misiconistoryteller amsterdamNet als wel meer vrouwen doe ik graag mijn best om goed voor de dag te komen, zowel qua uiterlijk als fitheid. EDS maakt dat iets lastiger, maar door alles op mijn eigen tempo en niveau te doen, hoop ik overbelasting te voorkomen en mijn spieren sterk te houden.
Dat goed voor de dag komen is soms een uitdaging, doordat ik steeds vaker mijn rolstoel gebruik en mijn kledingkast daar nog niet op is ingesteld. Reden genoeg om regelmatig achter de naaimachine te kruipen!

bosu bal oefeningenEen BOSU bal, dat klinkt heel interessant, maar BOSU staat dus gewoon voor ‘BOth Sides Up’. Tijdens mijn eerste revalidatie had ik kennisgemaakt met deze halve bal. En alhoewel ze ook gewoon klaar voor gebruik liggen in de sportschool, wilde ik er zelf één voor thuis hebben. Natuurlijk vooral omdat ik mijn geklungel op die bal liever voor mezelf hou.

Balansoefeningen met de BOSU bal

Vooral voor mijn instabiele enkels is het goed om af en toe op die BOSU bal te gaan staan. Ik doen het niet lang of erg intensief, want het is voor mij meestal al lastig genoeg om erop te kunnen blijven staan. Soms gewoon een paar minuutjes en op goede dagen sta ik erop tijdens het koken.

Het voelt verschillend of je nu met of zonder schoenen op de bal staat. Ik sta er het liefst zonder schoenen op, omdat ik dan beter voel hoe mijn voet en enkel zich corrigeert.

Nog een verschil is als je op de bolle of platte kant van de bal staat. Met de platte kant boven, vind ik ‘m lastiger om mijn balans vast te houden.

Buikspieroefeningen met de BOSU bal

Hier gebruik ik de BOSU bal niet zo vaak voor, maar is leuk voor de variatie en ik kan het goed gebruiken.

Dit zijn vooral oefeningen die je ook zonder BOSU zou kunnen doen, maar met geeft het net iets meer uitdaging, omdat je jezelf tegelijkertijd in balans moet houden. En ik vind het wel fijn dat die bal wat zachter aanvoelt dan gewoon op de vloer of op een yogamatje.

Cardio workout met de BOSU bal

Deze zijn voor de fanatiekelingen. Niet voor mij dus. Maar er zijn hier meer mensen in huis die gebruik maken van de BOSU bal en dit filmpje laat zien hoe je ‘m kunt inzetten bij een cardio workout.

Ik word al moe als ik ernaar kijk…

Er zijn verschillende versies, daarvan heb ik de home editie van BOSU. Ik heb niet echt kunnen vergelijken met balansballen van andere merken, maar vind deze erg stabiel, hij schuift niet snel weg. Dat is voor mij vooral een meerwaarde ten opzichte van een balanskussen. Zo’n kussen is dan wel een flink stuk goedkoper, maar je kunt er niet zoveel kanten mee op als met een BOSU bal.

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

storyteller inclusiedans misiconi

Het jaar is nog maar net begonnen en er staat alweer een hoop op de planning bij Misiconi Dance Company. Zo vindt er deze week een sidekick event plaats met als thema ‘arbeidsbeperking’. Dit gaat onder andere over de struikelblokken die je tegenkomt om een danser met een arbeidsbeperking in te huren. Wil je hierbij zijn, klik dan even op de link voor meer info en/of om je aan te melden.

Maar waar ik nog meer naar uitkijk, zijn de voorstellingen waar ik samen met Misiconi aan mee mag doen. En dat zijn er best wat de komende maanden!

Er zijn verschillende stukken waar Misiconi mee optreedt. Het stuk waar ik in mee dans (en die ik in dit artikel voorbij laat komen), is een duet genaamd #Storyteller.

#Storyteller

Dit is hoe het duet door Misiconi omschreven wordt:

#Storyteller is een locatievoorstelling. Wij vertellen een verhaal, wat is dat verhaal volgens jou? Kom in actie en #hashtag er op los tijdens onze voorstellingen. Een duet gemaakt vanuit verschillende inspiratie bronnen zoals tekst, beeld en geluid. Dit alles is omgezet in beweging. Er is nog geen verhaallijn aanwezig, maar dat gebeurt nog wel… Het publiek wordt tijdens de voorstelling uitgenodigd mobieltjes en andere media stand-by te houden. Maak foto’s en plaats comments, #hashtag #misiconistoryteller en jij vertelt het verhaal online via Instagram, Facebook of Twitter. Na de voorstelling hebben we een dialoog over het verhaal dat is gecreëerd door de aanwezigen.

Dansers: Suzanne Lamers, Jacqueline van Kuilenburg
Choreografie: Joop Oonk in samenwerking met dansers
Muziek:
1. Vaporware 01 Donao Dozzy – Plays Bee Mask
2. Ruff Bathers, Suzanne Kraft – Tracks for Performance
3. Voyage (Feat. Lucebert) Mees Dierdorp – Wild Window

We hebben #Storyteller al een keer laten zien tijdens het Watdajel festival, maar de komende maanden zijn we dus op meer plekken te zien:

Haarlemmerplein Amsterdam

Op 19 februari en op 19 maart zal #Storyteller te zien zijn op het Haarlemmerplein in Amsterdam. Allebei de dagen om 13.00 uur en 14.00 uur.

Het is gewoon buiten op het plein en gratis toegankelijk. Hierbij is het duet geen onderdeel van een festival, maar zijn we de enigen die op die dag daar optreden. Ik ben dus erg benieuwd naar het publiek wat er zal zijn.

