jonge mantelzorger mantelzorg rolstoelNatuurlijk deel ik het liefst de leuke dingen die ik met mijn gezin onderneem, zoals uitstapjes en activiteiten. Maar soms toch ook de lastige kant van het ouderschap. En heel soms trek ik het nog een stukje breder: naar mijn werk waarin ik als docent pedagogiek mijn studenten leer om andermans kinderen op te voeden (en zichzelf daarmee ook een beetje).

aan tafel

In de Week van de Toegankelijkheid staat van 3 tot en met 8 oktober de toegankelijkheid in horeca centraal. Die toegankelijkheid  voor gehandicapten is dit jaar al een paar keer in het nieuws geweest: in januari werd een wetsvoorstel door de Tweede Kamer aangenomen, in april ging de Eerste Kamer ook akkoord, in juni lag het in New York en in juli ging het verdrag in. En hoewel het verdrag al is ingegaan, gaat de verplichting pas in op 1 januari 2017.

Maar wat hebben ze nu eigenlijk afgesproken? In de uitvoering van het verdrag staat onder andere beschreven:

Het wetsvoorstel ziet niet op het treffen van algemene voorzieningen, maar betreft uitsluitend de verplichting tot het treffen van doeltreffende aanpassingen in een concreet geval. Voorts is de verplichting afhankelijk van de specifieke situatie en bestaat deze niet als het een onevenredige belasting vormt. De wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte wordt gewijzigd in die zin dat die wet wordt uitgebreid met het terrein goederen en diensten.

Kort gezegd: iedereen die iets te verkopen heeft, moet ervoor zorgen dat ze ook toegankelijk zijn. Als het nodig is en niet teveel moeite is. Of zoiets.

Toegankelijk maken? Hoe dan?

Ik geef het ze te doen hoor, die horeca-ondernemers die nu hun best moeten gaan doen om hun zaak toegankelijk te maken. Want dat is nogal een dilemma: in hoeverre ben je bereid in te leveren op je sfeer en knusheid, om maar toegankelijker te worden? Is dat toegankelijke toilet de opoffering van een paar tafels waard?

Op de website van Week van de Toegankelijkheid is een handleiding te downloaden waarin wordt uitgelegd hoe je horeca toegankelijker kan maken. Wat ik een goed punt vind hieruit, is dat ze de gastvrijheid benoemen. Een vriendelijke ober kan een hoop goedmaken. Als ik me welkom voel, ook al is het niet zo handig dat ik aan kom zetten met een rolstoel, voelt een restaurant voor mij meteen een stuk toegankelijker.

Bij wie van de vier ga ik het liefst aan tafel?

Ik ga graag uit eten/drinken met mijn gezin of vriendinnen en ik heb het geluk dat ik zelf ook nog het één en ander kan aanpassen. Deze vier voorbeelden zijn een gemiddelde van wat ik zoal tegenkom:

Vreetschuur A

Deze vreetschuur is vrij nieuw gebouwd en voldoet bouwkundig gezien keurig aan de eisen. Een mooi invalidentoilet, geen drempels, ruime deuropeningen. En bij binnenkomst wordt er even nagevraagd welke tafel het handigst zou zijn voor ons: het wordt een tafel vlakbij het buffet. Want ja, het is een all you can eat lopend buffet restaurant.

En daar komt het eerste probleem al: met een bord op schoot tussen hongerige mensen rollen. Tweede probleem: drinken mag je ook zelf pakken, dat doet mijn tafelgenoot dus voor me. Maar het vervelendste vond ik toch wel dat je in de loop zit van het type mens dat op die vreetschuren afkomt: alles draait om zoveel mogelijk eten in die twee uur waar je voor betaald hebt. Even opletten waar je loopt of überhaupt ‘sorry’ zeggen als je met je lompe lijf tegen mijn rolstoel loopt, is dan teveel moeite…

Sjiek restaurant B

Het restaurant bevindt zich in een historisch pand waarbij je alleen via een trap naar binnen kunt komen. Van tevoren heb ik op de website foto’s bekeken en gezien dat ik er met mijn rolstoel echt niet binnenkom. Maar de metro stopt vlakbij en de stoelen zien er comfortabel genoeg uit om een avond op door te brengen.

Bij onze tafel aangekomen wordt zowel mijn jas als wandelstok aangenomen en bij vertrek uiteraard weer gebracht. Het restaurant is ruim opgezet, ik kan me er makkelijk bewegen zonder me tussen stoelen en tafels te hoeven wurmen.

Café C

Bij het wijntjes drinken met vriendinnen bij café C heb ik van tevoren het weer eens goed bekeken. Het zou nog tot diep in de nacht warm blijven, de stoelen op het terras zijn waardeloos om op te zitten, dus heb ik mijn rolstoel als stoel.

Het terras is druk en rommelig, ik kan er met geen mogelijkheid met mijn rolstoel doorheen om naar binnen te gaan. Voor het halen van de wijntjes geef ik af en toe een vriendin mijn portemonnee mee, maar die wijntjes eruit plassen moet ik toch echt zelf doen. Dus dit keer ben ik degene die met haar lompe lijf tegen stoelen loopt. Ik zeg overigens wel ‘sorry’.

Foodtruck D

De foodtruck staat daar ontzettend hip te zijn op een gezellig festival. Voordat je er iets kan kopen, moet je eerst in de rij voor munten en daarna weer in de rij om wat te kopen. Met al die rijen heb ik zeker weten mijn rolstoel nodig, alleen is een festivalterrein daar niet echt op ingesteld. Er liggen onmogelijke drempels over kabels heen, verder is er gras met rondslingerende mensen.

Zelf wat eten bestellen gaat niet. Ja, ik kan roepen wat ik wil, maar ik kan negen van de tien keer niet vanuit mijn rolstoel de muntjes aangeven of het eten aanpakken. En al zou ik het kunnen aanpakken: eten uit een foodtruck ligt meestal niet op een fatsoenlijk bord wat je op schoot kan zetten. Nou ga ik meestal niet in mijn uppie naar zo’n festival, dus ik heb altijd wel iemand bij me om me te helpen, maar onhandig is het wel.

 

Weet je, eigenlijk kan ik niet zo goed een keuze maken waar ik het liefst aan tafel ga. Ook al hebben ze allemaal wel hun verbeterpuntjes in toegankelijkheid, het houdt me niet tegen om erheen te gaan. Het is niet zozeer het gebouw, maar het zijn juist de mensen die het voor mij toegankelijk maken. Mensen die voor gezelligheid zorgen, mee willen denken en rekening houden met anderen. Niet alleen het personeel of de mensen met wie ik op stap ben, maar ook de andere klanten. Dat maakt voor mij de vreetschuur nog het minst populair, maar ik heb nog lang niet alle vreetschuren gehad.

