jonge mantelzorger mantelzorg rolstoelNatuurlijk deel ik het liefst de leuke dingen die ik met mijn gezin onderneem, zoals uitstapjes en activiteiten. Maar soms toch ook de lastige kant van het ouderschap. En heel soms trek ik het nog een stukje breder: naar mijn werk waarin ik als docent pedagogiek mijn studenten leer om andermans kinderen op te voeden (en zichzelf daarmee ook een beetje).

oostvaardersplassen vogelkijkhut uitstapjes flevolandTwee weken in Zeewolde, op een leuk vakantiepark en met mooi weer. We hebben echt volop kunnen genieten van de omgeving. Dit waren de uitstapjes die we buiten het park (maar binnen Flevoland) hebben gemaakt:

blotevoetenpad zeewolde Blotevoetenpad Zeewolde

Blotevoetenpaden zijn favoriet in ons gezin. Even je voeten martelen door over stokjes, steentjes, enzovoort te lopen. Dit blotevoetenpad is gelegen bij een kampeerboerderij, ziet er allemaal heel gemoedelijk en knus uit. Het is een pad van 500 meter, dus maar een korte martelgang. Bij het pad kregen we een speurtocht mee, waardoor je er toch langer over doet dan je van tevoren denkt. Onderweg kom je ook af en toe een bankje tegen, wat mij goed uitkwam, want eigenlijk is het op blote voeten lopen zonder blotevoetenpad voor mij al een hel.

Na het pad één keer gelopen te hebben, ben ik op een bankje gaan uitrusten en zijn de kinderen nog even teruggegaan om de favoriete stukjes nog eens te doen. Uiteraard ook het moddergedeelte (stiekem vind ik dat ook het leukste van het pad, daar heb ik alle martelingen wel voor over).

speelbos zevensprong zeewoldeSpeelbos de Zevensprong Zeewolde

Dit speelbos is leuk opgezet voor kinderen, tussen de bomen zijn verschillende speel- en klimattributen te vinden. Maar absoluut niet te doen met de rolstoel, ik heb er vooral achter gelopen. En als ik dan toch al over mijn grenzen ga, dan maar meteen goed. Heb mijn gezin even laten zien dat ik best nog wel in een spinnenweb kan klimmen (au!).

Het speelbos ligt vlakbij uitkijkpunt de Horsterberg, dus dat hebben we achter elkaar gedaan.

horsterberg zeewolde uitstapjes flevolandHorsterberg Zeewolde

In de Stille Kern bevindt zich het uitkijkpunt Horsterberg. Vanaf de kaart te zien, leek dit goed toegankelijk voor mindervaliden. Dat de invalidenparkeerplaats overgroeid was met gras, had al een belletje moeten laten rinkelen… Er was weliswaar een pad van betonplaten, dat bestond uit een recht stuk wat uitkomt op een cirkel. Ik denk dat je heen en terug naar de parkeerplaats binnen 10 minuten kan doen. Vanaf de betonnen cirkel gaan er wel paadjes naar beneden, maar die zijn niet toegankelijk met een rolstoel. Maar op zich is het uitzicht vanaf de betonnen cirkel ook niet verkeerd.

Het was een warme dag dat we hier waren en het pad lag vol met verschrompelde (naakt-)slakken. Mijn dochter probeerde de slakken met huisje nog te redden van de hete weg, door ze op te pakken en in de bosjes te leggen. Tot ze er één oppakte die al half verschrompeld en vastgeplakt aan de weg zat en deze bij het oppakken als een vieze snottebel uit het huisje trok. Brrrr….

Via het betonplaten pad kom je ook niet bij de uitkijktoren, daar loopt een onverharde weg naartoe omhoog. Daarna gaat er een trap naar beneden, dus verder dan die toren ben ik niet gekomen. We hebben er heerlijk in de schaduw van de toren kunnen picknicken en mijn man en kinderen hebben de toren beklommen. Vanaf de toren konden ze de wilde paarden zien.

Bataviastad Lelystad

Een dagje shoppen is altijd leuk. Sommige winkels wat krap door de vele kledingrekken, maar alles verder prima toegankelijk. Hele dag volgemaakt daar en allemaal goed geslaagd!

oostvaardersplassen uitstapjes flevolandOostvaardersplassen

Na ons bezoek aan Bataviastad zijn we omgereden om wat van de Oostvaardersplassen te zien. We zijn langs het IJsselmeer gereden en hebben halverwege een stop gemaakt. Hier zijn vooral veel vogels te zien.

Een paar dagen later nog een keer geweest, maar dan vanaf de andere kant (Praamweg was het geloof ik) en een korte wandelroute gekozen. De paden zijn onverhard, maar in de vogelkijkhutten is wel rekening gehouden met rolstoelgebruikers.

Het is er erg mooi, maar onze wandelroute was te kort om echt veel te kunnen zien.

mindervalideregeling walibi uitstapjes flevolandWalibi

Was helemaal super! Je bent een godsvermogen kwijt als je er met je gezin heen gaat en ook al je eten en drinken in het park koopt, maar zo af en toe moet dat wel kunnen.