International Dance Day Rotterdam

Op zaterdag 29 april wordt op drie locaties in het centrum van Rotterdam International Dance Day gevierd: Schouwburglein, Kruisplein en het Park Oude Westen.

Hoe laat en waar precies #Storyteller te zien zal zijn, is nog niet bekend. Het festival duurt van 11.00 uur tot 17.00 uur en er is genoeg te zien en te doen om je de hele dag te vermaken. Als het programma bekend is, zal dat vast op de Facebookpagina van IDD te zien zijn.

Ook dit is buiten en gratis toegankelijk.

Ik hoop je te zien bij één van de voorstellingen van #Storyteller! En voor wie #Storyteller graag voor zijn of haar eigen festival wil boeken, hiervoor kun je contact opnemen met Misiconi Dance Company.

notebook fucking bad ideas nuuna

Op mijn Facebookpagina heb ik lezers laten stemmen op een aantal ‘fucking bad ideas‘. Geïnspireerd door het geweldige notitieboek wat op de foto te zien is (nu niet meer te koop, maar er zijn nog meer van dat soort notitieboekjes bij de Bijenkorf). En eigenlijk was het al heel snel duidelijk: men wil mij in een zelfgemaakte hoed rond zien lopen.

Klinkt best leuk, maar onderschat nou niet hoe slecht dit idee wel niet is. Om dat uit te leggen, gaan we even terug in de tijd…

‘Moet die hoed echt op?’

Ik ben wel fan van leuke hoedjes. Toen ik net de naaimachine ontdekt had op mijn vijftiende, maakte ik een knalgroene hoge hoed en borduurde ik daar een bloemetje op. Ik vond ‘m ideaal, vooral op festivals. Ik was snel te herkennen en ik verbrandde minder snel.

Daarna volgden meer hoedjes: een roze en een rood vissershoedje, een gebreid hoedje, een zwarte hoge hoed, een helemaal handgemaakt Victoriaans hoedje, een gehaakt hoedje, enzovoort.

Mijn man was er niet zo’n fan van en hij liet steeds wat meer merken dat hij me liever zonder hoed zag. Jammer, maar ik heb ook zo mijn voorkeuren hoe ik hem zie, dus het is een beetje geven en nemen.

De hoedjes verdwenen in de kast, sommigen lijken helemaal van de aardbodem verdwenen te zijn (waar ik mijn man van verdenk) en heel soms met een festival zet ik er toch nog één op. Moet toch mijn bolletje een beetje beschermen tegen een hele dag in de zon zitten.

Het maken van de hoed

Het is nu winter, dus daar heb ik mijn hoedkeuze iets op aangepast. Ik wilde een leuke cloche maken en vond een patroon voor een cloche op Instructables. Helaas mislukte die, dus toen ben ik zelf aan het goochelen gegaan. Zonder patroon en zonder meetlint zelfs. En omdat ik wel een beetje trots op mijn gegoochel ben, heb ik er meteen maar een filmpje van gemaakt.

Het dragen van de hoed

Ja, ik zou ‘m een week lang dragen en dat heb ik ook gedaan! Alleen buiten natuurlijk. Sommigen hadden me graag ook binnen met hoed gezien, maar dat is echt te warm.

Ik ging ermee naar mijn werk op mijn scooter of met de auto, naar de sportschool, naar dansen, naar de supermarkt, een rondje fietsen, enzovoort. Als bewijs hier een paar foto’s ervan:

zelfgemaakte hoed DIY tutorial

Ik wacht nog steeds op positieve reacties erop… Mijn meiden vinden het niks en mijn man zwijgt eronder (en dat is meestal geen goed teken). Wat vinden jullie? Is ie echt zo erg?

Op de Facebookpagina van Salami stinkt staat er alweer een rijtje nieuwe ideeën klaar waar op gestemd mag worden. Laat jij ook even weten wat volgens jou het volgende idee is wat ik kan uitwerken?

yoga hypermobiliteitBij mijn eerste revalidatietraject kreeg ik op mijn kop van de fysiotherapeut dat ik aan yoga deed met mijn extreem hypermobiele gewrichten. Om vervolgens bij 80 procent van de oefeningen die ik van hem kreeg te kunnen zeggen: ‘Maar dit is ook yoga.’

Ik denk dus dat er veel onbekend is over yoga, zelfs bij mensen die verstand hebben van je lichaam. Yoga is voor mij niet het nog leniger willen worden, totaal niet juist. Het gaat mij om het onder controle krijgen van mijn lichaam.

Ademhaling

Mijn eerste kennismaking met yoga was zwangerschapsyoga. Bij mijn eerste bevalling was ik gaan hyperventileren, echt geen pretje en dat wilde ik bij mijn tweede bevalling niet nog eens meemaken. En bij zwangerschapsyoga heb ik geleerd over hoe ik mijn ademhaling in kan zetten om de weeën op te vangen, veel meer dan bij de zwangerschapsgym bij mijn eerste zwangerschap.

En nog steeds gebruik ik mijn ademhaling om pijn op te vangen, te kunnen focussen of om te kunnen ontspannen. Er zijn zoveel manieren om je ademhaling in te zetten, dat heb ik vooral via yoga geleerd.

En nee, ik geloof echt niet dat ademhalingsoefeningen kwaad kunnen als je hypermobiel bent.

