Berichten

misiconistoryteller amsterdam

We zijn lekker op dreef met Misiconi en na de voorstellingen van #Storyteller in Amsterdam, komen er nog meer aan de komende maanden. En ik kan je vertellen dat het echt heel erg toffe stukken zijn. Die moet je gezien hebben!

Misiconi Dance Company:

Een dansgezelschap met ‘ongelijkheid’ als grootste troef.

29 april International Dance Day Rotterdam

Op deze dag zullen er van 12.00 – 18.00 uur verschillende demonstraties, optredens en workshops zijn, om allerlei soorten dans van over de hele wereld te vieren. Dit vindt plaats in Rotterdam en wij zijn met het duet #Storyteller te zien op Kruisplein (vlakbij Rotterdam CS) om 14.00 uur.

Op de Facebookpagina van International Dance Day wordt regelmatig nieuws geplaatst, vast ook binnenkort het hele programma. En het is gratis toegankelijk!

13 mei Theater de Bussel Oosterhout

Een inspirerende avond waarin communicatie, interactie en intermenselijke relaties centraal staan.
Triple Bill is een unieke voorstelling waar mensen met en zonder beperking je trakteren op drie recentelijke werken uit het afgelopen jaar, met na afloop een aftertalk in de foyer. De werken die je te zien zal krijgen zijn Road Movie, #Storyteller en Flirt Fantasies.

De voorstelling begint om 20:15 uur en de kosten hiervoor zijn €5,-.

  • ROAD MOVIE neemt het publiek mee in een wereld van spontaniteit, speelsheid en verrassingen. Daarin komt ook de vraag aan de orde: “Hoeveel regie heb jij over je eigen leven?” Die vraag wordt expliciet gemaakt, doordat een van de dansers door middel van een afstandsbediening controle voert over de andere dansers. Ook oogcontact speelt een belangrijke rol. Oogcontact tussen de dansers onderling en met het publiek. Hoeveel oogcontact heb jij op een dag? Zijn dat bewuste keuzes?
    Choreografie: stagiaire Rachel de Wolff samen met de dansers
    Eindregie: Joop Oonk
    Muziek: Efthymios Stavropoulos en Abhisek Bhadra
    Dansers: Mathilde Dirkzwager, Enya Straver, Rachel de Wolff, Eva Villerius, Hazel Öfner
  • #STORYTELLER is een duet tussen een danser en een rolstoeldanser, ontstaan vanuit nieuwsgierigheid naar elkaar en naar elkaars dansmogelijkheden. Het publiek heeft een actieve rol. Zij worden uitgedaagd hun fantasie de vrije loop te laten. Om zelf ‘storytellers’ te worden en hun verhaal te delen op Instagram, Facebook en Twitter met de hashtag #misiconistoryteller.
    Choreografie: Joop Oonk en dansers
    Dansers: Jacqueline van Kuilenburg, Suzanne Lamers
  • FLIRT FANTASIES gaat over intermenselijke relaties. Over communicatie en interactie of het ontbreken daarvan. Vervreemding van jezelf en van de ander liggen op de loer. Vooral als er ook verliefdheid in het spel is. Het eerste contact… en dan meteen de gedachte “What do you think when you look at me?” Vervolgens begint het spel der liefde met al zijn ongeschreven regels. Een spel van aftasten, van zoeken naar vrijheid, van het overwinnen van onzekerheid. De productie krijgt een speelse en extra dimensie doordat met een zogenaamde GoPro delen van de voorstelling gelijktijdig worden gestreamd. Het publiek ziet de dansers zowel in real life op het podium als geprojecteerd op een groot scherm.
    Choreografie: Joop Oonk, Susanne van der Staak en dansers
    Muziek: door Alex Severino.
    Dansers: Joop Oonk, Enya Straver, Suzanne Lamers

3 en 4 juni Delft Fringe Festival

Tijdens het Delft Fringe Festival zijn er tussen 1 en 11 juni verschillende voorstellingen te zien in Delft, zoals dans, cabaret, muziek, theater, circus, enzovoort. Misiconi Dance Company is op zaterdagmiddag en -avond en zondagmiddag meerdere keren in het Rietveld theater te zien. We laten dan weer #Storyteller zien, maar dit keer niet als duet!

Bij dit festival kun je met Fringemunten voor de voorstellingen betalen, meer daarover lees je op de website van Delft Fringe.

Nieuwsgierig? Kom binnenkort eens kijken!

Hier alvast een voorproefje:

De tekst in dit artikel is deels overgenomen van een nieuwsbrief van Misiconi Dance Company. Dankjewel daarvoor Joop Oonk!

storyteller inclusiedans misiconi

Het jaar is nog maar net begonnen en er staat alweer een hoop op de planning bij Misiconi Dance Company. Zo vindt er deze week een sidekick event plaats met als thema ‘arbeidsbeperking’. Dit gaat onder andere over de struikelblokken die je tegenkomt om een danser met een arbeidsbeperking in te huren. Wil je hierbij zijn, klik dan even op de link voor meer info en/of om je aan te melden.