Ik kende het systeem voor mindervaliden van Walibi nog niet, maar moet zeggen dat het me goed bevallen is. Bij de servicebalie haal je een polsbandje en een flyer met informatie. Op die flyer is ruimte voor de medewerkers van de attracties om de wachttijd in te vullen. Vervolgens hoef je niet te wachten, maar mag je op het genoteerde tijdstip weer terugkomen. Je mag dan wel maar één attractie tegelijk inplannen, het is niet de bedoeling dat je je hele dag vol plant en achter elkaar door gaat. De meeste attracties zijn via de uitgang toegankelijk voor rolstoelgebruikers en ze hebben een handig overzicht op de flyer staan wat voor wie geschikt is.

aviodromeAviodrome

We waren hier nog niet eerder geweest en had niet verwacht dat we ons daar zo lang konden vermaken. Mijn man en ik vonden het museumgedeelte vooral interessant en onze jongste vond alle speeltoestellen erg leuk. Onze oudste (13 jaar) hing er wel een beetje tussen: soms net te oud voor al het spelen en te jong om alles van de geschiedenis interessant te vinden. Maar met de speurtocht heeft ze ook fanatiek meegedaan.

Ik vond het ook mooi om te zien hoe enthousiast de vrijwilligers zijn die er werken. Ze moeten al hun verhalen inmiddels toch al honderden keren verteld hebben, maar het blijft boeiend hoe ze het brengen.

Met rolstoel is het allemaal goed te doen. Je kan niet in elk vliegtuig komen, maar er is ook zonder dat genoeg te zien. Bij twee vliegtuigen ben ik wel even uit mijn rolstoel gestapt om er binnen te kijken.

Al met al een geweldige vakantie gehad. Zijn er nog uitstapjes die we hebben gemist hier in Flevoland?

RCN Zeewolde VeluwemeerNa een vakantie in een stacaravan bovenop een berg in Italië en vorig jaar in Frankrijk in een krappe stacaravan in de uiterste uithoek van het vakantiepark, was ik het zat. Ik wilde wel weer eens in een fatsoenlijke bungalow, of misschien zelfs een aangepaste bungalow. Waar ik met mijn rolstoel uit de voeten kan en waar ik niet kilometers hoef te rollen om bij de winkel of het zwembad te komen of niet eens kan rollen, omdat de berg waarop het vakantiepark gelegen is, zo belachelijk steil is.

Dus we boekten vroeg en voor het eerst kozen we voor een aangepaste bungalow. En we bleven gewoon in Nederland, want een volle dag in de auto zitten, trekt mijn lijf niet zo goed. RCN in Zeewolde is het geworden.

Bungalow RCN Zeewolde De aangepaste bungalow

De huisjes zijn wat gedateerd, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo belangrijk. Voor de prijs die je ervoor betaalt zijn ze van alle gemakken voorzien.

Beneden zijn twee slaapkamers: één met een stapelbed en één met twee hoog/laagbedden. Boven de keuken/woonkamer is nog een vide waar een tweepersoons boxspring staat. Alhoewel de boxspring boven het beste lag, kozen mijn man en ik voor de hoog/laagbedden beneden. De trap naar de vide is voor mij te steil om dagelijks te moeten nemen. Voordeel van de slaapkamer met de hoog/laagbedden vond ik dat deze meteen aan de woonkamer grenst en een grote schuifdeur heeft. Als ik dan ‘s middags even ging liggen of een boekje ging lezen in bed, had ik toch het idee dat ik bij de anderen was.

In de keuken zijn de kasten onder de wasbak en de kookplaat weggelaten, zodat je er met je rolstoel onder kunt rijden, alleen is het aanrecht dan wel te hoog. De keuken en woonkamer zijn ook ruim genoeg om met rolstoel te kunnen rollen.

De badkamer is ruim en heeft een invalidentoilet, een lage wasbak en een douche met inklapbare stoel aan de muur. Hij is ontzettend ruim, maar ik vraag me toch af hoe je je hier doucht als je echt niet meer kunt lopen. Er is wel plek voor een rolstoel in de badkamer, maar er is geen douchescherm of -gordijn. Je stoel zou dus zeiknat worden als je vanuit je rolstoel meteen onder de douche moet stappen. Omdat er zoveel plek was, hebben wij een tuinstoel in de badkamer gezet, in de hoek schuin tegenover de douche. Hier kon je dan je kleren op leggen en je aankleden.

Wat ik wel vreemd vond aan de badkamer, is dat de vloer nooit droog werd. Er zat teveel reliëf in de vloertegels om ze goed droog te trekken, maar dan nog. Je moest dus altijd met je slippers naar het toilet, anders had je natte voeten.

Er is wel een parkeerplaats dichtbij de bungalow, maar niet gereserveerd voor invaliden. In mijn geval is dat niet zo’n probleem, maar als de parkeerplaats vol staat en je moet een parkeerplekje verderop in het gras opzoeken, baal ik daar toch ook wel een beetje van.

Toegankelijkheid van het vakantiepark

Het allergrootste voordeel vond ik de ligging van onze bungalow in het vakantiepark: je zat bijna direct tegen de receptie, het zwembad, de winkel, het restaurant, de recreatie en het strandje aan. Zo kon ik ook af en toe even lopend met mijn wandelstok broodjes halen, of bij de meiden in het zwembad kijken.

De receptie, winkel en recreatiezaal waren goed toegankelijk met rolstoel. Het zwembad is klein en krap, hier ben ik niet met mijn rolstoel naar binnen geweest. Maar de meiden hadden hier genoeg aan om even lekker te gaan zwemmen en spelen als het buiten net iets te koud was. Buiten is een ondiep zwembad met allerlei sproeiers, meer voor kleine kinderen, maar voor die van ons ook lekker om even af te koelen. Met de rolstoel was het lastig hier te komen, omdat er gras rondom ligt.

