Berichten

driewielligfiets broekpolder hase lepus woutlander

Niet geheel onverwacht, maar toch wat sneller en langer dan gehoopt, zitten we nu weer in een lockdown. En ja, ik zou ook liever bij vrienden en familie op visite gaan. Maar op zich houden we het hier thuis ook wel goed uit. En voor wie nog wat tips kan gebruiken, heb ik hier nog wat aanraders:

Boekentip: Zondagskind en Zondagsleven van Judith Visser

Al eerder getipt door mijn zus las ik eerst Zondagsleven en daarna Zondagskind in één ruk uit. Misschien niet de meest logische volgorde. Zondagskind gaat namelijk over Jasmijn als kind en zondagsleven gaat over haar volwassen leven met autisme. Maar eigenlijk was het zo ook prima te volgen.

Hoewel autisme in mijn familie goed vertegenwoordigd is en ik me hier in mijn studie en werk ook in verdiept heb, vind ik het nog steeds leerzaam en verhelderend om het verhaal vanuit het oogpunt van iemand met autisme zelf te lezen. De herkenbaarheid in de boeken lag bij mij soms ook wel aan de kant van de personen die iets minder geduldig of begripvol waren (sorry). Maar vond het juist daarom wel erg verhelderend om te lezen wat zoiets dan met Jasmijn deed.

Linkjes naar Bol zijn affiliate links (wat betekent dat ik er een paar centen van krijg als je via die link daar wat bestelt). Maar in deze tijd kunnen de lokale boekhandels het beter gebruiken, dus bestel vooral daar.

Beweegtip: Misiconi Connect

Als het weer het nog een beetje toelaat, wil ik weer stukjes gaan fietsen. Maar om binnen te dansen maakt het niet uit wat voor weer het is, dat kan altijd wel. Onder Misiconi Connect vind je een reeks korte filmpjes om thuis mee aan de slag te gaan.

En voor wat langere filmpjes (wel Engelstalig) kun je prima bij Stopgap Dance Company terecht:

Kijktip: ‘Wij hebben de touwtjes in handen’

Net gisteren in première gegaan, de dansfilm waar we als groep de afgelopen weken aan gewerkt hebben. Als optreden dan niet gaat, dan is dit een leuk alternatief om aan te werken en om naar te kijken!

Kooptip: Help mij mijn kasten legen!

Ja, ik ben weer lekker aan het opruimen. Dit keer zijn mijn oude kostuums en festivaloutfits aan de beurt. Het meeste draag ik al jaren niet meer, omdat het gewoon niet zo praktisch is in een rolstoel. Maar omdat ik er ooit toch een hoop werk aan heb gehad, heb ik dat afscheid nemen steeds maar uitgesteld.

Ik heb mijn spullen via Facebook in een advertentie gezet, deze kun je vinden via mijn handelsprofiel. Alleen krijg ik een beetje het idee dat Facebook moeilijk doet, dus heb ik ze ondertussen ook op Marktplaats gezet. Mocht je interesse hebben in kostuums zoals op de foto hieronder, klik dan zeker even door!

Kostuums castlefest

Speltip: Nationale Onderwijs Pub Quiz

Op 29 december vindt de Nationale Onderwijs Pub Quiz plaats. Er hebben zich al belachelijk veel teams ingeschreven (ik zit in #TeamMbo, nummer 71 op de lijst van deelnemers) en als ik zie hoeveel moeite ze erin stoppen, kan het niet anders dan dat het een gezellige avond wordt.

Heb jij nog tips om deze weken goed door te komen?

Jacqueline dansend in haar rolstoel van bovenaf gezien, met haar handen voor haar gezicht.

Het blijven een beetje rare tijden met steeds die wisselende maatregelen. Ik had graag weer een stukje geschreven over het Shimmy Shake Festival, maar helaas is dat niet doorgegaan. En zo gaat er wel meer niet door.

Ook de danslessen zijn dan weer online en dan weer in de studio. Wel jammer, maar we blijven gelukkig niet stilstaan (of zitten)!

Spot On – live (maar wel online)

Op 8 november was de eerste live editie van Spot On, waar verschillende kunstenaars en artiesten een podium krijgen om hun werk te laten zien. Dit keer dus niet bij de studio in Rotterdam Zuid, maar online.

En er zat ook een dans van mij bij! Hier had ik in de herfstvakantie aan gewerkt en toen het me gevraagd werd om het ook in te zenden voor Spot On, vond ik dat eigenlijk wel leuk. Samen met mijn dochter (die filmde) hadden we er toch best wat werk aan gehad en dat mag wel gezien worden.

Met alle kunstenaars bij elkaar is het een interessant geheel geworden. Mocht je het nog niet gezien hebben, dan is het nog steeds terug te kijken:

Dansen bij de Beneluxtunnel

Je zou denken dat ik er genoeg in geoefend heb, maar ik ben niet zo geweldig creatief in het verzinnen van titels. Dat dansen bij de Beneluxtunnel is dan ook niet meer dan dat er staat: ik was aan het dansen bij de Beneluxtunnel, haha!

Dat is trouwens best een goed plekje om te dansen. Wat je in het filmpje ziet, is de ingang van de fietserstunnel aan de kant van Schiedam. Er komen niet bijzonder veel mensen langs, je staat niemand in de weg en er ligt fijn asfalt om over te rollen. Het was er zelfs zo rustig dat mijn dochter het aandurfde om daar te dansen op een verhoging. Gewoon op een podium eigenlijk dus en buiten in het openbaar! Helaas voor jullie is dat filmpje alleen voor de familie bestemd, maar het was erg leuk om zo samen te doen.

Hieronder nog een keer het filmpje, maar dan met de muziek van Selah Sue – Black Part Love.

Nog meer te zien!

Vanavond is er weer wat leuks te zien op het gebied van dans. Misiconi Dance Company heeft een minidocumentaire gemaakt die vanavond om 20.00 uur in première gaat. Hier zie je hoe het dansgezelschap aan het stuk Shifting Faces werkt.