Maar waar ik nog meer naar uitkijk, zijn de voorstellingen waar ik samen met Misiconi aan mee mag doen. En dat zijn er best wat de komende maanden!

Er zijn verschillende stukken waar Misiconi mee optreedt. Het stuk waar ik in mee dans (en die ik in dit artikel voorbij laat komen), is een duet genaamd #Storyteller.

#Storyteller

Dit is hoe het duet door Misiconi omschreven wordt:

#Storyteller is een locatievoorstelling. Wij vertellen een verhaal, wat is dat verhaal volgens jou? Kom in actie en #hashtag er op los tijdens onze voorstellingen. Een duet gemaakt vanuit verschillende inspiratie bronnen zoals tekst, beeld en geluid. Dit alles is omgezet in beweging. Er is nog geen verhaallijn aanwezig, maar dat gebeurt nog wel… Het publiek wordt tijdens de voorstelling uitgenodigd mobieltjes en andere media stand-by te houden. Maak foto’s en plaats comments, #hashtag #misiconistoryteller en jij vertelt het verhaal online via Instagram, Facebook of Twitter. Na de voorstelling hebben we een dialoog over het verhaal dat is gecreëerd door de aanwezigen.

Dansers: Suzanne Lamers, Jacqueline van Kuilenburg
Choreografie: Joop Oonk in samenwerking met dansers
Muziek:
1. Vaporware 01 Donao Dozzy – Plays Bee Mask
2. Ruff Bathers, Suzanne Kraft – Tracks for Performance
3. Voyage (Feat. Lucebert) Mees Dierdorp – Wild Window

We hebben #Storyteller al een keer laten zien tijdens het Watdajel festival, maar de komende maanden zijn we dus op meer plekken te zien:

Haarlemmerplein Amsterdam

Op 19 februari en op 19 maart zal #Storyteller te zien zijn op het Haarlemmerplein in Amsterdam. Allebei de dagen om 13.00 uur en 14.00 uur.

Het is gewoon buiten op het plein en gratis toegankelijk. Hierbij is het duet geen onderdeel van een festival, maar zijn we de enigen die op die dag daar optreden. Ik ben dus erg benieuwd naar het publiek wat er zal zijn.

International Dance Day Rotterdam

Op zaterdag 29 april wordt op drie locaties in het centrum van Rotterdam International Dance Day gevierd: Schouwburglein, Kruisplein en het Park Oude Westen.

Hoe laat en waar precies #Storyteller te zien zal zijn, is nog niet bekend. Het festival duurt van 11.00 uur tot 17.00 uur en er is genoeg te zien en te doen om je de hele dag te vermaken. Als het programma bekend is, zal dat vast op de Facebookpagina van IDD te zien zijn.

Ook dit is buiten en gratis toegankelijk.

Ik hoop je te zien bij één van de voorstellingen van #Storyteller! En voor wie #Storyteller graag voor zijn of haar eigen festival wil boeken, hiervoor kun je contact opnemen met Misiconi Dance Company.

watdajel #storytellerOp zaterdag 19 november mocht ik mee met Misiconi Dance Company naar het Watdajel Festival in Utrecht. Een heel ander festival dan Fringe, waar we in juni optraden.

Het was voor ons een try-out voor Road movie en #Storyteller. Met #Storyteller danste ik mee, de teaser hiervoor hadden we al een paar weken eerder opgenomen vlakbij de Euromast in Rotterdam.

Watdajel

En hoewel de start ‘s ochtends wat onduidelijk was: waar we mochten oefenen, wat onze kleedruimte werd, enzovoort, werd er tijdens het festival goed voor ons gezorgd. Eten en drinken, interesse van mensen die er werkten en van het publiek zelf.

Op Watdajel was er van alles te zien en te beleven: kunst, muziek, dans. Ik vond het een beetje de sfeer hebben van een enorm kraakpand. Een beetje rommelig, maar erg leuk allemaal! Op de muren hingen foto’s, collages en andere kunstwerken, er draaiden dj’s in verschillende ruimtes en behalve onze dansgroep waren er nog andere (dans-)optredens. Er hing een grote wolk waar je met je hoofd in kon en in een tentje kon je een diashow op een ipad bekijken, terwijl je op een muur geprojecteerd werd.

Het publiek was over het algemeen leuk en enthousiast, maar het was voor mij als enige rolstoelgebruiker daar lastig om tussen de mensen te manoeuvreren. Misschien was dit publiek het niet zo gewend, of is het omdat het een binnenlocatie is, maar mensen gingen maar weinig uit zichzelf een stap opzij. Ik heb zelfs een keer een lelijke blik gehad toen ik per ongeluk iemands hiel meenam tijdens het rollen. Haar ‘oh…okaaaaay…’ als reactie op mijn ‘sorry’ met die bijbehorende blik vond ik best apart.

Toegankelijkheid Nutrecht

De locatie was Nutrecht, een voormalige NS-loods. ‘s Ochtends was het echt nog koud, pas toen er ‘s middags meer publiek was en er wat warmte van de foodtrucks kwam, werd het wat warmer. Heel stom, maar ik had niet zo op die kou gerekend. Had wel een warm vest en beenwarmers, maar mijn handschoenen had ik niet meegenomen en die miste ik toch wel!