Om naar het restaurant of het strandje te komen, moet je een dijk op. Dat lukt me echt niet om zelf rollend te doen, dus ik ging of lopend achter de rolstoel, of ik liet me duwen. We zijn alleen op het terras van het restaurant geweest, hier waren geen drempels en ik kon me goed bewegen met rolstoel tussen de tafels door.

Het strandje is eigenlijk niet te doen met rolstoel. Het pad houdt op een gegeven moment op, gaat dan over in gras en dan in zand. Nu ben ik misschien wat verwend met de betonplaten op het strand bij Hoek van Holland, maar ik vond dit toch wel een groot minpunt. Rollend kon ik er niet komen, maar lopend was voor mij echt te ver en te pijnlijk.

Op het park is de weg hier en daar wel aan een update toe. Het asfalt is van slechte kwaliteit, op parkeerplaatsen liggen grote losse stenen en de stoeptegels voor de deur zijn wat verzakt. De paadjes lopen niet overal naadloos door van de weg naar de bungalow of bijvoorbeeld het zwembad. Als je dan toch aangepaste bungalows op je park hebt, mag je hier wel wat aandacht aan besteden. Het rolt zwaar en je blijft vaak hangen op losse stenen, gaten in de weg of in het gras.

Recreatieprogramma

Dit moet toch wel gezegd worden: de activiteiten die werden aangeboden door het recreatieteam kwamen echt dik boven onze verwachtingen uit! Normaal kijk ik niet eens meer naar wat een recreatieteam aanbiedt, omdat het voor onze meiden van 9 en 13 jaar al snel te kinderachtig is. Hier niet dus!

Er was een uitgebreid programma met voor ieder wat wils. Als je zou willen, hoef je niet eens van het park af. Bij veel activiteiten moest je je wel inschrijven en zaten ze snel vol, maar dat zegt ook al iets over hoe leuk de activiteiten waren. Vooral de activiteiten bij het water waren favoriet bij onze meiden: suppen, raften, vlot bouwen, ochtendduik en spelletjes in het water. Maar ook fossielen zoeken, een kaars maken, schminken, een Minionbeker kleuren en een pleinfeest.

De oudste hadden we van tevoren opgegeven voor een voetbalclinic. Die werd door trainers van buitenaf gegeven en daar moest je ook voor betalen, maar de medewerkers van RCN zorgden hierbij goed voor de ouders die kwamen kijken.

Eigenlijk ben ik nog lang niet uitgepraat over onze vakantie… Het was ontzettend leuk! Volgende keer schrijf ik over de uitstapjes die we buiten het park hebben gemaakt.

Reactie van de parkmanager RCN Zeewolde

Vlak nadat mijn blog geplaatst was, heb ik een linkje gestuurd naar RCN Zeewolde zelf. En daar kreeg ik echt supersnel een reactie op van de parkmanager:

Fijn om te lezen dat jullie het zo naar de zin hebben gehad.

Ter informatie: we zijn twee jaar bezig met het doen van verbeteringen aan het park. Er is echter nog genoeg aan te passen met een aantal zaken als hoogste prioriteit:

  • de wegen
  • de daken
  • de bungalows

Daar gaan we dus ook mee bezig. De planning is dat we binnen uiterlijk 4 jaar de helft van onze bungalows hebben vervangen door nieuwe verhuuraccommodaties, met drie of vier aangepaste accommodaties dicht bij de dierenhoeve.

Groet,

Wout Sleurink Parkmanager RCN Zeewolde

Dus dat is goed om te weten als je in de toekomst een aangepaste bungalow bij RCN Zeewolde wil boeken!

gezelschapspelletjes uno kaartspelOver het algemeen kunnen mijn meiden (9 en 13 jaar) zich prima zelf vermaken. Maar het is wel zo gezellig om af en toe samen een spel te doen. Maar er zijn dagen dat zelfs gezelschapsspelletjes aan tafel te vermoeiend voor me zijn. Zeker na een werkdag ben ik allang blij dat ik het red om tijdens het avondeten tot en met het toetje aan tafel te kunnen blijven zitten.

Er zijn weleens momenten geweest dat ik het gevoel had aan de zijlijn te staan: mijn gezin ging vrolijk verder terwijl ik languit op de bank lag.
Maar ook al lig ik languit op de bank, dan nog kan ik meedoen met mijn gezin. En vandaag besloot ik die meiden vanachter hun beeldscherm weg te trekken en een stapel spelletjes te testen: welke zijn geschikt om languit op de bank (of vanuit je luie stoel) te kunnen spelen?

Mijn oudste dochter heeft een selectie gemaakt van spelletjes welke we uitgeprobeerd hebben, dit was ons oordeel:

Wie is het?

Met een hoekbank is het even puzzelen wie waar gaat zitten/liggen, zodat je niet op elkaars bord kan kijken. Maar het bord kan makkelijk op je schoot blijven staan en op het ene kaartje na, zijn er geen losse onderdelen die makkelijk van het bord af vallen.

Galgje

Er zullen vast handigere versies zijn dan die wij hebben, is er ook niet een reiseditie van of zoiets? Met al die losse lettertjes in een grote doos verdwijnen er al snel een paar tussen de kussens van de bank. Waarschijnlijk is ouderwets met pen en papier galgje spelen een stuk praktischer. Dat ik het woord ‘aquarel’ niet kon raden voordat mijn poppetje aan de galg hing, heeft er natuurlijk niks mee te maken dat ik niet zo enthousiast ben over dit spel.