Tips voor toegankelijke horeca in de regio Rotterdam zijn van harte welkom! Waar eet/drink jij graag?

huis

Halverwege de jaren tachtig kwamen we er wonen en ik vertrok er eind jaren negentig. Mijn ouderlijk huis, waar ik opgroeide van zesjarig meisje tot een eigenwijze dame van achttien. Van de zeven mensen die er ooit woonden, zijn mijn ouders nu saampjes overgebleven. En nu vinden zij het tijd om te vertrekken, het huis staat te koop.

Our house in the middle of the street

(Ja, je moet ‘m er even bij aan zetten!)


Als je van de wijk houdt en kinderen hebt, is het een ideaal huis. Het staat op de hoek, meteen aan een pleintje.

In de tijd dat ik er woonde, was het nog niet zo gebruikelijk dat mensen twee auto’s per huis hadden en mijn ouders hebben niet altijd een auto gehad. We hadden dus alle ruimte om op straat voor de deur te spelen: stoepranden, met een tennisbal of voetbal tegen de muur van het huis gooien of schoppen, knikkeren… Ok, mijn ouders zagen hier vast niet altijd het voordeel van in, want het raampje bij de trap is wel een stuk of twaalf keer ingegooid of -getrapt. En dat gedreun door je hele huis, misschien is het dan wel goed dat er nu zoveel auto’s staan dat er niet meer tegen de muur gevoetbald kan worden.

Onze achtertuin was zo’n beetje het verlengde van het speelpleintje. De poortdeur stond vaak open, zeker met mooi weer. We hadden een zandbak vol kriebelbeestjes in de tuin en een stukje gras om lekker te liggen zonnen. En je waterpistool of waterballonnen waren hier het snelst gevuld, we hadden een kraan met tuinslang in de tuin.

Oost west, thuis best

Het huis van mijn ouders is gebouwd in 1938 en ooit waren het twee huizen. Vandaar dat de indeling wat anders is dan normaal. Mijn ouders hebben nooit de stap gezet om de indeling compleet om te gooien, maar als je een beetje handig bent, kan dat natuurlijk wel.

Beneden zijn twee grote kamers: ik sliep met mijn zusje in de ene en mijn broertjes in de andere. Mijn zus en ik hadden een scheiding aangebracht met een boekenkast en later kamerscherm. Mijn kant was natuurlijk de netste kant. Van haar kant zie je een stukje op de foto hieronder, achter het kamerscherm. Ik had de helft bij het raam, aan de kant van de voortuin. Inmiddels zitten hier kunststof kozijnen, maar ik heb er nog een poosje gebruik van kunnen maken dat het raam van buitenaf open kon.  Vonden mijn ouders alleen niet zo’n goed idee.

En dan op de eerste verdieping is de woonkamer met keuken, die vernieuwd is toen ik al het huis uit was. De onpraktische bar die de keuken alleen maar kleiner maakte, is er toen uitgehaald. Het bruine kastje wat je op de foto hieronder in het midden ziet, is er dus ook niet meer. Helaas zul je die theedoek nog wel nodig hebben, want een vaatwasser hebben ze niet aangeschaft bij de nieuwe keuken.

Op de tweede verdieping zijn twee kleinere slaapkamers en de badkamer. Net als de keuken, is de badkamer intussen ook vervangen. Uiteraard ook toen ik al lang en breed het huis uit was. Ik heb het al die jaren moeten doen met louvredeurtjes zonder slot. Via het raam in de badkamer moesten we nog weleens een bal uit de dakgoot vissen. Eén keer lag de bal op het dak van de badkamer en ben ik in de dakgoot geklommen. Als ik nu weer zie hoe hoog dat is, snap ik echt niet dat ik dat durfde.

ouderlijk huis

Deze foto’s zijn in mijn ouderlijk huis gemaakt:

  • Op de eerste foto vierde mijn zus (groene blouse) haar verjaardag in 1986, ik ben het meisje wat haar tong uitsteekt. Dit is in de woonkamer op de eerste verdieping.
  • De tweede foto is van 1990, nog voordat ik een beugel kreeg, maar wel met foeilelijke bril. En ik was geen fan van de afwas, zoals je ziet.
  • Aan mijn pas geverfde haar te zien, is de laatste foto van eind 1997, gemaakt in mijn slaapkamer. Een paar maandjes later ging ik het huis uit.

Tijd voor nieuwe herinneringen

Ik bedenk me nu eigenlijk pas dat het bij elkaar maar 12 jaar is geweest dat ik er gewoond heb. In mijn huidige huis woon ik al langer dan dat, maar dat lijkt zoveel korter. Maar die kindertijd maakt zo’n groot deel uit van je herinneringen.

Voor mijn ouders is het tijd voor een nieuwe plek en dit huis vol herinneringen wordt dus voor anderen een nieuwe plek, om nieuwe herinneringen te creëren.

Nieuwsgierig geworden naar hoe het huis er nu echt uitziet? Voor zolang het te koop staat, is het te vinden via >deze link<.

Nu zijn mijn ouders niet de enige die hun lege nest te koop hebben gezet. Een paar deuren verder woonde één van mijn liefste (en langst meegaande) vriendinnetjes. Ik kwam daar bijna dagelijks aanbellen of ze buiten kwam spelen, heb er vaak een boterhammetje meegegeten, een film gekeken of gelogeerd. Leuk om eens te zien hoe die huizen verschillen, hun huis is >hier< te vinden. En niks ten nadele van mijn vader, maar het is wel een beetje te zien dat haar vader wèl twee rechterhanden heeft…

Wonen jouw ouders nog in het huis waar jij opgroeide? Welke herinneringen heb jij daaraan?

zomerblogs uitstapjes rolstoelOk, de zomer gaat nog even verder, maar met de start van een nieuw schooljaar en een nieuwe maand, vond ik het wel een goed moment om nu alvast terug te kijken. Inmiddels is vast iedereen weer terug van vakantie, dus een goed moment om eens te zien of je iets gemist hebt de afgelopen maanden. Dit waren de zomerblogs!

De dansrolstoel

In juni had ik het geluk om met Misiconi op te mogen treden tijdens het Fringe festival in Delft. Dat was super om te doen en smaakte naar meer! Meer als in: een goede dansrolstoel aanschaffen, waar ik me nog verder mee kan ontwikkelen in inclusiedans. Was ik op de Supportbeurs nog aan het oriënteren, niet veel later is alles in gang gezet voor mijn eigen echte dansrolstoel. Hoe dit gegaan is, heb ik verschillende keren verslag van gedaan.

Binnenkort meer nieuws: het eindresultaat van de crowdfunding en uiteraard zal ik de dansrolstoel zelf ook uitgebreid showen wanneer ik deze heb!

