Berichten

DanceAble Masterclass Connection II workshop inclusiedans

Behalve mijn danslessen bij Misiconi Dance Company ben ik altijd nieuwsgierig naar meer en andere lessen en workshops in inclusiedans. Nu zijn die vrij schaars in Nederland en helemaal als je ook nog iets in de buurt en op een dag die jou uitkomt wil hebben. Maar: afgelopen zondag was het dan zover. Ik volgde bij DanceAble de masterclass Connection II, gegeven door Sonja Parmentier.

In deze masterclass stond de connectie tussen jezelf, de rolstoel en anderen centraal.

Zoveel rolstoeldansers!

Bij Misiconi hebben we een leuke, diverse groep, maar daar ben ik op dit moment de enige in mijn les die in een rolstoel danst. Ik was dus vooral erg benieuwd naar hoe het is om met meerdere rolstoeldansers te dansen. De groep bij de masterclass van DanceAble bestond uit vier rolstoeldansers en vier staande dansers. Of ja, hoe noem je dat dan… Ach, je begrijpt vast wat ik bedoel!

Hoewel we voornamelijk steeds in koppels met een loper en een roller werkten, heb ik toch ook een beetje kunnen ervaren hoe het is om met andere rolstoeldansers te dansen. Ik moet toegeven dat ik daarin nogal lomp kan zijn en ik hoop dat de lak de botsingen overleefd heeft bij iedereen… Maar wel een leuke ervaring!

En Sonja zelf danst ook in een rolstoel. Behalve de open dag die ik twee jaar geleden bij Double Wheels bezocht, heb ik dat niet eerder meegemaakt. Het heeft voor mij zeker een meerwaarde, Sonja ziet en benoemt dingen waar ik me niet eerder bewust van was.

Dat kiepwieltje…

Eén van die dingen waar ik misschien niet zo heel bewust mee omga, is dat kiepwieltje. Een extra wieltje achter de rolstoel wat je opvangt en voorkomt dat je achterover kukelt als je te ver naar achteren leunt. Die gebruik ik best vaak als ik dans. Om lekker snel te kunnen draaien of achterover te kunnen hangen. Even ter illustratie, zo dus:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Sonja legde uit hoe je in je rolstoel in contact blijft met jezelf en de rolstoel, onder andere door je centrum/core zo aan te spannen, dat je dus wel goed naar achter in je rolstoel zit, maar niet zo ver dat je op je kiepwieltje komt. Dat maakte me eerst even aan het twijfelen: doe ik het dan fout? Maar na wat uitproberen en nog wat uitleg drong het wat beter tot me door. Het kiepen gebeurt toch best vaak onbewust bij mij en dat maakt dat andere dansers ervan kunnen schrikken. En als ik er zelf op ga letten, schrik ik er ook van, haha!

Dus daar zit voor mij wel iets wat ik wil leren om beter te kunnen beheersen. Ook al wil ik soms ook gewoon nog steeds lekker los kunnen gaan.

Contactimprovisatie, niet helemaal mijn ding

Het was me al eerder opgevallen dat er binnen inclusiedans best veel gedaan wordt met improvisatie of contactimprovisatie. Nu was ik al nooit zo van het improviseren. Tribal fusion buikdans vond ik daarom ook altijd al leuker om te doen dan American Tribal Style. Laat mij maar lekker volgen, of geef me een concrete opdracht waar ik wat mee kan.

Dat steeds moeten focussen en afstemmen op de ander bij contactimprovisatie, vind ik best moeilijk en vermoeiend. Daarmee meteen ook wel een uitdaging en leerzaam voor me, dus af en toe een workshop hierin is vast goed voor me. Maar niet te vaak hoor. 😉

Tijdens de DanceAble masterclass stonden ook die verbindingen tussen elkaar centraal en wisselden we regelmatig van partner om dit bij elkaar af te tasten. Zeker in het begin voelde dat voor mij wat onwennig. En zodra het een beetje wende, mocht je alweer wisselen van danspartner.

Uiteindelijk denk ik dat ik zeker wat heb opgestoken van deze masterclass en meer in verbinding met mezelf kan blijven in het contact met anderen. Of in ieder geval weet waar ik aan kan werken om me hierin te ontwikkelen.

DanceAble masterclass connection II workshop inclusiedans

Als je op de hoogte wil blijven van workshops en masterclasses als deze, kom dan gezellig bij de Facebookgroep DanceAble, dansen zonder beperking!

misiconistoryteller amsterdam inclusiedans

Bij het zoveelste ‘inspirerende’ dansfilmpje dat ik via social media voorbij zag komen, raakte ik meer geïrriteerd dan geïnspireerd. Of nou ja, misschien wel geïnspireerd om dit stukje tekst te schrijven.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind heel veel dansfilmpjes ook echt inspirerend en soms ook ontroerend. Maar het wordt zoveel geroepen en ondertussen denk ik: Hoezo inspirerend? Hoezo ontroerend? Wat ga je doen dan, nu je dit filmpje hebt gezien? Het delen met de rest van je vriendenkring? En dan?

En het klinkt nu wel een beetje als verwijt, dat bedoel ik niet helemaal zo. Maar als die filmpjes zoveel gedeeld worden, waarom merk ik er verder dan zo ontzettend weinig van dat mensen hierdoor geïnspireerd raken?

‘Zo knap!’

‘Zo, heb je die danser met het syndroom van Down gezien die meedeed aan een talentenshow? Echt zo knap!’

‘En dat filmpje met die rolstoeldanser, die was echt geweldig!’