Boggle

Een compact spel werkt altijd goed als je geen tafel in de buurt hebt. Ook zonder stabiele ondergrond blijven de dobbelstenen op hun plek in het bakje. Ik heb alleen weer verloren, al was het maar met één punt verschil.

Rozenkoning

Dit is misschien niet zo’n bekend spel, maar hier in huis favoriet. Het is een bordspel waarbij je een zo groot mogelijk gebied moet veroveren met steentjes van jouw kleur en met behulp van kaartjes die de richting en het aantal passen aangeven. Alleen is het dus een groot bordspel, waardoor er op de bank niet veel plek meer is om de steentjes en kaartjes kwijt te kunnen. En met een stuiterende negenjarige in de buurt, loop je wel het risico dat het bord met steentjes en al van de bank af stuitert. Maar met een iets minder stuiterende dertienjarige is het wel te doen. En ik won, dus het is een leuk spel.

Sketch!

Ik weet eigenlijk niet wat het verschil tussen Sketch! en Pictionary is, volgens mij de kinderen ook niet en we zijn allemaal te lui om de gebruiksaanwijzing goed te lezen, dus doen we maar wat. Maar het gaat prima op de bank: de kaartjes kunnen in de doos blijven liggen en de bordjes om op te tekenen kun je makkelijk in je hand of op schoot houden.

Uno

Eigenlijk zijn kaartspellen altijd goed. Je hebt er niet veel ruimte voor nodig om het te spelen, of op te bergen. Op vakantie gaat dit spel (en andere kaartspellen) ook altijd mee. Met kaarten hoef ik niks op schoot te houden en kan ik, als ik wil, plat blijven liggen.

Conclusie

Hoe compacter het spel, hoe beter. Uno kwam als beste uit de bus, maar Boggle en Sketch! waren ook goed te doen. En de grote bordspellen bewaren we dan wel voor de dagen dat ik langer aan de eettafel kan zitten.

Zijn je kids jonger en nog niet toe aan dit soort spellen? Mammatien heeft vijf super simpele speeltips op een rijtje gezet waarbij je als moeder met beperking nog steeds die nodige aandacht kan geven.

strand NormandiëLang naar uitgekeken en nu is hij eindelijk daar: de zomervakantie! Alle tijd om te luieren, lezen, jurkjes te naaien, enzovoort. Een paar dingen wel een soort van gepland, maar het wordt vooral genieten van de vrijheid en niets moeten!

Aangepaste bungalow

Na jaren in krappe stacaravans wilde ik wel weer eens in een ruime bungalow. En gewoon in Nederland, zodat we niet zo lang hoeven te reizen. Bij het boeken was er  een aangepaste bungalow vrij en ik dacht: waarom ook niet, in de vakantie maak ik toch ook meer gebruik van mijn rolstoel dan normaal. Maar nu de vakantie dichterbij komt, vraag ik me af of het niet wat overdreven is. We gaan het zien en ervaren: twee weken aan het Veluwemeer, gezellig met het gezin.

Hotelletje

Nog zo’n impulsieve actie van mij, maar dan op een veilingsite en het levert mijn man en mij een nachtje in een hotel op. De kinderen gaan dan uit logeren, dat is al geregeld, alleen waar en wanneer we gaan, moeten we nog bedenken.

Fietstocht naar Avonturis

Ik schreef er al eerder over, maar het plan is dus om met het gezin naar een natuurspeeltuin in Maassluis te fietsen. We zijn er al eens eerder geweest met de auto en de kinderen vinden het heerlijk om zo in de blubber bezig te zijn.

Verjaardag

Aan het eind van de zomervakantie ben ik jarig. Ik weet eigenlijk nog niet wat ik dan ga doen. Misschien met wat vriendinnen uit eten of de pub in, of gewoon thuis wat mensen uitnodigen. Wat er op mijn verlanglijstje komt te staan, is vast al duidelijk. 😉

Festivals

Afhankelijk van het weer en hoe fit ik me voel, wil ik zeker wel een dagje hier en daar naar een festival. Castlefest vind ik altijd erg leuk, in (fantasy-)stijl opgetut en heerlijk andere mensen bewonderen. Of het Zomerterras, lekker in de buurt en altijd gezellig met veel bekenden.

Wat ben jij deze zomer van plan te gaan doen?

Loedermoeder is een soort geuzennaam geworden om tegengas te geven aan alle perfecte plaatjes die moeders via sociale media en blogs delen. En ik heb ook niks tegen dat tegengas geven, maar heb wel het idee dat het inmiddels het tegenovergestelde doet.
Want wat is er mis met moeders gewoon in hun waarde laten, met of zonder hun perfecte plaatjes? We zijn allemaal moeders, houden allemaal van onze kinderen en hebben het beste met ze voor. Dat heeft geen geuzennaam nodig, zo bijzonder zijn we ook weer niet.

Loedermoeder versus de perfecte moeder

Waar hetkind in tas eerst leek of dat elke moeder maar moest voldoen aan het plaatje van de perfecte moeder, zie ik nu ineens moeders opscheppen over hun faalmomenten als moeder. Hartstikke leuk om te lezen natuurlijk, ontzettend herkenbaar, want iedereen heeft die momenten wel. Maar is het nu ineens ‘fout’ om alleen je mooie momenten te delen? Of als je nou echt een prachtig gezin hebt waarin iedereen fotogeniek en geweldig is (ja, die gezinnen bestaan gewoon!), mag je dan niet meer trots zijn?

