misiconistoryteller amsterdamNet als wel meer vrouwen doe ik graag mijn best om goed voor de dag te komen, zowel qua uiterlijk als fitheid. EDS maakt dat iets lastiger, maar door alles op mijn eigen tempo en niveau te doen, hoop ik overbelasting te voorkomen en mijn spieren sterk te houden.
Dat goed voor de dag komen is soms een uitdaging, doordat ik steeds vaker mijn rolstoel gebruik en mijn kledingkast daar nog niet op is ingesteld. Reden genoeg om regelmatig achter de naaimachine te kruipen!

Sinds januari dans ik mee bij Misiconi Dance Company en er was me gevraagd om een blog te schrijven voor op hun website. Dat blog is hier te vinden > Jacqueline schrijft – Misiconi Dance Company

Ik moet er nog wel heel erg aan wennen, dat dansen in een rolstoel. Als ik mezelf terugzie, vind ik het er maar een beetje klungelig uitzien. Maar dat gaat vast nog wel beter worden. hier vast een filmpje van één van de danslessen:

Eigenlijk vind ik dat bloggen best leuk. En eigenlijk wil ik er wel wat meer uithalen dan wat ik nu doe. Dus ik ben een beetje op zoek gegaan hoe ik mijn blog nog kan verbeteren. Niet dat ik nou zo nodig ontzettend veel bezoekers wil hebben, maar het zou wel leuk zijn als het meer gevonden en gelezen wordt door mensen die erin geïnteresseerd zijn.
Ik heb nu een domeinnaam (salamistinkt.nl) die voorlopig meteen doorlinkt naar blogger, in ieder geval tot ik eruit ben of en wat ik anders zou willen. Blogger vind ik een stuk prettiger werken dan WordPress, dus ik weet niet of ik wel over wil stappen.

De naam ‘Salami stinkt’ was niet heel erg overwogen gekozen. Ik begon dit blog door twee hulpboeken te lezen en er verslag van te doen in dit blog. In één van die boeken kwam de salami-techniek naar voren (het afwisselen van inspanning en ontspanning), dat boek heb ik nog steeds niet uit… Misschien dan tijd voor een andere naam? Maar wat dan? Ik ben daar zo slecht in…
Als ik het wel bij deze naam hou, heb ik in ieder geval 1000 notitieblaadjes in de vorm van plakjes salami (zie foto en bedankt mama! 😉 ), die goed dienst kunnen doen als visitekaartjes.

Ik heb er wel aan zitten denken om in het Engels te bloggen, om zo ook een groter bereik te krijgen. Zoveel mensen met EDS zijn er niet in Nederland, maar aan de andere kant moeten die het nu al zo vaak doen met Engelstalige blogs of sites, dan kan het ook prettig zijn om juist wel iets Nederlandstaligs te lezen.

Dan heb je nog de sociale media. Ik merk dat mijn blog 100x meer bezocht wordt wanneer ik een linkje deel op Facebook. Maar om nou elk blogje te delen op Facebook, zitten mensen daar op te wachten? Of is het de moeite waard om een Facebookpagina te koppelen aan dit blog?

Als laatst de lay-out. Ik zit er weleens mee te rommelen, maar heb nog geen sjabloon gevonden wat beter past dan wat ik nu gebruik. Zijn er onderdelen die missen of juist overbodig zijn?
Als er iemand is die hier een mening over heeft (of nog beter: er verstand van heeft), laat maar horen!

Ik heb mijn driewielligfiets inmiddels alweer ruim een jaar en flink wat kilometers gemaakt. Ook nu in de winter probeer ik elke week twee keer een rondje van een uur te maken. Niet dat het me al wat heeft opgeleverd als het gaat om de kilo’s die ik eraf wil hebben, of het opbouwen van conditie. Maar het is fijn om zo actief bezig te kunnen zijn, ook in de kou.
En nog fijner: ik heb te horen gekregen dat ik geen eigen bijdrage hoef te betalen aan mijn fiets. Alleen het onderhoud moet ik zelf betalen en dat wordt wel een keer tijd, want hij piept een beetje.

Ik had voor mezelf een paar doelen gesteld om het fietsen (en mijn conditie) wat meer op te bouwen.

Als eerst wilde ik de Beneluxtunnel heen en weer fietsen. Qua afstand niet zo heel ver, maar het omhoog fietsen leek me best zwaar. Eigenlijk is dat me best meegevallen, het lijkt wel of je het grootste gedeelte alleen maar naar beneden gaat.