En wat doe jij nu zoal op afstand of online, wat je anders van dichtbij zou meemaken?

screenshot van een webinar met 3 vrouwelijke sprekers in beeld

Ja hallo, ik ben er nog hoor! Maar wat is het lang geleden dat ik hier een stukje schreef.

Doordat ik mijn werk de afgelopen maanden vooral via een beeldscherm moest doen, was de zin om in mijn vrije tijd ook nog achter dat beeldscherm te kruipen een beetje verdwenen. Maar het wordt toch wel een keer tijd voor een update nu.

Update werk

Het is ook wel heel erg druk geweest rondom alle examens en planningen die aangepast moesten worden. Nu met de diplomering in zicht komt er eindelijk weer een beetje ruimte. Ik heb wel veel overuren gemaakt aan het begin van de Coronacrisis, maar vanaf de meivakantie was het weer een beetje in balans. En deze laatste weken lukt het me zelfs om af en toe wat uren te compenseren.

En al met al komen we de Coronacrisis aardig door met de studenten en docenten. Bijna alle examenkandidaten gaan straks hun diploma halen en studieloopbaanbegeleiders hebben goed zicht op hoe de eerste- en tweedejaars studenten ervoor staan. Ik heb echt een fijn team om mee samen te werken!

We starten straks een nieuwe opleiding op onze locatie (Sociaal Werk) en daarvoor komen er ook nieuwe docenten bij. Plannen voor de lessen (op 1,5 meter afstand) liggen klaar voor het nieuwe schooljaar. In de zomervakantie gaat er nog het één en ander verbouwd en verschoven worden, dus ik verwacht na de vakantie een nòg fijnere werkplek.

Ik ga over anderhalve week met een goed gevoel de vakantie in en kijk uit naar het komende schooljaar. Al zal de situatie dan nog niet ideaal zijn, omdat we waarschijnlijk nog niet hele klassen les kunnen gaan geven, ik heb er wel het vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Update dans

Inmiddels heb ik alweer een paar danslessen op locatie gehad. Nog niet in de studio zelf, maar buiten. Daarvoor waren de lessen online te volgen, wat een prima alternatief voor mij was. Maar met de groep samen dansen heeft toch wel mijn voorkeur! Misiconi had doordeweeks Zoomlessen, op zaterdag was er online een reeks filmpjes klaargezet en als aanvulling worden er ook nog steeds filmpjes in de Facebookgroep van Misiconi Connect geplaatst, welke voor iedereen toegankelijk zijn.

Maar terwijl Misiconi keihard aan het werk was om passende alternatieven aan te bieden, liep men wel inkomsten mis vanwege de Coronamaatregelen. En eigenlijk wel in die mate dat ze nu financieel echt even wat steun kunnen gebruiken. Omdat Misiconi buiten alle regelingen en potjes valt, is er een crowdfunding opgestart. >Klik hier< voor meer informatie, doneren en delen.

Om te laten zien hoe belangrijk inclusiedans is, waren we te gast bij een webinar over inclusieve podiumkunsten. Deze is terug te zien op de website van LKCA. Het was voor mij voor het eerst dat ik aan zoiets meedeed en het was erg leuk om eens te ervaren. Ik had wel nog veel meer willen vertellen!

En… er is binnenkort een eerste open podium: Spot on! Dit is op het plein bij de studio in Rotterdam Zuid. Wel even reserveren als je komt!

Misiconi volgers en buurtbewoners. Nieuws!
Op 11 Juli is het zo ver! Dan is onze eerste open podium genaamd Spot-on!…

Geplaatst door Misiconi Dance Company op Dinsdag 30 juni 2020

Update naaiprojectjes

Naaien vind ik altijd erg fijn om mijn hoofd even leeg te maken van al die regeldingen op mijn werk. En gelukkig waren de stoffenkramen er weer op de markt, dus kon ik aan de slag.

Voor een fatsoenlijke Kielo Wrap Dress had ik net te weinig stof gekocht, maar door ‘m van onder wat smaller te maken werd dit het resultaat:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Ook de Joni Dress maakte ik nog een keer, maar dan met bloemblaadjesmouwen:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Een klunzige klusjesman liet een bus purschuim van de trap stuiteren, waardoor de hele hal inclusief mijn rolstoel onder het purschuim zat. Van de bekleding kreeg ik het er echt niet af, dus maakte ik nieuwe hoezen voor de rugleuning en het zitkussen. Net als de vorige keren met handige ritsvakjes!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

#BlackLivesMatter

Tot slot moet me dit nog even van het hart. Het is alweer even geleden dat ik dit op mijn tijdlijn postte, maar ik vind dit ook een onderwerp waarvan de volgers van mijn blog moeten weten hoe ik erin sta.

Na het scrollen door mijn tijdlijn werd ik niet vrolijk van wat ik aan berichten tegenkwam. Onder mijn kennissen, collega’s, vrienden, familie en zelfs hier in huis wordt er verschillend gedacht over racisme en het demonstreren hiertegen. De meeste daarvan weten hoe ik erover denk en soms zijn we hier al over uitgepraat omdat we teveel verschillen. Maar ik besefte ook dat ik door hier stil te zijn geen steun bied aan de mensen die dat nu nodig hebben, dus wil ik dit toch even gezegd hebben.

Institutioneel racisme en wit privilege zijn geen sprookjes. Je hiervan bewust worden is in mijn ogen een eerste stap. Informeer je, lees en luister naar de verhalen buiten je eigen bubbel, hoe mensen gediscrimineerd worden om hun kleur door instanties die juist onpartijdig moeten zijn (politie, onderwijs, belastingdienst…).

Ja, ik heb ook moeite met de te drukke demonstratie op de dam en het geweld bij de rellen in de VS. Maar ik besef ook dat juist door mijn witte privilege ik nooit de noodzaak zo zal voelen om te demonstreren als mensen van kleur, omdat ik niet ervaar wat zij ervaren.

Dat witte privilege betekent niet automatisch dat je het beter hebt als je wit bent, maar je huidskleur is dan niet datgene wat het moeilijker maakt.

