Berichten

understanding heds hsd

Via social media had ik al gezien dat er een nieuw boek was over hEDS/HSD. Maar het was het artikel wat ik op de website van het EDS fonds las, wat me overhaalde om het aan te schaffen. Manja heeft in haar artikel het voorwoord van het boek mogen vertalen, zeker de moeite waard om ook even te lezen.

Inmiddels heb ik het boek ook in mijn bezit en dit is wat ik ervan vind.

Understanding Hypermobile Ehlers-Danlos Syndrome and Hypermobility Spectrum Disorder

(Previously known as Ehlers-Danlos syndrome hypermobility type & joint hypermobility syndrome, respectively)

Een hele mond vol, die titel van dit Engelstalige boek. Het is geschreven door Claire Smith, publications editor en partnership director bij de HMSA. Voor zover ik weet, is het alleen verkrijgbaar bij de uitgever zelf: Redcliff-House Publications.

Bij deze uitgever kun je alleen met Paypal betalen en inclusief verzendkosten komt dat dan neer op 36 euro. Ik had het boek binnen twee weken thuisgestuurd gekregen.

Het boek is in A4-formaat, 188 pagina’s dik en heeft een ringband als rug. Dat zou ‘m makkelijker hanteerbaar moeten maken voor wiebelige, hypermobiele handen, maar dat vind ik wel meevallen. Door de grootte en zwaarte is het nog steeds geen boek wat je makkelijk een langere tijd in handen kunt houden.

Qua lay-out is het geen hoogstandje. Op de voorkant is een woord heel slordig eraf geknipt. Er zitten verkleuringen in de inkt bij de gekleurde tekstblokken en de zwarte inkt lijkt hier en daar een extra streepje te hebben achtergelaten. De illustraties zijn klein en hebben niet allemaal een ondertitel, waardoor je niet altijd weet wat het plaatje laat zien. Naast de nuttige, medische foto’s is er gebruik gemaakt van truttige stockfoto’s die in mijn ogen weinig meerwaarde hebben.

Ik vermoed dat de korte tijd tussen het bekendmaken van de nieuwe criteria voor EDS (maart 2017) en het uitkomen van dit boek (juni 2017) voor een niet zo geweldige afwerking hebben gezorgd. Wel zonde, want ik was toch wel van plan om dit boek nog lange tijd te gaan gebruiken.

Maar goed, voor zover de praktische en uiterlijke kenmerken. Nu het belangrijkste gedeelte: de inhoud.

Antwoorden die ‘Understanding hEDS and HSD’ oplevert

Het boek bestaat uit drie hoofdstukken:

  1. Frequently asked questions
  2. Symptoms & comorbidities
  3. Diagnosis and management of hEDS and HSD

In het eerste hoofdstuk wordt van alles uitgelegd over hEDS en HSD, vanuit de nieuwste richtlijnen. Er wordt onder andere uitgelegd wat hypermobiliteit is, wat een bindweefselaandoening is, hoe het zit met de erfelijkheid en de verschillen en overeenkomsten tussen hEDS en HSD.

Hoofdstuk twee bestaat uit twee delen. In het eerste deel wordt ingegaan op symptomen en comorbiditeit waar iemand met hEDS of HSD in het algemeen last van kan hebben. Zoals vermoeidheid, (sub-)luxaties, problemen bij lokale verdovingen, cardiovasculaire autonomische dysfunctie, angststoornissen, enzovoort.

Het tweede deel van hoofdstuk twee gaat in op de verschillende lichaamsdelen en organen en de klachten die daar voor kunnen komen. Zoals Chiari misvorming, SI dysfunctie, problemen met maag, darmen, blaas, enzovoort.

Het derde hoofdstuk gaat in op hoe een diagnose gesteld kan worden, welke vormen van ondersteuning of therapie mogelijk zijn. Hier wordt bijvoorbeeld veel verteld over fysiotherapie, pijnbestrijding en self management.

 

Er wordt regelmatig de notitie gemaakt dat het boek niet bedoeld is om het advies en de begeleiding van een medisch specialist te vervangen. Daarnaast verschilt het ook per persoon in welke mate iemand ergens last van heeft en wat wel of niet werkt.

Het boek is niet zozeer alleen voor patiënten bedoeld, maar ook voor hun behandelaars. Hier en daar is wel terug te zien dat het een Brits boek is, bijvoorbeeld als het gaat om het zorgsysteem. Maar los daarvan staat het boek vooral vol met nuttige en bruikbare informatie.

Veel is misschien ook wel op internet te vinden, maar ik vind het prettig om een boek te hebben waarin alles verzameld is. Overigens ook met verwijzingen naar wetenschappelijke literatuur waar de informatie vandaan komt.

Vragen die ‘Understanding hEDS and HSD’ oplevert

Met een boek dat zoveel herkenning oproept, roept het bij mij tegelijkertijd ook weer vragen op.

  • Dit is toch normaal, heeft niet iedereen dit dan?
  • Dit heb ik ook, maar moet ik er dan ook wat mee?
  • Leuk dat ik weet waar het vandaan komt, maar wat nu dan?
  • Werkt het in Nederland ook zo?
  • Is fysiotherapie echt voor de rest van je leven nodig?
  • Is er niet meer te vertellen over het gebruik van een rolstoel bij hEDS?

Tja, je kan nu eenmaal niet alles uit een boek halen. Een aantal punten wil ik zeker nog aankaarten bij mijn revalidatiearts. Hopelijk kan hij wel antwoord geven op sommige vragen.