Daarna wilde ik naar het strand gaan fietsen. Dat was wel een flinke uitdaging, want normaal fiets ik een ritje van 10 km, met als uitzondering af en toe een ritje van 20 km. Naar het strand alleen is al 22 km en dat is alleen nog maar de heenweg.
Ik had er een mooie dag voor uitgekozen: zonnig, maar niet te warm, weinig wind. En het is me gelukt!
Ik weet niet of het wel mag, maar ik ben met mijn fiets het strand op gereden. In Hoek van Holland liggen er betonplaten tot aan de vloedlijn, voor rolstoelen en kinderwagens. Aan het einde van dat pad had ik mijn handdoekje neergelegd en ben ik een uurtje gaan liggen om bij te komen van het fietsen. Daarna weer aan de terugweg begonnen. Die ging iets moeizamer, had ook een beetje wind tegen. ‘s Avonds voelde ik wel wat spierpijn opkomen, maar eigenlijk heeft dat niet meer doorgezet.

In de maand mei heb ik via Instagram meegedaan met een yoga challenge en tegelijkertijd een challenge om elke dag minstens 5 minuten te bewegen/oefenen, omdat dit voor mensen met EDS zo belangrijk is (en hiermee dus ook wat meer bekendheid geven aan EDS).
Ik heb het volgehouden en elke dag een foto geplaatst. Het maken van foto’s van mezelf in die yogaposes was soms best confronterend. Het is raar om zo naar jezelf te kijken. Soms zag een pose er slechter uit dan ik dacht, soms ook beter. Ik zag ook dat ik soms mijn gewrichten overstrekte, terwijl ik dat niet voelde. Of dat mijn schouders scheef staan, terwijl ik dacht dat ze recht stonden ten opzichte van elkaar. Dus ook best leerzaam, dat delen van foto’s op Instagram, ook door de reacties van andere EDS’ers.
En ik heb mezelf ook verbaasd door dingen te doen waarvan ik dacht dat ik ze niet kon, zoals dag 14 en 28.
Maar of ik er mee doorga, weet ik nog niet. Het is best een klus om elke dag weer foto’s van jezelf te maken (want voor die ene foto die ik plaats, zijn er vaak wel 20 mislukt).

Ik ben nog niet zo heel erg thuis op Instagram, maar het leek me wel leuk om deze maand mee te doen met 2 challenges, ook omdat er deze maand wereldwijd aandacht besteed wordt aan het meer bekendheid krijgen voor het Ehlers Danlossyndroom. Dus tegelijk met een yogachallenge laat ik zien wat ik (minstens) 5 minuten die dag gedaan heb om in beweging te blijven en waarom dat belangrijk is voor iemand met EDS. Het is voor mij ook echt een uitdaging om elke dag iets te plaatsen, meestal ben ik hier niet zo structureel in. Maar het helpt vast als ik daar wat reacties krijg. 😉

Moet ‘m hier ook even showen: deze jurk heb ik gisteren gemaakt, om ook in de rolstoel er een beetje leuk bij te zitten.
De jurk is gemaakt van erg rekbare stof, waardoor er geen rits in hoefde (en gelukkig hebben mijn schouders hier ook geen problemen mee). Doordat de achterkant langer is, kruipt ie niet omhoog als je gaat zitten en zit je niet op allerlei plooien en randjes. En de ruches aan de onderkant zorgen rvoor dat je geen inkijk hebt.
Dit keer heb ik restjes stof gebruikt, maar wie weet ga ik ‘m nog een keer maken in een andere stof.

Vrijdag was een goede vrijdag, letterlijk en figuurlijk.
Ik dacht ‘s ochtends nog even te gaan fietsen, nog voordat het zou gaan regenen. Gewoon, een stukje langs het water en als ik het zat was, zou ik weer omkeren. Maar het ging niet regenen en ik werd het niet zat. En toen was ik ineens 10 km verder en moest ik nog terug.
Uiteindelijk heb ik 23 km gefietst en het ging gewoon goed! Ik fietste langs plekken waar ik als kind met mijn vader fietste, maar dan nu niet over het smalle paadje, want daar is mijn fiets te breed voor. En langs plekken waar we met de bakfiets en fietskar nog gefietst hebben toen de kinderen nog klein waren.
Terwijl die herinneringen boven kwamen, bedacht ik welke nieuwe herinneringen we kunnen creëren nu ik weer kan fietsen. De meiden kunnen nu ook best een stuk fietsen, dan zouden we een stuk langs het water kunnen fietsen, met de trekveer naar de overkant, weer een stukje fietsen, ergens wat eten of picknicken en dan met het fietspontje over…
Hier het bewijs, de kilometers die ik al gemaakt heb. Ik hou niet elk ritje bij, maar vind het wel leuk om de langere ritten terug te zien. Best al wat kilometers gemaakt, zeker als je bedenkt dat het dit jaar nog niet echt geweldig weer is geweest.