‘All lives matter’ is net zo waar als dat alle huizen het waard zijn om te beschermen tegen brand, maar niet het punt van alle demonstraties en acties tegen racisme. Met wéér een zwarte man gedood door de politie, is institutioneel racisme de brand die geblust moet worden. Daar ligt nu de noodzaak, de rest komt later. 

En al is het bijna een maand geleden dat ik dit postte, de noodzaak is er nog niet minder om geworden.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door courtney (courn) ahn (@courtneyahndesign) op

Toch een behoorlijk lange update geworden… Maar volgens mij geeft het aardig een beeld van hoe ik er nu bij zit.

Hoe gaat het verder met jullie??

open dag misiconi spot op zuid

Inmiddels heeft Misiconi Dance Company al een poosje geleden de nieuwe studio betrokken in Spot op Zuid (Rotterdam). De dansers die op donderdag en vrijdag bij Misiconi dansen, zitten vanaf 1 oktober op deze locatie. Voor het oefenen voor ons optreden tijdens DanceAble ben ik hier al een paar keer geweest. Maar de lessen die ik op zaterdag volg, zijn nog steeds in Delfshaven. Toch waren er pas nog een paar gelegenheden om van de nieuwe studio te kunnen genieten.

Opening Spot op Zuid

Op 25 januari is Spot op Zuid officieel geopend door wethouder Said Kasmi van Cultuur, Onderwijs en Toerisme en Olof van de Wal, directeur van SKAR. Spot op Zuid is een vereniging van podiumkunstenaars die samen het pand aan de Van Langendonckstraat 15A huren. Op dit moment zijn het Theatergroep Mangrove en Stichting Misiconi die in Spot op Zuid zitten, er is nog plek voor andere huurders.

De opening was goed bezocht en er was een vol programma met (korte) voorstellingen van zowel Mangrove als Misiconi. Ontzettend leuk om te zien, maar het leukste vond ik nog wel de workshop die Misiconi gaf. Zelfs letterlijk een hoogtepunt, waar bij een oefening iedereen (die dat wilde) gelift werd door de rest van de groep. Ook ik dus met rolstoel en al, haha!

In dit filmpje krijg je een indruk van de opening van Spot op Zuid.

Open deuren dag Misiconi

Afgelopen zaterdag was het weer een gezellige boel bij Spot op Zuid. Misiconi had een open deuren dag om te laten zien wat ze te bieden hebben. Het was een vol programma met een open les, een preview van de zaterdaggroep en een workshop.

Enthousiast als ik was, heb ik aan alles meegedaan. Ik was helemaal kapot aan het eind, maar het was een ontzettend leuke dag. Met hopelijk nieuwe dansers die blijven komen!

open dag misiconi spot op zuid

Komende evenementen bij Misiconi

Misiconi Dance Company houdt hun evenementen altijd bij op Facebook. Wil je echt goed op de hoogte blijven, is het handig om ze daar te volgen. Ook informatie over de wekelijkse lessen is daar te vinden.

Maar even in het kort zijn hier wat tips voor de komende tijd:

6 maart Mixable Masterclass – Pimp it!

Deze avond van 18.00 – 20.00 uur kun je aan de slag gaan om je rolstoel, rollator, kruk, stoel of wat dan ook te pimpen, onder begeleiding van Joop Oonk.

14 maart NL Doet – Tuintje in mijn hart

Zo’n nieuwe locatie is niet van de ene op de andere dag helemaal op orde. Zeker de tuin heeft nog wel wat liefde en aandacht nodig. Via NL Doet kun je je opgeven om die zaterdag van 10.00 – 16.00 uur te helpen met het opknappen van de tuin.

Onderschat dit niet: het gebouw was ooit een schoolgebouw en de tuin is dus eigenlijk een voormalig schoolplein. Maar hoe mooi zou het zijn als dat plein er straks weer prachtig bij ligt en we ook daar kunnen dansen!

25-26-27 juni Mixable Festival Rotterdam

In maart zal er meer bekend worden gemaakt over dit driedaagse performance festival voor ongekend talent. Het programma van Mixable Festival zal bestaan uit voorstellingen, masterclasses en talks met nationale en internationale gasten als Stopgap DC, Introdans en vele anderen.

Hopelijk tot ziens bij Misiconi Dance Company in Spot op Zuid!

Shimmy shake 2019 Annelies & Jacqueline

Annelies & Jacqueline – Shimmy Shake Festival 2019 Foto: Ton van Til

In november had ik niet één, maar wel twee dansfestivals waar ik zowel als bezoeker als danser van heb kunnen genieten. Begin november het Shimmy Shake Festival en eind november DanceAble 3.

Het Shimmy Shake Festival is een fusion buikdansfestival in Rotterdam, waarbij verschillende dansstijlen gemixt met buikdans te zien zijn. DanceAble in Den Haag laat dan weer inclusiedans zien, waar dansers met en zonder beperking samen dansen. Twee totaal verschillende festivals, maar met toch ook aardig wat overeenkomsten.

Kijken naar dans: geweldige shows!

Beide festivals hadden geweldige shows met dansers uit binnen- en buitenland. Bij allebei heb ik één show helemaal gezien en de show waarin we zelf optraden voor een deel. En of het nou urban of volksdans is, ik kijk er graag naar. Zo’n avond vol diversiteit in dans is genieten en dat heb ik bij beide festivals evenveel gedaan.

Niet dat alles even geweldig vind. Er waren heus ook wel stukken waarvan ik dacht: waar gaat dit over? Of dat het er gewoon ongemakkelijk uitzag. En soms vind ik het wel geweldig, maar tegelijkertijd confronterend omdat het laat zien wat ik niet meer kan. Bijvoorbeeld als ik de groep zie dansen waar ik ook ooit samen mee heb gedanst zonder rolstoel. Maar ook als ik iemand met een rolstoel dingen zie doen die ik nooit zal kunnen doen.

Voor het overgrote deel word ik er gewoon heel erg blij van om naar dans te kijken. Sommige dansers hebben zo’n fijne uitstraling, dat je zin krijgt om mee te dansen op het podium. En de aandacht die er naar de kostuums gaat, dat vind ik ook prachtig om te zien. Wel een grappig detail: bij Shimmy Shake was er een duet waarbij de danseressen samen in een aan elkaar gemaakte rok zaten en bij DanceAble was er ook een stuk met aan elkaar genaaide kledingstukken waar mooi gebruik van werd gemaakt.