Ja, natuurlijk heb ik die gezien. Ik probeer toch wel zoveel mogelijk van de grotere inclusieve dansgezelschappen te volgen, dus de meeste filmpjes heb ik al voorbij zien komen voordat het duizenden keren gedeeld is. (Maar je mag me gerust blijven taggen hoor, want ik kijk er graag naar!)

En ja, natuurlijk zijn die dansers geweldig. Ze dansen bij een professioneel dansgezelschap, dan mag je wel iets meer in je mars hebben dan alleen de vogeltjesdans. In de Verenigde Staten en Groot Brittannië is inclusiedans een stuk groter dan hier in Nederland en is er dus ook een groter budget om die dansers nog professioneler te maken. Dat levert wat op: geweldige dansers met dito filmpjes.

Hoezo inspirerend?

Voor mij als danser (met rolstoel) zijn die filmpjes heus ook wel inspirerend. Ik kijk graag naar de techniek of uitstraling van dansers en bedenk dan wat hier voor mij binnen mijn mogelijkheden ligt. Daarnaast vind ik het mooi om te zien dat mensen met een beperking meedoen aan programma’s waar dat niet zo gebruikelijk is. Als dat maar vaak genoeg gebeurt, wordt het misschien wèl gebruikelijk en dat is waar volgens mij inclusie om draait. Dat het niet uitmaakt wie je bent of wat je mankeert, maar dat je net zo goed als ieder ander iets bij te dragen hebt. En dat je net zo goed iets moois kunt laten zien op een podium, op tv, of waar dan ook.

Maar even als oprechte vraag naar al die mensen die ook zeggen dit inspirerend te vinden: wat doe je vervolgens met die inspiratie? Gaat dat verder dan alleen het filmpje delen?

Als we met z’n allen het allemaal zo mooi en prachtig en bijzonder vinden, waarom komt inclusiedans hier in Nederland dan niet van de grond? Waar blijven al die fondsen die dit willen stimuleren? Waar blijven de dansers? Waar blijven de evenementen die de dansers willen programmeren? De uitverkochte theaters bij voorstellingen?

Dat mag van mij allemaal echt wel veel meer.

Wil je echt meer inspiratie? Hier kun je dat vinden!

Op 2 februari 2019 is er bij Misiconi Dance Company weer een workshop van Laisvie waar iedereen welkom is, met of zonder beperkingen. Zeker komen als je eens wilt proeven van inclusiedans en Rotterdam voor jou goed te doen is qua reisafstand!

Je kunt ook contact opnemen met Misiconi als je een keer een proefles wilt volgen, er zijn lessen op dinsdagavond en zaterdag. Op donderdag en vrijdag worden dansers binnen het gezelschap opgeleid tot professionele dansers. Hier zijn regelmatig audities voor en ook voor stagiaires van dansopleidingen is hier ruimte.

En Misiconi Dance Company heeft dus ook verschillende producties welke bij evenementen ingezet kunnen worden.

Op Facebook is er de groep DanceAble, waarin van alles gedeeld wordt met betrekking tot inclusiedans. Bijvoorbeeld al die toffe filmpjes, maar ook de DanceAble masterclasses en lessen die regelmatig in Den Haag gegeven worden. Daar zou ik ook graag eens heen willen, maar het valt helaas altijd op dezelfde tijd als mijn dansles bij Misiconi.

Er zullen vast op nog meer plaatsen in Nederland lessen inclusiedans aangeboden worden. Zoals in Spijkenisse bijvoorbeeld.

Inspireer mij!

Hé, je hoeft echt niet zo nodig een beperking te hebben om anderen te kunnen inspireren! Alhoewel het wel zo prettig is als er daarbij ruimte is voor mensen met een beperking (vooral voor mij natuurlijk 😉 ).

Zo heb ik voor de kerstvakantie een les mee mogen dansen in de streetdanceles van mijn dochter, samen met ouders van haar groepsgenootjes. Echt heel leuk dat dat georganiseerd werd! Eigenlijk dansen mijn dochter en ik nooit samen, terwijl we allebei gek op dansen zijn. Dus op dat gebied heel inspirerend om zo als moeder en dochter bezig te kunnen zijn. En niemand die er gek van opkeek dat ik daar met mijn rolstoel de danszaal in kwam.

Dat ik van fusion buikdans houd, is vast al eens opgevallen. Ook daar heb ik al eens een workshop en privélessen gevolgd met rolstoel. Ik vind de stijl gewoon erg boeiend en mooi om te zien. En de sfeer onder buikdanseressen maakt dat ik me daar altijd thuis en welkom voel.

Nog een stijl die me steeds meer aantrekt, is urban. Afgelopen vrijdag ben ik met mijn dochter naar Behind the imasq van Xclusiv Company geweest en dat was echt heel tof. Jason en Ingeborg hebben mij ook gecoacht vorig jaar en er is voor mij op dit gebied nog zoveel te ontdekken.

Dus als je denkt dat ik ergens een proefles of workshop mee kan doen, met mijn dansrolstoel, dan hoor ik dat graag natuurlijk. Altijd leuk om wat nieuws te leren.

Ook heel tof hè, deze filmpjes. Mogen best gedeeld worden hoor! 😉

misiconistoryteller amsterdam

Vorige week mocht ik weer met Misiconi Dance Company op pad om op te treden. Het was alweer even geleden en ik was dit keer een beetje laat met alles van tevoren checken. Want er komt nogal wat bij kijken voor ik met rolstoel en al ergens op een podium sta. Dus ik dacht, laat ik het eens op een rijtje zetten. Handig voor mensen met rolstoel die ook graag willen optreden, maar ook voor de organisaties die ons willen boeken (kan via de bovenstaande link).