Heb jij het boek ‘Understanding hEDS and HSD’ al gelezen? Wat vond jij ervan?

En als je het nog niet hebt gelezen, overweeg jij om het aan te schaffen?

 

Salvador Dali Museum

Je had het misschien al uit het artikel over mijn avontuurlijke bergbeklimming opgemaakt: we zijn dus op vakantie geweest in Spanje, in de provincie Girona. Niet ver van ons appartement was het Salvador Dali museum te vinden, in de stad Figueres.

Toegankelijkheid Dalí museum

Zoals met alle uitstapjes informeer ik van tevoren hoe (rolstoel-)toegankelijk een locatie is. Op de website van het Dalí museum stond al aangegeven dat je met een rolstoel maar een paar delen van het museum kon zien. Ook had ik ergens gelezen dat het een ontzettend druk bezocht museum is. Dat bij elkaar deed me beslissen om de rolstoel in de auto te laten en met de wandelstok het museum te bezoeken.

En dat was maar goed ook. Want die paar delen die je wel met rolstoel kunt zien, dat is dus echt maar een klein deel van het museum. En met alle drukte kon ik ook niet halverwege mijn rolstoel ergens achterlaten of mee de trap op sjouwen.

Alhoewel ik de drukte nog best vond meevallen. Ik had het drukker verwacht, iets meer net zoals het Achterhuis van Anne Frank of zoiets. Maar de stoeltjes die her en der verspreid stonden, waren zelfs leeg. Dus ik kon regelmatig even zitten om uit te rusten. Of misschien was het wel een kunstwerk en waren ze daarom leeg…

Omdat het ooit een theater was, is de indeling best apart. En ontzettend onpraktisch als je net als ik niet zo goed loopt. Smalle gangen en heel veel trappen. Omdat het druk is en je alles wil zien, ontkom je niet aan slenteren. Het is net één grote rij.

De moeite waard?

Alhoewel ik geen kunstliefhebber ben, vond ik toch wel dat ik dit een keer gezien moest hebben. De bekende kunstwerken van Dalí vind ik sowieso erg mooi en ik was wel nieuwsgierig naar meer.

En meer was er zeker te zien, heel veel meer. Niet alleen in het aantal kunstwerken, maar ook in de stukken zelf blijf je nieuwe, verrassende dingen zien. En het museum zelf, wat vanuit een ruïne door Dalí verder ontworpen is, is uniek en prachtig om te zien.

Er is een binnenplaats waaromheen galerijen zijn die elk in een ander thema gevuld zijn. In de kozijnen staan goudkleurige poppen (zie links op de foto) die over de binnenplaats uitkijken. Onder de grote glazen bol bevindt zich het voormalige podium, wat nu gevuld is met een enorm schilderij. Verder zijn er zowel grote als kleine ruimtes, met grote en kleine werken.

Je kijkt je ogen uit, zoveel en zoveel diversiteit.

Dus alhoewel het echt een martelgang was voor mijn lijf, vond ik het zeker de moeite waard!

Dit was het tweede deel van onze vakantieavonturen in Spanje. Volgende week het derde (en laatste?) deel.

Ons huis heeft geen tuin, maar wel een knus dakterras van twee bij vier meter met aan alle kanten een muur. En aangezien ik geen groene vingers heb, probeer ik op een andere manier het dakterras een beetje aan te kleden. Ok, toch wel een paar plantjes, maar de tuinposter van Tuinposteropmaat.nl heeft zeker een grote bijdrage in het opfleuren van het dakterras.

Na een winter van verwaarlozing, zag ons dakterras er zo uit:
tuinposter voor

Dakterras voor

Toen we net getrouwd waren, hebben we één van onze trouwfoto’s op een tuinposter af laten drukken. Niet één waar onze gezichten op staan, met zo’n klein dakterras wil je niet de hele tijd naar je eigen hoofd kijken. Maar onze achterkant mag er best zijn. En het is een prachtige foto, ook als je niet zou weten dat het een trouwfoto was.

Dat is inmiddels negen jaar geleden. De zon heeft mijn roze trouwjurk doen vervagen en onze lijven lijken op te gaan in het pad. Je ziet nog wel onze zwevende hoofdjes.

Iets wat de tuinposter ook geen goed heeft gedaan, is dat de tuinstoelen er regelmatig tegenaan geschoven werden. Deze hebben dus een streep achtergelaten.

En verder zag het dakterras er net zo uit als elk voorjaar: vlonders wat groen uitgeslagen, plantenbakken vol onkruid, wat rondslingerende bloesemblaadjes van de bomen uit de straat en een voerbakje voor vogels, door mijn dochter gemaakt van een melkpak of zoiets.

dakterras na tuinposter

Dakterras na, mèt nieuwe tuinposter

Aangezien mijn man het klussen even zat was na de kamer van mijn dochter, besloot ik zelf het dakterras onder handen te nemen.

Ik heb zowaar voor het eerst een hogedrukreiniger in mijn handen gehad om de vlonders schoon te spuiten. Het is niet helemaal perfect gelukt, maar best aardig.

De stoelen zijn eigenlijk wel aan vervanging toe, maar ze zitten nog prima. Met nieuwe kussens ziet het er toch weer een stuk beter uit.