Zelf dansen: workshops

Tijdens DanceAble had ik geen tijd om een workshop te volgen, maar bij het Shimmy Shake Festival heb ik wel een workshop gevolgd. Van tevoren had ik aan de organisatie gevraagd of het mogelijk was om met rolstoel mee te doen en die vraag hadden ze weer neergelegd bij degene die de workshops gaven. Uiteindelijk ben ik voor een workshop van Patricia Zarnovican gegaan, gericht op de basis van tribal fusion bellydance.

Net als vorig jaar was ik de enige met rolstoel, in een grote groep dansers. En dat ging best prima. Er waren wel soms stukken waarbij ik moest kiezen of ik òf met mijn armen meedeed, òf met het verplaatsen. Maar verder kon ik met alles meedoen en was het een goede oefening voor mijn techniek.

Bij een workshop van DanceAble zal het vast met minder aanpassingen kunnen. Maar ik blijf fusion buikdans toch erg leuk vinden en dan heb ik het er wel voor over.

Zelf dansen: optreden!

Bij de Matinée Mash Up tijdens het Shimmy Shake Festival traden Annelies en ik voor het eerst samen op. Sowieso hadden we niet eerder samen gedanst voordat we hiervoor gingen oefenen. Dus de weg ernaartoe was ook al een hele ervaring. In het begin wat onwennig, maar wel nieuwsgierig naar wat we samen neer konden zetten. En uiteindelijk hadden we een dans gecreëerd die bij ons allebei past.

Bij DanceAble 3 lieten we dezelfde dans nog eens zien tijdens een open stage. Dat was overigens niet mijn enige optreden dat weekend. Met Misiconi Dance Company sloten we het symposium op vrijdag af met de première van Homo Sapiens 3.0.

En we zijn echt enorm overladen met complimenten. Ik denk bij Shimmy Shake nog wel het meest. Misschien ook wel omdat veel mensen Annelies en mij wel apart kennen als dansers, maar nog niet eerder samen hebben gezien. Dat het mensen zelfs ontroerde, vond ik wel bijzonder om te horen.

Toegankelijkheid bij deze dansfestivals

Het spreekt voor zich dat er bij DanceAble volop aandacht is voor toegankelijkheid. De theaters (Korzo en Theater aan het Spui) waar het plaatsvond, waren dan ook prima toegankelijk met rolstoelplaatsen op de eerste rij, een toegankelijk toilet, een liftje of helling en vrijwel geen drempels. Ook was er een gebarentolk en waren hulphonden uiteraard welkom. Maar een festival vol inclusiedans trekt ook aardig wat mensen met een beperking aan. Dus alsnog een rij bij het toilet en de plaatsen op de eerste rij waren allemaal bezet. Logisch dan ook dat hier vooraf gevraagd wordt wat je nodig hebt aan toegankelijkheid. Maar het wordt dan wel geregeld, bijvoorbeeld ook een kleedkamer op de begane grond.

Het parkeren bij de theaters in Den Haag vond ik wat tegenvallen. Om zo dichtbij mogelijk te kunnen parkeren, was ik uiteindelijk € 70 kwijt (wel verspreid over drie dagen). De route van de parkeergarage naar het theater was niet geweldig: smalle, scheve, ongelijke stoepjes waar vaak ook nog een plantenbak in de weg stond. Nadat ik met rolstoel en al van de stoep viel, ben ik dan ook maar verder over straat gaan rollen. Maar echt veilig voelt dat ook niet.

Shimmy Shake vindt plaats in het Maastheater, dit is een wat kleiner theater buiten het centrum. Hier is één gehandicaptenparkeerplaats voor de deur en daarnaast vaak genoeg ruimte om in de buurt te parkeren. In het theater zelf is een toegankelijk toilet en ook hier kunnen rolstoelgebruikers op de eerste rij plaatsnemen. Voordeel hier is dat ik tot nu toe steeds de enige rolstoelgebruiker ben en er altijd wel plek voor me gemaakt wordt, zonder dat ik erom hoef te vragen. Ook de kleedkamer werd op de begane grond geregeld.

Dansen voor en door iedereen!

Tijdens DanceAble werd ook al gezegd dat het mooi zou zijn als er geen festival gericht op inclusiedans nodig zou zijn, maar dat inclusieve dansgezelschappen gewoon geboekt worden door theaters en festivals.

Van Shimmy Shake weet ik dat ze erg open staan voor diversiteit, dat zie je ook aan wat er op het podium staat. Dansen is voor iedereen, het maakt niet uit hoe jong of oud je bent, of dat je lijf wel of niet aan een bepaalde standaard voldoet. Ik voel me er net zo welkom met rolstoel als toen ik er zonder rolstoel kwam.

Doe mij maar meer van dit soort festivals!

shimmy shake fusion buikdans

Annelies & Jacqueline tijdens de Shimmy Shake Matinée Mash Up
Foto door Ben van Duin

De afgelopen weken waren weken met pieken en dalen. Verdriet om het overlijden van een collega en een lotgenootje, die allebei te vroeg in hun leven gemist moeten worden. Blij om te kunnen dansen tijdens het Shimmy Shake Festival, echt geweldig veel mooie complimenten gehad over het optreden van Annelies en mij.

Deze week ging ik op mijn vrije dag met mijn klas naar de conferentie STRONG. En wat was ik trots op mijn studenten die de hele dag aandachtig hebben geluisterd naar de informatie over kinderrechten en ook heftige verhalen rondom kindermishandeling. Daarnaast kwam de onderwijsinspectie langs op onze locatie. Dat dat zo ontzettend positief uitpakte, had ik van tevoren niet kunnen bedenken.

Maar met al dat heen en weer geschommel van verdriet naar blijdschap, spanning, trots… maakt ook dat ik aan het twijfelen ga. Zoveel mensen vol passie, maar waar is die van mij gebleven?