De reis ernaartoe

Zelf kan ik prima autorijden, als het maar niet te lang is. Van tevoren check ik dus hoe lang het rijden is. Als het langer dan een uur is, dan reken ik extra tijd in voor een pauze onderweg. Soms rijden we als dansers ook samen, dan spreken we ergens af en neemt iemand anders het stuur van me over. Dit gaat lang niet altijd, omdat we nogal uit elkaar wonen.

Reizen met het openbaar vervoer met mijn dansrolstoel, daar begin ik niet aan. Mijn dansrolstoel heeft al geen remmen en het is geen pretje om de hele reis je hoepels vast te moeten houden.

Wat voor mij ook nog een fijne manier van reizen is, is met de scooter. Hiermee kan ik mijn dansrolstoel achterop meenemen en bijna overal wel voor de deur parkeren. Nu kan ik hier natuurlijk niet mee naar Groningen, dat zou wat lang duren. Maar Rotterdam en Delft zijn voor mij goed te doen met de scooter.

rolstoeldrager rolstoel scooter

Parkeren: wel of geen gehandicaptenparkeerplaats?

Ook het parkeren zoek ik vooraf uit. Het verschilt per gemeente of je alleen op gehandicaptenparkeerplaatsen gratis mag parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart, of ook op andere betaalde parkeerplaatsen. Als je ergens flink wat uurtjes moet doorbrengen, loont het wel om dit van tevoren uit te zoeken. Daar zijn speciale websites voor, maar liever kijk ik op de website van de gemeente. Dan weet je zeker dat je de juiste informatie hebt.

Als je niet hoeft te betalen, neem ik meestal gewoon genoegen met de dichtstbijzijnde parkeerplek. Maar vaak sta je op een gehandicaptenparkeerplaats toch iets beter (ruimer!) en dan is het handig om te weten waar je die kunt vinden. Zoals vorige week in het centrum van Utrecht, dan kun je al niet in dezelfde straat parkeren als waar je moet zijn. En daarbij zijn de gewone parkeerplaatsen veel te krap en staan er overal fietsen in de weg. Datzelfde geldt trouwens voor de andere grote steden.

De meeste gemeentes hebben een plattegrond op hun website waar de gehandicaptenparkeerplaatsen staan aangegeven. Rotterdam (waar ik het meest kom) heeft een lijst met straatnamen per deelgemeente waar een gehandicaptenparkeerplaats is. Dat is wel iets onhandiger, want dan moet je dus wel weer opzoeken welke straten daarvan dichtbij jouw bestemming zijn.

De locatie: niet altijd even toegankelijk

Met Google streetview bekijk ik hoe toegankelijk de entree is van een locatie. Mocht ik me daar zorgen om maken, dan kan ik navragen of er een andere ingang is, of de andere dansers om hulp vragen.

Eigenlijk heb ik nog vrij weinig locaties meegemaakt die echt volledig toegankelijk zijn voor mij met rolstoel.

Bij Nutrecht in Utrecht waren de toiletten niet rolstoeltoegankelijk en waren er veel drempels. De helling bij de entree van het Rietveldtheater in Delft is veel te steil om met rolstoel te kunnen nemen en backstage is alles vrij krap. Van theater de Bussel in Oosterhout kan ik me nog herinneren dat mijn rolstoel over de auto’s in de parkeergarage getild moest worden en er vervolgens een trap beklommen moest worden. De stadsschouwburg in Rotterdam had backstage een enorme drempel, die ik met geen mogelijkheid met een wheely kon nemen.

Met #Storyteller hebben we een aantal keer buiten op straat opgetreden. Dan is het vooraf ook even checken of er niets scherps op de grond ligt en of de straat scheef afloopt.

Op zich red ik het altijd wel, hier en daar met wat hulp. Maar al die obstakels maken het geheel wel net wat vermoeiender. En ik kan me voorstellen dat het mensen die volledig afhankelijk zijn van hun rolstoel weerhoudt om in diverse theaters op te gaan treden.

Mijn favoriete locatie om op te treden is de Doelen in Rotterdam. Ik kan er met mijn scooter heen, maar er zijn ook een aantal gehandicaptenparkeerplaatsen voor de deur. En de kleedkamers daar zijn echt superdeluxe!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Prettiest dressing room I’ve ever been in 😍

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Voorzichtig met die rolstoel!

Vorige week waren we dus in de prachtige Janskerk in Utrecht. Waardeloos om in de buurt te kunnen parkeren, maar een prima toegankelijk toilet en schuine hellingen bij de drempels. En verder waren er wel wat puntjes waar ik met mijn dansrolstoel op moest letten.

Mijn voetsteun zit bijvoorbeeld erg laag en hier steken nog twee schroeven uit. In de kerk bestond de vloer uit prachtige, maar hobbelige grafstenen. Om deze niet te beschadigen met die schroeven, leunde ik achterover op mijn antikiepwieltje en rolde zo met mijn voorwieltjes in de lucht over die stenen heen.

De schuine hellingen waren van metaal, wat soms wat herrie maakt als je eroverheen rolt. Aangezien we aan het eind van een lezing ons optreden hadden, moest ik mijn momenten kiezen om de helling te nemen en daarbij niet de lezing te verstoren.

En soms ben ik gewoon wat lomp met het openen van deuren, of maak ik een bocht iets te scherp en neem ik een deurpost of tafelpoot mee. Maar in een locatie als een historische kerk doe ik toch wel echt mijn best om extra voorzichtig te zijn.

Waar let jij op als je een theater gaat bezoeken, of gaat optreden?

shimmy shake talent search fusion buikdans rolstoelAfgelopen week mocht ik wel twee keer optreden. Vorige week woensdag met Misiconi als afsluiter bij een congres en afgelopen zaterdag heb ik meegedaan aan een fusion buikdans talent search.

