Berichten

misiconistoryteller amsterdam

Vorige week mocht ik weer met Misiconi Dance Company op pad om op te treden. Het was alweer even geleden en ik was dit keer een beetje laat met alles van tevoren checken. Want er komt nogal wat bij kijken voor ik met rolstoel en al ergens op een podium sta. Dus ik dacht, laat ik het eens op een rijtje zetten. Handig voor mensen met rolstoel die ook graag willen optreden, maar ook voor de organisaties die ons willen boeken (kan via de bovenstaande link).

De reis ernaartoe

Zelf kan ik prima autorijden, als het maar niet te lang is. Van tevoren check ik dus hoe lang het rijden is. Als het langer dan een uur is, dan reken ik extra tijd in voor een pauze onderweg. Soms rijden we als dansers ook samen, dan spreken we ergens af en neemt iemand anders het stuur van me over. Dit gaat lang niet altijd, omdat we nogal uit elkaar wonen.

Reizen met het openbaar vervoer met mijn dansrolstoel, daar begin ik niet aan. Mijn dansrolstoel heeft al geen remmen en het is geen pretje om de hele reis je hoepels vast te moeten houden.

Wat voor mij ook nog een fijne manier van reizen is, is met de scooter. Hiermee kan ik mijn dansrolstoel achterop meenemen en bijna overal wel voor de deur parkeren. Nu kan ik hier natuurlijk niet mee naar Groningen, dat zou wat lang duren. Maar Rotterdam en Delft zijn voor mij goed te doen met de scooter.

rolstoeldrager rolstoel scooter

Parkeren: wel of geen gehandicaptenparkeerplaats?

Ook het parkeren zoek ik vooraf uit. Het verschilt per gemeente of je alleen op gehandicaptenparkeerplaatsen gratis mag parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart, of ook op andere betaalde parkeerplaatsen. Als je ergens flink wat uurtjes moet doorbrengen, loont het wel om dit van tevoren uit te zoeken. Daar zijn speciale websites voor, maar liever kijk ik op de website van de gemeente. Dan weet je zeker dat je de juiste informatie hebt.

Als je niet hoeft te betalen, neem ik meestal gewoon genoegen met de dichtstbijzijnde parkeerplek. Maar vaak sta je op een gehandicaptenparkeerplaats toch iets beter (ruimer!) en dan is het handig om te weten waar je die kunt vinden. Zoals vorige week in het centrum van Utrecht, dan kun je al niet in dezelfde straat parkeren als waar je moet zijn. En daarbij zijn de gewone parkeerplaatsen veel te krap en staan er overal fietsen in de weg. Datzelfde geldt trouwens voor de andere grote steden.

De meeste gemeentes hebben een plattegrond op hun website waar de gehandicaptenparkeerplaatsen staan aangegeven. Rotterdam (waar ik het meest kom) heeft een lijst met straatnamen per deelgemeente waar een gehandicaptenparkeerplaats is. Dat is wel iets onhandiger, want dan moet je dus wel weer opzoeken welke straten daarvan dichtbij jouw bestemming zijn.

De locatie: niet altijd even toegankelijk

Met Google streetview bekijk ik hoe toegankelijk de entree is van een locatie. Mocht ik me daar zorgen om maken, dan kan ik navragen of er een andere ingang is, of de andere dansers om hulp vragen.

Eigenlijk heb ik nog vrij weinig locaties meegemaakt die echt volledig toegankelijk zijn voor mij met rolstoel.

Bij Nutrecht in Utrecht waren de toiletten niet rolstoeltoegankelijk en waren er veel drempels. De helling bij de entree van het Rietveldtheater in Delft is veel te steil om met rolstoel te kunnen nemen en backstage is alles vrij krap. Van theater de Bussel in Oosterhout kan ik me nog herinneren dat mijn rolstoel over de auto’s in de parkeergarage getild moest worden en er vervolgens een trap beklommen moest worden. De stadsschouwburg in Rotterdam had backstage een enorme drempel, die ik met geen mogelijkheid met een wheely kon nemen.

Met #Storyteller hebben we een aantal keer buiten op straat opgetreden. Dan is het vooraf ook even checken of er niets scherps op de grond ligt en of de straat scheef afloopt.