Naaiprojectjes

Hmmm… voor mijn doen heb ik niet zoveel achter de naaimachine gezeten deze zomer. Een paar comfortabele tricotjurkjes en een rolstoeltas. En dan de goodiebags voor de crowdfunding, die zijn komende week te zien in deel 4 van de dansrolstoel.

Dat lijf van mij…

Met die 1000 km die ik gefietst heb, zou je denken dat de kilo’s eraf vliegen. Helaas is het afvallen een beetje blijven hangen bij die 6 kilo, misschien toch een beetje teveel genoten van de zomervakantie. Maar goed: ondanks mijn pijn, slechte proprioceptie en brain fog gaat het gewoon goed met me, ook (of misschien wel juist) met rolstoel!

En in de zomermaanden heb ik mijn best gedaan om fit te blijven. Bij rugpijn heb ik zo mijn eigen oefeningen verzameld om de pijn te verzachten. Maar die buikdansdrills die ik wel even onder de knie zou krijgen… Haha, dat was toch iets te hoog gegrepen!

Dilemma’s als docent

Werken als docent met fysieke beperkingen is soms best lastig. Frustrerend om te zien dat passend onderwijs soms niet past, maar ook mijn eigen werk me voor een dilemma stelt. Met nu het nieuwe schooljaar voor de deur, is het goed om weer eens terug te kijken wat ik heb opgestoken van het vorige schooljaar en wat ik hiervan vast kan houden. Grenzen aangeven blijft iets waar ik zelf wat mee moet.

Pedagogische tic

Tja, wat kan ik ervan zeggen. Ik ben nu eenmaal pedagoog. En ook nog eens moeder. Dus dan komt er weleens een onderwerp voorbij met een pedagogisch tintje. Zoals de 7 lessen die ik van mijn ouders leerde, of wat ik van de term loedermoeder vind. Maar ook gewoon welke gezelschapsspelletjes je gemakkelijk liggend op de bank kunt doen.

Uitstapjes

Al aan het begin van de zomervakantie zat ik vol plannen. Eens zien hoe ik het er van af heb gebracht:

  • Vakantie in een aangepaste bungalow: check! Inclusief uitstapjes in Flevoland
  • Hotelletje pakken met mijn man: check! Het werd een hotel in Limburg en het was zo leuk, dat ik er geen blog over heb kunnen schrijven. 😉
  • Fietstocht naar Avonturis: check! Weliswaar niet met het hele gezin, maar toch…
  • Verjaardag: check! Ook dat is gelukt, ik ben weer een jaartje ouder en dat hebben we gezellig gevierd.
  • Festivals: check! Zomerterras en Castlefest zijn bezocht. Daar had ik best een blogje aan kunnen wijden, maar… niet gedaan.

Wat ik toen nog niet ingepland had, maar iets spontaner opgepakt heb: ik ben alleen gaan vliegen, met rolstoel!

Al met al een supervolle zomer. Veel gedaan en bereikt.

Wat nog gaat komen

Vorige week heb ik er al een start mee gemaakt, de 30 day blogchallenge. Alhoewel ik niet denk dat ik alle dagen langs zal gaan, zitten er veel leuke onderwerpen bij waar ik de komende weken (niet precies 30 dagen) een blogje aan wil wijden.

Nog iets waar ik wat mee wil: onderwijs. Nu ik met mijn nieuwe taak als examenleider nog maar weinig lesgeef, vind ik het jammer dat al die leuke lessen die ik de afgelopen jaren bedacht heb, zomaar gedeletet zouden worden. Op het gebied van studieloopbaanbegeleiding, samenwerken en werken met kinderen zal ik wat van mijn ontwikkelde lessen delen, in de hoop dat een ander er nog wat aan heeft.

Blogcijfers

Na de hoge bezoekersaantallen in mei tijdens de EDS Awareness maand was het een uitdaging om in de zomermaanden bezoekers naar mijn blog te trekken. En zelf was ik natuurlijk ook druk met andere dingen, zoals vakantie vieren en reclame maken voor mijn crowdfunding.

In juni bekeken 1236 bezoekers 2721 pagina’s. Het meest gelezen artikel was ‘Sorry voor mijn lompheid, maar…’.

In juli bekeken 1515 bezoekers 2675 pagina’s. Het meest gelezen artikel was ‘Mijn pijnschaal’.

In augustus bekeken 1110 bezoekers 2637 pagina’s. Het meest gelezen artikel was ‘Rolstoeltas’.

 

Steeds meer mensen weten mijn blog rechtstreeks te vinden, maar het meeste verkeer komt nog via Facebook binnen. Vaak zijn dit de artikelen die via een andere pagina gedeeld worden, maar er is inmiddels ook een trouwe club volgers op de Facebookpagina van Salami stinkt!

Het schrijven van de blogs gaat niet altijd even soepel en snel, maar de reacties van lezers en het stijgende aantal bezoekers (ok, behalve in augustus…) maakt het een uitdaging om me hierin te verbeteren. Uit de reacties maak ik ook op dat het niet alleen EDS’ers of chronisch zieken zijn die reageren. Dat is mooi om te zien, want behalve om maar wat van me af te schrijven, hoop ik daarnaast meer begrip/bekendheid te krijgen voor mensen die leven met EDS en/of een chronische ziekte.

Wat was jouw favoriete blogartikel van deze zomer? En wat zou jij nog graag zien op Salami stinkt?

 

 

 

driewielligfiets avonturis natuurspeeltuinAan het begin van de zomervakantie had ik al verteld over het fietsdoel van deze zomer: met het gezin een keer naar Avonturis fietsen. Nu is dat doel niet helemaal behaald, want mijn man moest inmiddels weer werken en mijn oudste dochter vindt me nog steeds te langzaam fietsen… Maar, mijn jongste dochter kreeg ik wel zover om mee te gaan! Vorige week was de laatste week van de schoolvakantie en we hadden een mooie dag uitgekozen om te fietsen.

fietstocht avonturis maassluisFietstocht naar Maassluis

Zelf fiets ik een paar keer per week in mijn eigen tempo een tochtje van 10 kilometer, maar mijn dochter van 9 is die afstanden niet echt gewend. Ik had haar een pauze beloofd op de helft, maar eigenlijk had ze die niet eens nodig. En ze had ook geen problemen met mijn trage tempo van gemiddeld 11 km per uur.

Op de terugweg was ze door al het spelen wel iets sneller moe, maar een ijsje onderweg maakte een hoop goed. Die 10 kilometer heen en 10 kilometer terug waren goed te doen. Dus wie weet, volgende zomer samen naar het strand fietsen?