Balans

Mijn balans is echt bagger. Dat komt onder andere door mijn hypermobiliteit, maar doordat EDS er bij mij nog een schepje bovenop doet, is zelfs lopen voor mij een uitdaging. Toch lukt het mij om tijdens yogaoefeningen op één been te kunnen staan. Het kost me wel veel inspanning en concentratie, om juist dat zwakke punt van mij meer kracht te kunnen geven. Maar het is een goede oefening, zo goed zelfs, dat elke fysiotherapeut die ik tot nu toe ben tegengekomen balansoefeningen voorschrijft die verdacht veel op yoga lijken.

Dus balansoefeningen: zeker doen als je hypermobiel bent!

Bewustwording van je lichaam

Hypermobiliteit en een slechte proprioceptie gaan hand in hand. Soms denk je in een bepaalde houding te staan, maar ziet het er heel anders uit dan je in gedachten had. Een spiegel is dan handig om te checken hoe je erbij staat of zit.

Doordat ik af en toe foto’s maak van yogaposes, ben ik meer bewust geworden van mijn zwakke plekken. Ik overstrek mijn ellebogen bijvoorbeeld heel snel, zonder dat ik het door heb. En mijn rug kan ik niet overal even gelijkmatig afrollen of oprollen. Sommige ruggewervels zijn zo soepel, dat mijn spieren maar op slot springen om dat op te kunnen vangen.

Geaarde houding

Letterlijk en figuurlijk stevig in je schoenen staan, dat is ook iets wat ik met yoga (en dans uiteraard) geleerd heb. Als je goed staat of zit, straal je dat ook uit. En ja, het kost wat moeite om die goede houding vol te houden, maar onderuitgezakt zitten is op de lange duur ook niet prettig.

Wat ik een fijne houding vind om dit te oefenen, is de krijgershouding (of virabhadrasana, op de foto in de groene jurk te zien). En deze kan prima op elk niveau uitgevoerd worden, hypermobiel of niet.

Houdingen aanpassen

Yoga heeft niet tot doel om het perfecte yogaplaatje te kunnen nabootsen, al lijkt het daar soms wel op als je op Instagram rondkijkt. Het gaat om de weg ernaartoe.

En er is ook niks mis mee om houdingen aan te passen of attributen te gebruiken zoals een band of blok. Een plank doe ik bijvoorbeeld leunend op mijn onderarmen, in plaats van alleen mijn handen. Zo hoeven mijn zwakke polsen niet mijn hele gewicht te dragen. En soms gebruik ik een blok om op te zitten, om mijn heupen te ontlasten.

Op Instagram volg ik Mala Yoga, die handige tips laat zien als het gaat om aanpassen van houdingen of het gebruiken van een blok, band of stoel.

Niet hangen in gewrichten, maar spieren aansturen

Dit laatste punt is er wel één die veel oefening (en begeleiding) vraagt. Juist omdat het zo lastig is om je eindstanden aan te voelen als je hypermobiel bent, loop je het risico dat je sneller overstrekt en in je gewrichten gaat hangen. Daarmee rek je je banden alleen maar meer uit, wat weer tot meer problemen leidt.

De truc is dus om goed te weten welke spieren je bij welke oefening moet inzetten, wat je waar moet voelen. Hypermobiele mensen voelen niet zo snel een stretch in een spier als mensen die van nature niet zo lenig zijn. Het is dan niet de bedoeling om nog meer te gaan hangen, duwen of trekken, maar te kijken naar wat er nog verbeterd kan worden in je houding om de juiste spieren te kunnen voelen. Soms helpt het om je hand of voet net iets anders te houden, waardoor je de spieren in je arm of been beter aanvoelt.

Yoga en hypermobiliteit: wèl een goed idee, maar…

Dit artikel is geschreven vanuit mijn ervaring. Ik heb EDS en al mijn gewrichten zijn hypermobiel, sommige in extreme mate. Dat betekent nog niet dat iedereen met hypermobiliteit het hetzelfde zal ervaren als ik. Hoewel het er niet aan af is te zien, doe ik al ruim 10 jaar aan yoga en volg ik zo’n 25 jaar danslessen waarbij ik getraind ben in een goede houding en het aanspannen van de juiste spieren.

Als je nog geen ervaring met yoga hebt en/of je je lijf niet goed kan aanvoelen, is het goed om eerst onder begeleiding van een goede yogadocent te oefenen. Of bespreek met je fysiotherapeut welke oefeningen wel of niet goed zijn voor jouw lijf of hoe je het kan aanpassen.

Mijn eerste yogadocente was ook fysiotherapeut, daarmee heb ik echt een goede basis kunnen leggen. Nu zijn die lastig te vinden, maar er zijn er genoeg die ook kennis hebben van het menselijk lichaam en rekening weten te houden met beperkingen. De verschillende yogadocenten waar ik les van heb gehad, vroegen ook altijd aan het begin van een les hoe iedereen erbij zat, of er dingen waren die extra aandacht nodig hadden of waar rekening mee gehouden moest worden.

Zomaar wat aanmodderen kan bij iedereen tot blessures leiden, hypermobiel of niet!

Doe jij ook aan yoga? Of is het jou afgeraden?

 

dansrolstoel antikiepwielAfgelopen zondag was er een open dag bij Double Wheels. Dit is een dansgroep, maar dan gericht op rolstoeldansen als in ballroom, latin en salsa. Heel wat anders dan inclusiedans, maar ik was er wel nieuwsgierig naar.

De locatie: Dansschool Gast in Vlaardingen

Het was voor mij lang geleden dat ik deze dansschool van binnen had gezien. Mijn zus heeft bij haar trouwen de receptie daar gehouden en jaren daarvoor heb ik er als vijftienjarige een jaartje stijldansen gedaan. Eigenlijk vooral omdat iedereen dat toen deed en het dus leuk was om met leeftijdgenoten daar te zijn.