Toen ik aankwam bij Nutrecht, schrok ik even van de enorme trap die naar de ingang leek te leiden. Gelukkig was er een ingang aan de zijkant en was het hele festival gelijkvloers. De vloer bestaat uit betonplaten die niet overal even netjes aansluiten, maar op zich gaf dat niet heel veel problemen. Alleen tijdens het dansen was het wel iets om rekening mee te houden.

Hier en daar had ik wel wat moeite met drempeltjes, maar dat komt ook omdat ik met het kiepwieltje niet zover met mijn voorwieltjes omhoog kan. Mijn dansrolstoel is gewoon ingesteld op een vlakke dansvloer en niet om buiten mee te rollen. Ik durf ook nog niet zonder kiepwieltje met deze rolstoel, omdat ie veel sneller kiept dan mijn gewone rolstoel.

Toilet was wel een minpuntje: hier moest je een trap voor op. Nu kan ik dat wel en lukt het me zelfs om vervolgens kort in de rij te staan wachten tot ik aan de beurt ben. Maar erg praktisch is het niet. In het cafeetje om de hoek waar we tussen de middag aan het opwarmen waren was wel een ‘invalidentoilet’. Als je niet te kieskeurig bent tenminste. Met rolstoel naar binnen gaan, paste nog maar net. Maar er was dus niet eens een wasbak, daarvoor moest je naar het andere toilet, waar de deur zo smal was, dat ik mijn rolstoel op de gang moest achterlaten.

#Storyteller

Het idee achter #Storyteller is dat het publiek zelf het verhaal bij de dans bedenkt, foto’s of filmpjes maakt en dit deelt via Instagram, Facebook of Twitter met de hashtag: #Storyteller. Nu was het een try-out, maar we gaan ‘m nog vaker laten zien! Maar voor wie niet kan wachten, is hier het filmpje van ons optreden op Watdajel:

Ben je nieuwsgierig naar het andere stuk van Misiconi? Hazel, één van de andere dansers van Misiconi, heeft hier een blog over geschreven, zij danste mee met Road movie.

Welk verhaal zie jij in #Storyteller? Delen mag, graag zelfs!

misiconi inclusiedans dansrolstoel

Afgelopen vrijdag was het dan zover na tien weken geduldig wachten: mijn dansrolstoel was klaar! Het is een Proval van TNS, helemaal naar mijn maat gemaakt en een prachtig stukje vakmanschap. Daar zit een aardig prijskaartje aan en ik ben dan ook ontzettend dankbaar dat er zoveel mensen zo gul hebben bijgedragen aan de crowdfunding. Uiteindelijk heb ik iets minder dan de helft zelf bij moeten leggen en dat heb ik er zeker voor over gehad.

Proval versus Küschall

Op de foto’s zijn de verschillen al goed te zien tussen mijn gewone rolstoel (Küschall) en mijn dansrolstoel (Proval). De dansrolstoel heeft een kortere rugleuning, zodat ik met mijn bovenlijf ook vrij kan bewegen. De voorwieltjes zijn nog kleiner en de grote wielen staan iets schuiner, waardoor de dansrolstoel wendbaarder is. En omdat ik in de dansrolstoel zonder schoenen dans, zit er een riempje om mijn voeten op hun plek te houden. Het frame zit aan de voorkant dicht langs mijn benen, zodat het zo min mogelijk in de weg zit.

dansrolstoel proval kuschall

Vanaf de zijkant gezien, zie je dat de Proval een actievere zit heeft. Met de vast gelaste rugleuning en zijschotten zit ik echt strak in de rolstoel, waardoor ik de rolstoel ook kan sturen met mijn lijf in plaats van mijn armen. De as van de wielen zit iets meer naar voren, dat maakt dat het draaien soepeler gaat. Het achterover kiepen gaat daardoor ook sneller, maar dat is iets waar ik mezelf wat meer in moet trainen. Remmen ontbreken op de dansrolstoel, omdat ik deze alleen gebruik met het dansen en ze daarbij niet echt nodig zijn.

dansrolstoel proval kuschall

Duwsteunen gebruik ik ook niet tijdens het dansen, zou dan alleen maar in de weg zitten, dus deze zitten er niet op. Op mijn Küschall vind ik het fijn om geen kiepwiel te hebben, zodat ik gemakkelijk met een wheelie een drempeltje over kan. Omdat de Proval zo strak is afgesteld en makkelijk kiept, zit daar wel een anti-kiepwiel op. Deze zit heel dicht op de grond, waardoor je eigenlijk meteen geen drempels meer kunt nemen, maar dat hoeft ook niet tijdens het dansen. Hij is wel afneembaar, dus als ik wat meer gewend ben en andere dingen wil uitproberen, dan kan deze er gewoon af.

dansrolstoel proval kuschall

Dansen met mijn nieuwe dansrolstoel

Het is zo’n ontzettend groot verschil om te dansen in mijn nieuwe dansrolstoel. Alles gaat veel sneller en soepeler. De rolstoel zit als gegoten en ik voel me veel meer één met mijn rolstoel. Het is zo leuk om samen met de groep te ontdekken wat we tijdens het dansen nog meer uit de rolstoel kunnen halen. Ik word er enthousiast van, krijg er energie van en wil nog zoveel meer leren en ontdekken.

misiconi inclusiedans dansrolstoel

Eigenlijk is het lastig om in woorden of foto’s te laten zien hoe het is om te dansen met mijn nieuwe dansrolstoel. Een filmpje zegt zoveel meer!