Het onkruid in de plantenbakken heb ik vervangen door aardbeienplantjes, lavendel, wat kruidenplantjes, een snackpaprika- en een cherrytomatenplant. Lavendel doet het altijd wel goed bij ons en het ruikt heerlijk. En wanneer er wat lekkers aan de planten groeit, wordt er door de meiden hier thuis (hopelijk) een stuk beter voor gezorgd.

De tuinposter heb ik voor het maken van deze foto alleen nog even met tape vastgeplakt. Onder andere om te kijken hoe hoog ik ‘m wil hebben. Hij kan nog wel ietsje hoger om te voorkomen dat de stoelen er weer tegenaan gaan schuiven. En al durfde ik het wel aan om met de hogedrukreiniger in de weer te gaan, haakjes in de muur krijgen was toch een stap te ver voor mijn gammele handen.

Van de oude tuinposter heb ik nog geen afscheid genomen. Enerzijds omdat mijn man er nog aan gehecht is en anderzijds omdat de muur eronder er niet zo jofel uitziet, haha!

tuinposter

Tuinposter van Tuinposteropmaat.nl

Het mailtje of ik geïnteresseerd was in een tuinposter, kwam als geroepen. Het zou ons dakterras weer wat meer kleur geven en vast ook een stuk langer meegaan dan de plantjes.

Het uitkiezen van een foto was niet gemakkelijk. Ik wilde een combinatie met natuur en een herinnering. En dan moest het natuurlijk ook een mooi plaatje zijn. Helemaal omdat we met ons dakterras het uitzicht moeten missen, dan wil je toch naar iets moois kijken.

Uiteindelijk is het een vakantiefoto geworden van twee jaar geleden in Normandië. Tijdens die vakantie hebben we verschillende herdenkingsmonumenten van de tweede wereldoorlog bezocht. Pointe du Hoc was één van die plaatsen en heeft veel indruk gemaakt.

Tuinposteropmaat.nl is een dochterbedrijf van Fotocadeau.nl en is ervaren in het afdrukken van foto’s op verschillende materialen. Dat is terug te zien in de overzichtelijke, gespecialiseerde website, waar je gemakkelijk de verschillende opties en prijzen kunt vinden.

Toen ik eenmaal een foto had gekozen, ging het bestellen van de tuinposter erg makkelijk. Gewoon een foto uploaden en dan je gegevens invullen. Ik heb nog wel even voor de zekerheid gebeld, want er zat een ‘winkelhaak’ in het voorbeeld, die niet in het origineel zat. Maar dat was niets, de foto zou gewoon als het origineel afgedrukt worden. Toch fijn om dan meteen iemand aan de lijn te krijgen die je daarover kan geruststellen.

Volgens de website zou het ongeveer een week duren voordat de tuinposter bezorgd zou worden. Vrijdagavond had ik ‘m besteld en een week later werd hij op zaterdag bezorgd. Netjes op tijd dus.

Vergeleken met de tuinposter die we al hadden, is het zeildoek iets dunner. De ringen zijn van metaal in plaats van de plastic ringen op onze trouwfoto. Of dat iets uitmaakt voor de houdbaarheid, is maar afwachten. Sowieso verwacht ik niet dat een tuinposter het eeuwige leven heeft. Altijd maar buiten in de zon en regen, ga je toch zien op den duur.

Voorlopig ben ik weer even helemaal blij met mijn dakterras. De foto ziet er prachtig uit en het ziet er weer een stuk gezelliger uit zo!

Voor het schrijven van deze review is de tuinposter van Pointe du Hoc mij kosteloos toegestuurd door Tuinposteropmaat.nl.

vicair academy active rolstoelkussen

Vicair had een actie waarbij ze oranje rolstoelkussenhoezen gratis weggaven en ik was één van de gelukkigen die zo snel was om er één te bemachtigen. En alsof het al niet leuk genoeg is om gratis en voor niets zo’n hoes te krijgen, maak je ook nog kans op een bon van 250 euro. Op deze pagina zijn dus alle foto’s verzameld waarop gestemd kan worden. En om op mijn foto te stemmen (wat ik natuurlijk erg op prijs stel), kun je hieronder op de foto klikken:

Rolstoelkussen of houten plank?

Wie niet zoveel met rolstoelen te maken heeft, is misschien niet op de hoogte van wat er allemaal is in rolstoelland. En als je een rolstoel bij een thuiszorgwinkel leent voor een kortere tijd, mag je al blij zijn als er iets van een schuimrubber kussen bij zit.

Maar ik kan je vertellen dat je tere billetjes daar anders over gaan denken als je hele dagen in zo’n ding moet zitten. Nu kan ik gelukkig nog wat afwisselen, maar het komt steeds vaker voor dat ik langere periodes achter elkaar gebruik maak van mijn rolstoel. Na een uurtje of twee zitten voel ik het verschil niet meer tussen mijn rolstoelkussen en een houten plank.

En dan heb ik al een redelijk goed kussen wat ergonomisch gevormd is, maar het is nog steeds vrij hard.

Vicair Active rolstoelkussen

Vicair heeft verschillende soorten rolstoelkussens, maar kenmerkend is dat de meesten gevuld zijn met kleine piramides met lucht. En die piramides zijn weer verspreid zijn over verschillende compartimenten. Deze kun je naar behoefte verdelen, om tot het gewenste zitgemak te komen.

Via de probeerservice van Vicair heb ik de afgelopen weken de Vicair Active geleend. Dit kussen is een combinatie van met lucht gevulde compartimenten en wat steviger schuimrubber aan de voorkant. Op die manier heb je wel het zachte gedeelte waar je zitbotjes op rusten, maar ook de stevigheid om gemakkelijk transfers te maken.

