zo goed als het dansen en jurkjes maken. En mijn blog past bij mij, het laat zien wat me bezighoudt. En daar ben ik best een beetje trots op! Het blijft ook leuk om van anderen te horen dat ze een artikel mooi geschreven vinden. Soms komt dat zelfs uit een onverwachte hoek, van iemand van wie ik totaal niet had verwacht dat hij/zij mijn blog leest.

De artikelen die gaan over het leven met een chronische aandoening worden het meest gelezen. Ik hoop dat ik hierin laat zien dat je best weleens mag klagen over je ziekte of beperkingen, maar dat er vaak wel een weg te vinden is om hiermee te leven.

Hoe lang lees jij al mee met Salami Stinkt? Heb jij nog feedback om het een nog leuker/interessanter blog te maken?

notebook fucking bad ideas nuunaOef, wat heb ik mezelf aangedaan… Als één van de ‘fucking bad ideas’ werd op de Facebookpagina dit keer het meest gestemd op: de meest oninspirerende tekst handletteren.

Het boek ‘Handlettering doe je zo!‘ had ik al een paar maanden in de kast staan. Ik had het weleens gebruikt om samen met de kinderen even lekker bezig te zijn. Maar nooit met het idee dat het mooi genoeg zou zijn om met de rest van de wereld te delen. En nu moest ik dus even echt aan de bak om dat handletteren een klein beetje onder de knie te krijgen.

De materialen

Als je het dan goed fout wil doen, dan ook ècht goed.

Ik heb een prachtig boekje met stipjes (schijnt het helemaal te zijn onder handletteraars). Die ik heb, is niet meer te verkrijgen, maar er zijn meer toffe notitieboekjes van Nuuna.

Verder heb ik een oud potlood plus dito gum, gekleurde fineliners van de Action en zwarte fineliners in verschillende diktes van Staedtler.

Oninspirerende teksten handletteren

Struin Pinterest af op quotes en je komt geweldig inspirerende teksten tegen. Maar die wilde ik nu even niet hebben, juist het tegenovergestelde.

Dus er schoten wat songteksten door mijn hoofd:

  • Zal ik jou ‘ns effe lekker in je bek schijten, of heb je al genoeg poep in je hoofd?
  • I’m not deaf, I’m just ignoring you
  • I love myself better than you

Of een tekst voor op een kaartje, wat je naar iemand kan sturen waar je niet zo blij mee bent:

  • Het is uit.
  • Heel erg bedankt, maar niet heus.
  • You suck.

Of gezegden en tegeltjeswijsheden waar je ook al niet vrolijk van wordt:

  • Uit het oog, uit het hart.
  • Als een vlag op een strontschuit.
  • Verrek, verrot, verteer, zak door je knieën en kom nooit weer.

Het resultaat van mijn eerste poging tot handlettering

handletteren

Verrek, verrot, verteer, zak door je knieën en kom nooit weer.

Nee, ik had hierbij niemand in het bijzonder in gedachten, hoor. Ik kwam deze uitdrukking ergens tegen en het leek me wel een toepasselijke tekst voor deze uitdaging.

Over de uitvoering ben ik niet zo heel erg tevreden. Ik heb een beetje zitten klungelen met de fineliners in verschillende diktes.

handletteren handlettering

I love myself better than you.

Toen ik hiermee bezig was, moest ik aan mijn dochter denken. Dat klinkt erger dan het is. Maar ze moet dus nodig een bril, alleen duurt het even voor ze bij de oogarts langs mag. Dus als ik deze aan haar laat zien van een afstandje, ziet zij alleen ‘I love you’. Vond ik wel grappig.

En het stippelen was verbazingwekkend rustgevend om te doen.

handletteren handlettering

De laatste is een opsomming van bijwerkingen van een kuurtje wat ik van de week kreeg. Het kuurtje kreeg ik, niet al die bijwerkingen gelukkig. Ik had natuurlijk ook de ingrediënten van het één of ander kunnen nemen, maar vond dit toch net iets oninspirerender.