Dit is een stukje van het duet dat we aan het oefenen zijn. Meer daarover is te lezen op de website van Misiconi.

Nog even wennen/oplossingen voor bedenken…

Het anti-kiepwieltje heeft zowel voordelen als nadelen. Met wieltje sta ik stevig en kan ik achterover leunen. Maar wheelies maken gaat niet echt. Zonder wiel durf ik nog niet zo, ik wil eerst wat beter aanvoelen waar het kieppunt zit. Het zal vooral veel oefenen zijn om hieraan te wennen. En ik denk dat het uiteindelijk wel een voordeel is dat ik het allebei kan afwisselen.

Door het blok aan de onderkant van het frame waar het anti-kiepwiel in zit, kan de rolstoel niet achterop mijn scooter. En dat vind ik toch wel een gemis. Mijn scooter kan ik overal voor de deur neerzetten, mijn auto niet. En de dansrolstoel is met de kleine wieltjes niet prettig om mee over straat te rollen. Het trilt dan enorm door.

Ik vraag me ook wel af hoe anderen dat doen met een dans- of sportrolstoel. Nu kan ik nog best aardig korte stukken lopen, dus dat doe ik dan liever vanaf de auto naar de dansstudio. Maar ik zie er ook wel tegenop om met het openbaar vervoer te reizen met mijn dansrolstoel, als ik een keer niet de auto mee kan nemen.

Heb jij ook een sport- of dansrolstoel en heb jij nog tips voor mij?

Of ben je nieuwsgierig naar meer? Vraag gerust hoor!

Zo’n eerste keer crowdfunding en dan ook nog in de vakantieperiode is nog best een lastige klus. Maar met de afgelopen en komende week nog wat spannende activiteiten, zou het zomaar nog wat meer op kunnen lopen.

interview dansrolstoel groot vlaardingenInterview Groot Vlaardingen

Het lokale nieuwsblad Groot Vlaardingen is afgelopen maandag langs geweest en op woensdag stond het interview al in de krant. Echt super dat hier de mogelijkheid voor was en dat het zo snel geplaatst kon worden.

Het artikel is op de website van Groot Vlaardingen ook terug te lezen op pagina 3 van week 33.

patches Feest!

Nog maar twee nachtjes slapen en dan ben ik jarig! En wie jarig is trakteert, een hele week lang:

  • Als extra tegenprestatie kun je vanaf vandaag tot en met zaterdag 27 augustus een persoonlijke patch krijgen bij een donatie van 20 euro. Bijvoorbeeld met je naam erop, of een tekst naar keuze. Rechthoekig, ovaal, vierkant of een hartje, alles kan, als het maar binnen de 10 bij 10 centimeter past. De tekst kan in bijna elke kleur, op een zwarte ondergrond van stevig vilt.
  • Voor de mensen (klein en groot) die een donatie niet kunnen missen, maar wel graag mee willen helpen om meer bekendheid te geven aan de crowdfunding, is er op de Facebookpagina van Salami stinkt nog een kleurwedstrijd om een goodiebag te winnen.

 

crowdfunding voor de kunstUpdate crowdfunding

Het doel was  €1220 en daar zijn we inmiddels overheen! Daar moeten dan nog wel wat kosten van af die naar de stichting Voor de kunst gaan. De rolstoel zelf kost zo’n €2370 en het overige deel ga ik zelf betalen. Dus donaties zijn nog steeds van harte welkom en elke euro gaat naar de dansrolstoel.

Waar ik misschien nog wel wat tips of sponsors voor kan gebruiken, is voor de vulling van de goodiebags. Ik heb al het één en ander (toegezegd) gekregen en verzameld, maar ik wil die gulle gevers natuurlijk wel extra belonen.

Doneren kan nog tot 1 september via >deze link<!

dansrolstoel TNSPassing dansrolstoel

Vlak voor de vakantie had ik een afspraak in de dansstudio met Joop (artistiek leider en oprichter van Misiconi) en iemand van TNS om een dansrolstoel aan te laten meten. Ik was blij dat zij er allebei bij waren, want zo konden we elkaar aanvullen bij het op een rijtje zetten wat er nodig is voor mijn dansrolstoel.

Het wordt een Proval in mat wit frame en met zwarte bekleding. Het frame is van ovale buizen gemaakt, wat ‘m nog sterker maakt en dat is handig bij het dansen met een partner. De rugleuning en kledingbeschermers zijn vastgelast, voor nog meer stevigheid.