Met Misiconi naar Assen

De Janneke Waalskens Foundation had een congres georganiseerd in Assen over communicatie en gedrag bij kinderen met een ontwikkelingsachterstand. Daar mochten wij als dansers vanaf het begin bij zijn en ook de lezing en workshops bijwonen. Erg leuk en interessant om dan de hele middag mee te mogen maken.

We dansten het duet #Storyteller. En alhoewel het alweer even geleden was dat we dit duet gedaan hadden, ging het weer als vanouds. We kregen veel positieve reacties uit het publiek en ik hoop ook dat we ze hebben laten zien dat er ondanks beperkingen nog heel veel mogelijk is op het gebied van dans.

Shimmy Shake Talent Search

In januari had ik al aangekondigd dat ik mee zou doen aan een Talent Search van de Shimmy Shake met een mix tussen fusion buikdans en rolstoeldans. Ik had het expres hier al gedeeld, want dan kon ik niet meer terugkrabbelen. Stiekem vond ik het namelijk best spannend.

Zaterdag was het dan zover. Tussen al die andere prachtige fusion buikdanseressen mocht ik ook mijn dans doen. Ik was echt vreselijk zenuwachtig. En hoe meer danseressen mij voorgingen, des te meer dacht ik: ‘Maar misschien is mijn dans wel veel te anders, zoveel buikdans heb ik er helemaal niet inzitten.’

Soms moest ik wel een beetje tegen mijn tranen vechten. De andere dansen zagen er zo mooi uit met al die draaiende heupen en shimmy’s. Dat mis ik dan wel aan het niet meer op mijn benen kunnen dansen.

Feedback van de Shimmy Shake jury/coaches

Eén van de dingen wat het nog eens extra spannend maakte, was dat ik feedback zou krijgen van de jury. Zij gaan later nog bepalen wie van alle rondes (op meerdere plaatsen in Nederland) door mogen voor coaching. De meeste juryleden ken ik al wat langer, alleen was dit voor het eerst dat zij mij met rolstoel hebben zien dansen.

Maar al die zenuwen waren voor niets, want ik kreeg echt geweldige feedback. Dat ze me nog nooit zo vrij hadden zien dansen. Dat ik een mooi open gezicht heb, wat prettig is om naar te kijken. Dat ik toegankelijk ben. Bewust van het publiek. Goed gebruik makend van het podium. Overtuigend als danseres.

Echt tof om zoveel complimenten over je heen te krijgen. Ook achteraf trouwens van mensen uit het publiek.

talent search shimmy shake rolstoelEn ook feedback waarvan ik meteen zin kreeg om nog meer te leren qua dans. Meer gebruik maken van mijn bovenlichaam (nu bleef ik inderdaad weleens hangen in de standaard armen hoog, zij of laag), of popping. Lijkt me heel tof om me daarin verder te ontwikkelen. Dus stiekem hoop ik nu wel een beetje dat ik door mag voor het coachingstraject, alhoewel dat helemaal niet mijn insteek was om mee te doen. Ik wilde het gewoon een keer gedaan hebben. En nu ik het gedaan heb, wil ik meer, haha!

 

Duimen jullie mee dat ik door mag naar het coachingstraject? Of anders dat ik nog maar heel lang en heel vaak zo mag dansen. 🙂

dansrolstoel antikiepwielIn november was ik er al over aan het fantaseren: ik wil weer wat meer gaan doen met fusion buikdans. Erover schrijven is nog wat anders dan het ook echt doen, maar inmiddels heb ik me opgegeven voor de Shimmy Shake Talent Search.

Afgelopen weekend had ik heel erg de behoefte om alle stress van werk eruit te dansen en mijn hoofd leeg te maken. Dus ben ik aan de slag gegaan.

De muziek

Welk nummer ik gekozen heb, wil ik nog niet helemaal weggeven. Misschien later nog, als ik het toch niet kan laten. Maar het mag wel een beetje een verrassing blijven.

Om op te dansen hou ik van muziek waar verschillende lagen in zitten. Met een beat, maar ook rustige stukken. Of dat je een keuze kunt maken of je op het ritme wil dansen, of op de tekst.

En nou heb ik me na de jaren ’90 nooit meer zo verdiept in wat er allemaal aan muziek te vinden is. Vandaar dat ik bij de vorige keer dat ik meedeed aan de Shimmy Shake voor een nummer van Moloko had gekozen. Maar, ik heb zowaar een artiest van dit millenium gevonden waar ik erg blij van word: Jack Garratt. En met wat hulp van het thuisfront heb ik één van zijn nummers eruit gepikt om een dans op te maken.

Voordat ik een dans in elkaar zet, ga ik vooral heel vaak het nummer luisteren. Ik zoek de tekst op en hak het nummer in stukjes, van het ene herkenningspunt naar het andere.

Pas als ik op papier heb staan hoe het nummer in elkaar zit, begin ik met het invullen van wat ik op welk moment wil doen. En dat ziet er een beetje vreemd uit, met tekeningen, geluiden, stukjes tekst, uitgeschreven bewegingen en (soms zelfbedachte) namen hiervoor, afkortingen voor richtingen en lichaamsdelen. Bijna geheimtaal, ik denk niet dat iemand anders er wijs uit wordt.

Een beetje van Misiconi…

Nu dans ik alleen nog bij Misiconi Dance Company, wat waarschijnlijk ook wel te zien zal zijn in de dans die ik nu zelf in elkaar aan het zetten ben.

Zo heb ik dit stukje er ook in verwerkt. Die zat meteen na één les er al zo lekker in, dat ik het niet kon laten dit te gebruiken. Het zal er dan wel anders uitzien, omdat de dynamiek van de muziek heel anders is en ik het alleen dans.