Het moederschap is geen wedstrijd, doe gewoon je ding en deel wat je wilt, maar doe het alsjeblieft niet om aan andermans plaatje te kunnen voldoen.

Wil je echt een loedermoeder genoemd worden?

Kreng, viswijf, feeks, kuttenkop, mispunt, secreet, pleurislijer. Zomaar wat synoniemen voor een loeder. Zou je je eigen moeder zo noemen? Of hoe zou je het vinden als professionals zo over je praten? Als je je dreumes zo uit bed aan de leidster van het kinderdagverblijf met volle luier overdraagt en ze reageert met: ‘Ach ja, je bent kuttenkop van een moeder of niet hè!’ Even lekker makkelijk dubbel parkeren om je kind snel op het schoolplein te droppen, omdat je dan op tijd op je werk kunt komen. ‘Zie je dat luie kreng nou weer haar zoontje dumpen vanuit de auto?’

Met mijn studenten bespreken we regelmatig situaties die ze tegenkomen in de kinderopvang en het onderwijs. En omdat de maatschappij nou eenmaal zo werkt, hebben ook zij hun vooroordelen over ouders die de opvoeding net even iets anders aanpakken dan ‘hoe het zou moeten’. Gelukkig ontdekken ze gaandeweg wel dat je niet om elk wissewasje jeugdzorg hoeft in te schakelen en dat het in gesprek gaan met ouders wederzijds begrip oplevert en het de vooroordelen wegneemt. Maar als moeders zelf graag loedermoeder genoemd willen worden, voor wie zitten wij dan zo ons best te doen om de toekomstige pedagogisch medewerkers te leren objectief naar ouders en kinderen te kijken?

Als je faalt in het opvoeden…

Inmiddels weet ik zelf dat ik een geweldige moeder kan zijn, ook al heb ik mijn kinderen niet leren fietsen, kan ik niet mee als begeleider bij schoolreisjes en zit een potje samen voetballen er ook niet in.
Maar ik weet nog goed hoe dat besef tot me doordrong, dat ik niet de moeder kon zijn die ik voor ogen had. Ik was foto’s aan het uitzoeken voor het fotoalbum voor mijn kinderen en ineens viel het me op dat ik bijna nergens op de foto’s stond. Bij al die leuke dingen die we als gezin deden, stond ik langs de zijlijn. Voordat ik daar mijn weg in gevonden had, zijn er wel een paar jaar voorbij gegaan. Het was echt niet makkelijk om die knop om te zetten en in te zien dat ik er wèl toe deed als moeder, ondanks mijn beperkingen.

Waag het dus niet om mij een loedermoeder te noemen.

En waar het in mijn geval EDS was waardoor ik niet de moeder kon zijn die ik wilde zijn, zal dit waarschijnlijk bij moeders met andere fysieke klachten, of juist psychische klachten, net zo goed voor kunnen komen. En soms zijn het gewoon de omstandigheden die ervoor zorgen dat je je als moeder voelt falen, bijvoorbeeld een lastige scheiding of het leven in armoede.

Niet zo serieus joh!

Maar zo zwaar is het ook allemaal niet, wat loedermoeders beschrijven als loedermoedergedrag is echt niet zo extreem. Loedermoeders zijn doodgewone moeders, die ook nog eens gewoon mens zijn.

Ik snap wel dat het begrip luchtiger bedoeld is dan waar ik nu over schrijf. Maar als je het hebt over het willen opnemen van het woord in het woordenboek en er zoveel aandacht aan besteed in de media, dan gaat dat woord te pas en te onpas gebruikt worden en daar ben ik niet zo’n voorstander voor. Want het blijft gewoon een scheldwoord en we zijn nog steeds bezig met het plaatsen van mensen in hokjes.

Kende je het fenomeen loedermoeder nog niet en wil je graag de andere kant van het verhaal lezen? Elizabeth schreef pas over waarom zij wel een trotse loedermoeder is en in haar blog zijn nog meer linkjes naar artikelen te vinden.

En over hokjes gesproken: Hoe zie jij je als moeder (of vader natuurlijk)? Doe jij er moeite voor om aan een bepaald imago te voldoen?

 

mijn ouders

Morgen zijn mijn ouders 40 jaar getrouwd en dat vond ik wel een goede reden om eens een blog aan hen te wijden. We zijn niet zulke praters en eigenlijk zeg ik te weinig dat ik van ze hou en trots op ze ben. Maar ik weet dat mijn moeder mijn blogs leest, dus dat scheelt, hoef ik het weer een poosje niet te zeggen. En zonder nu meteen ons hele levensverhaal online te zetten, wilde ik een paar lessen benoemen die ik van mijn ouders geleerd heb.

1. Zonder auto kom je er ook wel

Het lijkt tegenwoordig wel ondenkbaar, maar van de 40 jaar dat ze samen zijn, hebben mijn ouders het grootste gedeelte geen auto gehad. Nou pasten we met ons gezin van zeven ook niet in elke auto, maar er waren genoeg alternatieven. We fietsten en wandelden veel of namen de trein. Ik ben nog steeds geen fan van de auto en stap veel liever op mijn fiets of scooter als het weer het toelaat.

2. Als je het niet kan betalen, spaar er dan voor

Als je iets echt graag wil, dan is het de moeite waard om het uit te stellen en te wachten tot je genoeg gespaard hebt om het zelf te kunnen kopen. Natuurlijk is het voor sommige dingen wel nodig en heb ik ook wel eens geld mogen lenen van mijn ouders (bijvoorbeeld om collegegeld te kunnen betalen), maar met zuinig leven gaat het sparen snel genoeg.