In balans, maar afgevlakt

Als mensen vragen hoe het met mij gaat, dan zeg ik oprecht dat het goed gaat. (Ja, ok, er zijn wel wat dingetjes die ik nog even uitstel om verder te laten onderzoeken, komt nog wel.) Ik ken mijn grenzen, maak hierin de juiste keuzes en dat pakt positief uit voor mijn lijf. Daarnaast heb ik nog zoveel meer om gelukkig om te zijn, maar toch knaagt er iets.

Steeds maar die juiste keuzes maken voor mijn lijf, betekent ook dat ik nee moet zeggen tegen dingen die ik dolgraag zou willen. Zo’n hele dag naar een conferentie met een klas geeft me wel heel veel voldoening, maar is eigenlijk niet meer te doen met mijn lijf. Het levert me teveel pijn op en ik heb dan het gevoel dat ik er niet helemaal ben voor mijn studenten.

En op het gebied van dans komen er ineens wat mooie kansen voorbij, die ik toch soms moet laten schieten. Alles wat erbij komt kijken, maakt het een te zware belasting.

Dat ik dat jammer vind, is nog zacht uitgedrukt. Mijn hoofd wil ook vol enthousiasme en passie ergens voor kunnen gaan, maar mijn lijf kan dit niet meer.

Ik ben niet meer de docent die ik was of wil zijn

Tijdens het gesprek met de onderwijsinspectie voelde ik me gezegend met zoveel collega’s om me heen met een passie voor onderwijs. Maar achteraf gezien vraag ik me dan af of ik zelf nog wel iets van die passie uitstraal. In het gesprek werd ik in de kennismaking al afgekapt, waar bij anderen wel doorgevraagd werd naar werkervaring en opleiding. En dat is prima, het draaide ook niet om mij in dit gesprek. Maar het bevestigt wel weer mijn gevoel dat ik maar voor spek en bonen meedoe, dat het al snel genoeg is wat ik doe, maar dat er niet gekeken wordt naar wat er nog meer in mij zit.

En het is ook wel dubbel. Want ik ben oprecht blij dat ik überhaupt nog kan werken en dat ik in zo’n fijn team zit. Maar of ik zingend naar mijn werk ga… nee, dat niet.

Af en toe voel ik me echt zo’n zeikdocent. Zo eentje die continu maar anderen op de regeltjes wijst. Nee, je mag hier niet eten. Nee, dit heb je niet goed ingeleverd. Nee, die onvoldoende wordt niet aangepast omdat jij het niet eens bent met de beoordelaar. Dit is niet hoe ik wil zijn.

Toen ik een paar jaar geleden begon als examenleider, waren er nog docenten en studenten die het jammer vonden dat een goede docent minder lessen ging geven. En ik mis het om niet meer gemist te worden op dat vlak.

Eén been in het rijk der zieken, één in het rijk der gezonden

Al dat getwijfel maakt me meer en meer bewust dat ik er een beetje tussenin hang. Zoals Hanna Bervoets in haar boek al over het rijk der zieken schreef, besef ik steeds meer dat ik niet meer zo in het rijk der gezonden pas.

Ik hou een ander tempo aan, moet eerder op de rem trappen en met andere dingen rekening houden. Anderen doen vaak wel hun best om hier rekening mee te houden en tonen begrip. Maar het helemaal snappen is lastig als je zelf gezond bent. Dat verwacht ik ook niet. En ik wil ze dan ook niet zeggen dat hun bemoedigende woorden op mij soms overkomen alsof ik niet serieus genomen word. Want ik weet wel dat het niet zo bedoeld is.

Aan de andere kant ben ik ook nog niet helemaal ingeburgerd in het rijk der zieken. Ik besef dat ik nog best veel kan voor iemand met EDS. Soms krijg ik het idee dat lotgenoten tegen me opkijken, vanwege mijn werk of het dansen wat ik doe. Maar dat is ook weer niet nodig. Mijn aanpak past bij mij, maar hoeft niet bij iedere EDS’er te passen. Niet iedereen krijgt dezelfde opties voorgeschoteld. Maar wat we wel gemeen hebben als lotgenoten is dat je voor elke keuze die je maakt wel weer iets moet inleveren.

Die passie komt wel weer

Ok, dit stuk komt misschien wel een tikkeltje pessimistisch over, maar zo bedoel ik het niet. Het is meer dat ik het voor mezelf op een rijtje wil zetten. Wat vind ik belangrijk, waar wil ik voor gaan en wat heb ik daar voor over? Nu ik fysiek redelijk mijn balans gevonden heb, heb ik daar ruimte voor om over na te denken. En ik heb er alle vertrouwen in dat ik wel weer iets vind. In mijn werk, of daarbuiten.

Wat is jouw passie? En lukt het jou om deze uit te voeren zonder hoeven in te leveren?

DanceAble masterclass connection II workshop inclusiedans contactimprovisatie

Sorry lieve dansdocenten. Ik weet dat jullie erg je best doen bij het samenstellen van een workshop of dansles. Wat ik hier ga beschrijven, ligt dan ook niet aan jullie, maar puur aan mij. Contactimprovisatie is gewoon echt niet mijn ding.

Wat is contactimprovisatie en waarom wordt het zo vaak ingezet bij inclusiedans?

Bij contactimprovisatie gebruik je het fysieke contact met elkaar om elkaar in beweging te zetten. Je volgt elkaar, communiceert door middel van beweging en aanraking. Je leunt of draagt elkaars gewicht en leert zo de mogelijkheden van jou en je danspartner kennen. Dat doe je al improviserend, dus je weet niet van tevoren wat er gaat komen.

Eigenlijk is het niet zo vreemd dat het bij inclusiedans vaker ingezet wordt. Doordat je continu op elkaar aan het afstemmen bent, maakt het niet zoveel uit welk niveau of welke mogelijkheden de dansers hebben. En daarnaast is er geen ingewikkelde choreografie die uit het hoofd geleerd moet worden, dus dat geeft ook mogelijkheden voor mensen die niet zo goed kunnen onthouden. Ik kan me ook voorstellen dat het ontdekken van elkaars mogelijkheden door middel van deze manier van dansen een bijzondere ervaring kan zijn. Zowel voor de dansers met als zonder beperking valt er veel te ontdekken.