Na wat heen en weer mailen heb ik gebeld en is mij dit kussen aangeraden. Vooral dus omdat ik last heb van lang zitten, maar tegelijkertijd ook regelmatig op wil kunnen staan vanuit mijn rolstoel. En ik heb gekozen voor het kussen van 6 centimeter hoog, omdat ik al vrij hoog zit in mijn rolstoel en anders nog lastiger onder een tafel kan schuiven.

Mijn ervaringen met Vicair Active

Doordat dit kussen uit twee delen bestaat, loopt er een naad over het midden. En ik voel me wel een beetje de prinses op de erwt om dit te zeggen, maar die naad voelde ik dus zitten. Met een beetje schuiven en doen, lukt het wel die naad naar het zachte gedeelte van het kussen te krijgen. Maar aangezien ik niet stil zit, schuift die naad weer terug.

Los van die verschuivende naad, zit het kussen prima. Prima, maar niet zo ontzettend geweldig dat ik ‘m wil inruilen voor mijn huidige kussen. En daar had ik ergens toch wel op gehoopt. Dat ik beter zou kunnen zitten met dit kussen. Zeker als je voor de grap eens kijkt wat zo’n kussen wel niet kost, dan zou je toch denken dat je achterste zich in de zevende hemel moet wanen.

Maar ik merk niet echt verschil qua zitten met mijn huidige kussen. Het achterste gedeelte is wel zachter, maar ik heb niet het idee dat dat mijn pijn wegneemt.

Op zich ben ik wel blij dat ik het heb kunnen uitproberen. Nu kan ik dit wegstrepen en op zoek gaan naar wat dan wèl voor verbetering zorgt. Waarschijnlijk zal dat dan eerder aan de rolstoel zelf liggen. Bijvoorbeeld doordat ik niet zo strak ingeklemd zit als bij mijn dansrolstoel. Of misschien ligt het aan de rugleuning en kan daar nog wat aan verbeterd worden.

Voor het schrijven van dit artikel heb ik het Vicair Active rolstoelkussen drie weken uit mogen proberen. En dat kan iedereen dus doen via de probeerservice!

bosu bal oefeningenEen BOSU bal, dat klinkt heel interessant, maar BOSU staat dus gewoon voor ‘BOth Sides Up’. Tijdens mijn eerste revalidatie had ik kennisgemaakt met deze halve bal. En alhoewel ze ook gewoon klaar voor gebruik liggen in de sportschool, wilde ik er zelf één voor thuis hebben. Natuurlijk vooral omdat ik mijn geklungel op die bal liever voor mezelf hou.

Balansoefeningen met de BOSU bal

Vooral voor mijn instabiele enkels is het goed om af en toe op die BOSU bal te gaan staan. Ik doen het niet lang of erg intensief, want het is voor mij meestal al lastig genoeg om erop te kunnen blijven staan. Soms gewoon een paar minuutjes en op goede dagen sta ik erop tijdens het koken.

Het voelt verschillend of je nu met of zonder schoenen op de bal staat. Ik sta er het liefst zonder schoenen op, omdat ik dan beter voel hoe mijn voet en enkel zich corrigeert.

Nog een verschil is als je op de bolle of platte kant van de bal staat. Met de platte kant boven, vind ik ‘m lastiger om mijn balans vast te houden.

Buikspieroefeningen met de BOSU bal

Hier gebruik ik de BOSU bal niet zo vaak voor, maar is leuk voor de variatie en ik kan het goed gebruiken.

Dit zijn vooral oefeningen die je ook zonder BOSU zou kunnen doen, maar met geeft het net iets meer uitdaging, omdat je jezelf tegelijkertijd in balans moet houden. En ik vind het wel fijn dat die bal wat zachter aanvoelt dan gewoon op de vloer of op een yogamatje.

Cardio workout met de BOSU bal

Deze zijn voor de fanatiekelingen. Niet voor mij dus. Maar er zijn hier meer mensen in huis die gebruik maken van de BOSU bal en dit filmpje laat zien hoe je ‘m kunt inzetten bij een cardio workout.

Ik word al moe als ik ernaar kijk…

Er zijn verschillende versies, daarvan heb ik de home editie van BOSU. Ik heb niet echt kunnen vergelijken met balansballen van andere merken, maar vind deze erg stabiel, hij schuift niet snel weg. Dat is voor mij vooral een meerwaarde ten opzichte van een balanskussen. Zo’n kussen is dan wel een flink stuk goedkoper, maar je kunt er niet zoveel kanten mee op als met een BOSU bal.

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

leerklimaat mboHet boek Beter leerklimaat in het mbo vond ik in januari in mijn postvakje, als cadeautje van de directie. Hier maak je mij altijd blij mee: boeken over onderwijs.

Er worden 40 tips gegeven om het gedrag van studenten te verbeteren. Het is een overzichtelijk geheel en daardoor snel door te lezen. Elke tip wordt op dezelfde manier toegelicht:

  • Om over na te denken
  • Aan de slag in je klas
  • De kern van de zaak

Alhoewel het boek van oorsprong geschreven is door Amerikaanse auteurs, zijn de situaties en tips net zo herkenbaar voor de Nederlandse situatie. Sorry voor de jongvolwassen studenten: jullie zijn gewoon ontzettend voorspelbaar. Geldt net zo goed voor de docenten trouwens.