Op zich red ik het altijd wel, hier en daar met wat hulp. Maar al die obstakels maken het geheel wel net wat vermoeiender. En ik kan me voorstellen dat het mensen die volledig afhankelijk zijn van hun rolstoel weerhoudt om in diverse theaters op te gaan treden.

Mijn favoriete locatie om op te treden is de Doelen in Rotterdam. Ik kan er met mijn scooter heen, maar er zijn ook een aantal gehandicaptenparkeerplaatsen voor de deur. En de kleedkamers daar zijn echt superdeluxe!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Prettiest dressing room I’ve ever been in 😍

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Voorzichtig met die rolstoel!

Vorige week waren we dus in de prachtige Janskerk in Utrecht. Waardeloos om in de buurt te kunnen parkeren, maar een prima toegankelijk toilet en schuine hellingen bij de drempels. En verder waren er wel wat puntjes waar ik met mijn dansrolstoel op moest letten.

Mijn voetsteun zit bijvoorbeeld erg laag en hier steken nog twee schroeven uit. In de kerk bestond de vloer uit prachtige, maar hobbelige grafstenen. Om deze niet te beschadigen met die schroeven, leunde ik achterover op mijn antikiepwieltje en rolde zo met mijn voorwieltjes in de lucht over die stenen heen.

De schuine hellingen waren van metaal, wat soms wat herrie maakt als je eroverheen rolt. Aangezien we aan het eind van een lezing ons optreden hadden, moest ik mijn momenten kiezen om de helling te nemen en daarbij niet de lezing te verstoren.

En soms ben ik gewoon wat lomp met het openen van deuren, of maak ik een bocht iets te scherp en neem ik een deurpost of tafelpoot mee. Maar in een locatie als een historische kerk doe ik toch wel echt mijn best om extra voorzichtig te zijn.

Waar let jij op als je een theater gaat bezoeken, of gaat optreden?

tradities schoen zetten klomp

Waar is toch die goede oude tijd gebleven? Die tijd dat het enige recht van de vrouw echt nog alleen het aanrecht was. Dat gehandicapten en psychiatrische patiënten ver weg van de bewoonde wereld in enorme instellingen opgehokt werden. Dat je gewoon in de klas kon roken. Dat pieten gewoon zwart waren. Dat een man niet met een man mocht trouwen. Dat je kinderen tenminste nog een pak slaag mocht geven als ze stout waren geweest. Ook als het jouw eigen kind niet was. Dat ongewenste intimiteiten gewoon verzwegen werden en er niet zo’n #metoo heisa van gemaakt werd.

Mis je het ook niet? Die goede oude tijd?

Nee, natuurlijk niet. Tijden veranderen. Culturen en tradities veranderen. En dat is maar goed ook.

Cultuur en tradities zijn plaats- en tijdgebonden

Cultuur is niet iets wat aangeboren is, maar aangeleerd. Gewoontes, gebruiken, tradities, bedacht door mensen zelf, om zich te verbinden of juist af te scheiden van de rest.

In Nederland hebben we niet maar één cultuur, maar tal van subculturen. En dan heb ik het niet eens over iemands huidskleur of waar hun (voor-)ouders vandaan komen.

Als ik alleen al kijk naar de verschillende gezinnen die ik ben tegengekomen bij de sporten van mijn kinderen. Dan waren de ouders die langs het hockeyveld stonden best een beetje anders dan die langs het voetbalveld. Maar ook van wijk tot wijk kan het verschillen hoe er bijvoorbeeld tegen opleidingsniveau, geloof, kunst, sport en rolverdeling aan wordt gekeken.

En toch verandert het ook. Hockey is allang geen elitesport meer. Nederland is niet alleen maar protestant of katholiek. Inzichten in wat goed is voor mensen veranderen ook. En het is ook echt niet erg om te veranderen van mening. Soms zie je later pas in dat iets toch niet zo geweldig is als je ooit dacht. Dat die leuke zwarte piet niet voor iedereen zo leuk is en wel degelijk als racisme gezien kan worden.

Het kan ook anders

Ik heb gerookt in een tijd dat dat nog overal kon en ook helemaal prima was. Dat mijn broertje niet bij mij in de rookcoupé wilde zitten, vond ik toen maar raar. En dat mijn teamleider commentaar had op het vele gerook in de woonkamer bij de overdracht, vond ik wat overdreven. Ja, er werd gewoon gerookt op woningen voor verstandelijk gehandicapten, ongeacht of ze zelf rookten of niet, astma hadden of niet… Dat kun je je nu toch niet meer voorstellen?