Maar leuk om te zien dat die dansschool dus gewoon al zo lang meegaat!

Van andere bezoekers hoorde ik dat het lastig was om een parkeerplek te vinden. Er is een parkeergarage tegenover de dansschool, maar die is vrij laag. Op zondag is het gratis parkeren in Vlaardingen en twee straten verder is er wel een grotere parkeerplaats. Maar ik kan me voorstellen dat dat soms lastig is om dan met je (dans-)rolstoel nog een stukje te moeten rollen. Vlaardingen heeft niet de meest geweldige stoep/straat om te rollen.

Ik kon zonder auto komen, de dansschool is op minder dan 10 minuten lopen/rollen van mijn huis. Voor mij ideaal dus.

Er werd vlak voor opening een plank bij de drempel gelegd om naar binnen te komen. De zaal was in apres-skihut-sfeer, wat me eraan herinnerde waarom ik op mijn zestiende alweer gestopt was met danslessen daar. Niet helemaal mijn ding.

Wat ik leuk vond om te horen, was dat het rolstoeldansen echt een onderdeel van de dansschool is en dat de rolstoeldansers net zo welkom zijn op dansavonden als andere dansers. Is toch een leuk extraatje.

Docenten: Alex en Jacqueline

Het echtpaar Alex en Jacqueline danst al jaren aan de top, maar heeft kort geleden het wedstrijdrolstoeldansen verwisseld met showdans. En ze starten dus nu weer in januari met lessen rolstoeldans.

Ze vullen elkaar mooi aan in het lesgeven, waarbij Alex het meest het woord doet en Jacqueline dit aanvult of vertaalt naar de dansers in rolstoel. Er zit een goede opbouw in de les die erg toegankelijk was voor beginners. En beiden geven veel individuele aandacht aan de dansers: letten op techniek, geven tips en antwoorden op vragen.

Mijn ervaring tijdens de open dag

Een tijdje geleden had mijn man voor de grap een opmerking gemaakt dat hij wel met mij zou willen dansen, met rolstoel. Dus toen ik op Facebook voorbij zag komen dat er een open dag was, heb ik die kans meteen gegrepen!

En dat maakte het voor mij meteen het leukste, dat het iets was om samen met mijn man te kunnen doen. Het was vooral erg grappig om te zien hoe hij zat te klungelen om de pasjes van de wals onder de knie te krijgen. Waarschijnlijk zou ik net zo klungelen als ik met hem een potje zou voetballen.

Ik vond de sfeer erg gezellig. Dansers leenden hun dansrolstoel of danspartner uit (iets waar ik toch wel moeite mee zou hebben) en je zag echt dat iedereen daar voor zijn plezier kwam.

Het verschil met inclusiedans en hoe dat voor mijn lijf voelt, merk ik vooral dat je hierbij heel erg vanuit je buik, rug en schouders danst. Voor mijn gevoel blijft het daardoor wat stijfjes: je bovenlijf zit in één houding en in die houding beweeg je mee met de andere danser. Nu was dit natuurlijk nog maar een eerste kennismaking en ik verwacht dat dat later in de lessen zich wel uitbreidt. En het is een goede basis om vanuit te beginnen, een basis die bij mij nog niet zo sterk aanwezig is. Maar ik mis het wat ‘losser’ kunnen bewegen, zoals we dat bij inclusiedans wel doen.

De lessen

Elke zondag zijn er lessen van 13.00 tot 15.00 uur. Daarbij is het eerste uur vooral echt les, daarnaast is er ruimte voor pauze, extra oefenen en individuele aandacht. Vergeleken met de andere danslessen die bij Gast gegeven worden, krijg je twee uur voor de prijs van één. Je betaalt dan voor een hele cursus en als ik het goed begrepen heb, komt dat neer op €8,50 per les van twee uur. Dat is echt niet duur, zeker niet vergeleken met wat ik voor buikdansen en inclusiedans normaal betaal.

Of ik het ga doen? Nee. Ondanks dat ik er erg positief over ben en denk dat ik hier veel van kan opsteken, ga ik me niet inschrijven voor de lessen. Dat heeft vooral te maken met mijn drukke agenda. Ik kom al aan zeven uur sporten en dansen per week, waarvan vijf uur in het weekend. Met nog twee uur erbij, kom ik niet aan iets anders toe in het weekend. Omdat ik die lessen dan vooral samen met mijn man zou willen doen, komt het erop neer dat onze kinderen die twee uur dan alleen thuis zitten. En het weekend is juist het moment dat we dingen samen met het hele gezin willen ondernemen.

Maar ik kan het anderen echt aanraden! Mocht je dus meer informatie willen, dan kun je Alex en Jacqueline bereiken via hun Facebookpagina Double Wheels of hun website.

crumpler camarabag cameratas jackpack 5500Mijn dertiende maand gebruik ik vaak om mezelf een beetje te verwennen. Zo heb ik ‘m al eens besteed aan een borduurmachine en aan een lockmachine, dit keer koos ik voor een nieuwe camera met toebehoren. En alhoewel ik de camera nog wat meer eigen moet maken voor ik daar wat over kan melden, kan ik wèl alvast vertellen hoe enthousiast ik ben over mijn nieuwe cameratas!