Avonturis

Het natuurspeeltuin avonturiswas alweer even geleden dat ik er geweest was en ik zag een (nieuw?) bord waarop stond dat onder andere fietsen er niet waren toegestaan. Tja, mijn rolstoel had ik niet meegenomen en aangezien de natuurspeeltuin bedoeld is voor mensen met en zonder beperking, ben ik gewoon maar met fiets naar binnen gegaan. Daar heb ik ook geen rare reacties op gehad, dus het zal ook wel goed zijn. Kinderen waren wel nieuwsgierig, wat er dan met mijn benen was. Grappig hoe ze dat meteen invullen, ze zien een vreemde fiets, dus dan zal ik wel wat aan mijn benen mankeren. En een moeder wilde er een foto van maken omdat het haar wel iets leek voor haar moeder die niet meer kon fietsen. Dus alleen maar positieve reacties gehad.

Mijn dochter heeft het ontzettend naar haar zin gehad: alle paadjes ontdekken, van de kabelbaan, met de waterpomp spelen. Favoriet was het stroompje water, wat aan het begin ontzettend koud was, maar verderop warm genoeg voor uren vermaak. Gaten graven, dammetjes bouwen en vooral lekker vies worden van alle blubber.

Toegankelijkheid Avonturis

Maar verder, die toegankelijkheid daar… Tja, ik kom er in de eerste plaats zodat mijn dochter zich vermaakt en dat heeft ze. Maar zelf kan ik er niet zoveel kanten op. De vorige keer was ik er met mijn rolstoel en dan kan ik de heuveltjes niet zelf op komen. En bovenop één van die heuveltjes is nou net een waterpomp en -tafel op mooie ‘rolstoelhoogte’.

Door de natuurspeeltuin loopt een pad wat breed genoeg is (ook voor mijn fiets) en redelijk rolt, maar het loopt niet helemaal rond. Als ik achter mijn dochter aan wil gaan, moet ik op sommige stukken omrijden. Tegen de tijd dat ik dan op die plek ben, is zij weer verder. Nu redt zij zich wel prima, dus ben ik op een gegeven moment maar op een vaste plek gaan zitten. Maar ik zou het niet zo snel aanraden als toegankelijke speeltuin voor kinderen met een beperking in hun mobiliteit of ouders die een beperking hebben en wèl continu zicht op hun kinderen willen hebben.

Doordat ik niet overal kan komen, hebben we de schaal gemist waarop je een vuurtje mag maken. Zonde, want we hadden wel marshmallows meegenomen en mijn dochter had daar wel zin in gehad. En als ik het nou vooraf even had gevraagd aan de boswachter, dan had ik geweten waar die was. Achteraf had ik het wel gevraagd en hij reageerde heel snel en behulpzaam. Ik kreeg vanuit zijn reactie ook wel de indruk dat ze de intentie hebben om toegankelijk te zijn voor iedereen. Maar vraag me dan tegelijkertijd af hoe de architect zich erin heeft verdiept…

Ken jij ook speeltuinen die voor iedereen toegankelijk zijn? Ik zou er graag eens wat meer bezoeken, samen met mijn dochter uiteraard. 😉

 

oostvaardersplassen vogelkijkhut uitstapjes flevolandTwee weken in Zeewolde, op een leuk vakantiepark en met mooi weer. We hebben echt volop kunnen genieten van de omgeving. Dit waren de uitstapjes die we buiten het park (maar binnen Flevoland) hebben gemaakt:

blotevoetenpad zeewolde Blotevoetenpad Zeewolde

Blotevoetenpaden zijn favoriet in ons gezin. Even je voeten martelen door over stokjes, steentjes, enzovoort te lopen. Dit blotevoetenpad is gelegen bij een kampeerboerderij, ziet er allemaal heel gemoedelijk en knus uit. Het is een pad van 500 meter, dus maar een korte martelgang. Bij het pad kregen we een speurtocht mee, waardoor je er toch langer over doet dan je van tevoren denkt. Onderweg kom je ook af en toe een bankje tegen, wat mij goed uitkwam, want eigenlijk is het op blote voeten lopen zonder blotevoetenpad voor mij al een hel.

Na het pad één keer gelopen te hebben, ben ik op een bankje gaan uitrusten en zijn de kinderen nog even teruggegaan om de favoriete stukjes nog eens te doen. Uiteraard ook het moddergedeelte (stiekem vind ik dat ook het leukste van het pad, daar heb ik alle martelingen wel voor over).

speelbos zevensprong zeewoldeSpeelbos de Zevensprong Zeewolde

Dit speelbos is leuk opgezet voor kinderen, tussen de bomen zijn verschillende speel- en klimattributen te vinden. Maar absoluut niet te doen met de rolstoel, ik heb er vooral achter gelopen. En als ik dan toch al over mijn grenzen ga, dan maar meteen goed. Heb mijn gezin even laten zien dat ik best nog wel in een spinnenweb kan klimmen (au!).

Het speelbos ligt vlakbij uitkijkpunt de Horsterberg, dus dat hebben we achter elkaar gedaan.

horsterberg zeewolde uitstapjes flevolandHorsterberg Zeewolde

In de Stille Kern bevindt zich het uitkijkpunt Horsterberg. Vanaf de kaart te zien, leek dit goed toegankelijk voor mindervaliden. Dat de invalidenparkeerplaats overgroeid was met gras, had al een belletje moeten laten rinkelen… Er was weliswaar een pad van betonplaten, dat bestond uit een recht stuk wat uitkomt op een cirkel. Ik denk dat je heen en terug naar de parkeerplaats binnen 10 minuten kan doen. Vanaf de betonnen cirkel gaan er wel paadjes naar beneden, maar die zijn niet toegankelijk met een rolstoel. Maar op zich is het uitzicht vanaf de betonnen cirkel ook niet verkeerd.

Het was een warme dag dat we hier waren en het pad lag vol met verschrompelde (naakt-)slakken. Mijn dochter probeerde de slakken met huisje nog te redden van de hete weg, door ze op te pakken en in de bosjes te leggen. Tot ze er één oppakte die al half verschrompeld en vastgeplakt aan de weg zat en deze bij het oppakken als een vieze snottebel uit het huisje trok. Brrrr….

Via het betonplaten pad kom je ook niet bij de uitkijktoren, daar loopt een onverharde weg naartoe omhoog. Daarna gaat er een trap naar beneden, dus verder dan die toren ben ik niet gekomen. We hebben er heerlijk in de schaduw van de toren kunnen picknicken en mijn man en kinderen hebben de toren beklommen. Vanaf de toren konden ze de wilde paarden zien.

Bataviastad Lelystad

Een dagje shoppen is altijd leuk. Sommige winkels wat krap door de vele kledingrekken, maar alles verder prima toegankelijk. Hele dag volgemaakt daar en allemaal goed geslaagd!

oostvaardersplassen uitstapjes flevolandOostvaardersplassen

Na ons bezoek aan Bataviastad zijn we omgereden om wat van de Oostvaardersplassen te zien. We zijn langs het IJsselmeer gereden en hebben halverwege een stop gemaakt. Hier zijn vooral veel vogels te zien.