Mijn ouders hebben erg hun best gedaan op een christelijke opvoeding. De zondag was een rustdag, dus geen ijsjes kopen op zondag, bij het uitgaan voor de zondag thuis zijn en zo waren er nog wel meer regels waar ik niet zo blij mee was. En alhoewel het geloof voor mijn ouders nog steeds zoveel betekent als toen, denk ik wel dat ze milder zijn geworden in de loop van de jaren. Dat iets voor hun als christenen zo is, hoeft niet te betekenen dat een ander minder waard is als diegene andere keuzes maakt.

Soms helpt het om even te schoppen tegen de algemeen geaccepteerde normen om anderen te doen inzien dat het ook anders kan. Zoals ik als puber tegen de regels van mijn ouders schopte. Zoals #metoo mensen wakker schudt. En nee, dat is niet fijn, voor beide partijen niet.

Maar soms kun je je er gewoon meteen al bij neerleggen dat normen veranderen, zeker als je er zelf geen last van hebt. Bijvoorbeeld dat bij wet is vastgelegd dat de samenleving toegankelijk moet zijn voor mensen met een beperking. Of winkels die zich inzetten om meer genderneutraal hun kleding aan te bieden. Wat maakt het uit of iets niet meer onder het bordje ‘jongens’ of ‘meisjes’ hangt? Koop gewoon wat je leuk vindt!

Mensenrechten zijn cultuuroverstijgend

Mocht je het nou echt lastig vinden, al die veranderingen, dan is er een uitgangspunt wat altijd toe te passen is: mensenrechten. Daar valt een hoop over te lezen (klik maar op de link), maar bovenal: discriminatie is gewoon not done. Mensen belachelijk maken of minderwaardig behandelen om hun ras, geloof, gender, handicap of wat dan ook, kan gewoon niet.

Dus als een groep zich gediscrimineerd voelt, zijn wij als samenleving verplicht hier wat mee te doen. En als dat je niet zint, dan ‘rot je maar op naar een land waar geen mensenrechten zijn’? Nee, dat oog om oog, tand om tand is ook allang niet meer van deze tijd. Maar ik word er wel een beetje moe van als mensen steeds maar blijven zeggen dat anderen op moeten rotten als ze moeite hebben met Nederlandse tradities. Mensenrechten horen bij de Nederlands cultuur, veel meer dan de schmink van een piet.

Het is echt niet zo ingrijpend om hier en daar wat wijzigingen in tradities aan te brengen. Is er iemand die de roe mist? Of denk je dat de kerstboom bij de geboorte van het kindeke Jezus ook al versierd werd? Hoeveel Nederlanders lopen er nu echt nog op klompen?

Als we dat sinterklaasfeest echt zo belangrijk vinden voor de kinderen als dat we zeggen, dan moeten we ook naar ze luisteren als ze zeggen dat zwarte piet om aanpassing vraagt.

Aanpassen naar tradities waar iedereen plezier van heeft

In mijn ogen is het niet zo moeilijk: die roetveegpiet is een prima alternatief. Het past mooi in het sinterklaasverhaal, voor kinderen maakt het echt niet uit, je zit niet meer met schmink die je niet uit je oren krijgt, prima allemaal toch?

Dan is nog wel de vraag hoe daar te komen.

Mijn aanpak: alle felle pro-zwartepieten op Facebook zet ik op snooze. Hiermee in discussie gaan, levert toch niets op en het kwetst me alleen maar om te zien dat mensen die ik toch graag zie, zo lelijk kunnen doen naar anderen. Protestacties zijn niet mijn ding, maar ik wil wel laten weten waar ik sta. Als maar steeds meer mensen dat doen: laten horen hoe het anders kan, waarom het anders moet. En daar tegenover geweld en racisme niet meer beloond wordt. Misschien wordt het dan ooit wel beter?