Crumpler

Allereerst is Crumpler gewoon een geweldig merk met geweldige service. Ik had ooit een schoudertas die ik jaren gebruikte naar mijn werk. Echt lief was ik niet voor die tas, ik propte mijn lunch en drinken er zo in, dat de rits nog maar net dichtging. En dat dus elke dag, zo’n tien jaar lang… tot de rits kapot ging. Toen ik ermee naar de winkel ging, in de hoop dat de rits nog gemaakt kon worden, kreeg ik te horen dat ik een nieuwe tas van dezelfde waarde mocht uitzoeken! Eenmaal in die winkel, wilde ik meer, dus ik legde er wat geld bij en kocht een laptoptas.

Weer wat jaren later wilde ik die laptoptas aan mijn rolstoel kunnen bevestigen en vroeg ik Crumpler of ik de gespen los kon kopen. Nee hoor, ik kreeg ze gewoon gratis toegestuurd vanuit Duitsland!

Je snapt waarom ik fan ben van Crumpler. En naast die geweldige service, maken ze dus geweldige tassen: goede kwaliteit, mooi en heel veel vakjes (daar hou ik van).

Jackpack 5500

Ik weet niet of dit model al een ouder model is of niet, waarschijnlijk wel. Want op de website van Crumpler zelf kon ik ‘m niet vinden en bij Kamera Express kon ik ‘m met flink wat korting krijgen (van €89 voor €59). Ik vind het in ieder geval een mooi model, juist ook omdat het er niet zo heel erg uitziet als een cameratas.

De afmeting van de tas is 32 x 20 x 12,5 centimeter en ik heb ‘m in de kleur petrol/groen, hij is er ook in grijs/oranje.

Aan de buitenkant zit een vakje met een flap met klittenband, met nog wat kleinere vakjes erin. Dit is vooral geschikt voor platte voorwerpen.

Aan de binnenkant zitten twee kleinere vakjes die met een rits afgesloten worden. Daarnaast is er één groot vak wat je met zachte tussenschotten met klittenband in kan delen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen verstand heb wat voor soort camera’s erin passen. Maar ik heb een systeemcamera met alleen een pancakelens en dan blijft er nog meer dan genoeg ruimte over voor extra lenzen. Aangezien ik die (nog) niet heb, gebruik ik ‘m gewoon voor mijn eigen zooi, zoals een portemonnee en telefoon. Hoef ik daar geen apart tasje voor mee te nemen.

Er zit een verstelbare schouderband aan met een zacht schouderstuk. Daarnaast zit er nog iets bij wat een ‘2 sided third leg stabilizer’ genoemd wordt, maar waar ik het nut niet zo van inzie. Het is dus een extra bandje met wat lussen welke je links of rechts aan de tas en schouderband kan vastmaken. Misschien als de tas echt goed gevuld is met zware cameraspullen, dat het dan wel nuttig is.

crumpler cameratas jackpack 5500Draaggemak

Dat ik nogal kieskeurig ben als het om kleding of tassen gaat, is vast al duidelijk geworden op dit blog. Een tas moet voor mij niet alleen praktisch zijn om lopend mee overweg te kunnen, maar ook zittend in een rolstoel. En deze cameratas van Crumpler komt goed door de test. Mij lukte het om de tas op de volgende manieren te dragen:

  • Schuin op de rug: vooral lopend prettig om zo te dragen.
  • Als schoudertas: kan zowel lopend als in de rolstoel en de tas kan gemakkelijk naar de buik of naar de rug geschoven worden.
  • Als heuptas: door de schouderband wat in te korten, blijft ie uitstekend hangen op je heupen. Nadeel is alleen dat er niemand meer naast me wil lopen. Maar in de rolstoel is dit een prettige manier van dragen, omdat je geen last hebt van een afzakkende schouderband, je alles binnen handbereik hebt en de tas niet zomaar van je schoot gegraaid kan worden.
  • Aan de rugleuning van de rolstoel: met de schouderband dubbel om de handvatten geslagen en de twee extra gespen (die weer mooi passen op de twee gespen die ik voor mijn laptoptas heb gekregen en die standaard op mijn rolstoel zitten) zit de tas stevig vast.
  • Aan de zitting van de rolstoel: met de schouderband om het zitkussen heen, hangt de tas dan net achter je benen. Mooi uit het zicht en toch dichtbij genoeg om ‘m makkelijk te kunnen pakken. Ik heb alleen nog niet kunnen testen of het voor langere duur lekker zit op die schouderband. Maar misschien past het ook onder het kussen langs als je de schouderband meer inkort.

Afhankelijk van waar ik ben en hoe lang ik met de tas moet lopen, kan ik dan afwisselen. Op de rug of rugleuning zou ik bijvoorbeeld niet zo snel doen in een druk winkelgebied of bij het reizen met het openbaar vervoer. Maar als ik met mijn gezin het bos in ben en er is verder geen hond te bekennen, dan kan het prima.
crumpler cameratas jackpack 5500 rolstoel rolstoeltas

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

Nee, ik ben niet genaaid, maar ik heb wel weer aardig wat genaaid in 2016. Eigenlijk valt me nu pas op hoeveel, nu ik het op een rijtje heb gezet.

zelfgemaakte sportkleding 2016

Sportkleding

De leggings zijn hier al eerder voorbij gekomen, inmiddels heb ik er een stuk of vier gemaakt vorig jaar.

Om tot een fijne sporttop te komen, heb ik verschillende pogingen gedaan om het fijne van verschillende gekochte tops te kopiëren en combineren tot één top waar ik me goed in kan bewegen en me prettig in voel.