Maar zelf vind ik het niet zo fantastisch en wel om de volgende redenen:

1. Ik hou gewoon niet zo van dat kleffe gedoe

Mensen die mij goed kennen (en vooral mijn collega’s), zullen dit vast beamen. Ik hou niet van handjes schudden, altijd weer die drie zoenen, enzovoort. Fysiek contact houd ik liever voor mijn eigen gezin. of voor vrienden/familie als ze een troostende knuffel nodig hebben. Maar ik ben wel zuinig met het uitdelen hiervan.

En om dan een hele dansles lang aan iemand vastgeplakt te zitten… Ieuw!

2. Blijf van mijn kwetsbare lijf!

In het dagelijks leven vind ik het ook altijd onprettig als mensen onverwacht aan mijn rolstoel zitten. Die rolstoel is ervoor bedoeld dat ik ontspannen kan zitten. Maar bij de kleinste (onverwachte) beweging of aanraking voel ik dit al in mijn gewrichten schuiven. Dat kan ik wel grotendeels opvangen door mijn spieren en houding goed in te zetten, maar dat betekent dus dat ik ze wel allemaal moet aanspannen. En dat is vreselijk vermoeiend.

Het is ook weer niet zo dat ik tijdens de ‘gewone’ danslessen nooit fysiek contact heb met andere dansers. Maar deze dansers ken ik met hun bewegingen. En wanneer we de bewegingen van tevoren vastleggen, weet ik ook wat er gaat komen en kan ik me daarop instellen. Dat is een stuk minder vermoeiend, omdat ik bijvoorbeeld de ene keer meer van mijn rugspieren vraag en de andere keer van mijn buikspieren.

3. Improviseren? Zeg nou maar gewoon wat ik moet doen!

Het leuke aan een dansles of -workshop vind ik het leren van nieuwe dingen. En die komen bij mij niet zomaar op door te improviseren. Ja soms, als ik er een hele gerichte opdracht bij krijg. Maar als ik ‘gewoon maar wat moet doen’, dan is mijn inspiratie al snel op. Of de ruimte en de muziek moeten zo veilig voor mij voelen dat ik gewoon los kan gaan. Maar dat lukt dan weer niet als ik aan een ander vastgeplakt zit.

Laat mij maar gewoon lekker de dansdocent nadoen en daarbij af en toe gecorrigeerd worden om de techniek te verbeteren. Of in het samen creëren van een dans vind ik het fijner om steeds wat vast te leggen en dingen ook gewoon te bespreken met elkaar.

4. Al dat contact beperkt me nog meer in mijn bewegingen

Door continu fysiek met elkaar in contact te zijn, kan ik letterlijk niet zoveel kanten op. Ik zit lager dan de staande danser, dus wordt er automatisch meer op mij geleund dan andersom. Met een andere rolstoeldanser botsen de stoelen dan weer steeds tegen elkaar. En het contact maken doe ik dan vooral met mijn bovenlichaam en armen, terwijl ik die armen ook nodig heb om mijn rolstoel onder controle te houden.

Er zullen vast rolstoeldansers zijn die het geweldig onder de knie hebben en juist heel creatief hierin zijn. Maar voor mijn gevoel ziet het er bij mij maar klunzig en ongemakkelijk uit.

5. Contactimprovisatie gaat voorbij aan wat voor mij het doel van dansen is

Dansen is voor mij een vorm van expressie, heerlijk op kunnen gaan in de muziek met mijn bewegingen. Ontspannen kunnen bewegen en daarbij ook mijn technieken en spierkracht kunnen verbeteren. Iets moois neer kunnen zetten, wat voor anderen de moeite waard is om naar te kijken.

Maar als ik me beperkt voel in mijn bewegingen en continu alert moet zijn om mijn kwetsbare lijf te beschermen, is de lol er voor mij snel af. Ziet er ook nogal krampachtig uit. Vandaar dat ik niet zo enthousiast wordt van contactimprovisatie.

Als het zo nu en dan in mijn wekelijkse lessen naar voren komt, vind ik het niet zo’n probleem. Maar als ik een inclusiedans workshop wil volgen, is dat het eerste waar ik naar kijk. Is het contactimprovisatie? Dan sla ik over!

Ben jij bekend met contactimprovisatie als dansvorm? Zou het iets voor jou zijn?

 

Dat het hier op mijn blog een beetje rustig was de afgelopen weken, had een reden. Van 12 tot en met 24 augustus mocht ik mee met Misiconi naar Amersfoort, waar we samen met Oceanallover een voorstelling in elkaar hebben gezet voor het Street Arts Festival Spoffin.

Twee weken voorbereiding voor Spoffin 2019

Oceanallover is een Schots gezelschap dat voorstellingen maakt die vooral draaien om de prachtig gemaakte kostuums en live muziek. Misiconi Dance Company is een inclusief dansgezelschap wat gebruik maakt van de diversiteit van de dansers, met of zonder beperking. Alex Rigg (Oceanallover) en Joop Oonk (Misiconi) hebben vooraf al contact gehad om de voorstelling voor Spoffin voor te bereiden.

Eenmaal in Amersfoort, was het hard werken. Elke dag van 10.00 tot 17.00 uur (of langer) waren we in de studio in het Eemhuis aan het werk. Toch duurde het wel even voor er een beetje een beeld kwam wat we nu daadwerkelijk als voorstelling neer gingen zetten. In de tweede week was het team van de Schotten compleet en kwam er schot in.

Losse stukken werden samengebracht, de route werd verkend, kostuums gepast… En toen was het tijd voor de voorstelling zelf.

Ei

De naam van het stuk is ‘Ei’, als verwijzing naar schepping, creëren. In het proces van het creëren van dit stuk kwam er van alles bij. Dus of het publiek dit er ook uit zou halen, betwijfel ik. Het is in ieder geval een bijzonder geheel geworden. Heel anders dan ik gewend ben bij Misiconi.