Er zit wel aardig wat overlap in de tips en hier en daar wordt een open deur ingetrapt, maar wie weet is dit voor andere docenten wel wat nieuws.

Heel kort samengevat gaat het om een positieve benadering met oog voor de student. En dat is zeker iets waar ik me in kan vinden.

Tips die nu al goed voor mij werken

  • Geef studenten verantwoordelijkheid: Het zal je verbazen wat het effect is van letterlijk de bordstift in handen te geven van studenten. Als ze merken dat wat zij denken er toe doet, zijn ze veel meer bereid om nog dieper op de stof in te gaan.
  • Enthousiaste docent, enthousiaste studenten: Het ene vak is leuker om te geven dan het andere. Pedagogiek heeft mijn voorkeur, maar het vak organisatie kan ik met net zoveel enthousiasme overbrengen. Studenten zien er ook wel de humor van in: ‘Mevrouw, dit is helemaal niet zo leuk als u doet overkomen.’ En ondertussen blijven ze wel opletten, wachtend op het moment dat het wèl leuk gaat worden. Maar ik verklap natuurlijk niet dat dat leuke moment is wanneer zij de lesstof snappen en het belang ervan inzien.
  • Regels en procedures: Bij deze tip wordt er onderscheid gemaakt tussen regels die niet overtreden mogen worden (anders volgen er consequenties) en procedures, waarbij je een vaste manier hebt hoe dingen moeten gebeuren. Ik vind dat wel een mooi gegeven, iets om met mijn team bespreekbaar te maken. Zo hoeft het verbieden van de telefoon wat mij betreft geen regel te zijn. Maar ik vind het wel onderdeel van een procedure: je let op tijdens de uitleg, gaat aan het werk met een opdracht en pas als alles klaar is, mag de telefoon tevoorschijn komen. Dat is voor mij meteen een teken om misschien wat eerder naar een volgend lesonderdeel te gaan.

Tips die ik nog wel wat meer kan inzetten

  • Negeren is vooruitzien/ de afleidingsmanoeuvre: Dit is meteen wat ik bedoelde met overlap in verschillende tips. Want eigenlijk ben je nooit alleen maar aan het negeren, je gaat niet in op het negatieve gedrag, maar leidt de student af door zijn aandacht ergens anders op te richten. Ik ben er ook van overtuigd dat dit beter werkt dan je les te onderbreken en in te gaan op het negatieve gedrag, maar het lukt niet altijd. Zeker als de ene stoorzender de andere aansteekt, ben ik even kwijt hoe ik ze kan afleiden. En soms sta ik gewoon zo perplex van het gedrag, dat ik dat niet kan verbergen. Om even een extreme te noemen: ik betrapte een keer een student die een hijs nam van zijn elektrische sigaret, gewoon tijdens mijn les.
  • Praat zacht en rustig: Ook hiervan weet ik dat het werkt, in een drukke klas kun je beter juist zacht en rustig praten, dan doen studenten meer hun best om je te kunnen verstaan. Maar als ik in een open ruimte met computers en groepstafels van drie verschillende klassen tegelijkertijd de aandacht wil, lukt het me niet om dit zacht te doen. In een normaal klaslokaal waar ik sneller oogcontact heb met studenten, gaat het me een stuk beter af.

tips leerklimaat mbo

Welke tips zou jij een docent in het mbo willen geven om het leerklimaat te verbeteren?

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

dansrolstoel antikiepwielAfgelopen zondag was er een open dag bij Double Wheels. Dit is een dansgroep, maar dan gericht op rolstoeldansen als in ballroom, latin en salsa. Heel wat anders dan inclusiedans, maar ik was er wel nieuwsgierig naar.

De locatie: Dansschool Gast in Vlaardingen

Het was voor mij lang geleden dat ik deze dansschool van binnen had gezien. Mijn zus heeft bij haar trouwen de receptie daar gehouden en jaren daarvoor heb ik er als vijftienjarige een jaartje stijldansen gedaan. Eigenlijk vooral omdat iedereen dat toen deed en het dus leuk was om met leeftijdgenoten daar te zijn.

Maar leuk om te zien dat die dansschool dus gewoon al zo lang meegaat!

Van andere bezoekers hoorde ik dat het lastig was om een parkeerplek te vinden. Er is een parkeergarage tegenover de dansschool, maar die is vrij laag. Op zondag is het gratis parkeren in Vlaardingen en twee straten verder is er wel een grotere parkeerplaats. Maar ik kan me voorstellen dat dat soms lastig is om dan met je (dans-)rolstoel nog een stukje te moeten rollen. Vlaardingen heeft niet de meest geweldige stoep/straat om te rollen.

Ik kon zonder auto komen, de dansschool is op minder dan 10 minuten lopen/rollen van mijn huis. Voor mij ideaal dus.

Er werd vlak voor opening een plank bij de drempel gelegd om naar binnen te komen. De zaal was in apres-skihut-sfeer, wat me eraan herinnerde waarom ik op mijn zestiende alweer gestopt was met danslessen daar. Niet helemaal mijn ding.

Wat ik leuk vond om te horen, was dat het rolstoeldansen echt een onderdeel van de dansschool is en dat de rolstoeldansers net zo welkom zijn op dansavonden als andere dansers. Is toch een leuk extraatje.