Een paar dagen later nog een keer geweest, maar dan vanaf de andere kant (Praamweg was het geloof ik) en een korte wandelroute gekozen. De paden zijn onverhard, maar in de vogelkijkhutten is wel rekening gehouden met rolstoelgebruikers.

Het is er erg mooi, maar onze wandelroute was te kort om echt veel te kunnen zien.

mindervalideregeling walibi uitstapjes flevolandWalibi

Was helemaal super! Je bent een godsvermogen kwijt als je er met je gezin heen gaat en ook al je eten en drinken in het park koopt, maar zo af en toe moet dat wel kunnen.

Ik kende het systeem voor mindervaliden van Walibi nog niet, maar moet zeggen dat het me goed bevallen is. Bij de servicebalie haal je een polsbandje en een flyer met informatie. Op die flyer is ruimte voor de medewerkers van de attracties om de wachttijd in te vullen. Vervolgens hoef je niet te wachten, maar mag je op het genoteerde tijdstip weer terugkomen. Je mag dan wel maar één attractie tegelijk inplannen, het is niet de bedoeling dat je je hele dag vol plant en achter elkaar door gaat. De meeste attracties zijn via de uitgang toegankelijk voor rolstoelgebruikers en ze hebben een handig overzicht op de flyer staan wat voor wie geschikt is.

aviodromeAviodrome

We waren hier nog niet eerder geweest en had niet verwacht dat we ons daar zo lang konden vermaken. Mijn man en ik vonden het museumgedeelte vooral interessant en onze jongste vond alle speeltoestellen erg leuk. Onze oudste (13 jaar) hing er wel een beetje tussen: soms net te oud voor al het spelen en te jong om alles van de geschiedenis interessant te vinden. Maar met de speurtocht heeft ze ook fanatiek meegedaan.

Ik vond het ook mooi om te zien hoe enthousiast de vrijwilligers zijn die er werken. Ze moeten al hun verhalen inmiddels toch al honderden keren verteld hebben, maar het blijft boeiend hoe ze het brengen.

Met rolstoel is het allemaal goed te doen. Je kan niet in elk vliegtuig komen, maar er is ook zonder dat genoeg te zien. Bij twee vliegtuigen ben ik wel even uit mijn rolstoel gestapt om er binnen te kijken.

Al met al een geweldige vakantie gehad. Zijn er nog uitstapjes die we hebben gemist hier in Flevoland?

RCN Zeewolde VeluwemeerNa een vakantie in een stacaravan bovenop een berg in Italië en vorig jaar in Frankrijk in een krappe stacaravan in de uiterste uithoek van het vakantiepark, was ik het zat. Ik wilde wel weer eens in een fatsoenlijke bungalow, of misschien zelfs een aangepaste bungalow. Waar ik met mijn rolstoel uit de voeten kan en waar ik niet kilometers hoef te rollen om bij de winkel of het zwembad te komen of niet eens kan rollen, omdat de berg waarop het vakantiepark gelegen is, zo belachelijk steil is.

Dus we boekten vroeg en voor het eerst kozen we voor een aangepaste bungalow. En we bleven gewoon in Nederland, want een volle dag in de auto zitten, trekt mijn lijf niet zo goed. RCN in Zeewolde is het geworden.

Bungalow RCN Zeewolde De aangepaste bungalow

De huisjes zijn wat gedateerd, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo belangrijk. Voor de prijs die je ervoor betaalt zijn ze van alle gemakken voorzien.

Beneden zijn twee slaapkamers: één met een stapelbed en één met twee hoog/laagbedden. Boven de keuken/woonkamer is nog een vide waar een tweepersoons boxspring staat. Alhoewel de boxspring boven het beste lag, kozen mijn man en ik voor de hoog/laagbedden beneden. De trap naar de vide is voor mij te steil om dagelijks te moeten nemen. Voordeel van de slaapkamer met de hoog/laagbedden vond ik dat deze meteen aan de woonkamer grenst en een grote schuifdeur heeft. Als ik dan ‘s middags even ging liggen of een boekje ging lezen in bed, had ik toch het idee dat ik bij de anderen was.

In de keuken zijn de kasten onder de wasbak en de kookplaat weggelaten, zodat je er met je rolstoel onder kunt rijden, alleen is het aanrecht dan wel te hoog. De keuken en woonkamer zijn ook ruim genoeg om met rolstoel te kunnen rollen.

De badkamer is ruim en heeft een invalidentoilet, een lage wasbak en een douche met inklapbare stoel aan de muur. Hij is ontzettend ruim, maar ik vraag me toch af hoe je je hier doucht als je echt niet meer kunt lopen. Er is wel plek voor een rolstoel in de badkamer, maar er is geen douchescherm of -gordijn. Je stoel zou dus zeiknat worden als je vanuit je rolstoel meteen onder de douche moet stappen. Omdat er zoveel plek was, hebben wij een tuinstoel in de badkamer gezet, in de hoek schuin tegenover de douche. Hier kon je dan je kleren op leggen en je aankleden.

Wat ik wel vreemd vond aan de badkamer, is dat de vloer nooit droog werd. Er zat teveel reliëf in de vloertegels om ze goed droog te trekken, maar dan nog. Je moest dus altijd met je slippers naar het toilet, anders had je natte voeten.

Er is wel een parkeerplaats dichtbij de bungalow, maar niet gereserveerd voor invaliden. In mijn geval is dat niet zo’n probleem, maar als de parkeerplaats vol staat en je moet een parkeerplekje verderop in het gras opzoeken, baal ik daar toch ook wel een beetje van.

Toegankelijkheid van het vakantiepark

Het allergrootste voordeel vond ik de ligging van onze bungalow in het vakantiepark: je zat bijna direct tegen de receptie, het zwembad, de winkel, het restaurant, de recreatie en het strandje aan. Zo kon ik ook af en toe even lopend met mijn wandelstok broodjes halen, of bij de meiden in het zwembad kijken.

De receptie, winkel en recreatiezaal waren goed toegankelijk met rolstoel. Het zwembad is klein en krap, hier ben ik niet met mijn rolstoel naar binnen geweest. Maar de meiden hadden hier genoeg aan om even lekker te gaan zwemmen en spelen als het buiten net iets te koud was. Buiten is een ondiep zwembad met allerlei sproeiers, meer voor kleine kinderen, maar voor die van ons ook lekker om even af te koelen. Met de rolstoel was het lastig hier te komen, omdat er gras rondom ligt.

