Geen puf

Dus ik had me net als vorig jaar voorgenomen om elke maand wel iets hier op mijn blog te posten. En ik begin er steeds wel aan, maar heb geen puf om het af te maken en te posten. Geen puf om de tekst na te lopen, tussenkopjes te plaatsen, een afbeelding erbij te zoeken. Zo is mijn blog meer een dagboek wat met niemand gedeeld wordt.

Ik heb ook steeds vaker ruzie met WordPress, waarin ik mijn blog maak. Dan lukt het ineens niet meer om iets in een blok tekst te verbeteren, alleen als ik switch van de visuele naar de code editor. Nou ja, gedoe waar ik dus geen puf voor heb.
Dus vandaag nam ik me voor om gewoon even mijn perfectionisme los te laten en maar te typen en meteen te posten. Dan maar een minder goed leesbare tekst. En dat begon al lekker toen ik dacht even snel een bijpassende foto te maken om erbij te zetten. Ik uploadde de foto vanaf mijn telefoon en zodra ik op mijn laptop begon aan deze blogpost, zag ik dat de foto niet eens scherp was, of recht. Ik laat het maar zo. Het is dan maar meteen duidelijk dat dingen niet zo willen lukken de laatste tijd.

Die foto is trouwens van mijn agenda/notitieboek, waar ik naast elke week ruimte heb om wat te tekenen, plakken, enzovoort. Soms iets van een museum wat ik bezocht heb, of een concert of conferentie, of zomaar wat leuke plaatjes bij elkaar gezocht en een poging om er een collage van te maken. Dit keer gewoon wat stickers die mijn stemming van de laatste tijd wel goed weergaven. En natuurlijk, toen ik ermee klaar was, zag ik dat ik het bij een week had geplakt die nog moest komen en de afgelopen week had leeggelaten. Lekker belangrijk, maar ik kan me wel irriteren aan zulke dingen.

Ik weet ook niet zo goed waar het vandaan komt, dat niks lijkt te lukken en ik geen energie heb om me ervoor in te zetten om het beter te doen. Misschien het gerommel met supplementen (onder begeleiding van een orthomoleculair therapeut) wat me niet oplevert wat ik hoopte en veel lastiger blijkt om goed af te stemmen. Nou wist ik wel al dat mijn lijf niet reageert zoals de standaard, maar blijkbaar ook niet zoals de standaard EDS’er (als die al bestaat).
En de steeds weer teleurstellende zogenaamde inclusieve bijeenkomsten, waar wel wordt gepraat over inclusie, maar die zelf slecht toegankelijk zijn. Dat was één van de onderwerpen waar ik over geschreven had, maar niet gepost, want geen puf. Een ander onderwerp van de week van inclusief onderwijs, die vorige week was. Ook een heel stuk over geschreven, maar teruglezend dacht ik: nah, dat ga ik niet posten. Het was namelijk ook nogal teleurstellend. En al dat teleurstellende zuigt mijn energie ook wel aardig weg.

En op het creatieve vlak komt er ook al niet veel uit mijn handen. Af en toe een cadeautje, een beetje gehaakt (wat misging en waarbij ik hele stukken uithaalde om opnieuw te beginnen) en een mislukte broek genaaid. Die mislukkingen vind ik dan ook niet de moeite waard om hier op mijn blog te delen. Misschien komt het nog wel als het me lukt die broek ook weer te fixen.

Er zijn heus ook wel dingen die wel lekker gaan. Fysiofitness bevalt me goed. Ik ben erna wel even moe en de volgende dag bij dansles merk ik dat ik wat spierpijn heb, maar dat trekt al snel weer weg. En ik heb op zich wel genoeg energie om eropuit te gaan, beetje fietsen of met de elektrische handbike, naar een museum of gewoon een rondje doen. Het niks doen en me vervelen vind ik een stuk lastiger.
Misschien is het gewoon de balans die een beetje mist. Of dat ik eens goed moet bekijken waar ik mijn beperkte hoeveelheid energie wel echt voor wil gebruiken. En wat voor energie of puf ik nu eigenlijk heb. Want de ene keer wil mijn lijf niet, dan is het weer mijn hoofd dat niet kan focussen. Dat mag van mij wel wat meer voorspelbaar zijn.

Voor wie mijn geratel tot hier gelezen heeft: dankjewel en laat maar weten of je meer van dit soort geratel wil, of liever wat meer gestructureerde stukjes over één onderwerp. Ligt er wel een beetje aan hoeveel puf ik heb of ik ook daadwerkelijk iets met die feedback ga doen. 😉