Even als voetnoot: Ik besef me heel goed dat we in een land met zoveel diversiteit niet allemaal hetzelfde kunnen denken. Hoeft ook niet, ik zal je niet afschrijven als je een andere mening hebt dan ik. Maar ik hoop wel dat ik hiermee iets meer zicht heb gegeven op mijn mening en misschien zelfs hier en daar iemand heb laten inzien dat het echt geen ramp is als tradities veranderen.

sue's warriors

Stichting SUE’s Warriors

Kelly Sue heeft met haar Warriors een stel prachtige mensen met een fysieke beperking om zich heen verzameld. Met deze Warriors wil ze samenwerkingen aangaan met designers en modeketens om een meer divers beeld te krijgen in de mode en media. Dit om uiteindelijk een positievere beeldvorming te krijgen over mensen met een beperking en een inclusieve samenleving te promoten.

Hartstikke tof dat zij zich hier voor inzetten! Gisteravond was de lancering van de stichting SUE’s Warriors en ik mocht erbij zijn.

sue's warriors ChristelWie waren er nog meer?

Ik was hiervoor uitgenodigd door één van de Warriors: Christel. Zij heeft (onder andere) EDS en heeft al eens een gastblog hier geschreven. Toen deed ze mee aan de Mis(s)verkiezing en inmiddels is ze niet alleen één van SUE’s Warriors, maar ook het gezicht van de NSGK in hun campagne.

Christel had ik behalve via Facebook en via mail niet eerder ‘in het echt’ gezien, dus het was leuk om haar hier te ontmoeten.

Behalve Christel heb ik met een paar andere bezoekers gepraat en één van de andere Warriors, Sharon. Haar naam had ik al eens voorbij zien komen, omdat zij ontzettend goed kan rolstoeldansen en dit nu met Alex doet, bij wie ik dan weer een poos geleden bij de open dag ben geweest. Eigenlijk is het zo maar een klein wereldje.

Ik begreep dat er ook mensen vanuit de mode of winkelketens uitgenodigd waren, maar die heb ik verder niet gesproken. Maar ben wel benieuwd hoe zij het dan hebben ervaren en of zij SUE’s Warriors willen gaan inzetten.

Joop Oonk van Misiconi was er ook, stiekem een beetje via mij uitgenodigd. En ik hoop dat onze rode loper foto goed gelukt is!

En er scheen iemand geweest te zijn van Holland’s Next Top Model, maar ik heb echt geen idee wie dat was…

Sue's warriors Hal 25 Alkmaar

De locatie: Hal 25 in Alkmaar

Het was een flink stukje rijden voor mij naar Alkmaar. En met al die hagelbuien niet altijd een pretje. Maar gelukkig was er tegenover Hal 25 een grote parkeerplaats en was het net even droog toen ik aankwam.

Er was een dresscode (winter warrior glam) en het programma op de uitnodiging zag er indrukwekkend uit. Dat schept meteen verwachtingen voor de locatie. Maar eenmaal binnen zag het er heel anders uit dan ik verwacht had.

Het is één grote hal met aan de ene zijkant een bar en de andere kant een keuken. Her en der stonden houten kratten die als statafels dienst deden. En er was een hoek met oude banken om relaxt te kunnen zitten.

Achterin was een kraampje met merchandise en op de muur hingen mooie foto’s van de Warriors. En er was nog een hoekje met werk (foto’s) van één van de Warriors wat geveild werd.

Maar het is dus vooral een loods. Die niet overal even warm is, hier en daar lekt en toiletten heeft die een stuk minder sjiek zijn dan de jurk die ik aanhad. Het deed me ook een beetje denken aan Watdajel qua sfeer.

Er was overigens wel aan gedacht aan een Dixie voor mensen met rolstoel, maar deze stond in zo’n donker hoekje, dat ik dan liever mijn rolstoel in de hal achterliet om naar een ander toilet te gaan.

Sue's warriors house of vineyardHet programma

Bij binnenkomst werd je meteen door iemand met microfoon en camera bevraagd. En een stukje verder op de rode loper werden er foto’s gemaakt. Heel leuk gedaan zo, voelde me echt een beetje belangrijk ineens, haha!

Hapjes en drankjes werden goed verzorgd. Vooral de gluhwein en bitterballen vielen goed in de smaak!

De openingsact met SUE’s Warriors en een paar dansers was kort maar krachtig. Naar mijn zin iets te kort, ik had nog veeeeeeeel meer willen zien van SUE’s Warriors. Er werd ook een stukje verteld over SUE’s Warriors en de samenwerking met Artiitude.