Docenten: Alex en Jacqueline

Het echtpaar Alex en Jacqueline danst al jaren aan de top, maar heeft kort geleden het wedstrijdrolstoeldansen verwisseld met showdans. En ze starten dus nu weer in januari met lessen rolstoeldans.

Ze vullen elkaar mooi aan in het lesgeven, waarbij Alex het meest het woord doet en Jacqueline dit aanvult of vertaalt naar de dansers in rolstoel. Er zit een goede opbouw in de les die erg toegankelijk was voor beginners. En beiden geven veel individuele aandacht aan de dansers: letten op techniek, geven tips en antwoorden op vragen.

Mijn ervaring tijdens de open dag

Een tijdje geleden had mijn man voor de grap een opmerking gemaakt dat hij wel met mij zou willen dansen, met rolstoel. Dus toen ik op Facebook voorbij zag komen dat er een open dag was, heb ik die kans meteen gegrepen!

En dat maakte het voor mij meteen het leukste, dat het iets was om samen met mijn man te kunnen doen. Het was vooral erg grappig om te zien hoe hij zat te klungelen om de pasjes van de wals onder de knie te krijgen. Waarschijnlijk zou ik net zo klungelen als ik met hem een potje zou voetballen.

Ik vond de sfeer erg gezellig. Dansers leenden hun dansrolstoel of danspartner uit (iets waar ik toch wel moeite mee zou hebben) en je zag echt dat iedereen daar voor zijn plezier kwam.

Het verschil met inclusiedans en hoe dat voor mijn lijf voelt, merk ik vooral dat je hierbij heel erg vanuit je buik, rug en schouders danst. Voor mijn gevoel blijft het daardoor wat stijfjes: je bovenlijf zit in één houding en in die houding beweeg je mee met de andere danser. Nu was dit natuurlijk nog maar een eerste kennismaking en ik verwacht dat dat later in de lessen zich wel uitbreidt. En het is een goede basis om vanuit te beginnen, een basis die bij mij nog niet zo sterk aanwezig is. Maar ik mis het wat ‘losser’ kunnen bewegen, zoals we dat bij inclusiedans wel doen.

De lessen

Elke zondag zijn er lessen van 13.00 tot 15.00 uur. Daarbij is het eerste uur vooral echt les, daarnaast is er ruimte voor pauze, extra oefenen en individuele aandacht. Vergeleken met de andere danslessen die bij Gast gegeven worden, krijg je twee uur voor de prijs van één. Je betaalt dan voor een hele cursus en als ik het goed begrepen heb, komt dat neer op €8,50 per les van twee uur. Dat is echt niet duur, zeker niet vergeleken met wat ik voor buikdansen en inclusiedans normaal betaal.

Of ik het ga doen? Nee. Ondanks dat ik er erg positief over ben en denk dat ik hier veel van kan opsteken, ga ik me niet inschrijven voor de lessen. Dat heeft vooral te maken met mijn drukke agenda. Ik kom al aan zeven uur sporten en dansen per week, waarvan vijf uur in het weekend. Met nog twee uur erbij, kom ik niet aan iets anders toe in het weekend. Omdat ik die lessen dan vooral samen met mijn man zou willen doen, komt het erop neer dat onze kinderen die twee uur dan alleen thuis zitten. En het weekend is juist het moment dat we dingen samen met het hele gezin willen ondernemen.

Maar ik kan het anderen echt aanraden! Mocht je dus meer informatie willen, dan kun je Alex en Jacqueline bereiken via hun Facebookpagina Double Wheels of hun website.

crumpler camarabag cameratas jackpack 5500Mijn dertiende maand gebruik ik vaak om mezelf een beetje te verwennen. Zo heb ik ‘m al eens besteed aan een borduurmachine en aan een lockmachine, dit keer koos ik voor een nieuwe camera met toebehoren. En alhoewel ik de camera nog wat meer eigen moet maken voor ik daar wat over kan melden, kan ik wèl alvast vertellen hoe enthousiast ik ben over mijn nieuwe cameratas!

Crumpler

Allereerst is Crumpler gewoon een geweldig merk met geweldige service. Ik had ooit een schoudertas die ik jaren gebruikte naar mijn werk. Echt lief was ik niet voor die tas, ik propte mijn lunch en drinken er zo in, dat de rits nog maar net dichtging. En dat dus elke dag, zo’n tien jaar lang… tot de rits kapot ging. Toen ik ermee naar de winkel ging, in de hoop dat de rits nog gemaakt kon worden, kreeg ik te horen dat ik een nieuwe tas van dezelfde waarde mocht uitzoeken! Eenmaal in die winkel, wilde ik meer, dus ik legde er wat geld bij en kocht een laptoptas.

Weer wat jaren later wilde ik die laptoptas aan mijn rolstoel kunnen bevestigen en vroeg ik Crumpler of ik de gespen los kon kopen. Nee hoor, ik kreeg ze gewoon gratis toegestuurd vanuit Duitsland!

Je snapt waarom ik fan ben van Crumpler. En naast die geweldige service, maken ze dus geweldige tassen: goede kwaliteit, mooi en heel veel vakjes (daar hou ik van).

Jackpack 5500

Ik weet niet of dit model al een ouder model is of niet, waarschijnlijk wel. Want op de website van Crumpler zelf kon ik ‘m niet vinden en bij Kamera Express kon ik ‘m met flink wat korting krijgen (van €89 voor €59). Ik vind het in ieder geval een mooi model, juist ook omdat het er niet zo heel erg uitziet als een cameratas.