Om naar het restaurant of het strandje te komen, moet je een dijk op. Dat lukt me echt niet om zelf rollend te doen, dus ik ging of lopend achter de rolstoel, of ik liet me duwen. We zijn alleen op het terras van het restaurant geweest, hier waren geen drempels en ik kon me goed bewegen met rolstoel tussen de tafels door.

Het strandje is eigenlijk niet te doen met rolstoel. Het pad houdt op een gegeven moment op, gaat dan over in gras en dan in zand. Nu ben ik misschien wat verwend met de betonplaten op het strand bij Hoek van Holland, maar ik vond dit toch wel een groot minpunt. Rollend kon ik er niet komen, maar lopend was voor mij echt te ver en te pijnlijk.

Op het park is de weg hier en daar wel aan een update toe. Het asfalt is van slechte kwaliteit, op parkeerplaatsen liggen grote losse stenen en de stoeptegels voor de deur zijn wat verzakt. De paadjes lopen niet overal naadloos door van de weg naar de bungalow of bijvoorbeeld het zwembad. Als je dan toch aangepaste bungalows op je park hebt, mag je hier wel wat aandacht aan besteden. Het rolt zwaar en je blijft vaak hangen op losse stenen, gaten in de weg of in het gras.

Recreatieprogramma

Dit moet toch wel gezegd worden: de activiteiten die werden aangeboden door het recreatieteam kwamen echt dik boven onze verwachtingen uit! Normaal kijk ik niet eens meer naar wat een recreatieteam aanbiedt, omdat het voor onze meiden van 9 en 13 jaar al snel te kinderachtig is. Hier niet dus!

Er was een uitgebreid programma met voor ieder wat wils. Als je zou willen, hoef je niet eens van het park af. Bij veel activiteiten moest je je wel inschrijven en zaten ze snel vol, maar dat zegt ook al iets over hoe leuk de activiteiten waren. Vooral de activiteiten bij het water waren favoriet bij onze meiden: suppen, raften, vlot bouwen, ochtendduik en spelletjes in het water. Maar ook fossielen zoeken, een kaars maken, schminken, een Minionbeker kleuren en een pleinfeest.

De oudste hadden we van tevoren opgegeven voor een voetbalclinic. Die werd door trainers van buitenaf gegeven en daar moest je ook voor betalen, maar de medewerkers van RCN zorgden hierbij goed voor de ouders die kwamen kijken.

Eigenlijk ben ik nog lang niet uitgepraat over onze vakantie… Het was ontzettend leuk! Volgende keer schrijf ik over de uitstapjes die we buiten het park hebben gemaakt.

Reactie van de parkmanager RCN Zeewolde

Vlak nadat mijn blog geplaatst was, heb ik een linkje gestuurd naar RCN Zeewolde zelf. En daar kreeg ik echt supersnel een reactie op van de parkmanager:

Fijn om te lezen dat jullie het zo naar de zin hebben gehad.

Ter informatie: we zijn twee jaar bezig met het doen van verbeteringen aan het park. Er is echter nog genoeg aan te passen met een aantal zaken als hoogste prioriteit:

  • de wegen
  • de daken
  • de bungalows

Daar gaan we dus ook mee bezig. De planning is dat we binnen uiterlijk 4 jaar de helft van onze bungalows hebben vervangen door nieuwe verhuuraccommodaties, met drie of vier aangepaste accommodaties dicht bij de dierenhoeve.

Groet,

Wout Sleurink Parkmanager RCN Zeewolde

Dus dat is goed om te weten als je in de toekomst een aangepaste bungalow bij RCN Zeewolde wil boeken!

gezelschapspelletjes uno kaartspelOver het algemeen kunnen mijn meiden (9 en 13 jaar) zich prima zelf vermaken. Maar het is wel zo gezellig om af en toe samen een spel te doen. Maar er zijn dagen dat zelfs gezelschapsspelletjes aan tafel te vermoeiend voor me zijn. Zeker na een werkdag ben ik allang blij dat ik het red om tijdens het avondeten tot en met het toetje aan tafel te kunnen blijven zitten.

Er zijn weleens momenten geweest dat ik het gevoel had aan de zijlijn te staan: mijn gezin ging vrolijk verder terwijl ik languit op de bank lag.
Maar ook al lig ik languit op de bank, dan nog kan ik meedoen met mijn gezin. En vandaag besloot ik die meiden vanachter hun beeldscherm weg te trekken en een stapel spelletjes te testen: welke zijn geschikt om languit op de bank (of vanuit je luie stoel) te kunnen spelen?

Mijn oudste dochter heeft een selectie gemaakt van spelletjes welke we uitgeprobeerd hebben, dit was ons oordeel:

Wie is het?

Met een hoekbank is het even puzzelen wie waar gaat zitten/liggen, zodat je niet op elkaars bord kan kijken. Maar het bord kan makkelijk op je schoot blijven staan en op het ene kaartje na, zijn er geen losse onderdelen die makkelijk van het bord af vallen.

Galgje

Er zullen vast handigere versies zijn dan die wij hebben, is er ook niet een reiseditie van of zoiets? Met al die losse lettertjes in een grote doos verdwijnen er al snel een paar tussen de kussens van de bank. Waarschijnlijk is ouderwets met pen en papier galgje spelen een stuk praktischer. Dat ik het woord ‘aquarel’ niet kon raden voordat mijn poppetje aan de galg hing, heeft er natuurlijk niks mee te maken dat ik niet zo enthousiast ben over dit spel.

Boggle

Een compact spel werkt altijd goed als je geen tafel in de buurt hebt. Ook zonder stabiele ondergrond blijven de dobbelstenen op hun plek in het bakje. Ik heb alleen weer verloren, al was het maar met één punt verschil.

Rozenkoning

Dit is misschien niet zo’n bekend spel, maar hier in huis favoriet. Het is een bordspel waarbij je een zo groot mogelijk gebied moet veroveren met steentjes van jouw kleur en met behulp van kaartjes die de richting en het aantal passen aangeven. Alleen is het dus een groot bordspel, waardoor er op de bank niet veel plek meer is om de steentjes en kaartjes kwijt te kunnen. En met een stuiterende negenjarige in de buurt, loop je wel het risico dat het bord met steentjes en al van de bank af stuitert. Maar met een iets minder stuiterende dertienjarige is het wel te doen. En ik won, dus het is een leuk spel.

Sketch!

Ik weet eigenlijk niet wat het verschil tussen Sketch! en Pictionary is, volgens mij de kinderen ook niet en we zijn allemaal te lui om de gebruiksaanwijzing goed te lezen, dus doen we maar wat. Maar het gaat prima op de bank: de kaartjes kunnen in de doos blijven liggen en de bordjes om op te tekenen kun je makkelijk in je hand of op schoot houden.