En daarnaast heb ik ook het boek Unload to Upload een beetje doorgebladerd om inspiratie op te doen. Ik ben erg slecht in het onthouden van alle oefeningen die we tot nu toe allemaal gedaan hebben. En in het boek komen er een aantal voorbij die mijn geheugen weer wat opgefrist hebben.

En een beetje fusion buikdans…

Eigenlijk komt bijna alles wat ik tijdens die privéles bij Maya Acid geleerd heb wel in mijn dans terug. Daar zaten best wat breinbrekers bij die ik er eerst los in moest stampen, voor ik ze ertussen kon plakken. En vervolgens heb ik er toch weer mijn eigen draai aan gegeven.

Maar dit kun je dus een beetje verwachten:

En daarnaast ben ik gaan oefenen met layering: het op elkaar stapelen van meerdere bewegingen. Daar kom ik nog niet helemaal uit, omdat de dans zelf nog niet helemaal in mijn hoofd zit. En mijn coördinatie is niet echt geweldig. Maar dat komt nog wel, ik heb nog wel even om te oefenen.

Dus ik ben een beetje aan het uitvogelen hoe ik die buikdansbewegingen in mijn dansrolstoel kan doen. En dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Nog even terug in de tijd

Het is niet de eerste keer dat ik meedoe met de Shimmy Shake Talent Search. Vijf jaar geleden deed ik ook auditie (toen nog zonder rolstoel), mocht ik door voor coaching en stond ik met nog elf gecoachte acts in het theater. Dat was een hele bijzondere ervaring. De weg ernaartoe, de andere dansers die ik ontmoette, de sfeer backstage…

Wil je weten hoe het er toen aan toeging, dan kun je hier verder lezen:

The time is now: Vlak voordat ik naar de auditie ging, schreef ik hier nog even mijn zenuwen weg. En ook waarom ik voor dat nummer van Moloko gekozen had.

En dat was het dan: En toen was ik door voor de coaching en zou ik met de andere danseressen op mogen treden. Of… toch weer niet. In ieder geval wel nog een (winderig) optreden bij het Stadspodium in Rotterdam. Met filmpjes!

Toch nog gedanst! Uiteindelijk mocht ik toch nog een keer optreden met een mooie foto als bewijs. In dezelfde week mocht ik ook met de ATS (American Tribal Style) groep optreden op een geweldige locatie, wat eigenlijk nog wel leuker was.

 

Ik heb er ontzettend veel zin in. Zin in het hele proces van het maken, maar ook om weer ander buikdanseressen te zien bij de audities. Altijd zo leuk om al die verschillende stijlen te zien!

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

unload to upload inclusiedans boek

Al een aantal jaar is Joop Oonk bezig met het op de kaart zetten van inclusiedans. Dans waar mensen met en zonder beperking samen dansen als gelijkwaardige danspartners. Nu heeft zij haar visie en methodiek in een boek beschreven, zodat meer mensen hiermee aan de slag kunnen. En niet alleen met dit boek, er is daarnaast een e-learning cursus waar het boek bij gebruikt zal worden.

Nu het boek Unload to Upload dan eindelijk af was, was het tijd voor een feestelijke presentatie!

#misiconistoryteller @joopoonk ‘s bookpresentation #unloadtoupload

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Boekpresentatie in de Stadsschouwburg Amsterdam

‘s Middags vanaf kwart over vier kwamen de uitgenodigde gasten binnen druppelen. In de Rotonde (ronde hal tussen het café en de verschillende zalen) mochten Suzanne en ik #Storyteller dansen. Dit duet hebben we inmiddels wel al een aantal keer gedanst, maar nu in zo’n mooie hal was dit toch weer bijzonder!

In een ruimte ernaast vond de boekpresentatie plaats. Behalve Joop zelf kwamen nog een paar mensen aan het woord. Daaruit werd duidelijk wat een enorm project dit boek voor Joop is geweest en hoe dit door anderen gewaardeerd wordt.

En behalve die praatjes was er nog een duet te zien met twee dansers van theater LeBelle.

Alles zo bij elkaar gaf het een mooi beeld van wat je met dit boek en de methode die erin beschreven is, kunt bereiken.

Het boek Unload to Upload

Zelf heb ik het boek ook gekregen, omdat ik bij de crowdfunding voor Unload to Upload een donatie heb gedaan. Niet zozeer omdat ik zelf nou zo graag inclusieve danslessen wil gaan geven, maar ik was er gewoon erg nieuwsgierig naar. En ik sta zelf op een paar foto’s in het boek, dus sowieso leuk om dan in de kast te hebben staan. 😉

Ik heb het boek nog niet helemaal van A tot Z doorgelezen, dat duurt nog wel even met die 196 pagina’s. Maar van wat ik bij het doorbladeren heb gezien, word ik al erg blij. Het komt ergens vandaan en gaat ergens naartoe en geeft daarbij hele praktische handvatten.

Unload to Upload bestaat uit vier delen:

In deel I wordt ingegaan op de achtergrond van inclusiedans, vanuit theorie en filosofie. Over het waarom van de gemixte groepen waar Misiconi mee werkt, over participatie, diversiteit en inclusie.

In deel II wordt uitleg gegeven over hoe de methodiek in de praktijk ingezet kan worden. Hier worden ontzettend veel voorbeelden gegeven in de vorm van lesplannen en opdrachten.

Ook in deel III worden veel praktische tips gegeven, maar dan meer gericht op artistieke compositie. Hier komt bijvoorbeeld een stappenplan naar voren.

En in deel IV wordt ingegaan wat er nog nodig is om in de toekomst binnen het dansvakgebied een meer inclusieve mindset te bewerkstelligen.