De afmeting van de tas is 32 x 20 x 12,5 centimeter en ik heb ‘m in de kleur petrol/groen, hij is er ook in grijs/oranje.

Aan de buitenkant zit een vakje met een flap met klittenband, met nog wat kleinere vakjes erin. Dit is vooral geschikt voor platte voorwerpen.

Aan de binnenkant zitten twee kleinere vakjes die met een rits afgesloten worden. Daarnaast is er één groot vak wat je met zachte tussenschotten met klittenband in kan delen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen verstand heb wat voor soort camera’s erin passen. Maar ik heb een systeemcamera met alleen een pancakelens en dan blijft er nog meer dan genoeg ruimte over voor extra lenzen. Aangezien ik die (nog) niet heb, gebruik ik ‘m gewoon voor mijn eigen zooi, zoals een portemonnee en telefoon. Hoef ik daar geen apart tasje voor mee te nemen.

Er zit een verstelbare schouderband aan met een zacht schouderstuk. Daarnaast zit er nog iets bij wat een ‘2 sided third leg stabilizer’ genoemd wordt, maar waar ik het nut niet zo van inzie. Het is dus een extra bandje met wat lussen welke je links of rechts aan de tas en schouderband kan vastmaken. Misschien als de tas echt goed gevuld is met zware cameraspullen, dat het dan wel nuttig is.

crumpler cameratas jackpack 5500Draaggemak

Dat ik nogal kieskeurig ben als het om kleding of tassen gaat, is vast al duidelijk geworden op dit blog. Een tas moet voor mij niet alleen praktisch zijn om lopend mee overweg te kunnen, maar ook zittend in een rolstoel. En deze cameratas van Crumpler komt goed door de test. Mij lukte het om de tas op de volgende manieren te dragen:

  • Schuin op de rug: vooral lopend prettig om zo te dragen.
  • Als schoudertas: kan zowel lopend als in de rolstoel en de tas kan gemakkelijk naar de buik of naar de rug geschoven worden.
  • Als heuptas: door de schouderband wat in te korten, blijft ie uitstekend hangen op je heupen. Nadeel is alleen dat er niemand meer naast me wil lopen. Maar in de rolstoel is dit een prettige manier van dragen, omdat je geen last hebt van een afzakkende schouderband, je alles binnen handbereik hebt en de tas niet zomaar van je schoot gegraaid kan worden.
  • Aan de rugleuning van de rolstoel: met de schouderband dubbel om de handvatten geslagen en de twee extra gespen (die weer mooi passen op de twee gespen die ik voor mijn laptoptas heb gekregen en die standaard op mijn rolstoel zitten) zit de tas stevig vast.
  • Aan de zitting van de rolstoel: met de schouderband om het zitkussen heen, hangt de tas dan net achter je benen. Mooi uit het zicht en toch dichtbij genoeg om ‘m makkelijk te kunnen pakken. Ik heb alleen nog niet kunnen testen of het voor langere duur lekker zit op die schouderband. Maar misschien past het ook onder het kussen langs als je de schouderband meer inkort.

Afhankelijk van waar ik ben en hoe lang ik met de tas moet lopen, kan ik dan afwisselen. Op de rug of rugleuning zou ik bijvoorbeeld niet zo snel doen in een druk winkelgebied of bij het reizen met het openbaar vervoer. Maar als ik met mijn gezin het bos in ben en er is verder geen hond te bekennen, dan kan het prima.
crumpler cameratas jackpack 5500 rolstoel rolstoeltas

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

tunturi foam rollerMijn gammele bekken zorgt voor een triggerpoint-hel rondom mijn heupen en onderrug. Nu zijn daar wel manieren voor om dit te verminderen, zoals massage en dry-needling, maar daar moet je dan toch steeds de deur voor uit. En het blijft altijd een tijdelijke oplossing, waarbij het ook nog maar de vraag is of het verstandig is om dit met slecht bindweefsel regelmatig te doen.

Een manier om er thuis wat aan te doen, is bijvoorbeeld de foam roller. Ik liet al eerder zien hoe ik deze gebruik om mijn onderrug te masseren. Uiteraard heb ik dit eerst overlegd met mijn fysiotherapeut, of dit wel verstandig is met EDS. Het is niet iets wat ik dagelijks doe, niet eens wekelijks. En zolang ik het met beleid doe, zou het volgens haar wel moeten kunnen.

Er is al veel geschreven over foam rollers, hoe je het moet doen en wat wel of niet goed voor je is. Dit artikel op Fit. vond ik erg overzichtelijk en goed onderbouwd. Er wordt uitgelegd wat triggerpoints zijn, wat de voordelen zijn van foam rolling, hoe je ‘m kunt gebruiken en waar je op moet letten.

Foam roller filmpjes

Ik heb een paar filmpjes opgezocht die verschillende oefeningen laten zien welke je met de foam roller kunt doen. Ik heb ‘m in de eerste plaats om triggerpoints weg te masseren, maar je kunt er dus nog meer kanten mee op.

Dit is best een saai filmpje, ook nog eens niet van geweldige kwaliteit. Maar het laat wel 13 verschillende massageoefeningen zien met de foam roller. Ik doe ze echt niet allemaal, meestal alleen rug, billen en bovenbenen. En een stuk langzamer en korter.