3.  Talenten/hobby’s ontdekken

Alhoewel goed presteren op school wel zo’n beetje bovenaan stond, kregen we als kinderen de ruimte om op het gebied van sport, muziek, creativiteit, kunst en cultuur van alles te ontdekken. Nou was niet alles voor iedereen weggelegd: ik ben ondanks de blokfluit-, orgel- en keyboardlessen nog steeds niet zo muzikaal. Maar het kunnen naaien van kleding heb ik onder andere aan mijn moeder te danken, bij wie ik met restjes stof op haar naaimachine mocht aanrommelen.23

4. Naastenliefde

Mijn ouders hebben erg hun best gedaan op onze christelijke opvoeding. En alhoewel hun manier van geloven niet mijn manier is, vind ik naastenliefde een mooi streven. Als iedereen een ander zou behandelen zoals je zelf behandeld wil worden, zouden er een stuk minder problemen in de wereld zijn.

5. Familieband is blijvend

Met vriendinnen heb ik het er weleens over, de band die ik met mijn ouders heb, is anders dan die zij hebben met hun ouders. We lopen elkaars deur niet plat, delen niet alles met elkaar, maar het maakt voor mij niet dat ik minder van ze hou. Als ik ze nodig heb, zijn ze er voor me en andersom hoop ik dat ze dat bij mij ook zo ervaren. We vinden elkaar altijd wel weer terug, ook als er een lange periode tussen zit.

6. Je bent goed zoals je bent

Wat ik het meest bewonder aan mijn ouders, is dat ze hun ‘zo hoort het nu eenmaal te gaan’ hebben kunnen ombuigen naar ‘zo kan het ook’. Dat klinkt heel simpel, maar ik kan me goed voorstellen dat het niet zo makkelijk zal zijn gegaan, van verschillende kanten trouwens.

Als ouder heb je een bepaald beeld waarvan je hoopt dat je kinderen daaraan zullen voldoen, omdat je denkt dat het hen ook gelukkig maakt. Andersom maakt dat voor kinderen lastig om (soms letterlijk) uit de kast te komen en uit te leggen dat het iets anders is wat je gelukkig maakt dan wat je ouders voor ogen hadden. Inmiddels weet ik dat mijn ouders me niet meer zien als die opstandige puberdochter, maar trots zijn op wat ik bereikt heb, net zo goed als dat ze trots zijn op hun andere kinderen en kleinkinderen. En dat is fijn om te weten.

7. Rollen liggen niet vast

Heel lang (en eigenlijk nog steeds wel) heb ik de neiging gehad om mezelf te moeten bewijzen: Ik kan het zelf wel, ik heb niemand nodig en ik kan een prima leven leiden op mijn manier. Dat veranderde stukje bij beetje toen ik zelf moeder werd, het om hulp vragen gaat me steeds iets beter af. De rol van opa en oma staat mijn ouders bijzonder goed, de kinderen zijn gek op ze. Het voelt ook niet of ik iets vervelends van ze vraag als ik een keer oppas nodig heb.

En nu het fysiek steeds iets minder gaat met mij, laat zelfs mijn vader zich van zijn zorgzame kant zien. Natuurlijk doe ik nog steeds net alsof het me niks doet, maar stiekem vond ik het wel bijzonder toen hij mijn rolstoel de halve dierentuin door duwde.

 

Twintig jaar geleden had ik vast niet kunnen bedenken dat ik dit nu zou schrijven over mijn ouders. En nog vind ik het wel spannend: misschien sla ik de plank wel helemaal mis, of raak ik een gevoelige snaar waardoor ik morgen niet meer welkom ben op het feestje… Ach, dat zal wel meevallen, vergeleken met het ABC’tje wat ze te wachten staat is dit stukje tekst nog aardig te doen. 😉

Wat is voor jou het belangrijkste wat je ouders je hebben meegegeven?

Als docent pedagogiek leer ik mijn studenten onder andere het balansmodel: sommige factoren verzwaren de taak om een kind op te voeden en staan ontwikkeling in de weg, andere factoren maken dit lichter. Zoals je in bovenstaand schema (afkomstig uit het boek ‘Samen Verschillend’) ziet, staat de zieke ouder aan de kant van draaglast en in heel veel gevallen zal het ook een flinke klus zijn om met een chronische ziekte een kind op te voeden. Maar ik wil nu juist laten zien dat het ook anders kan: dat het mij als ouder sterker maakt en mijn kinderen daardoor een voorsprong geeft.

1. Het zorgen voor elkaar is een vanzelfsprekendheid

Mijn kinderen hebben een goed voorbeeld aan hun vader, die na een lange werkdag niet te beroerd is om ook nog eens te gaan koken, omdat ik dan misschien net een slechte dag heb. Zelf vinden ze het ook leuk om regelmatig in de keuken te staan, een appeltje te snijden voor een ander of een boterham klaarmaken. Als we eropuit zijn en het me niet lukt een heuveltje op te rollen, kan ik rekenen op een duwtje in de rug.
De rollen in ons gezin zijn niet heel erg vastgelegd van: die zorgt voor het één en die voor het ander. Je helpt waar je kan en als het een keer niet kan, is het ook niet erg.