Voor wie is het boek?

Unload to Upload is een mooie inspiratiebron voor dansers, choreografen en dansdocenten. Het is goed bruikbaar in het (speciaal) onderwijs, instellingen voor dagbesteding, dansscholen, enzovoort.

Het boek is overzichtelijk en leest makkelijk weg. Ik denk dat mijn mbo-studenten Maatschappelijke Zorg hier ook goed mee uit de voeten kunnen als begeleider in de gehandicaptenzorg of met specifieke doelgroepen.

En wellicht is het wat voor mijn buikdansjuf die de Golden Girls lesgeeft.

Maar het mooiste zou natuurlijk zijn dat inclusie de norm wordt en echt iedereen die zich met dans bezighoudt hiermee bekend is.

Ik ga mijn boek alleen voorlopig nog niet uitlenen. Eerst wil ik het zelf eens goed lezen. Dus ik zou zeggen: gewoon kopen dat boek!

Het boek Unload to Upload is via Joop zelf te verkrijgen, maar ook online te bestellen over een paar dagen:

 

where the magic happens

Na die boekpresentatie, lotgenotendag en dat fusion buikdansfestival van afgelopen weekend, begon het weer aardig te borrelen in mijn hoofd. Ik kreeg weer helemaal zin om mijn schouders ergens onder te zetten, ergens voor te gaan.

Een boek?

Haha, nee hoor. Zelf een boek schrijven, die ambitie ontbreekt hier totaal. Of in ieder geval een roman, dat is niks voor mij. Ik kan me wel voorstellen dat ik misschien ooit een bijdrage zal leveren aan een boek. Maar dan zal dat eerder een lesboek zijn of iets van een hulpboek.

Ik heb al eens eerder een bijdrage geleverd aan een boek met ervaringsverhalen van mensen met EDS. Die is volgens mij niet meer te verkrijgen en het laatste nieuws daarover klonk als een soap waar ik me verder maar niet in wil mengen. Wat dat betreft zal ik misschien ook niet zo snel meer in een samenwerking stappen waarbij ik de mensen erachter niet ken.

Maar er komt binnenkort wel weer een boek uit waar ik een heel klein beetje in sta. Al is het dan alleen maar op de foto’s. Joop Oonk (mijn dansjuf bij Misiconi) heeft namelijk een handleiding geschreven voor inclusiedans: Unload to upload.

En dat brengt me dan weer bij het volgende:

Weer buikdansen?

Na dat weekend vol fusion buikdans krijg ik weer ontzettend veel zin om zelf ook weer te buikdansen. Al die verschillende stijlen, de prachtige kostuums… Dat wil ik ook!

Het puzzelen bij het zelf bedenken van een choreografie, het kiezen van de muziek, zelf een kostuum samenstellen… Zo leuk om te doen!

En bij mij gaat dat uiteraard in een compleet onlogische volgorde, de ideeën voor een kostuum komen als eerst. Bij de Shimmy Shake heb ik een supertof shirt gekocht bij Mar Gonzalez, welke je op heel veel verschillende manieren kan dragen. Maar de outfit die ik bij de fotoshoot met Darkashter droeg, vind ik ook heel geschikt om in te dansen. En ik heb nog steeds een oogje op een hele mooie jurk van Rosie’s Art, met een mooie open rug.

Natuurlijk heb ik daarnaast al een beetje een idee hoe ik die dans wil vormgeven. Behalve het buikdansen, wil ik wat ik geleerd heb bij Misiconi terug laten komen.

Het enige waar ik nog echt geen idee van heb, is welke muziek ik ervoor wil gebruiken. Dus tips zijn welkom!

Uit mijn comfortzone

Alhoewel ik er ontzettend veel zin in heb om weer te gaan buikdansen, is er toch een drempel. Het voelt een beetje net zo als iets presenteren aan collega-docenten. Geef me gerust een eigenwijze mbo-klas om les aan te geven, daar heb ik totaal geen moeite mee. Ik weet dat ik verstand heb van mijn vak en het lukt me bijna altijd wel om ze actief te krijgen. Maar aan je collega’s iets te moeten uitleggen, dat is toch wel een stuk spannender. Misschien is het wel oud nieuws wat je aan ze vertelt en boeit het ze totaal niet. Dat maakt me dan toch een tikkeltje onzeker.

Dansen met Misiconi gaat me inmiddels ook aardig af. Niet dat ik mezelf een geweldige danser vind, maar ik heb er plezier in en voel me niet onzeker bij optredens. Maar om dan weer te gaan dansen in een stijl die ik in mijn rolstoel niet zo eigen meer ben, dat is toch weer spannend. Misschien komt het wel helemaal niet zo goed uit de verf als ik in mijn hoofd heb.

Maar ik ga het gewoon doen. Uit mijn comfortzone en iets nieuws proberen. En al is het niet zo gigantisch zwaar als al die andere rotsblokken die ik al die berg op heb gerold, het voelt wel als van voren af aan beginnen. Maar ik heb er zin in!

 

fusion buikdans bellydance rolstoel rolstoeldans dansrolstoel

Weet je nog dat ik het over een self-care challenge had en een aantal afspraken had staan om mezelf eens wat extra aandacht te geven? Eén van die dingen was een privéles fusion buikdans, mèt rolstoel. Afgelopen week was het dan zover en heb ik een uurtje gedanst bij Maya Acid Bellydance (check ook zeker die link even als je geen idee hebt wat er anders is aan fusion buikdans vergeleken met oriëntaals).

Heimwee naar fusion buikdans

Toen ik bedacht had dat ik wel een artikel wilde wijden aan die ene buikdansles, wilde ik ook eens terugkijken naar het buikdansen. Want ook al voelt het nog steeds als thuiskomen als ik kom kijken bij een hafla of show, buikdansen doe ik zelf al een poosje niet meer.

