De laatste weken hoorde of las ik meerdere keren dat ‘iedereen wel een beperking heeft’ en daar wil ik toch wel iets over kwijt. Ik snap de goede bedoelingen en de intentie om mensen met of zonder beperking als gelijkwaardig te willen zien. Maar zeggen dat iedereen wel gehandicapt is of een beperking heeft, helpt daar niet aan mee.
Aan het begin van dit schooljaar schreef ik al dat ik er even in moest komen. Weer een nieuw ritme thuis en op mijn werk. En dan ben je ineens weer weken verder en staat de herfstvakantie weer voor de deur. Het voelt weer helemaal als vertrouwd.
Met een studiedag, teamdag op het strand, jaaropening in het Nieuwe Luxor, verjaardagsfeestje in een café en beide dochters inmiddels in het voortgezet onderwijs, is dit nieuwe schooljaar mooi van start gegaan!
Na deze week zit het schooljaar er alweer op. En hoe anders zit ik er nu bij ten opzichte van vorig jaar. Aan de ene kant ben ik daar wel trots op, maar ik zie ook nog wel wat zaken die ik volgend schooljaar anders wil aanpakken.
Zo rond mei/juni staan de examens en de uitslagen van het voortgezet onderwijs in de spotlights. Bijna iedereen weet wel hoe spannend en stressvol die periode kan zijn, of het nu uit eigen ervaring is of die van je kinderen. Dat het in het mbo net wat anders loopt (maar niet altijd minder spannend of stressvol), daar heeft dan weer niet iedereen ervaring mee. En als ik vertel dat ik vooral als examenleider in het mbo werk, krijg ik vaak de vraag: ‘Wat doe je de rest van het jaar dan?
Je kunt iemand als rolmodel zien, omdat diegene een voorbeeldfunctie heeft voor anderen met een beperking. Maar soms wordt iemand al op een voetstuk gezet, alleen al vanwege die beperking en dient dan als inspiration porn.
Waar ligt de grens hiertussen? Wanneer is een compliment of bewondering wel of niet gewenst?
Waar je wieg stond, wie je ouders zijn, welke kleur je hebt… het zijn zomaar wat dingen die niet uit zouden moeten maken, maar die het wèl doen. Kansen zijn niet gelijk verdeeld. Afhankelijk van je achtergrond komen er meer of minder kansen op je pad. Zeker als we binnen het onderwijs kijken en dat zou toch wel anders moeten en kunnen.
Het gaat hier best lekker. Niet dat ik mijn dagen nu pijnloos en vol energie doorkom, maar het is allemaal aardig in balans. En om dat zo te houden heb ik de afgelopen week een paar aanvragen de deur uit gedaan. Want ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik met hier en daar wat hulp of aanpassingen, nog best een poos kan blijven werken.
Van 11 tot en met 15 maart voert het hele onderwijs actie. Goed onderwijs is nodig en daar heb je leraren voor nodig, waar op dit moment steeds meer een tekort aan is. De actieweek wordt afgesloten met een staking op 15 maart.Ik zie de noodzaak om actie te voeren, maar twijfel nog wat ik hierin kan betekenen. Wel of niet staken…
Voor op mijn werk ben ik al een tijdje op zoek naar de ideale oplossing als het gaat om zitten en verplaatsen. De trippelrolstoel was het niet helemaal, te zwaar en te breed. Dit keer mocht ik de Workhopper van O4 uitproberen op mijn werk. En om het mezelf nog makkelijker te maken, maakte ik een zakje om aan de rolstoel te hangen, voor mapjes en papierwerk.