Daarna was er een behoorlijk lang stuk ‘open programma’ waarbij je de tentoongestelde foto’s, kleding en sieraden kon bekijken. Het zal vast ook bedoeld zijn geweest om wat te netwerken, maar daar ben ik niet zo goed in. Als het aan mij ligt, had hier wel iets meer structuur of opvulling gegeven kunnen worden. Bijvoorbeeld door iets van een speeddate met een bepaald onderwerp ofzo. Of misschien was het de bedoeling dat er gedanst werd? Er was wel een dj die het helemaal niet slecht deed, maar gedanst werd er niet.

Aan het eind was er nog een veiling en kwamen er een paar van SUE’s Warriors aan het woord om wat meer over zichzelf te vertellen. Vooral dat kennismaken had van mij veel meer aan het begin gemogen. Misschien was ik dan wel eerder op iemand afgestapt om mee te kletsen.

Eigenlijk was dit niet echt het eind van de avond, het ging nog even door zonder mij. Misschien dat er wel gedanst werd nadat ik naar huis ging. Maar ik had nog een lange terugweg te gaan, door de hagelbuien, dus ik vond het wel mooi geweest.

Al met al vond ik het ontzettend leuk om meegemaakt te hebben. Ik denk zeker dat SUE’s Warriors de mode- en beautywereld wat extra kleur kunnen geven, dus ik hoop nog veel meer van ze te zien in de toekomst!

misiconistoryteller amsterdam

We zijn lekker op dreef met Misiconi en na de voorstellingen van #Storyteller in Amsterdam, komen er nog meer aan de komende maanden. En ik kan je vertellen dat het echt heel erg toffe stukken zijn. Die moet je gezien hebben!

Misiconi Dance Company:

Een dansgezelschap met ‘ongelijkheid’ als grootste troef.

29 april International Dance Day Rotterdam

Op deze dag zullen er van 12.00 – 18.00 uur verschillende demonstraties, optredens en workshops zijn, om allerlei soorten dans van over de hele wereld te vieren. Dit vindt plaats in Rotterdam en wij zijn met het duet #Storyteller te zien op Kruisplein (vlakbij Rotterdam CS) om 14.00 uur.

Op de Facebookpagina van International Dance Day wordt regelmatig nieuws geplaatst, vast ook binnenkort het hele programma. En het is gratis toegankelijk!

13 mei Theater de Bussel Oosterhout

Een inspirerende avond waarin communicatie, interactie en intermenselijke relaties centraal staan.
Triple Bill is een unieke voorstelling waar mensen met en zonder beperking je trakteren op drie recentelijke werken uit het afgelopen jaar, met na afloop een aftertalk in de foyer. De werken die je te zien zal krijgen zijn Road Movie, #Storyteller en Flirt Fantasies.

De voorstelling begint om 20:15 uur en de kosten hiervoor zijn €5,-.

  • ROAD MOVIE neemt het publiek mee in een wereld van spontaniteit, speelsheid en verrassingen. Daarin komt ook de vraag aan de orde: “Hoeveel regie heb jij over je eigen leven?” Die vraag wordt expliciet gemaakt, doordat een van de dansers door middel van een afstandsbediening controle voert over de andere dansers. Ook oogcontact speelt een belangrijke rol. Oogcontact tussen de dansers onderling en met het publiek. Hoeveel oogcontact heb jij op een dag? Zijn dat bewuste keuzes?
    Choreografie: stagiaire Rachel de Wolff samen met de dansers
    Eindregie: Joop Oonk
    Muziek: Efthymios Stavropoulos en Abhisek Bhadra
    Dansers: Mathilde Dirkzwager, Enya Straver, Rachel de Wolff, Eva Villerius, Hazel Öfner
  • #STORYTELLER is een duet tussen een danser en een rolstoeldanser, ontstaan vanuit nieuwsgierigheid naar elkaar en naar elkaars dansmogelijkheden. Het publiek heeft een actieve rol. Zij worden uitgedaagd hun fantasie de vrije loop te laten. Om zelf ‘storytellers’ te worden en hun verhaal te delen op Instagram, Facebook en Twitter met de hashtag #misiconistoryteller.
    Choreografie: Joop Oonk en dansers
    Dansers: Jacqueline van Kuilenburg, Suzanne Lamers
  • FLIRT FANTASIES gaat over intermenselijke relaties. Over communicatie en interactie of het ontbreken daarvan. Vervreemding van jezelf en van de ander liggen op de loer. Vooral als er ook verliefdheid in het spel is. Het eerste contact… en dan meteen de gedachte “What do you think when you look at me?” Vervolgens begint het spel der liefde met al zijn ongeschreven regels. Een spel van aftasten, van zoeken naar vrijheid, van het overwinnen van onzekerheid. De productie krijgt een speelse en extra dimensie doordat met een zogenaamde GoPro delen van de voorstelling gelijktijdig worden gestreamd. Het publiek ziet de dansers zowel in real life op het podium als geprojecteerd op een groot scherm.
    Choreografie: Joop Oonk, Susanne van der Staak en dansers
    Muziek: door Alex Severino.
    Dansers: Joop Oonk, Enya Straver, Suzanne Lamers