Het anti-tipwiel is afneembaar, zodat het afgewisseld kan worden, afhankelijk van wat nodig is bij de dans. Maar in het begin zal ik vast veel met anti-tip dansen. De afstelling van de rolstoel is zo gemaakt dat ik snel kan draaien, maar daardoor ook sneller achterover kan kiepen. Dat zal wel even wennen zijn voor ik de stoel goed kan aanvoelen.

Verder is er van alles opgemeten. TNS maakt de rolstoel zelf en alles kan aangepast worden naar wens. Bij mijn gewone rolstoel werd volgens mij alleen de zithoogte, -breedte en -diepte gemeten (en dat werd dan afgerond naar de standaard maten). Maar ik las op mijn orderbevestiging van deze dansrolstoel wel een stuk of 12 onderdelen die custom made zijn, precies naar mijn maten. Bijvoorbeeld hoe ver ik mijn voetsteun naar achteren wil hebben, of hoe hoog de kledingbeschermers en rugleuning moeten worden.

WMO versus eigen aanschaf

Ik heb ook gevraagd wat ik kan verwachten als ik de rolstoel zelf aanschaf, ten opzichte van aanvragen via de WMO. Aangezien ik in beide gevallen uiteindelijk zelf de rolstoel betaal en ik persoonlijk dan liever niet de tussenkomst van de gemeente hierbij heb.

TNS biedt particulieren dezelfde korting als gemeentes, dus dat is al geen reden om het via de WMO te laten lopen. Op het frame zit 5 jaar garantie en elke vrijdagmiddag is er bij TNS een inloopmiddag waarbij kleine reparaties gratis uitgevoerd worden en je alleen de materiaalkosten hoeft te betalen.

Achteraf heb ik nog eens goed nagelezen en als ik de dansrolstoel via de WMO zou aanschaffen, draai ik net zo goed zelf op voor de reparatiekosten. Weer geen reden dus om het via de WMO te regelen.

De prijs voor een voor mij op maat gemaakte dansrolstoel komt op 2370 euro. Die prijs en de service die ze bieden hebben mij overgehaald om de dansrolstoel zelf aan te schaffen. Ik hou genoeg over op mijn spaarrekening voor andere noodzakelijke dingen, maar als daar door middel van crowdfunding nog wat van af kan, is dat natuurlijk helemaal super!

Update crowdfunding

Inmiddels loopt de crowdfunding al eventjes en is er al meer dan een kwart binnen! Om de donateurs te bedanken en hopelijk anderen te stimuleren om ook te doneren, heb ik een filmpje gemaakt.

Ik heb er best wel een beetje mijn best op gedaan, maar waarschijnlijk ben ik gewoon niet weggelegd voor het vloggen of bewerken van filmpjes. Toch wel tevreden met het resultaat, wat ook te vinden is bij de updates op de site van Voor de kunst.

Zoals in het filmpje ook te zien is, ga ik goodiebags maken als tegenprestatie voor iedereen die 50 euro of meer doneert. Hoe ik de tasjes ga maken, zit al in mijn hoofd. Maar voor de vulling kan ik nog best wat inspiratie gebruiken. Heb jij nog een tip, laat die dan hieronder bij de reacties achter.

inclusiedans rolstoeldans rolstoel

‘Ode aan de plastic zak’
Misiconi Dance Company tijdens het Delft Fringe Festival 2016
Choreograaf: Joop Oonk
Fotograaf: Hans Warnaar

Na mijn bezoek aan de supportbeurs was ik ervan overtuigd: ik wil een dansrolstoel! De volgende stap was dus om te onderzoeken wat ik precies wil, waarom en hoe ik dit denk te gaan kunnen aanschaffen.

Waarom niet gewoon dansen in de rolstoel die ik al heb?

Ja, dat kan, gaat ook best aardig. Alhoewel ik me weleens afvraag of deze wel stevig genoeg is om de martelingen te kunnen doorstaan welke hij nu voorgeschoteld krijgt.
En ja, ik zie een dansrolstoel ook wel een beetje als een luxeproduct. Het is niet dat ik een vreselijk leven heb als ik ‘m niet heb.

Maar ik zie zoveel meer mogelijkheden met een dansrolstoel. Mijn gewone rolstoel is afgesteld op het dragen van schoenen met hak. Dat betekent dat als ik met blote voeten dans, mijn voeten gaan bungelen in de rolstoel. Ziet er niet mooi uit en voelt ook niet prettig. Mijn dansrolstoel zou ik dan zo afgesteld willen hebben, dat ik met blote voeten kan dansen en ze op hun plek blijven.

De rugleuning zit bij het dansen meer in de weg dan dat ik ‘m nodig heb, dus die zou veel lager kunnen op een dansrolstoel. Dat maakt het over elkaars rug rollen wat makkelijker en een dansrolstoel is hopelijk ook wat steviger, dus geschikter hiervoor. Een dansrolstoel draait veel soepeler, met een antikiepwiel kan ik veel makkelijker wheelies maken en het oog wil ook wat: misschien wat mooie spaken?

Een dansrolstoel als sportvoorziening via de WMO

Per gemeente is het verschillend hoe om wordt gegaan met het WMO-potje en na wat rondneuzen op internet en een paar telefoontjes plegen, was me duidelijk geworden hoe het bij mij in de gemeente werkt.