De laatste keer dat ik meedeed met een optreden, was geloof ik in 2015. Qua lessen kwam ik op het laatst al niet meer elke week en had ik de keuze gemaakt om naar de beginnersgroep te gaan. Daar was de les iets korter en het tempo iets lager en ik hoopte dat ik het dansen op mijn benen zo wat langer vol zou kunnen blijven houden.

Maar begin 2017 heb ik de knoop doorgehakt en stopte ik met de fusion buikdanslessen. Zo lang op mijn benen moeten staan, ging gewoon niet meer zo lekker. Nu inmiddels dus alweer tien maanden geleden.

Het blijft wel een dubbel gevoel als ik naar oude filmpjes kijk, zoals het filmpje hieronder. Of bij optredens van mijn oude groep of andere buikdansers. Het blijft toch kriebelen om ook dat podium op te gaan en samen te dansen. En al voelt inclusiedans bij Misiconi echt niet als tweede keus, fusion buikdans is gewoon heel anders en brengt een andere sfeer met zich mee. En die mis ik wel.

Fusion buikdansles mèt rolstoel

Vooraf had ik Renate (Maya Acid) een mailtje gestuurd wat ik graag zou willen oefenen en uitproberen. Hoe vertaal je de heupbewegingen naar de rolstoel? En hoe verplaats je je in de ruimte? Als ik op Youtube filmpjes opzoek van buikdansen in een rolstoel, blijft het vaak bij stilzittend dansen. Kan ook leuk zijn, maar dan kun je net zo goed op een gewone stoel zitten.

Het was even uitproberen wat wel of niet werkte. Cirkels en achtjes rollend door de zaal, met armen erbij of het twisten van het bovenlijf. En daarnaast het onthouden van wat eerst komt en wat daarna. Het was ontzettend leuk en inspirerend om zo te puzzelen.

In het korte filmpje hieronder heb ik een paar stukjes van de les geknipt en geplakt. Je ziet me denken, het ziet er ook makkelijker uit dan het is hoor! Bij het laatste stukje waar ik aan het draaien ben, spot ik elke keer na een rondje een kwart rondje verder. En spotten is al lastiger op wielen dan wanneer je stappen kunt zetten bij het draaien. Vandaar die smile dat het me uiteindelijk lukte.

Ik heb het ontzettend naar mijn zin gehad, weer nieuwe dingen geleerd en inspiratie opgedaan. Mocht ik ooit weer heimwee hebben of behoefte aan inspiratie, kom ik zeker weer terug.

Ook enthousiast over of nieuwsgierig naar fusion buikdans?

Zondag 29 oktober is er om 14.00 en 15.00 uur een pop-up spectacle bij het WTC in Rotterdam.

En in het weekend van 11 en 12 november is het Shimmy Shake Festival in Rotterdam!

leuke dingen doen herfstDe laatste tijd merk ik dat ik best veel bezig ben met mijn lijf en mijn beperkingen, ook hier op mijn blog. Dus ik had me voorgenomen om het nu even wat luchtiger te houden. Want er zijn genoeg leuke dingen te doen deze herfst en die wil ik graag met jullie delen!

Hier komen ze dan, in willekeurige volgorde, zelfs niet eens chronologisch:

Muziek bij de buren

Dit huiskamerfestival zag ik voorbijkomen en het leek me superleuk om daaraan mee te doen. Niet om zelf muziek te maken, wees maar niet bang. Maar om je huiskamer open te stellen voor wat muzikanten en bezoekers, dat sprak me wel aan. Ik was al druk bezig met mijn man te overtuigen om mee te doen, zat al te bedenken wie ik kon vragen als gastvrouw/gastheer… Alleen heb ik op de dag van dat festival dus al wat anders leuks te doen.

Muziek bij de buren vindt in verschillende steden plaats op 10 december en je kunt je dus opgeven als huiskamer of muzikant. Daarnaast is het festival zelf gratis te bezoeken, zo kun je dus door de hele stad verschillende huiskamers afgaan en luisteren naar verschillende muziekgenres.

Mijn kwaliteit van leven

Misschien wel iets minder luchtig of leuk, maar wel erg interessant. Ik kreeg van de week een folder in de bus over een landelijk onderzoek dat in kaart brengt hoe zorg en kwaliteit van leven in Nederland ervaren wordt. Als je de vragenlijst invult, krijg je daar ook een verslag van via de mail. Op de website kun je vervolgens zien hoe jouw gemeente scoort, ook ten opzichte van de rest van Nederland.

Ik vond het best een tikkeltje confronterend. Dat komt misschien omdat ik er op dit moment tegenaan loop dat de zorg niet helemaal aansluit op wat ik denk nodig te hebben. En het frustreert me behoorlijk om dan afhankelijk te zijn van instanties die niet altijd de kennis in huis hebben om mij van goede zorg of hulpmiddelen te voorzien.

Maar ik verwacht dat ik over een paar maanden er wel weer positiever in sta en dan vul ik de vragenlijst gewoon nog een keer in.

Boeken & boekpresentaties

Ik moet natuurlijk even melden dat mijn dansjuf weer een leuke crowdfundingactie heeft voor een trainingsprogramma voor inclusiedans: Unload to upload. En de tegenprestaties zijn erg tof: het boek met het trainingsprogramma zelf, of een optreden van twee Misiconidansers en van alles daartussenin.

De datum van de boekpresentatie Unload to upload staat al vast op 10 december om 16.00 uur. Ik weet alleen niet helemaal zeker of ik de locatie al mocht verklappen, maar die is tegen die tijd wel te vinden op de Facebookpagina van Misiconi Dance Company.