2. Luisteren is belangrijk

Toen ze nog klein waren, kon ik al niet veel achter ze aan rennen als ze wegliepen. Eigenlijk zijn ze daardoor heel erg gedrild om te luisteren naar wat ik zeg als ik ze bij wil sturen. Ik kan verbaal en non-verbaal heel duidelijk maken wat ik van ze verwacht, zij weten vervolgens goed in te schatten of ze nog net een stukje verder binnen die grens kunnen, of dat ze er al overheen zijn gegaan.

3. Creatieve oplossingen bedenken

Wat te doen als een buggy duwen te zwaar is, maar aan de hand mee laten lopen eigenlijk nog meer? Of als je zelf niet naast een fiets kunt rennen om je dochter te leren fietsen? En zo zijn er nog wel tig dingen te benoemen waar je als moeder tegenaan loopt wanneer je een chronische ziekte hebt. Maar samen komen we meestal wel tot een creatieve oplossing.

4. Zelfstandigheid

Gisteren verbaasde ik me er ineens over hoe goed mijn meiden boodschappen kunnen doen, er zit zoveel routine in, ik hoef ze amper bij te sturen. Er zijn ook wel momenten geweest dat ik het zelf nog best eng vond om ze los te laten, bijvoorbeeld de eerste keren dat ze alleen naar school lopen. Maar ik weet dat ik erop kan vertrouwen dat het goed zal gaan en dat voelen ze ook.

5. Voldoende lichaamsbeweging

Niet alleen voor mij is het belangrijk om mijn lijf fit te houden en gelukkig vinden mijn kinderen het ook echt leuk om veel te bewegen. Ik heb inmiddels een aardig voorraadje aan matjes, banden, ballen en rollen om oefeningen mee te doen, waar door de kinderen ook dankbaar gebruik van wordt gemaakt.

6. Begrip voor mensen met een beperking

Een rolstoel is niks geks voor ze, die heb je gewoon nodig als je niet goed kan lopen. Maar ook mensen zonder rolstoel kunnen een beperking hebben. Doordat ze dit van dichtbij ervaren, snappen ze ook de beperkingen van andere mensen iets beter.

7. Je hoeft niet perfect te zijn, als je maar probeert

Alhoewel ik niet alles deel met mijn kinderen, zien ze het ook aan me als ik een slechte dag heb, als ik boos, moe of verdrietig ben, als sommige dingen niet lukken. En ook al is dat soms rot, het hoort erbij. En zij mogen dus net zo goed eens een baaldag hebben, of boos of verdrietig zijn, of iets helemaal verprutsen. Dat betekent ook weer niet dat je altijd maar bij de pakken neer moet zitten, een beetje doorzettingsvermogen kan ook geen kwaad.

8. Een coole moeder

Ik weet niet of je mijn fiets al eens gezien hebt, maar die (en dus ook degene die erop rijdt) is gewoon cool.
En welke moeders treden er nou op met een dansgroep, met rolstoel?

9. Kennis van EDS

Het Ehlers Danlossyndroom is een erfelijke aandoening, dus het zou goed kunnen dat één van mijn dochters het ook heeft. En omdat het niet zo’n bekende aandoening is, weten artsen of andere medische specialisten het ook niet altijd. Ik ben alert op zwakke plekken, weet waar ik zelf vroeger en nu tegenaan liep en kan aan ze uitleggen waarom iets wel of niet verstandig is.

10. Beschikbaar zijn

Weliswaar regelmatig languit op de bank, maar ik ben wel vaak thuis, aangezien fulltime werken er niet in zit en alle avonden de hort op zijn ook geen goed idee is. Ze kunnen hun verhaal kwijt als ze uit school komen, ik kan ze helpen met huiswerk en ik kan prima vanaf de zijlijn vastleggen met film of foto wat een geweldige kinderen ik heb.


Ben ik nog wat vergeten in dit lijstje?
Wat maakt jou een sterke ouder?

Twee jaar geleden waren we er ook al geweest en dat was toen ook al goed bevallen: Where The Wild Things Are, een festival op een bungalowpark!

Toen we nog geen kinderen hadden, kwamen we ook altijd op Pinkpop en/of Lowlands, maar tegen de tijd dat we het zagen zitten om ook eens zonder kinderen een weekendje weg te gaan, was het in een tentje op een luchtbedje slapen eigenlijk niet zo’n goede optie meer. Dus ik was ontzettend blij dat we dit alternatief gevonden hadden.Net als de vorige keer hadden we een tweepersoons VIP bungalow geboekt. Er zijn ook wel bungalows voor mindervaliden, maar omdat ik binnenshuis ook prima zonder rolstoel uit de voeten kan, vond ik dat niet zo nodig. En het huisje is ruim genoeg om de rolstoel in het halletje te laten staan, of bij de eettafel aan te schuiven.

En wat een luxe was het! Bedden waren bij aankomst al opgemaakt, handdoeken, zeepjes en koffie lagen klaar en zelfs ook een flesje Jagermeister en een spel Rummikub. En ‘s ochtends werden er verse broodjes gebracht voor bij het ontbijt.

Alleen al voor het huisje met alle luxe is het genieten om zo een weekendje samen weg te zijn en dan zat hier ook nog een festival aan vast.Wel jammer dat het dit weekend zo koud, nat en blubberig was. Je zit dan met je dikke winterjas, die je eigenlijk uit wil doen als je in een tent of iets naar een optreden wil kijken, maar dan hangt ie al snel tegen de blubberige banden van mijn rolstoel aan. Maar na zoveel keer van de kou de warmte weer ingaan, ben ik inmiddels expert in het aan- en uittrekken van mijn jas (die tot mijn knieën komt), hem zo achter mijn rug of onder mijn benen vouwen, zodat er niks tegen de vieze banden aankomt, zonder erbij op te hoeven staan.