3 en 4 juni Delft Fringe Festival

Tijdens het Delft Fringe Festival zijn er tussen 1 en 11 juni verschillende voorstellingen te zien in Delft, zoals dans, cabaret, muziek, theater, circus, enzovoort. Misiconi Dance Company is op zaterdagmiddag en -avond en zondagmiddag meerdere keren in het Rietveld theater te zien. We laten dan weer #Storyteller zien, maar dit keer niet als duet!

Bij dit festival kun je met Fringemunten voor de voorstellingen betalen, meer daarover lees je op de website van Delft Fringe.

Nieuwsgierig? Kom binnenkort eens kijken!

Hier alvast een voorproefje:

De tekst in dit artikel is deels overgenomen van een nieuwsbrief van Misiconi Dance Company. Dankjewel daarvoor Joop Oonk!

samen verschillend diversiteitHet begrip diversiteit is iets wat me op verschillende vlakken bezighoudt. Zo zijn er meer modellen gericht op de zorg, in dit artikel gebruik ik juist weer visies die zijn omschreven vanuit het pedagogische perspectief.

En eigenlijk maakt het voor mij ook niet zoveel verschil. Of je het het nu hebt over diversiteit in afkomst, opleiding, gender, mogelijkheden of beperkingen, elk model of visie is op meerdere vlakken toe te passen.

De vier visies op diversiteit die ik hier benoem, zijn beschreven in het boek ‘Samen verschillend’ van Anke van Keulen en Elly Singer. Dit boek is gratis te downloaden, maar ik zou het pedagogen of pedagogisch medewerkers zeker aanraden om het ook in boekvorm aan te schaffen. In dat boek wordt onder andere verwezen naar het artikel ‘Respect for diversity‘ van Glenda MacNaughton, ook een aanrader om er nog iets dieper in te duiken.

1. We zijn allemaal hetzelfde

Iedereen is gelijk en wordt gelijk behandeld, veranderingen zijn niet nodig en minderheden moeten zich aanpassen.

Hierbij moest ik denken aan het artikel wat ik las over een jongen van 5 die hetzelfde kapsel wil als zijn vriendje, zodat de juf hen niet uit elkaar kan houden. Dat de twee knulletjes nogal verschillen in huidskleur, kwam niet in hem op.

Aan de ene kant mooi dat huidskleur geen issue is voor deze kleuter. Maar aan de andere kant: ze zijn wèl verschillend, is het wel zo handig om dit zomaar te negeren?

einstein climb treeOok dit plaatje kwam in me naar boven: kun je een vis wel beoordelen op hoe hij in een boom klimt? Dit lijkt een extreem voorbeeld, maar toch is het hoe het vaak werkt, vooral in het onderwijs. Van kinderen wordt verwacht dat ze op alle gebieden even goed scoren, terwijl ze niet altijd alle mogelijkheden daarvoor in huis hebben.

Over de politieke partijen die deze visie nastreven, zal ik het verder maar niet hebben. Maar duidelijk is wel dat deze visie leeft onder een grote groep.

2. Speciale behoeften en aanpassing (doelgroepgericht)

Om mensen gelijke kansen te geven, wordt er hulp geboden aan degenen die afwijken van de norm, zodat ze zich beter kunnen aanpassen.