Nee, ik weet het, het is niet het einde van de wereld, maar irritant is het wel. Ik hou van mooie dingen, kijk er graag naar en draag ze graag. Maar ik heb dus jurken in mijn kast die prachtig staan als je staat, maar totaal niet praktisch zijn als je veel moet zitten. Niet alleen dat de jurk tussen de wielen komt, maar ook de petticoat die eronder zit, is niet fijn om lange tijd op te zitten. En de schoenen kan ik juist weer eigenlijk alleen dragen als ik in de rolstoel zit, want erop lopen gaat niet.


Voor het fietsen heb ik inmiddels al een paar superdegelijke leggings gekocht en zelfs skinnyjeans. Spijkerbroeken vind ik niks aan, ze zitten ook totaal niet lekker, maar met heel veel stretch en 2 maten te groot moet ik toegeven dat ie toch wel praktisch is voor het fietsen.

En hoe irritant het is om mooie dingen in te moeten leveren, zo leuk is het als je iets tegenkomt waardoor je toch weer iets moois kunt dragen.

Ik verslijt best veel tijd op sociale media. Als je dan toch gemiddeld 3 uur per dag plat ligt, is het een leuk tijdverdrijf.
Twitter gebruik ik vooral voor mijn werk, ik probeer zo een beetje op de hoogte te blijven wat er allemaal speelt in het onderwijs, de kinderopvang en de gehandicaptenzorg (dat is waar ik mijn studenten voor opleid). Via Facebook zit ik in groepen met lotgenoten, zoals de groep Hypermobiliteit- en Ehlers Danlossyndroom Nederland, maar hou mijn eigen profiel redelijk privé. Behalve dit blog heb ik ook een blog waar ik mijn naai- en borduurcreaties op zet: Chop Sewy.
Op Instagram komen mijn twee blogs een beetje samen. Ik zet er jurkjesfoto’s op, maar ook wel hier en daar wat EDS-dingetjes en ik volg ook mensen met diezelfde interesses.
En zo kwam ik op het blog van Miss Amy May, waar ze een review deed over een mermaidskirt. Dus… nu moet ik die rok ook hebben, want het is een prachtige rok en zou ook nog eens praktisch zijn in een rolstoel. Ben er alleen nog niet over uit of ik ‘m zelf ga maken (dan wel als jurk natuurlijk) of ga kopen.

Behalve jurken en schoenen hou ik ook van mooie (en praktische) tassen. Op Pinterest heb ik onder andere een bord waar ik ideetjes verzamel voor een leuke rolstoeltas die ik uiteindelijk zelf wil maken. Maar ik heb ook al een hele fijne tas van Crumpler, alleen kon ik die niet fatsoenlijk aan de rolstoel hangen. Via Facebook heb ik een berichtje gestuurd met de vraag of ze nog extra clips hadden, zodat ik zelf lussen kon maken om de tas aan te hangen als ik de rolstoel gebruik. Binnen een paar dagen had ik ze, dus nu hangt mijn tas er ook weer mooi bij!

Op 5 december kreeg ik mijn sinterklaascadeautjes van Hartingbank: een Küschall rolstoel en een Hase Lepus Comfort fiets.

Dit is de rolstoel, heb ‘m nog niet veel gebruikt, omdat ie nog aanloopt en beter afgesteld moet worden. Hij zit erg fijn, maar ik vind ‘m niet zo fijn rollen als mijn oude rolstoel. Hopelijk is dat na het afstellen opgelost en kan ik er zelf goed mee rollen.

En de fiets heb ik natuurlijk meteen in gebruik genomen. Ik ben er mee naar mijn werk gefietst (is ongeveer een kwartier fietsen) en korte stukjes met de kinderen. Heerlijk om mijn benen zo aan het werk te zetten, zonder al te veel pijn.

Vandaag heb ik een wat langer stuk gefietst, zo’n 45 minuten, wel met flink wat stoplichten. Toen ik op een brug even stilstond om een foto naar mijn man te sturen, om te laten zien hoe ver ik was gekomen, bedacht ik me ineens dat ik dit rondje twee jaar geleden nog kon lopen, maar niet kon fietsen. Nu kan ik het niet meer lopen, maar wel fietsen.
Maar wat voelt dat fijn zeg, om zo’n stuk te kunnen fietsen! Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het was om buiten adem of moe te worden, voordat de pijn erbij komt kijken. Het is nog wel even wennen, ik ben niet zo snel als met de scooter (moet dus echt stoppen bij oranje licht) en zit soms nog wat te klungelen met de versnellingen. En die stilte om je heen ten opzichte van het rijden op een gare scooter: daar kan ik wel aan wennen hoor!