Ach ja, het was even leuk om uit te proberen, maar ik geloof niet dat deze hobby voor mij is weggelegd. Ik heb het geduld en de inspiratie niet echt om er wat leuks van te maken. Maar het notitieboekje vullen met nog meer stipjes, daar kan ik wel wat mee.

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

30-Day-Blog-Challenge-NL-1

Ik denk dat dit wel weer de laatste is van de 30 Day Blog Challenge die ik van Hare Maristeit overgenomen heb. Of er moeten nog verzoekjes komen (mag je in de reacties hieronder achterlaten). Tot nu toe heb ik dag 1, 3, 5, 7, 11, 17, 21, 26 en 30 gehad. Vandaag komen dag 15 en 29 samen aan bod: wat ik vroeger wilde worden en mijn eerste baantje.

Wat ik vroeger wilde worden

Zo rond mijn veertiende had ik pas een idee van wat ik wilde worden. Daarvoor had ik vast ook wel dromen over een prinses of juf worden of zoiets, maar toen nog geen idee wat dat dan inhield. Maar ik was dus veertien, een tikkeltje eigenwijs en ik wist het zeker: ik wilde de jeugdhulpverlening in of het speciaal onderwijs.

Om dat te bereiken vond ik het niet zo nodig om vwo af te maken, want met een overgangsbewijs van 3 naar 4 vwo kon ik ook naar het mbo om Sociaal Pedagogisch Werk (SPW) te doen. Als mijn ouders dat echt niet goed hadden gevonden, was plan B om naar de havo te gaan en daarna Sociaal Pedagogische Hulpverlening te doen. Maar ik weet niet eens of ik ze dat ooit verteld heb. Misschien lezen ze dit nu pas en hebben ze spijt dat ze mij naar het mbo hebben laten gaan, haha!

Tijdens die opleiding SPW viel de stage in het speciaal onderwijs me best tegen. Als onderwijsassistent was je echt maar assistent en ik voelde me er niet zo thuis. Mijn tweede stage in een woonvoorziening voor verstandelijk gehandicapten was een schot in de roos. Hier was ik wel echt op mijn plek en ik zag me dit wel tot mijn pensioen doen. Mijn rustige, geduldige karakter deed het goed bij deze doelgroep. De cliënten voelden zich op hun gemak bij mij en andersom net zo goed.

Mijn eerste (losse) baantjes

De krantenwijk die ik van mijn zus overnam en het af en toe rondbrengen van tijdschriften, zag ik niet echt als een baantje. Wel een extra zakcentje, maar die 8 gulden per week zette niet echt zoden aan de dijk. Folders leverden wel wat meer op, maar die zaten toen nog niet allemaal bij elkaar in een stuk plastic, die moest je zelf invouwen. Wat een rotklus was dat.

Ik denk dat ik me rond mijn zeventiende inschreef bij het uitzendbureau voor vakantiebaantjes. Zo heb ik een schoonmaakbaantje gehad, een keer gesurveilleerd bij examens in een sporthal en in een winkel geholpen met het opmaken van de balans.

Toen ik bezig was met mijn scriptie, had ik meer tijd over om te werken en werd ik vaker gevraagd door het uitzendbureau. Achter een rubberknipmachine, steeds tien stapeltjes van tien plakjes rubber in een doos. Gehoorbeschermers op tegen de herrie, de muziek stond zo hard dat je die nog hoorde boven de herrie van de machines en dan nog daar bovenuit gillen om een gesprek te voeren met je collega’s. Alhoewel het werk niet zo uitdagend was, heb ik daar een erg leuke tijd gehad.

sleutels eerste baantje

Grote sleutelbossen doen me altijd weer denken aan mijn eerste baantje, waarbij ik ook altijd met een grote bos rondliep, omdat alles op slot zat.

Mijn eerste vaste baan

Nog voor ik mijn diploma had, solliciteerde ik bij de organisatie waar ik mijn laatste stage had gelopen. Ik werd aangenomen als oproepkracht en na drie maanden werd dat omgezet naar een vast contract van 32 uur als flexwerker.