Je kan een aanvraag indienen als je (betalend) lid bent van een sportvereniging, of in mijn geval dus van een dansgezelschap. Hoewel voor een gewone rolstoel geen eigen bijdrage gevraagd mag worden, valt een dansrolstoel onder een sportvoorziening waar wel een eigen bijdrage voor geldt. Je krijgt dan maximaal een bedrag van 3710 euro om een dansrolstoel voor uit te zoeken, eventuele meerkosten betaal je zelf. Dat bedrag betaal je via de eigen bijdrage verspreid over drie jaar weer terug aan de gemeente. Daarbij wordt wel rekening gehouden met de maximale eigen bijdrage zoals die door het CAK is vastgesteld (op basis van je inkomen).  Als je voor andere hulp of voorzieningen al een eigen bijdrage betaalt, komt dat samen niet over die maximale eigen bijdrage heen.

Wij verdienen best aardig en ik heb geen andere voorzieningen, dus dat zou dan neerkomen op tegen de honderd euro per vier weken aan eigen bijdrage, drie jaar lang. Op dit moment betaal ik al meer dan honderd euro per maand aan hobby/sport, dus met die eigen bijdrage erbij komt het op een flink bedrag.

Het afhankelijk zijn van de gemeente en er zo’n lange tijd aan vast zitten, vind ik niet prettig. En waarom zouden zij eigenlijk iets te zeggen hebben, als ik die dansrolstoel uiteindelijk toch zelf betaal? Zonder de gemeente die ertussen komt, zal het vast ook niet zo lang duren als wanneer ik het zelf gewoon regel, toch?

Crowdfunding

Een andere optie is crowdfunding. Misiconi heeft er al ervaring mee en zou mij hier ook bij willen helpen. Maar het reclame maken voor crowdfunding… weet niet of ik daar wel zo goed in ben. Misschien ergens ook omdat ik mezelf het niet waard vind om zoiets te mogen krijgen van anderen. Ik dans maar als hobby, ben echt niet zo’n geweldige danser. Het is vooral voor mijn plezier dat ik een dansrolstoel wil, het is niet een noodzakelijk iets. Anderen kunnen dat geld veel beter gebruiken.

Aan de andere kant zijn mensen ook bereid om geld te betalen om onze groep te zien dansen en met een goede dansrolstoel wordt het alleen maar nog mooier om naar te kijken natuurlijk. En ik ben bijna jarig (hint, hint).

Zelf betalen

Dat spaargeld voor de cv-ketel of het verbouwen van de badkamer, daar kan ik een aardige dansrolstoel voor kopen die helemaal naar mijn wens is. Niemand die ertussen hoeft te komen waardoor het langer duurt, niemand die mij zegt of het wel binnen de eisen past. Ik hoef er niet mijn hand voor op te houden of me schuldig te voelen naar anderen die het niet eens lukt om een goede rolstoel voor dagelijks gebruik aan te vragen. Het is mijn geld en ik doe wat ik ermee wil.

Maar ja, die cv-ketel loopt toch wel op z’n eind. Het is misschien nog wel een jaar of twee uit te stellen, maar als ie ermee stopt, wil ik toch wel genoeg reserves hebben om meteen een nieuwe te kunnen aanschaffen. En de badkamer verbouwen is ook echt geen overbodige luxe.

En zo ga ik het doen!

Als ik nou toch eens echt rijk zou zijn, dan zou ik het wel weten… Maar goed, zo rijk ben ik niet. Toch heb ik ervoor gekozen om de rolstoel niet via de WMO aan te vragen, maar zelf aan te schaffen, in combinatie met crowdfunding.

Inmiddels is de passing al geweest en de rolstoel besteld, maar dit werd al zo’n lang verhaal, dat ik daar een volgende keer wel wat meer over vertel. De crowdfunding loopt inmiddels al via Voor de kunst en donaties zijn natuurlijk van harte welkom!

Wat zou jij doen als je voor deze keuze stond?
En vind jij een passende tegenprestatie welke jou overhaalt om bij te dragen aan de crowdfunding?

Op 3, 4 en 5 juni mocht ik met Misiconi Dance Company mee dansen tijdens het Delft Fringe Festival. Het was voor mij de eerste keer dat ik niet alleen backstage, maar ook on stage mijn rolstoel gebruikte, geen buikdans, maar inclusiedans. Een hele ervaring om er een onderdeel van te zijn en een heel weekend zo met dans bezig te mogen zijn. Onze voorstelling was te zien in het Rietveld theater, voor mij meteen een hele uitdaging om in een onbekende omgeving me met mijn rolstoel te moeten verplaatsen.

rietveld delftNaar het Rietveld theater in Delft

Vrijdag 3 juni ben ik wat eerder weggegaan van mijn werk, om nog even wat te rusten voordat ik op mijn scootertje richting Delft ging. Ik was nog niet eerder met mijn scooter die kant op geweest, maar de weg was makkelijk te vinden, het is een mooie route zo langs het water en binnen drie kwartier was ik (zonder stoplichten te zijn tegengekomen!) bij het theater.