En ik heb voor het eerst een bikinibroekje gemaakt. In retrostijl met hoge taille, ben er helemaal blij mee! Niet dat ik hier nou zo sportief in ga zitten doen, maar ach, zwemmen is toch een klein beetje sportief?

zelfgemaakte danskostuums 2016

Danskostuums

Voor de optredens van vorig jaar heb ik de kostuums zelf gemaakt.

Links draag ik een rok en een top in dezelfde doorzichtige stof. De danseres die achter mij zit, draagt dezelfde top en daarbij een kort broekje. Het patroon voor de top is hetzelfde als de zwart-witte sporttop die hierboven is afgebeeld. Deze heb ik gekopieerd van een oude sporttop. De rok is gewoon een simpele rechttoe, rechtaan rok die in de taille gerimpeld is met elastiek. Voor de korte broek heb ik een patroon uit een tijdschrift van Simplicity gebruikt.

Rechts draag ik een jurk van doorzichtige witte stof. Daar zie je op een afstand niet zoveel van, omdat ik ‘m gevoerd heb. Hier heb ik een patroon uit een tijdschrift van Simplicity voor gebruikt, maar dan heb ik de schouderbandjes achter gekruist, zodat ze niet afzakken.

zelfgemaakte jurkjes 2016

Jurkjes

Hoe kan het ook anders, natuurlijk heb ik ook weer wat jurkjes gemaakt! Waaronder een paar erg comfortabele tricotjurkjes en zelfs met mouwen. Voor deze jurkjes heb ik een paar patronen gecombineerd, maar bij de zwart-groene en zwart-witte jurk is de basis (een patroon uit een tijdschrift van Knip) goed zichtbaar.

De rode jurk met watermeloenen en de limoengroene jurk zijn gemaakt met hetzelfde patroon, Butterick 6094 (de link gaat nog naar mijn oude naaiblog). Ik vind vooral het detail op de rug erg leuk.

De zwart-witte jurk rechtsboven (Simplicity 1755) was niet zo’n goede stofkeuze. Ik had te weinig stof om de print goed te laten aansluiten en de stof viel ook niet zo mooi. Later heb ik nog geprobeerd of ie er beter uitzag als rok, maar ook dat was geen succes.

In 2016 heb ik nog een paar jurkjes voor anderen gemaakt, waaronder het gestreepte babyjurkje (patroon uit een tijdschrift van Ottobre). Maar dit doe ik eigenlijk steeds minder. In 2015 heb ik nog wel veel voor anderen gemaakt, maar ik merk dat ik het naaien dan toch minder als hobby zie en er minder relaxt mee bezig ben.

zelfgemaakte tassen 2016

Tassen

Voor de crowdfunding in de zomer had ik wel 15 goodiebags gemaakt. Voor zo’n snel klusje vind ik ze best leuk geworden. En ik kon er mijn overvolle voorraad goed voor gebruiken.

De rolstoeltas gebruik ik nog steeds erg veel, alhoewel ik inmiddels wel wat verbeterpuntjes zie. Onder andere hoe de tas bevestigd is aan de stoel, de klittenbandjes bovenin werken niet als je vier pakken melk in de tas stopt. Dus die zouden dan beter vervangen kunnen worden door gespen zoals die aan de onderkant.

Naaiplannen 2017

  • Voor elk seizoen een nieuw jurkje! Gewoon omdat het kan en leuk is. En dan meteen wat oude jurkjes wegdoen om ruimte te maken in de kast.
  • Mijn enorme voorraad verminderen met een kwart. Nu heb ik vier bakken die zo propvol zitten, dat ik niet eens meer weet wat er allemaal in zit. Door veel uit te proberen, de kinderen er ook mee te laten fröbelen en eventueel wat weg te doen, moet dit wel lukken.
  • Een fantasykostuum ontwerpen en maken (voor Castlefest of zoiets). Elk jaar begin ik er te laat mee en wordt het toch weer een bij elkaar geraapt zootje. En eens kijken hoe ik mijn borduurmachine hierbij kan gebruiken. Die heb ik vorig jaar toch wel wat verwaarloosd.
  • De lockmachine een onderhoudsbeurt geven. Ik weet niet wat er met dat ding is, hij eet steeds vaker de stof op in plaats van dat het netjes afgesneden wordt.

Wat zou jij in 2017 graag nog meer genaaid willen zien?

Iets wat prettig kan werken bij pijnlijke spieren of gewrichten, is een hotpack. Ik voelde me ooit flink genaaid toen ik bij de chiropractor voor 10 euro een zakje rijst meekreeg om de pijn te verzachten. Dat naaien had ik zelf ook wel kunnen doen.

Maar eigenlijk had ik het niet eerder gedaan, tot nu toe. En als ik dan toch bezig ben, dan maar meteen een hotpack helemaal naar mijn wens. En meteen wat fotootjes van het proces maken, zodat ik het hier met jullie kan delen!

hotpack meten knippen Meten & knippen

Omdat ik een hotpack vooral veel voor mijn onderrug en heupen gebruik, maar die krengen nooit op de juiste plek blijven liggen als je rechtop zit, besloot ik er een ‘riem’ van te maken.

Voor de lengte van de riem heb ik de stofbreedte aangehouden (150 centimeter, op de foto is de stof dubbelgevouwen), zodat je aan allebei de kanten een stuk overhoudt om een knoop in te leggen. Voor de breedte leek me 15 centimeter wel voldoende.

De uiteinden die in elkaar geknoopt moeten worden, heb ik in een punt laten lopen.