Wat het dansen betreft, kon ik er niet helemaal mijn ei in kwijt. De straat ging niet zo goed samen met mijn dansrolstoel, waardoor ik veel met mijn handen op mijn wielen moest bijsturen. En het dansen met hoed en dikke jas was ook wel erg wennen. Op de filmpjes zie ik dat wel een beetje terug. Aan de andere kant valt het in het geheel van veertien personen met indrukwekkende kostuums en schmink niet zo heel erg op. En de ervaring op zich vond ik erg bijzonder.

Geweldige herinneringen en mensen op Spoffin

Een groot deel van die bijzondere ervaring was toch wel het leren kennen van andere mensen, veel gezelligheid zowel binnen ons Misiconi-team als samen met Oceanallover. Met sommige dansers van Misiconi had ik al een tijd niet samengewerkt of kende ik nog helemaal niet. En dan meteen twee weken samen werken, slapen, eten en drinken maakt toch dat je elkaar snel goed leert kennen.

De eerste week zaten we in een hotel en hingen we elke avond wel even rond de pooltafel. De tweede week was het een bed & breakfast bij een boerderij. Heel wat anders met spelletjes Rummikub en Jenga, maar net zo gezellig.

Naast ons team kwamen we nog meer bijzondere mensen tegen. Gasten van het hotel en bed & breakfast die we regelmatig tegenkwamen. De supervrijwilliger Theo die ons met zijn gele bus en grote lach overal naartoe bracht. Andere artiesten in de kleedkamer of op de locatie waar we tijdens het festival konden eten. Superlekker eten ook trouwens.

En ook weleens wat aparte situaties. Ik heb het twee keer gehad dat iemand uit het publiek echt niet opzij wilde gaan. Nog nooit eerder meegemaakt. Of dat in het bed & breakfast om vijf uur ‘s ochtends de tv werd aangezet in de ontbijtruimte en we in de slaapkamer ernaast letterlijk konden horen wat er aan stond. Of de kerk die als kleedkamer fungeerde, maar de (rolstoeltoegankelijke) ingang afgesloten had, terwijl we net terugkwamen van de voorstelling.

En die salamitechniek dan?

Dat dit voor mij twee hele pittige weken zouden worden, wist ik van tevoren al. Normaal werk ik maar zes uur op een dag en dat is lang niet zo intensief als dansen. Nu waren het dus èn langere dagen èn intensiever èn met mensen die ik niet allemaal zo goed ken èn ik had niet alle middelen ter beschikking die ik normaal wel heb. Zo is mijn Smartdrive nog steeds niet gerepareerd en moest ik alles zelf rollen. Ik had daarnaast vooral mijn dansrolstoel bij me en die rolt niet fijn over een klinkerweg.

Tijdens de dagen dat we in de studio aan het werk waren, heb ik steeds in de lunchpauze even op de bank gelegen. Ik had al mijn stretcher meegenomen voor het geval er niets zou zijn om te kunnen liggen, maar de banken lagen helemaal prima! Op de dagen van de voorstellingen ben ik op een handdoek op de grond gaan liggen. Iets minder comfortabel, maar het werkte prima.

Daarnaast ben ik niet elke keer meegegaan met de anderen als ze even het centrum in gingen. Bij heuveltjes en bruggen (die zijn er veel in het oude centrum van Amersfoort) kreeg ik vaak een duwtje in de rug om naar boven te komen. En ze waren ook erg behulpzaam om voor mij bijvoorbeeld een lunch te halen, zodat ik mijn energie kon sparen.

Maar ik vond het wel heel lastig. Het liefst was ik gewoon helemaal in het ritme van de anderen meegegaan. Het is niet dat ik het leuk vind om alleen achter te blijven, om hulp te vragen of op tijd naar bed te gaan. Maar had ik dat niet gedaan, dan had ik er waarschijnlijk niks van gebakken tijdens de voorstellingen. Nu was ik nog steeds wel helemaal kapot aan het einde van de dag en zal ik nog wel een paar dagen nodig hebben om bij te komen van dit avontuur. Maar door regelmatig mijn rust te pakken, denk ik dat ik toch aardig heb kunnen functioneren.

Heb jij toevallig ook onze voorstelling gezien? Ben benieuwd wat je ervan vond. En foto’s/filmpjes zijn altijd welkom natuurlijk!

fusion buikdans inclusiedans met rolstoel

Terwijl ik dit schrijf, lig ik voor pampus bij een temperatuur van rond de dertig graden en heb ik weinig puf om te dansen. Maar er komen een hoop leuke dansprojecten aan deze zomer en als je eenmaal bezig bent, maken de omstandigheden niet zoveel meer uit. Of ze maken het juist nòg bijzonderder.

Zo dansten we met Misiconi in december in een kerk, in februari in de sneeuw en met Koningsdag tussen het struinende publiek. Maar er komt dus nog veel meer leuks aan!

Taalfestival in ‘s Heer Arendskerke

Aanstaande zondag 30 juni dans ik samen met Suzanne het duet #Storyteller op het taalfestival ‘Vloeiend als zomerregen’. Een middag vol taal, muziek, beeldende kunst en dans. Het belooft mooi weer te worden en de toegang is gratis, dus mocht je in de buurt zijn, kom gezellig langs! Het start om 14.00 uur.

Mixable Masterclass | Two times a lady

Op zaterdag 6 juli mag ik samen met Elise Reniers een Mixable Masterclass geven bij Misiconi Dance Company. Dat is voor het eerst voor mij, of in ieder geval wel voor het eerst sinds ik met mijn rolstoel dans.

Elise heeft vaker les gegeven bij Misiconi en dat doet ze in een lekker tempo en uitdagend voor iedereen. Samen wordt het een toffe mix van urban, buikdans en modern, met aandacht voor het dansen in een rolstoel.

Je kunt je nog opgeven voor deze workshop, ik zou het supertof vinden als er wat dansers met rolstoel mee zouden doen! Maar ook zonder ben je natuurlijk van harte welkom. Aanmelden kan via het Facebookevent: Mixable Masterclass | Two times a lady en het kost maar een tientje.

Besouk Festival in Rotterdam Delfshaven

Het Besouk Festival is op zaterdag 13 juli van 10.00 tot 19.00 uur en er is van alles te doen, zien, horen en proeven.