Het Rietveld theater is een mooi oud pand in de net zo mooie oude binnenstad van Delft, maar heel erg praktisch is dat allemaal niet. Voor het theater zelf is niet veel ruimte om een fiets of scooter te parkeren. Voor fietsen kun je binnendoor naar de binnentuin, maar dat zullen ze vast niet op prijs stellen als je dat met een stinkende scooter doet. Met wat gepuzzel kreeg ik mijn scooter geparkeerd vlakbij de ingang.

Bij de ingang lag een plank over de traptreden, maar deze was veel te stijl om omhoog te kunnen rollen. Uitstappen en de rolstoel naar binnen/ buiten duwen was ook een uitdaging, want er was geen trapleuning om je aan vast te houden. En zaterdag na de regenbui was de plank nog spekglad ook!

Een paar smalle doorgangen met aardige drempels leidden naar de kleedruimte. De kleedruimte had maar weinig bewegingsruimte, maar we mochten ook van het podium gebruik maken om op te warmen. De vloer van het podium was vrij stroef vergeleken met de vloer in de dansstudio die ik gewend ben, ik heb er nog net geen blaren op mijn handen aan overgehouden.
En alhoewel het onder de lampen op het podium altijd wel goed warm wordt, was het erg aangenaam in de rest van het theater, ondanks de hitte buiten.

Zaterdag heb ik vanwege een dreigende onweersbui maar voor de auto als vervoermiddel gekozen. De parkeergarage zou op 5 minuten loopafstand van het Rietveld theater zijn, dat bleek in mijn geval een kwartier te zijn. De binnenstad van Delft is niet fijn om je als rolstoelgebruiker voort te moeten bewegen. Veel steile bruggetjes, weinig of te smalle trottoirs waardoor je wel de weg op moet. Maar ook veel gezellige mensen die op een bankje voor de deur van een biertje en de zon genieten en vriendelijk gedag zeggen of je de makkelijkste weg willen uitleggen.

Zondag weer met de scooter, maar ik kon geen fatsoenlijk plekje vinden voor de deur en langs het water durfde ik toch niet aan. Maar heel fijn: ik mocht ‘m op het gereserveerde stukje naast een bakfiets parkeren!

Ok, nu ben ik iets langer dan gepland uitgeweid over het rollen in Delft, maar even serieus: nu kan ik nog een beetje uit de voeten zonder rolstoel, maar hoe doe je het in godsnaam als je echt 100% afhankelijk bent van je rolstoel?! Dat is toch niet te doen?

Over naar het dansen dan maar…

misiconi inclusiedans op delft fringeOde aan de plastic zak

In totaal zes keer mochten we de voorstelling ‘Ode aan de plastic zak’ laten zien. Bij de voorstellingen op vrijdag en zaterdag van 19.30 uur was het vrij rustig, die van 21.30 uur werd drukker bezocht. Ook op zondagmiddag was was de tweede voorstelling beter bezocht dan de eerste.

Het ging best goed, wel een foutje hier en daar, maar alles bij elkaar waren het mooie voorstellingen. Bij de tweede voorstelling op vrijdag raakte mijn voorwiel verstrikt in het plastic, dit kreeg ik er niet fatsoenlijk af, dus had ik het losgetrokken en de rest van de dans met een afwijking naar rechts gerold.
Er waren veel positieve reacties uit het publiek en er werd gul gegeven toen ze langs de fooienpot liepen, die bedoeld is voor de volgende voorstelling van Misiconi.

Ode aan de plastic zak is nog een keer te zien tijdens het Festival aan de Maas in Rotterdam op zaterdag 18 juni, dus ik ga verder niets verklappen over de voorstelling zelf, kom gewoon kijken!

Inclusiedans

Dat inclusiedans voor veel mensen nog onbekend is, was dit weekend wel merkbaar. Aan de ene kant positief, want mensen zijn verrast dat er zo’n goed stuk neergezet wordt door zo’n diverse groep en dat is leuk om te horen. En familie en vrienden zijn er nieuwsgierig naar, supertof dat er zoveel zijn komen kijken! Maar aan de andere kant is het dansen voor deze groep ook geen bezigheidstherapie, we willen echt een goede voorstelling neerzetten en groeien als professioneel dansgezelschap.

Zo was er een vrouw die zei dat ze het zo goed vond dat we dit met ‘die kinderen’ deden. En dan bedoelde ze de dansers in onze groep met het syndroom van Down. Ik snap ook wel dat ze het goed bedoelt en dat het voor een bepaalde leeftijdsgroep gebruikelijk is om zulke termen te gebruiken (ja hoor, ik kan ook heel goed generaliseren!), maar voor mij slaat het de plank een beetje mis. Het zijn geen kinderen, het zijn gewoon dansers. En ik doe het niet voor hen, ik dans vooral voor mijn plezier en wil graag meer leren van en met mijn mededansers. Nou klinkt dat misschien ook weer wat egoïstisch, zo bedoel ik het ook weer niet, maar het is in ieder geval geen liefdadigheid.