Dit dan twee keer uit de stof naar keuze geknipt, zodat je twee lange stroken hebt. Wat betreft de stofkeuze heb ik eerlijk gezegd geen idee welke stoffen wel of niet te gebruiken zijn in de magnetron. Maar ik denk dat je met een katoenen stof wel goed zit.

hotpack naaienNaaien

Allereerst heb ik de buitenkant rondom dicht genaaid, op een gaatje in het midden na. Via dit gaatje kan de strook binnenstebuiten gekeerd worden.

Op 30 centimeter vanaf de beide zijkanten heb ik haaks op de strook gestikt. Het middelste gedeelte wordt dan het gedeelte waar de vulling in komt. Van mij hoeft dat niet helemaal rondom te lopen, maar als je hierbij ook je buik graag warm houdt, kun je iets minder vanaf de zijkanten aanhouden.

hotpack vullingDe vulling

Je kan verschillende soorten vulling kiezen. Rijst is een veelgebruikte, maar ook boekweit of rogge. Ik ben in de molenwinkel rond gaan neuzen en besloot voor rogge te gaan, dit kostte €1,25 voor een kilo.

Ik had ergens gezien dat je een paar druppels essentiële olie kan toevoegen voor een lekkere geur. Thuis hadden we nog lavendelolie, die vind ik wel lekker, dus die ging erbij. Een beetje husselen en dan via het gat vullen.

hotpack afwerkenDichtnaaien

Bij de opening de stof netjes naar binnen vouwen, vastspelden en dichtnaaien. Voor de stevigheid heb ik meteen alles rondom nog een keer gestikt.

Nu zit de vulling in één groot vak, wat gaat verschuiven naar één kant als je ‘m scheef houdt. Om het wat meer verdeeld te houden, heb ik vakjes genaaid. Eerst de vulling in tweeën verdelen en in het midden naaien. Dan bij de twee helften hetzelfde herhalen, of nog vaker, als je smalle vakjes wilt.

Dit kreeg ik niet fatsoenlijk op de foto, maar in dit filmpje is het wel duidelijk te zien:

hotpack riemEn gebruiken maar!

Even een minuutje in de magnetron, omknopen en genieten maar.

Ik kan het me bij dit weer nauwelijks voorstellen, maar als je ‘m liever als coldpack gebruikt, kun je ‘m in een plastic zak een tijdje in de vriezer laten liggen.

hotpack diy

Het viel me bij de laatste Supportbeurs op dat er steeds meer aandacht is voor kleding voor rolstoelgebruikers. En dat is mooi. Want het is ook een wereld van verschil, iets kan je mooi staan, maar staat totaal niet als je zit. Zodra je gaat zitten, verandert dat mooie zandloperfiguur in een appel.

Nu hang ik er een beetje tussenin. Ik maak niet fulltime gebruik van mijn rolstoel, maar wel vaak genoeg om mijn kleding erop af te stemmen. Daarnaast probeer ik regelmatig korte stukken te blijven lopen, dus de ‘we-laten-de-achterkant-maar-weg-want-die-zie-je-toch-niet’-kleren zijn dan geen optie. En om het nog een klein beetje lastiger te maken, maak ik ook nog eens gebruik van een driewielligfiets om me te verplaatsen.

En alhoewel ik soms heus wel eens in een bui ben dat ik een outfit aantrek waar ik niet mee op de fiets zou durven stappen, wil ik het liefst genoeg keuze in mijn kast hebben om alle kanten mee op te kunnen. Om me nou elke keer om te kleden als ik iets anders wil gaan doen, daar ga ik niet aan beginnen.

Langzaam maar zeker vult die kledingkast zich steeds meer met mooie, maar vooral ook praktische kleding. Dit zijn mijn 8 must-haves waarmee ik zowel met als zonder rolstoel goed voor de dag kan komen:

1. Prints!

Vooral favoriet vanwege de camouflerende werking. Of het nou voor de vetrolletjes is, de zweetplekken onder de oksels of omdat ik weer eens gemorst heb met eten of drinken… het valt allemaal een stuk minder op als je een jurk of shirt met een print draagt.

Tip: Rita Flowers Dress

2. A-lijn jurkjes

De A-lijn camoufleert buik of brede heupen, zorgt voor genoeg bewegingsruimte en voorkomt inkijk wanneer je zit. Het liefst draag ik ze van tricot. Tricot is een erg comfortabele stof, zowel om in te zitten, te bewegen of in te liggen.

Tip: Pammy A-Line Dress

3. Zeemeerminjurk of –rok.

Deze zit strak tot de knieën en daaronder loopt hij wijd uit, een klein stukje of tot de enkels. Ik vind dit gewoon een supermooi en vrouwelijk model en ook nog eens heel erg praktisch in een rolstoel. Doordat hij vanaf de knie wijder uitloopt, heb je geen inkijk. En zolang hij niet tè wijd is aan de onderkant, gaat het ook prima samen met de wielen.

Tip: Josephine Fishtail Dress

tailleriem bolero prints4. Korte vestjes of bolero’s.

Deze zorgen ervoor dat ik mijn favoriete jurkjes het hele jaar door kan dragen, ook de zomerjurkjes. Ze houden me warm, zonder dat de onderkant tussen mijn wielen terechtkomt. Bolero’s zonder sluiting aan de voorkant kunnen soms de neiging hebben om tijdens het rollen van je schouders te zakken, dat is wel iets om bij de aankoop op te letten.

Tip: Marilyn Bolero

5. Tailleriem

Elastisch of van leer, breed of smal, maakt allemaal niet uit, wat jij zelf prettig vindt. Maar het zorgt ervoor dat je toch weer even die zandloper herkent, in plaats van dat appelfiguur. Een riem laag op de heupen vind ik zelf niet prettig als ik zit. Die schuift dan weer naar boven, of mijn buik puilt erbovenuit.