Uno

Eigenlijk zijn kaartspellen altijd goed. Je hebt er niet veel ruimte voor nodig om het te spelen, of op te bergen. Op vakantie gaat dit spel (en andere kaartspellen) ook altijd mee. Met kaarten hoef ik niks op schoot te houden en kan ik, als ik wil, plat blijven liggen.

Conclusie

Hoe compacter het spel, hoe beter. Uno kwam als beste uit de bus, maar Boggle en Sketch! waren ook goed te doen. En de grote bordspellen bewaren we dan wel voor de dagen dat ik langer aan de eettafel kan zitten.

Zijn je kids jonger en nog niet toe aan dit soort spellen? Mammatien heeft vijf super simpele speeltips op een rijtje gezet waarbij je als moeder met beperking nog steeds die nodige aandacht kan geven.

strand NormandiëLang naar uitgekeken en nu is hij eindelijk daar: de zomervakantie! Alle tijd om te luieren, lezen, jurkjes te naaien, enzovoort. Een paar dingen wel een soort van gepland, maar het wordt vooral genieten van de vrijheid en niets moeten!

Aangepaste bungalow

Na jaren in krappe stacaravans wilde ik wel weer eens in een ruime bungalow. En gewoon in Nederland, zodat we niet zo lang hoeven te reizen. Bij het boeken was er  een aangepaste bungalow vrij en ik dacht: waarom ook niet, in de vakantie maak ik toch ook meer gebruik van mijn rolstoel dan normaal. Maar nu de vakantie dichterbij komt, vraag ik me af of het niet wat overdreven is. We gaan het zien en ervaren: twee weken aan het Veluwemeer, gezellig met het gezin.

Hotelletje

Nog zo’n impulsieve actie van mij, maar dan op een veilingsite en het levert mijn man en mij een nachtje in een hotel op. De kinderen gaan dan uit logeren, dat is al geregeld, alleen waar en wanneer we gaan, moeten we nog bedenken.

Fietstocht naar Avonturis

Ik schreef er al eerder over, maar het plan is dus om met het gezin naar een natuurspeeltuin in Maassluis te fietsen. We zijn er al eens eerder geweest met de auto en de kinderen vinden het heerlijk om zo in de blubber bezig te zijn.

Verjaardag

Aan het eind van de zomervakantie ben ik jarig. Ik weet eigenlijk nog niet wat ik dan ga doen. Misschien met wat vriendinnen uit eten of de pub in, of gewoon thuis wat mensen uitnodigen. Wat er op mijn verlanglijstje komt te staan, is vast al duidelijk. 😉

Festivals

Afhankelijk van het weer en hoe fit ik me voel, wil ik zeker wel een dagje hier en daar naar een festival. Castlefest vind ik altijd erg leuk, in (fantasy-)stijl opgetut en heerlijk andere mensen bewonderen. Of het Zomerterras, lekker in de buurt en altijd gezellig met veel bekenden.

Wat ben jij deze zomer van plan te gaan doen?

Loedermoeder is een soort geuzennaam geworden om tegengas te geven aan alle perfecte plaatjes die moeders via sociale media en blogs delen. En ik heb ook niks tegen dat tegengas geven, maar heb wel het idee dat het inmiddels het tegenovergestelde doet.
Want wat is er mis met moeders gewoon in hun waarde laten, met of zonder hun perfecte plaatjes? We zijn allemaal moeders, houden allemaal van onze kinderen en hebben het beste met ze voor. Dat heeft geen geuzennaam nodig, zo bijzonder zijn we ook weer niet.

Loedermoeder versus de perfecte moeder

Waar hetkind in tas eerst leek of dat elke moeder maar moest voldoen aan het plaatje van de perfecte moeder, zie ik nu ineens moeders opscheppen over hun faalmomenten als moeder. Hartstikke leuk om te lezen natuurlijk, ontzettend herkenbaar, want iedereen heeft die momenten wel. Maar is het nu ineens ‘fout’ om alleen je mooie momenten te delen? Of als je nou echt een prachtig gezin hebt waarin iedereen fotogeniek en geweldig is (ja, die gezinnen bestaan gewoon!), mag je dan niet meer trots zijn?

Het moederschap is geen wedstrijd, doe gewoon je ding en deel wat je wilt, maar doe het alsjeblieft niet om aan andermans plaatje te kunnen voldoen.

Wil je echt een loedermoeder genoemd worden?

Kreng, viswijf, feeks, kuttenkop, mispunt, secreet, pleurislijer. Zomaar wat synoniemen voor een loeder. Zou je je eigen moeder zo noemen? Of hoe zou je het vinden als professionals zo over je praten? Als je je dreumes zo uit bed aan de leidster van het kinderdagverblijf met volle luier overdraagt en ze reageert met: ‘Ach ja, je bent kuttenkop van een moeder of niet hè!’ Even lekker makkelijk dubbel parkeren om je kind snel op het schoolplein te droppen, omdat je dan op tijd op je werk kunt komen. ‘Zie je dat luie kreng nou weer haar zoontje dumpen vanuit de auto?’

Met mijn studenten bespreken we regelmatig situaties die ze tegenkomen in de kinderopvang en het onderwijs. En omdat de maatschappij nou eenmaal zo werkt, hebben ook zij hun vooroordelen over ouders die de opvoeding net even iets anders aanpakken dan ‘hoe het zou moeten’. Gelukkig ontdekken ze gaandeweg wel dat je niet om elk wissewasje jeugdzorg hoeft in te schakelen en dat het in gesprek gaan met ouders wederzijds begrip oplevert en het de vooroordelen wegneemt. Maar als moeders zelf graag loedermoeder genoemd willen worden, voor wie zitten wij dan zo ons best te doen om de toekomstige pedagogisch medewerkers te leren objectief naar ouders en kinderen te kijken?

Als je faalt in het opvoeden…

Inmiddels weet ik zelf dat ik een geweldige moeder kan zijn, ook al heb ik mijn kinderen niet leren fietsen, kan ik niet mee als begeleider bij schoolreisjes en zit een potje samen voetballen er ook niet in.
Maar ik weet nog goed hoe dat besef tot me doordrong, dat ik niet de moeder kon zijn die ik voor ogen had. Ik was foto’s aan het uitzoeken voor het fotoalbum voor mijn kinderen en ineens viel het me op dat ik bijna nergens op de foto’s stond. Bij al die leuke dingen die we als gezin deden, stond ik langs de zijlijn. Voordat ik daar mijn weg in gevonden had, zijn er wel een paar jaar voorbij gegaan. Het was echt niet makkelijk om die knop om te zetten en in te zien dat ik er wèl toe deed als moeder, ondanks mijn beperkingen.

Waag het dus niet om mij een loedermoeder te noemen.