Een ander bijzonder moment was toen ik een behulpzame Delftenaar vertelde dat ik onderweg was naar het Rietveld theater om daar te gaan dansen. Er werd vervolgens gelachen of ik een goeie grap vertelde. Ik heb maar vriendelijk terug gelachen en ben verder gegaan, maar zo ontzettend grappig was het nou ook weer niet. Als ik nou had verteld dat ik ging hoogspringen met mijn rolstoel, ja, dat lijkt me niet echt mogelijk. Maar dansen met een rolstoel is toch niet zo heel bijzonder?

Maar goed, ik heb in ieder geval ontzettend genoten van dit weekend, ben supertrots om deel uit te mogen maken van deze groep en hoop dat er nog veel meer voorstellingen gaan komen!

Had jij al eens eerder van inclusiedans gehoord? Wat voor beeld heb jij hierbij?

En kom je kijken bij onze volgende voorstelling? 🙂

 

integrated dance inclusiedans

Als kind was het nog niet bekend dat ik EDS had, maar helemaal topfit was ik ook niet. Zwemmen of dansen zou volgens de arts wel goed zijn voor mijn houding. Ik had een bloedhekel aan zwemmen, dus ik was dolblij toen ik na het behalen van mijn zwemdiploma’s op balletles mocht. En dat heb ik best lang volgehouden, pas toen ik tijdens mijn eerste zwangerschap last kreeg van mijn knieën, ben ik daarmee gestopt.

fusion bellydanceWat jaartjes later maakte ik kennis met buikdans, tijdens mijn vrijgezellenfeestje. Ik had ondertussen fysiek wel wat meer klachten, maar tot mijn verbazing kon ik het buikdansen nog aardig bijhouden. Nu dans ik al een poosje mee met de tribal fusion buikdanslessen van Maya-Acid. Een fijne docente waar ik veel van leer, waarbij ik mijn grenzen aan durf te geven en die ook rekening houdt met mijn mogelijkheden of beperkingen. Ik heb ook een aantal keer mogen optreden met de groep, echt superleuk om te doen, maar fysiek werd dat toch wel steeds zwaarder. Het is namelijk niet alleen maar 5 minuten op het podium staan, maar je bent dan al uren van tevoren achter de schermen bezig of aan het wachten. De laatste keren nam ik dan mijn rolstoel mee. Wel een beetje vreemd misschien om daar vervolgens weer uit te stappen en te gaan dansen, maar ik kreeg er gelukkig vooral positieve reacties op.

fusion bellydanceIn 2013 heb ik meegedaan met de Shimmy Shake, waarbij je auditie kon doen en daarmee coaching kon ‘winnen’ om daarna samen met de andere danseressen nog eens op te treden. Ik vond toch dat ik het een keer geprobeerd moest hebben, in mijn balletperiode had ik ook weleens in mijn uppie meegedaan aan danswedstrijden, dus dat moest wel goedkomen. Het geeft een kick om daar naartoe te werken en dan dat podium (en het applaus) helemaal voor jezelf te hebben. Echt een ontzettend leuke ervaring en wat een eer was het om met zulke getalenteerde danseressen een show te mogen geven!

integrated dance inclusiedansEn sinds januari volg ik lessen inclusiedans bij Misiconi Dance Company. Bij inclusiedans dansen mensen met en zonder beperking samen en dat maakt het een boeiende mix. Ik denk dat je het moet zien of meemaken, zelf kon ik me er van tevoren niet zo goed iets bij voorstellen hoe het zou zijn om met zowel professionele dansers als dansers met het syndroom van Down te dansen. En dan hobbel ik daar met rolstoel achteraan. Maar het is dus echt supertof om te doen, ik ga er elke keer met plezier heen en leer er zoveel van.
Juist omdat ik niet hele dagen in mijn rolstoel zit, ben ik er nog niet helemaal mee vergroeid en is het soms best lastig om me ermee voort te bewegen zoals ik dat wil. En juist door het dansen met rolstoel krijg ik dat steeds sneller onder de knie. Ik dans zonder polsbraces en inmiddels gaat het rollen zonder die dingen zo goed, dat ik het ook aandurf om buiten zonder polsbraces te rollen (als het maar geen hele dag is). Wheelies gaan steeds beter en ik vind ook manieren om vooruit te komen, zonder te hoeven rollen.
Het dansen houdt niet alleen mijn lijf actief, maar ook mijn hoofd. Niet alleen als het gaat om het onthouden van combinaties, maar ook om het omzetten van een ‘gewone’ dansbeweging naar een dansbeweging die ik met rolstoel kan maken. Dat is nog best wel eens puzzelen, want sommige bewegingen gaan niet tegelijk met het rollen, of duren langer.

We werken nu aan een stuk wat te zien zal zijn tijdens het Delft Fringe Festival en het is mooi om te zien hoe dat zich opbouwt, hoe ieder daar een eigen rol in heeft en hoe dat dan ook weer samen een prachtig geheel vormt.
En wie weet, volgend jaar: misschien toch nog een keertje meedoen aan de Shimmy Shake, maar dan een tribal fusion inclusiebuikdans?