Onder andere dus Misiconi met het stuk Masks (wat ook op 5 juli al te zien is om 16.00 en 16.30 uur bij Juffrouw van Zanten). Check dit filmpje op de website van het AD even om te zien waar het over gaat.

Daarnaast hebben we tijdens het creatief lab in de lessen op zaterdag gewerkt aan ‘Reis’, wat ook tijdens het Besouk Festival te zien is. Ik dans zelf alleen in dit stuk mee.

Spoffin Street Arts Festival Amersfoort

Hier kijk ik echt naar uit: twee weken voorafgaand aan Spoffin werken we samen met een groep uit Schotland om vervolgens tijdens het festival hiermee op te treden. Echt heel benieuwd hoe dat allemaal gaat lopen.

Het festival is van 23 tot en met 25 augustus.

Fusion buikdans duet met Annelies Jansen

Annelies bewonder ik al een poosje als fusion buikdanseres, onder andere bij She Beckons. Na een oproep van haar kant ontstond het idee om een duet te creëren. Om iets nieuws te proberen en ook om inclusiedans en fusion buikdans met elkaar kennis te laten maken.

Daar zijn we nog maar net mee begonnen en dus gaan we hier in de zomer vrolijk mee verder. Uiteindelijk laten we in november ons duet zien tijdens een dansfestival en wie weet waar nog meer!

Dit filmpje hebben we opgenomen na nog maar twee keer oefenen met elkaar, dus als je het nu al tof vindt: het wordt nòg mooier!

Ik heb zin in de zomer, zin om te dansen! Jij ook? Zou het leuk vinden als je een keer komt kijken of meedansen!

DanceAble Masterclass Connection II workshop inclusiedans

Behalve mijn danslessen bij Misiconi Dance Company ben ik altijd nieuwsgierig naar meer en andere lessen en workshops in inclusiedans. Nu zijn die vrij schaars in Nederland en helemaal als je ook nog iets in de buurt en op een dag die jou uitkomt wil hebben. Maar: afgelopen zondag was het dan zover. Ik volgde bij DanceAble de masterclass Connection II, gegeven door Sonja Parmentier.

In deze masterclass stond de connectie tussen jezelf, de rolstoel en anderen centraal.

Zoveel rolstoeldansers!

Bij Misiconi hebben we een leuke, diverse groep, maar daar ben ik op dit moment de enige in mijn les die in een rolstoel danst. Ik was dus vooral erg benieuwd naar hoe het is om met meerdere rolstoeldansers te dansen. De groep bij de masterclass van DanceAble bestond uit vier rolstoeldansers en vier staande dansers. Of ja, hoe noem je dat dan… Ach, je begrijpt vast wat ik bedoel!

Hoewel we voornamelijk steeds in koppels met een loper en een roller werkten, heb ik toch ook een beetje kunnen ervaren hoe het is om met andere rolstoeldansers te dansen. Ik moet toegeven dat ik daarin nogal lomp kan zijn en ik hoop dat de lak de botsingen overleefd heeft bij iedereen… Maar wel een leuke ervaring!

En Sonja zelf danst ook in een rolstoel. Behalve de open dag die ik twee jaar geleden bij Double Wheels bezocht, heb ik dat niet eerder meegemaakt. Het heeft voor mij zeker een meerwaarde, Sonja ziet en benoemt dingen waar ik me niet eerder bewust van was.

Dat kiepwieltje…

Eén van die dingen waar ik misschien niet zo heel bewust mee omga, is dat kiepwieltje. Een extra wieltje achter de rolstoel wat je opvangt en voorkomt dat je achterover kukelt als je te ver naar achteren leunt. Die gebruik ik best vaak als ik dans. Om lekker snel te kunnen draaien of achterover te kunnen hangen. Even ter illustratie, zo dus:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Sonja legde uit hoe je in je rolstoel in contact blijft met jezelf en de rolstoel, onder andere door je centrum/core zo aan te spannen, dat je dus wel goed naar achter in je rolstoel zit, maar niet zo ver dat je op je kiepwieltje komt. Dat maakte me eerst even aan het twijfelen: doe ik het dan fout? Maar na wat uitproberen en nog wat uitleg drong het wat beter tot me door. Het kiepen gebeurt toch best vaak onbewust bij mij en dat maakt dat andere dansers ervan kunnen schrikken. En als ik er zelf op ga letten, schrik ik er ook van, haha!

Dus daar zit voor mij wel iets wat ik wil leren om beter te kunnen beheersen. Ook al wil ik soms ook gewoon nog steeds lekker los kunnen gaan.

Contactimprovisatie, niet helemaal mijn ding

Het was me al eerder opgevallen dat er binnen inclusiedans best veel gedaan wordt met improvisatie of contactimprovisatie. Nu was ik al nooit zo van het improviseren. Tribal fusion buikdans vond ik daarom ook altijd al leuker om te doen dan American Tribal Style. Laat mij maar lekker volgen, of geef me een concrete opdracht waar ik wat mee kan.

Dat steeds moeten focussen en afstemmen op de ander bij contactimprovisatie, vind ik best moeilijk en vermoeiend. Daarmee meteen ook wel een uitdaging en leerzaam voor me, dus af en toe een workshop hierin is vast goed voor me. Maar niet te vaak hoor. 😉

Tijdens de DanceAble masterclass stonden ook die verbindingen tussen elkaar centraal en wisselden we regelmatig van partner om dit bij elkaar af te tasten. Zeker in het begin voelde dat voor mij wat onwennig. En zodra het een beetje wende, mocht je alweer wisselen van danspartner.

Uiteindelijk denk ik dat ik zeker wat heb opgestoken van deze masterclass en meer in verbinding met mezelf kan blijven in het contact met anderen. Of in ieder geval weet waar ik aan kan werken om me hierin te ontwikkelen.

DanceAble masterclass connection II workshop inclusiedans

Als je op de hoogte wil blijven van workshops en masterclasses als deze, kom dan gezellig bij de Facebookgroep DanceAble, dansen zonder beperking!