Gek genoeg is het midden van mijn rug zo’n beetje de enige plek waar ik eerder stijf dan hypermobiel ben. En doordat het daar meer vast zit, wil mijn onderrug dat weer compenseren. Dit is een fijne stretch om dat stukje rug wat flexibeler te krijgen. Ik doen ‘m zonder de bewegingen, wil ook weer niet té flexibel worden.

En in plaats van saaie sit-ups, kun je de foam roller ook gebruiken om je buikspieren te trainen. Tja, tien minuten… iets minder vind ik ook wel prima.

Foam roller kopen

Foamrollers zijn er in verschillende prijscategorieën, tussen de 17 en 70 euro. Ze zijn er in verschillende kleuren en maten: breed, smal, klein, groot, hard, zacht, met of zonder reliëf. Zo heb je bijvoorbeeld ook rollers voor de voet. Of een compactere foam roller die je staand of zittend kunt gebruiken.

Zelf heb ik er één van Tunturi, de 90 centimeter brede. Deze heeft allemaal kleine bolletjes erop, maar volgens mij krijg je zonder die bolletjes ook net zo goed de triggerpoints te pakken.

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

watdajel #storytellerOp zaterdag 19 november mocht ik mee met Misiconi Dance Company naar het Watdajel Festival in Utrecht. Een heel ander festival dan Fringe, waar we in juni optraden.

Het was voor ons een try-out voor Road movie en #Storyteller. Met #Storyteller danste ik mee, de teaser hiervoor hadden we al een paar weken eerder opgenomen vlakbij de Euromast in Rotterdam.

Watdajel

En hoewel de start ‘s ochtends wat onduidelijk was: waar we mochten oefenen, wat onze kleedruimte werd, enzovoort, werd er tijdens het festival goed voor ons gezorgd. Eten en drinken, interesse van mensen die er werkten en van het publiek zelf.

Op Watdajel was er van alles te zien en te beleven: kunst, muziek, dans. Ik vond het een beetje de sfeer hebben van een enorm kraakpand. Een beetje rommelig, maar erg leuk allemaal! Op de muren hingen foto’s, collages en andere kunstwerken, er draaiden dj’s in verschillende ruimtes en behalve onze dansgroep waren er nog andere (dans-)optredens. Er hing een grote wolk waar je met je hoofd in kon en in een tentje kon je een diashow op een ipad bekijken, terwijl je op een muur geprojecteerd werd.

Het publiek was over het algemeen leuk en enthousiast, maar het was voor mij als enige rolstoelgebruiker daar lastig om tussen de mensen te manoeuvreren. Misschien was dit publiek het niet zo gewend, of is het omdat het een binnenlocatie is, maar mensen gingen maar weinig uit zichzelf een stap opzij. Ik heb zelfs een keer een lelijke blik gehad toen ik per ongeluk iemands hiel meenam tijdens het rollen. Haar ‘oh…okaaaaay…’ als reactie op mijn ‘sorry’ met die bijbehorende blik vond ik best apart.

Toegankelijkheid Nutrecht

De locatie was Nutrecht, een voormalige NS-loods. ‘s Ochtends was het echt nog koud, pas toen er ‘s middags meer publiek was en er wat warmte van de foodtrucks kwam, werd het wat warmer. Heel stom, maar ik had niet zo op die kou gerekend. Had wel een warm vest en beenwarmers, maar mijn handschoenen had ik niet meegenomen en die miste ik toch wel!

Toen ik aankwam bij Nutrecht, schrok ik even van de enorme trap die naar de ingang leek te leiden. Gelukkig was er een ingang aan de zijkant en was het hele festival gelijkvloers. De vloer bestaat uit betonplaten die niet overal even netjes aansluiten, maar op zich gaf dat niet heel veel problemen. Alleen tijdens het dansen was het wel iets om rekening mee te houden.

Hier en daar had ik wel wat moeite met drempeltjes, maar dat komt ook omdat ik met het kiepwieltje niet zover met mijn voorwieltjes omhoog kan. Mijn dansrolstoel is gewoon ingesteld op een vlakke dansvloer en niet om buiten mee te rollen. Ik durf ook nog niet zonder kiepwieltje met deze rolstoel, omdat ie veel sneller kiept dan mijn gewone rolstoel.

Toilet was wel een minpuntje: hier moest je een trap voor op. Nu kan ik dat wel en lukt het me zelfs om vervolgens kort in de rij te staan wachten tot ik aan de beurt ben. Maar erg praktisch is het niet. In het cafeetje om de hoek waar we tussen de middag aan het opwarmen waren was wel een ‘invalidentoilet’. Als je niet te kieskeurig bent tenminste. Met rolstoel naar binnen gaan, paste nog maar net. Maar er was dus niet eens een wasbak, daarvoor moest je naar het andere toilet, waar de deur zo smal was, dat ik mijn rolstoel op de gang moest achterlaten.

#Storyteller

Het idee achter #Storyteller is dat het publiek zelf het verhaal bij de dans bedenkt, foto’s of filmpjes maakt en dit deelt via Instagram, Facebook of Twitter met de hashtag: #Storyteller. Nu was het een try-out, maar we gaan ‘m nog vaker laten zien! Maar voor wie niet kan wachten, is hier het filmpje van ons optreden op Watdajel:

Ben je nieuwsgierig naar het andere stuk van Misiconi? Hazel, één van de andere dansers van Misiconi, heeft hier een blog over geschreven, zij danste mee met Road movie.

Welk verhaal zie jij in #Storyteller? Delen mag, graag zelfs!