En waar het in mijn geval EDS was waardoor ik niet de moeder kon zijn die ik wilde zijn, zal dit waarschijnlijk bij moeders met andere fysieke klachten, of juist psychische klachten, net zo goed voor kunnen komen. En soms zijn het gewoon de omstandigheden die ervoor zorgen dat je je als moeder voelt falen, bijvoorbeeld een lastige scheiding of het leven in armoede.

Niet zo serieus joh!

Maar zo zwaar is het ook allemaal niet, wat loedermoeders beschrijven als loedermoedergedrag is echt niet zo extreem. Loedermoeders zijn doodgewone moeders, die ook nog eens gewoon mens zijn.

Ik snap wel dat het begrip luchtiger bedoeld is dan waar ik nu over schrijf. Maar als je het hebt over het willen opnemen van het woord in het woordenboek en er zoveel aandacht aan besteed in de media, dan gaat dat woord te pas en te onpas gebruikt worden en daar ben ik niet zo’n voorstander voor. Want het blijft gewoon een scheldwoord en we zijn nog steeds bezig met het plaatsen van mensen in hokjes.

Kende je het fenomeen loedermoeder nog niet en wil je graag de andere kant van het verhaal lezen? Elizabeth schreef pas over waarom zij wel een trotse loedermoeder is en in haar blog zijn nog meer linkjes naar artikelen te vinden.

En over hokjes gesproken: Hoe zie jij je als moeder (of vader natuurlijk)? Doe jij er moeite voor om aan een bepaald imago te voldoen?

 

mijn ouders

Morgen zijn mijn ouders 40 jaar getrouwd en dat vond ik wel een goede reden om eens een blog aan hen te wijden. We zijn niet zulke praters en eigenlijk zeg ik te weinig dat ik van ze hou en trots op ze ben. Maar ik weet dat mijn moeder mijn blogs leest, dus dat scheelt, hoef ik het weer een poosje niet te zeggen. En zonder nu meteen ons hele levensverhaal online te zetten, wilde ik een paar lessen benoemen die ik van mijn ouders geleerd heb.

1. Zonder auto kom je er ook wel

Het lijkt tegenwoordig wel ondenkbaar, maar van de 40 jaar dat ze samen zijn, hebben mijn ouders het grootste gedeelte geen auto gehad. Nou pasten we met ons gezin van zeven ook niet in elke auto, maar er waren genoeg alternatieven. We fietsten en wandelden veel of namen de trein. Ik ben nog steeds geen fan van de auto en stap veel liever op mijn fiets of scooter als het weer het toelaat.

2. Als je het niet kan betalen, spaar er dan voor

Als je iets echt graag wil, dan is het de moeite waard om het uit te stellen en te wachten tot je genoeg gespaard hebt om het zelf te kunnen kopen. Natuurlijk is het voor sommige dingen wel nodig en heb ik ook wel eens geld mogen lenen van mijn ouders (bijvoorbeeld om collegegeld te kunnen betalen), maar met zuinig leven gaat het sparen snel genoeg.

3.  Talenten/hobby’s ontdekken

Alhoewel goed presteren op school wel zo’n beetje bovenaan stond, kregen we als kinderen de ruimte om op het gebied van sport, muziek, creativiteit, kunst en cultuur van alles te ontdekken. Nou was niet alles voor iedereen weggelegd: ik ben ondanks de blokfluit-, orgel- en keyboardlessen nog steeds niet zo muzikaal. Maar het kunnen naaien van kleding heb ik onder andere aan mijn moeder te danken, bij wie ik met restjes stof op haar naaimachine mocht aanrommelen.23

4. Naastenliefde

Mijn ouders hebben erg hun best gedaan op onze christelijke opvoeding. En alhoewel hun manier van geloven niet mijn manier is, vind ik naastenliefde een mooi streven. Als iedereen een ander zou behandelen zoals je zelf behandeld wil worden, zouden er een stuk minder problemen in de wereld zijn.

5. Familieband is blijvend

Met vriendinnen heb ik het er weleens over, de band die ik met mijn ouders heb, is anders dan die zij hebben met hun ouders. We lopen elkaars deur niet plat, delen niet alles met elkaar, maar het maakt voor mij niet dat ik minder van ze hou. Als ik ze nodig heb, zijn ze er voor me en andersom hoop ik dat ze dat bij mij ook zo ervaren. We vinden elkaar altijd wel weer terug, ook als er een lange periode tussen zit.

6. Je bent goed zoals je bent

Wat ik het meest bewonder aan mijn ouders, is dat ze hun ‘zo hoort het nu eenmaal te gaan’ hebben kunnen ombuigen naar ‘zo kan het ook’. Dat klinkt heel simpel, maar ik kan me goed voorstellen dat het niet zo makkelijk zal zijn gegaan, van verschillende kanten trouwens.

Als ouder heb je een bepaald beeld waarvan je hoopt dat je kinderen daaraan zullen voldoen, omdat je denkt dat het hen ook gelukkig maakt. Andersom maakt dat voor kinderen lastig om (soms letterlijk) uit de kast te komen en uit te leggen dat het iets anders is wat je gelukkig maakt dan wat je ouders voor ogen hadden. Inmiddels weet ik dat mijn ouders me niet meer zien als die opstandige puberdochter, maar trots zijn op wat ik bereikt heb, net zo goed als dat ze trots zijn op hun andere kinderen en kleinkinderen. En dat is fijn om te weten.

7. Rollen liggen niet vast

Heel lang (en eigenlijk nog steeds wel) heb ik de neiging gehad om mezelf te moeten bewijzen: Ik kan het zelf wel, ik heb niemand nodig en ik kan een prima leven leiden op mijn manier. Dat veranderde stukje bij beetje toen ik zelf moeder werd, het om hulp vragen gaat me steeds iets beter af. De rol van opa en oma staat mijn ouders bijzonder goed, de kinderen zijn gek op ze. Het voelt ook niet of ik iets vervelends van ze vraag als ik een keer oppas nodig heb.

En nu het fysiek steeds iets minder gaat met mij, laat zelfs mijn vader zich van zijn zorgzame kant zien. Natuurlijk doe ik nog steeds net alsof het me niks doet, maar stiekem vond ik het wel bijzonder toen hij mijn rolstoel de halve dierentuin door duwde.

 

Twintig jaar geleden had ik vast niet kunnen bedenken dat ik dit nu zou schrijven over mijn ouders. En nog vind ik het wel spannend: misschien sla ik de plank wel helemaal mis, of raak ik een gevoelige snaar waardoor ik morgen niet meer welkom ben op het feestje… Ach, dat zal wel meevallen, vergeleken met het ABC’tje wat ze te wachten staat is dit stukje tekst nog aardig te doen. 😉

Wat is voor jou het belangrijkste wat je ouders je hebben meegegeven?