Iets eerder komt er een roman uit van Michelle van Dijk: Darko’s lessen. Vanaf 10 november ligt haar boek in de winkels. En als ik het goed heb onthouden, is die dag ook de boekpresentatie bij boekhandel Van Gennep in Rotterdam.

Conferenties & bijeenkomsten onderwijs

Altijd leuk om mensen uit het onderwijs te ontmoeten. Helemaal als het een meetup van Rotterdamse docenten is. Ik weet nog niet helemaal zeker of ik erbij ga zijn, maar de eerstvolgende Meetup010 is op 11 oktober en gaat over de overgangen tussen verschillende onderwijsvormen.

En die school waar ik voor werk zet ook best mooie conferenties neer. Zo was er vorige week een conferentie over dementie, waarbij het certificaat ‘dementievriendelijke school’ werd uitgereikt. Op 21 november is er dan weer een conferentie over kinderrechten, ook erg boeiend en vaak met hele diverse sprekers en workshops.

Ga jij nog leuke dingen doen de komende maanden? Heb je nog meer tips?

misiconistoryteller amsterdam

We zijn lekker op dreef met Misiconi en na de voorstellingen van #Storyteller in Amsterdam, komen er nog meer aan de komende maanden. En ik kan je vertellen dat het echt heel erg toffe stukken zijn. Die moet je gezien hebben!

Misiconi Dance Company:

Een dansgezelschap met ‘ongelijkheid’ als grootste troef.

29 april International Dance Day Rotterdam

Op deze dag zullen er van 12.00 – 18.00 uur verschillende demonstraties, optredens en workshops zijn, om allerlei soorten dans van over de hele wereld te vieren. Dit vindt plaats in Rotterdam en wij zijn met het duet #Storyteller te zien op Kruisplein (vlakbij Rotterdam CS) om 14.00 uur.

Op de Facebookpagina van International Dance Day wordt regelmatig nieuws geplaatst, vast ook binnenkort het hele programma. En het is gratis toegankelijk!

13 mei Theater de Bussel Oosterhout

Een inspirerende avond waarin communicatie, interactie en intermenselijke relaties centraal staan.
Triple Bill is een unieke voorstelling waar mensen met en zonder beperking je trakteren op drie recentelijke werken uit het afgelopen jaar, met na afloop een aftertalk in de foyer. De werken die je te zien zal krijgen zijn Road Movie, #Storyteller en Flirt Fantasies.

De voorstelling begint om 20:15 uur en de kosten hiervoor zijn €5,-.

  • ROAD MOVIE neemt het publiek mee in een wereld van spontaniteit, speelsheid en verrassingen. Daarin komt ook de vraag aan de orde: “Hoeveel regie heb jij over je eigen leven?” Die vraag wordt expliciet gemaakt, doordat een van de dansers door middel van een afstandsbediening controle voert over de andere dansers. Ook oogcontact speelt een belangrijke rol. Oogcontact tussen de dansers onderling en met het publiek. Hoeveel oogcontact heb jij op een dag? Zijn dat bewuste keuzes?
    Choreografie: stagiaire Rachel de Wolff samen met de dansers
    Eindregie: Joop Oonk
    Muziek: Efthymios Stavropoulos en Abhisek Bhadra
    Dansers: Mathilde Dirkzwager, Enya Straver, Rachel de Wolff, Eva Villerius, Hazel Öfner
  • #STORYTELLER is een duet tussen een danser en een rolstoeldanser, ontstaan vanuit nieuwsgierigheid naar elkaar en naar elkaars dansmogelijkheden. Het publiek heeft een actieve rol. Zij worden uitgedaagd hun fantasie de vrije loop te laten. Om zelf ‘storytellers’ te worden en hun verhaal te delen op Instagram, Facebook en Twitter met de hashtag #misiconistoryteller.
    Choreografie: Joop Oonk en dansers
    Dansers: Jacqueline van Kuilenburg, Suzanne Lamers
  • FLIRT FANTASIES gaat over intermenselijke relaties. Over communicatie en interactie of het ontbreken daarvan. Vervreemding van jezelf en van de ander liggen op de loer. Vooral als er ook verliefdheid in het spel is. Het eerste contact… en dan meteen de gedachte “What do you think when you look at me?” Vervolgens begint het spel der liefde met al zijn ongeschreven regels. Een spel van aftasten, van zoeken naar vrijheid, van het overwinnen van onzekerheid. De productie krijgt een speelse en extra dimensie doordat met een zogenaamde GoPro delen van de voorstelling gelijktijdig worden gestreamd. Het publiek ziet de dansers zowel in real life op het podium als geprojecteerd op een groot scherm.
    Choreografie: Joop Oonk, Susanne van der Staak en dansers
    Muziek: door Alex Severino.
    Dansers: Joop Oonk, Enya Straver, Suzanne Lamers

3 en 4 juni Delft Fringe Festival

Tijdens het Delft Fringe Festival zijn er tussen 1 en 11 juni verschillende voorstellingen te zien in Delft, zoals dans, cabaret, muziek, theater, circus, enzovoort. Misiconi Dance Company is op zaterdagmiddag en -avond en zondagmiddag meerdere keren in het Rietveld theater te zien. We laten dan weer #Storyteller zien, maar dit keer niet als duet!

Bij dit festival kun je met Fringemunten voor de voorstellingen betalen, meer daarover lees je op de website van Delft Fringe.

Nieuwsgierig? Kom binnenkort eens kijken!

Hier alvast een voorproefje:

De tekst in dit artikel is deels overgenomen van een nieuwsbrief van Misiconi Dance Company. Dankjewel daarvoor Joop Oonk!