Ik kan me die eerste keren werken als oproepkracht nog goed herinneren. Ochtenddienst op een groep meervoudig complex gehandicapten. De nachtdienst had vlak daarvoor een cliënt een hoogopgaand klysma gegeven. Toen ik die wilde douchen en aankleden, zat de stront van z’n enkels tot z’n nek. En er was een cliënt met een glazen oog, ik had geen idee hoe ik dat moest doen. De collega’s op de groep ernaast zullen vast gebaald hebben van mij, want het lukte me echt niet om alles in mijn eentje te doen. Ik mocht ook zelfs nog geen medicijnen geven, want ik had mijn diploma nog niet.

Maar toen ik een vast contract kreeg, werd ik tijdelijk ingezet op een kindergroep, totaal iets anders. Het gebouw was erg verouderd (bestaat nu ook niet meer). De meeste kindergroepen waren al naar een andere locatie verhuisd. Behalve deze groep, die een beetje tussen wal en schip viel. De woongroep bevond zich aan het einde van een paar lege gangen. Hier waren er geen deurkrukken, maar vierkante gaten waarbij je een sleutel als deurkruk moest gebruiken. De kinderen hier hadden best pittige gedragsproblemen. Slaan, knijpen, haren trekken, schoppen en smijten was hier aan de orde van de dag. Het was maar een groepje van vijf, maar met mijn zeventien jaar en nog maar net klaar met mijn opleiding, was dit niet te doen. Er waren nog geen vaste krachten op de groep en ik maakte soms wel 48 uur per week.

Wat veel indruk op me heeft gemaakt, was een keer toen ik een jongen probeerde te kalmeren in een kamer. Ik mocht hem niet alleen laten, maar ondertussen schreeuwde hij van alles naar de kinderen op de gang: ‘Jacqueline wurgt me, ze maakt me dood, help me!’ Je kan je voorstellen dat de andere kinderen ook aardig door het lint gingen.

Of de keer dat een jongen met de achterkant van een lepel de deuren openmaakte en ik achter hem aan moest. In die achtervolging kwamen we zelfs op het dak van de woonvoorziening terecht. Uiteindelijk kreeg ik hem in de ernaast gelegen woonwijk te pakken.

Op een gegeven moment kreeg ik een alarm om mijn nek mee als ik daar werkte. Dat duurde soms wel even voor er iemand was. Soms had ik het dan al zelf opgelost, of ik had me opgesloten in het kantoor. Pas toen ik na drie maanden op die groep overspannen wegging, bedachten ze dat je beter met z’n tweeën op die groep kon staan.

En daarna…

Daarna heb ik op verschillende woonvoorzieningen en vormen van dagbesteding gewerkt, met cliënten van verschillend niveau en met verschillende problematiek. Waar ik me het beste thuis voelde, was bij cliënten die veel begeleiding en verzorging nodig hadden. Dan had ik echt het gevoel dat ik aan het werk was. Vaak konden ze niet praten en was het voor mij een uitdaging om te begrijpen wat ze bedoelden.

Maar werken met agressieve cliënten is iets wat ik nooit meer zou willen. Nu werk ik inmiddels niet meer in de gehandicaptenzorg, maar in het onderwijs. En gelukkig vallen mijn af en toe boze studenten in het niets bij de agressie die ik in de gehandicaptenzorg tegenkwam. Inmiddels is er in de gehandicaptenzorg ook van alles veranderd. Mijn werkgever van toen is inmiddels de best presterende werkgever in haar branche. Ik denk ook niet dat ze tegenwoordig zo’n jong meisje op een groep met gedragsproblemen zullen zetten.

Wat was jouw eerste baantje? Werk je nog steeds in dezelfde sector?

hoedEven een kort blogberichtje tussendoor. Vorige week liet ik weten dat de laatste goodiebag verloot zou gaan worden tussen de lezers die onder het artikel hadden aangegeven te willen winnen. Al die namen had ik op plakjes salami geschreven en in een hoed gedaan. En nu is er blind een winnaar getrokken uit de hoge hoed (ok, niet echt een hele hoge hoed).

En de winnaar is……

Lizzy!

winnaar goodiebag

Ik zal vandaag nog een mailtje sturen met verdere instructies om de goodiebag jouw kant op te laten komen. Veel plezier ermee!

goodiebag winactie