Tip: Velvet Rose Red stretch tailleriem

6. Heel erg rekbare skinnyjeans

Ik ben meer een jurkentype, maar soms is een spijkerbroek gewoon praktischer. Maar een gewone spijkerbroek vind ik niet fijn om in te zitten, die stugge stof en die knoop die dan zo in je buik duwt… Gelukkig is er genoeg keuze in rekbare skinnyjeans tegenwoordig. En heel eerlijk: ik koop ze een maatje te groot, zodat ze net iets comfortabeler zitten.

Tip: Rebel Kate High Waist Denim pants

7. Wijde, dunne/doorschijnende truitjes

Door het rollen wordt mijn bovenlijf snel warm en strakke truitjes met zweetplekken vind ik daarbij niet zo charmant. Ik heb een paar truitjes voor wanneer ik geen jurkjes met vestjes draag. Ze zijn niet heel erg ‘baggy’, maar wel lekker los en luchtig. Bij de doorschijnende truitjes draag ik er een hemdje onder. Zo laat je nog wel wat van je figuur zien, maar niet teveel.

Tip: Luck Has It Wrap Top

8. Degelijke leggings met hoge taille

En met degelijk bedoel ik dan vooral dat prints leggingze niet doorschijnen, ook (of vooral) niet bij je dijen. Dan maakt het namelijk niet uit hoe kort de jurk is die je erboven draagt en stap ik er met een gerust hart mee op mijn fiets. De hoge taille vind ik zelf erg fijn, want als je veel
zit en net als ik een buikje hebt, dan voorkomt die hoge taille dat je buik in vetrollen verdeeld wordt door het elastiek.

Dit lijstje is natuurlijk behoorlijk beïnvloed door mijn smaak en dagelijkse bezigheden. Ik kan me voorstellen dat een ander een heel andere vulling in de kledingkast heeft. En heel veel dingen heb ik zelf nog niet eens ontdekt. Wat zijn volgens jou echte must-haves?

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

 

jurkjes zelfgemaakt Tante BetsyLaat de kou maar komen hoor, ik ben erop voorbereid. En wel met twee heerlijk warme winterjurkjes!

Groene vestjurk

Een groene jurk stond al een poosje op mijn verlanglijstje. Waarom weet ik eigenlijk niet, ik had er gewoon nog geen. En toen ik bij mijn favoriete winkel in Rotterdam aan het rondneuzen was om wat tijd op te vullen, kwam ik deze jurk van Tante Betsy tegen. Het is eigenlijk een enorm vest, lekker warm en praktisch. En alhoewel mijn dochters heel even kritisch waren of het er niet té praktisch uit zou zien, waren ze er snel van overtuigd toen ik ‘m aantrok: hij staat ook nog gewoon superleuk!

Mijn spontane shopmomentje was een week voor ik met Misiconi zou optreden. Het leek me dan ook een ideale jurk om voor en na een optreden even over mijn kostuum aan te trekken. Om me warm te houden en daarnaast niet teveel van het kostuum weg te geven. Door de lange rits hoef je ‘m dus niet over je hoofd aan- of uit te trekken. Geen risico op uitgeveegde make-up dus.

Behalve dat kan ik de jurk ook heel goed naar mijn werk aan. Ik heb niet zoveel jurken met zakken, maar merk nu pas hoe ontzettend handig die zakken zijn. Mijn kantoor ligt vol met examenstukken, dus voor elk toiletbezoekje of kopieerklusje doe ik de deur op slot. En dan is het handig om die sleutels ergens te kunnen laten.

En dan zijn er ook nog eens tal van mogelijkheden om ‘m te dragen. Ik draag ‘m dus het liefst als jurk, gewoon boven een legging en met de rits een stukje open van boven. Maar de rits kan ook helemaal dicht, zodat je een kol hebt. Of juist helemaal open over een ander jurkje heen. Of van onderaf een stuk open geritst. Alhoewel ik ‘m niet snel open geritst zou dragen als ik mijn rolstoel gebruik, dan komt het tegen de banden aan.

zelfgemaakte retrojurkRetrojurk met mouwen

Iets wat op een heel ander verlanglijstje stond: mouwen naaien. Ik heb echt al tig jurkjes genaaid, maar meestal ontwijk ik de mouwen. Vaak omdat mijn maten iets afwijken van de standaard en ik te lui ben om het aan te passen. Vergeleken met mijn heupen en boezem nemen mijn schouders niet zoveel ruimte in. En waar je bij de taille gemakkelijk een stukje in kan nemen, vind ik dat met schouders nog wel een gepuzzel.

Maar ik heb niet zo lang geleden ontdekt dat raglanmouwen wèl makkelijk aan te passen zijn. Alleen had ik toen een jurkje met cartoonprint gemaakt met korte mouwen en nu wilde ik lange mouwen. Ik heb dus van een patroon van een blouse de mouwen overgenomen. En van weer een ander patroon het stuk voor de onderarm.

Wat zou het toch makkelijk zijn als ik gewoon zelf patronen kon tekenen… Maar zo met het combineren van patronen wordt het ook wel wat.

De stof heb ik trouwens ook weer tijdens een spontaan shopmomentje gekocht. Ik had (uiteraard) niks nodig, maar ging toch even neuzen op een stoffenmarkt. Gewoon omdat ie in de buurt was.

En bij deze jurk waren mijn dochters niet zo overtuigd van de mouwen. Ach, jammer dan. Ik vind ze wel tof.

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.