Terugkijkend op het plaatje, zou je hierbij dus moeten denken aan extra les in boomklimmen voor de vis. Of een bijlage voor passend onderwijs, zodat de leerling toch dat felbegeerde diploma kan behalen. Een doelgroepregister, zodat het voor werkgevers aantrekkelijk wordt om mensen met een beperking in dienst te nemen. Voor- en Vroegschoolse Educatie, om ervoor te zorgen dat kinderen uit een risicogroep zonder achterstand aan het onderwijs kunnen deelnemen.

De focus ligt op waarin iemand afwijkt en hoe je dat zoveel mogelijk ongedaan kan maken.

Ken je het programma Geslacht! waarin Ryanne van Dorst de grenzen tussen mannen en vrouwen onderzoekt? Alhoewel de maatschappij steeds toleranter wordt ten opzichte van gender, is het toch vooral gebruikelijk om in één hokje geplaatst te worden: man of vrouw. Niet allebei, want dat is maar verwarrend.

3. Jij bent anders dan ik

Uitgaande van begrip en tolerantie voor elkaars verschillen en overeenkomsten.

Een valkuil hierbij is dat het een cultureel uitstapje wordt, maar het begrip niet echt diepgaand is. Ik betrap mezelf er ook weleens op. Turks eten, heerlijk! Maar dat boekje over de Islam wat ik van een Turkse student heb gekregen, ligt nog steeds ongelezen in de kast. Terwijl het me vast zou helpen haar beter te kunnen begrijpen.

En iets wat voor mij nieuw is, maar schijnbaar wereldwijd voor irritaties zorgt, is ‘cultural appropriation’. Na het lezen van Toeps blog hierover, werd me iets duidelijker wat ermee bedoeld wordt: ‘Het is dus het gebruiken van elementen uit een andere cultuur, maar het wordt pas echt een probleem als de cultuur waarvan “geleend” wordt een minderheid is, en de elementen uit z’n verband worden getrokken.

Eigenlijk zie ik ook wel de link met de opschudding die Kylie Jenner veroorzaakte toen ze in een rolstoel poseerde. Veel rolstoelgebruikers vonden het echt niet kunnen dat zij een rolstoel als accessoire gebruikte bij een fotoshoot.

Deze visie vraagt dus nogal wat om het tot ieders tevredenheid uit te kunnen voeren. De grens tussen begrip en stereotypering is soms maar een dun lijntje.

4. Gelijke kansen, antidiscriminatie

Gelijke kansen creëren voor iedereen en onrechtvaardigheid bestrijden. Ieder mag op zijn of haar manier excelleren, zonder dat anderen zich daardoor minder voelen.

We zijn nu eenmaal allemaal verschillend, maar dat betekent niet dat we niet gelijkwaardig zijn. Deze visie gaat uit van inclusie, empowerment, het doorbreken van traditionele rolpatronen, opkomen voor diversiteit en tegen discriminatie.

En dat klinkt mooi. Maar in de praktijk zie ik soms dat groepen hierin zover doorslaan, dat ze hun rechtvaardigheid voor die van een ander plaatsen. En dan sla je toch weer de plank mis, want waar is die gelijkwaardigheid dan?

Welke visie past het meest?

Ik vind ook dat iedereen gelijk behandeld moet worden, dat het soms beter is om iemand te leren aanpassen om mee te kunnen komen met de rest, dat er begrip moet zijn voor elkaars overeenkomsten en verschillen, dat iedereen gelijke kansen zou moeten hebben en dat discriminatie niet mag. Voor mijn gevoel heeft elke visie wel een positieve invalshoek, maar zitten er wel wat haken en ogen in de uitvoering ervan.

En dat maakt dus dat ik niet kan kiezen. Mijn visie op diversiteit is nogal divers en verschilt per situatie. Je kan niet altijd maar op je eilandje anders zitten te zijn. Het is geven en nemen, allebei een stapje naar elkaar toe. En soms is de één nu eenmaal beter in iets dan de ander. Ik vind ook dat daar een stukje waardering voor mag zijn, dan maar even niet gelijkwaardig. Maar vooral genieten en leren van elkaars verschillen, want als we allemaal hetzelfde zouden zijn, zou het maar een saaie boel zijn!

En hoe sta jij hierin? In welke visie kan jij je vinden?

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.