Ik ben niet meer zo thuis in de muziek als vroeger, maar als een bandje een goede liveshow neerzet, ben ik tevreden. Op vrijdagavond hebben we vooral een beetje het terrein verkend en het optreden van Balthazar gezien in de Willem Ruistent. Alhoewel ik zelf vooral het publiek zag en een stapel jassen die zich rondom een tentmast ophoopte en zo nog meer zicht ontnam, heb ik er erg van genoten. Ook van het publiek, wat (soms wat dronken) een praatje kwam maken of om me heen kwam dansen.

Zaterdag en zondag hebben we verschillende bandjes gezien en gingen daarbij vooral veel heen en weer tussen de Action Factory en de Willem Ruistent. Desperados was niet zo goed te bereiken met rolstoel: houten platen ernaartoe die niet goed aansloten en vervolgens een gigantische drempel die ik zonder hulp niet alleen zou kunnen nemen.

In de Action Factory heb ik steeds een mooi plekje kunnen vinden met goed uitzicht. Maar toch nog behoorlijk last van mijn nek en rug gekregen door het steeds maar omhoog moeten kijken. Gek, daar heb ik niet eerder zo’n last van gehad als nu.

Leukste band op zaterdag vond ik Gallowstreet, een brassband die er met een stuk of 11 man op het podium een feestje van maakten. En op zondag was De Staat voor ons een mooie afsluiter (we moesten allebei de volgende dag weer werken, dus dan maar vroeg weg). Geweldig om te zien hoe ze het publiek opzweepten en dit keer kòn ik er ook wat van zien, omdat er af en toe ook wat via een scherm te zien was. Bij het laatste nummer toch nog even een traantje weggepinkt, wat er nog een paar meer werden toen mijn man het opmerkte en een arm om me heen sloeg. Want ook al was het een geweldig weekend, het was nog geweldiger geweest als ik ook daar tussen die dansende mensenmassa mee kon doen.

Dit was mijn uitzicht vanochtend bij de intocht van Sinterklaas. Nu hoef ik Sinterklaas niet zo nodig te zien, maar het zou toch fijn zijn om mijn dochter in de gaten te kunnen houden met al die drukte. Dat ging dus niet.
Ik zou een stukje omrijden met de rolstoel en zij zou een stukje afsnijden en dan zouden we elkaar 5 meter verder weer tegenkomen. En toen waren we elkaar kwijt. Na een kwartier zoeken tussen al die benen, had ik een Piet om hulp gevraagd, omdat ik vanuit mijn rolstoel slecht zicht heb en ook lastig door die mensenmassa heen kom. Maar Piet mocht niet helpen, ik moest maar wachten tot alles afgelopen was en dan degene met microfoon om hulp vragen. Het zal vast wel één of ander Pietenprotocol zijn, maar ik voelde me er behoorlijk rot bij.
Gelukkig vonden we elkaar daarna snel, maar van mij hoeft die intocht niet meer zo (en gelukkig gelooft mijn dochter er ook niet meer zo in, dus waarschijnlijk was dit sowieso al de laatste keer).

Afgelopen Hemelvaartweekend ben ik met mijn man naar Berlijn geweest. Het was voor het eerst dat ik mijn rolstoel meenam in het vliegtuig en dat vond ik best spannend. Van tevoren had ik al meerdere keren gebeld en gemaild met het reisbureau en elke keer kreeg ik een ander verhaal. Dus ik ging maar van het ergste uit en dat zou dan zijn dat ik bij het inchecken al mijn rolstoel moest inleveren en ze ‘m op z’n kant in het ruim zouden gooien…

Het vliegen vanaf Rotterdam Airport ging prima, ook al waren alle gegevens die ik had doorgegeven niet aangekomen (nee, ik heb geen lift nodig, ik kan korte stukken (trap-)lopen, gewicht van de rolstoel moest ik ook alsnog doorgeven). We werden als eerste naar het vliegtuig gehaald en ik kon mijn rolstoel naast de trap bij het vliegtuig laten staan. De jasbeschermers had ik in mijn tas gedaan, omdat die makkelijk eruit schuiven. Aangekomen in Berlijn mochten we als laatsten uit het vliegtuig en stond mijn rolstoel weer klaar.
Het hotel had een trap naar de ingang, maar gelukkig had ik een sterke man bij me ;-). Ik schrok wel even toen werd verteld dat we een kamer op de 4e verdieping hadden, maar gelukkig was er een lift. Weliswaar een lift uit 1967 waar de rolstoel nog maar net in paste, maar hij deed z’n werk.

Het hele weekend heb ik mijn rolstoel overal mee naartoe genomen, ik heb ook wel stukken gelopen, maar het was wel fijn om ‘m bij me te hebben, zodat ik wat langer door kon gaan. Gelukkig ben ik er niet helemaal afhankelijk van, want niet elk metrostation had een lift, dus we namen geregeld de trap. Berlijn is niet heel rolstoelvriendelijk, vooral de straat is irritant om over te moeten rollen, veel kinderkopjes of spleten tussen stenen. Maar mijn man en ik werden er al snel getraind in (hij vooral door een paar keer een duwsteun in zijn maag te hebben gekregen doordat de rolstoel bleef hangen achter een drempeltje). We hebben flink wat kilometers gemaakt en vreselijk de toerist uitgehangen, hier een paar foto’s: