Berichten

sue's warriors

Stichting SUE’s Warriors

Kelly Sue heeft met haar Warriors een stel prachtige mensen met een fysieke beperking om zich heen verzameld. Met deze Warriors wil ze samenwerkingen aangaan met designers en modeketens om een meer divers beeld te krijgen in de mode en media. Dit om uiteindelijk een positievere beeldvorming te krijgen over mensen met een beperking en een inclusieve samenleving te promoten.

Hartstikke tof dat zij zich hier voor inzetten! Gisteravond was de lancering van de stichting SUE’s Warriors en ik mocht erbij zijn.

sue's warriors ChristelWie waren er nog meer?

Ik was hiervoor uitgenodigd door één van de Warriors: Christel. Zij heeft (onder andere) EDS en heeft al eens een gastblog hier geschreven. Toen deed ze mee aan de Mis(s)verkiezing en inmiddels is ze niet alleen één van SUE’s Warriors, maar ook het gezicht van de NSGK in hun campagne.

Christel had ik behalve via Facebook en via mail niet eerder ‘in het echt’ gezien, dus het was leuk om haar hier te ontmoeten.

Behalve Christel heb ik met een paar andere bezoekers gepraat en één van de andere Warriors, Sharon. Haar naam had ik al eens voorbij zien komen, omdat zij ontzettend goed kan rolstoeldansen en dit nu met Alex doet, bij wie ik dan weer een poos geleden bij de open dag ben geweest. Eigenlijk is het zo maar een klein wereldje.

Ik begreep dat er ook mensen vanuit de mode of winkelketens uitgenodigd waren, maar die heb ik verder niet gesproken. Maar ben wel benieuwd hoe zij het dan hebben ervaren en of zij SUE’s Warriors willen gaan inzetten.

Joop Oonk van Misiconi was er ook, stiekem een beetje via mij uitgenodigd. En ik hoop dat onze rode loper foto goed gelukt is!

En er scheen iemand geweest te zijn van Holland’s Next Top Model, maar ik heb echt geen idee wie dat was…

Sue's warriors Hal 25 Alkmaar

De locatie: Hal 25 in Alkmaar

Het was een flink stukje rijden voor mij naar Alkmaar. En met al die hagelbuien niet altijd een pretje. Maar gelukkig was er tegenover Hal 25 een grote parkeerplaats en was het net even droog toen ik aankwam.

Er was een dresscode (winter warrior glam) en het programma op de uitnodiging zag er indrukwekkend uit. Dat schept meteen verwachtingen voor de locatie. Maar eenmaal binnen zag het er heel anders uit dan ik verwacht had.

Het is één grote hal met aan de ene zijkant een bar en de andere kant een keuken. Her en der stonden houten kratten die als statafels dienst deden. En er was een hoek met oude banken om relaxt te kunnen zitten.

Achterin was een kraampje met merchandise en op de muur hingen mooie foto’s van de Warriors. En er was nog een hoekje met werk (foto’s) van één van de Warriors wat geveild werd.

Maar het is dus vooral een loods. Die niet overal even warm is, hier en daar lekt en toiletten heeft die een stuk minder sjiek zijn dan de jurk die ik aanhad. Het deed me ook een beetje denken aan Watdajel qua sfeer.

Er was overigens wel aan gedacht aan een Dixie voor mensen met rolstoel, maar deze stond in zo’n donker hoekje, dat ik dan liever mijn rolstoel in de hal achterliet om naar een ander toilet te gaan.

Sue's warriors house of vineyardHet programma

Bij binnenkomst werd je meteen door iemand met microfoon en camera bevraagd. En een stukje verder op de rode loper werden er foto’s gemaakt. Heel leuk gedaan zo, voelde me echt een beetje belangrijk ineens, haha!

Hapjes en drankjes werden goed verzorgd. Vooral de gluhwein en bitterballen vielen goed in de smaak!

De openingsact met SUE’s Warriors en een paar dansers was kort maar krachtig. Naar mijn zin iets te kort, ik had nog veeeeeeeel meer willen zien van SUE’s Warriors. Er werd ook een stukje verteld over SUE’s Warriors en de samenwerking met Artiitude.

Daarna was er een behoorlijk lang stuk ‘open programma’ waarbij je de tentoongestelde foto’s, kleding en sieraden kon bekijken. Het zal vast ook bedoeld zijn geweest om wat te netwerken, maar daar ben ik niet zo goed in. Als het aan mij ligt, had hier wel iets meer structuur of opvulling gegeven kunnen worden. Bijvoorbeeld door iets van een speeddate met een bepaald onderwerp ofzo. Of misschien was het de bedoeling dat er gedanst werd? Er was wel een dj die het helemaal niet slecht deed, maar gedanst werd er niet.

Aan het eind was er nog een veiling en kwamen er een paar van SUE’s Warriors aan het woord om wat meer over zichzelf te vertellen. Vooral dat kennismaken had van mij veel meer aan het begin gemogen. Misschien was ik dan wel eerder op iemand afgestapt om mee te kletsen.

Eigenlijk was dit niet echt het eind van de avond, het ging nog even door zonder mij. Misschien dat er wel gedanst werd nadat ik naar huis ging. Maar ik had nog een lange terugweg te gaan, door de hagelbuien, dus ik vond het wel mooi geweest.

Al met al vond ik het ontzettend leuk om meegemaakt te hebben. Ik denk zeker dat SUE’s Warriors de mode- en beautywereld wat extra kleur kunnen geven, dus ik hoop nog veel meer van ze te zien in de toekomst!

Darko's lessen Michelle van Dijk Shimmy Shake Festival

Afgelopen weekend was ik misschien wel even niet zo’n geweldige moeder of partner. Ik was meer de deur uit dan thuis. En achteraf is mijn lijf er ook niet heel erg blij mee geweest, maar het was het waard.

Al die verschillende activiteiten hebben me namelijk weer veel inspiratie opgeleverd. Zoveel, dat het niet allemaal in één artikel past. Vandaag neem ik jullie mee naar wat ik dan zoal gedaan heb, woensdag wijd ik er een artikel aan wat het me heeft opgeleverd.

Boekpresentatie Darko’s lessen

Vrijdag begon mijn weekend met een boekpresentatie in een boekenwinkel. En niet van zomaar een schrijver, maar van Michelle van Dijk. Een Rotterdamse schrijfster die na jaren schrijven nu eindelijk haar debuut maakt. En toevallig ook mijn zus is. Dus misschien ben ik iets bevooroordeeld als ik zeg dat het een tof boek is en iedereen het moet kopen.

Maar te zien aan de drukte in boekhandel Van Gennep tijdens die boekpresentatie, ben ik vast niet de enige die er zo over denkt. En dat waren vast niet alleen familie, vrienden en de uitgever. Alex Boogers was er bijvoorbeeld ook. Nu ben ik niet zo heel erg thuis in dat literaire wereldje. En ik heb geen idee of hij nou alleen in de regio Rotterdam/Vlaardingen een bekende schrijver is, maar blijkbaar maakte hij op veel bezoekers indruk. Ik moet eerlijk zeggen dat we hier in huis alleen een boek van hem hebben liggen, omdat mijn man hem nog kent van taekwondo. Mijn man vond het boek trouwens niks en ik heb het nog niet eens gelezen.

Michelle’s aanwezigheid, inclusief indrukwekkend kapsel en mooie outfit maakten meer indruk op me. En haar boek heb ik uiteraard wel gelezen en kan ik je zeker aanraden. Het gaat over een Servische jongen in Rotterdam die een relatie heeft met een oudere vrouw, die eerst zijn lerares was. Hier een klein voorproefje:

Het boek ‘Darko’s lessen’ ligt dus inmiddels in de boekenwinkels, maar is ook via Bol te koop:

Regiodag VED: Na de diagnose

Lotgenotencontact via social media is al heel fijn, maar om ze in het echte leven tegen te komen en ervaringen uit te wisselen, is nòg fijner.

Op zaterdag had de Vereniging van Ehlers Danlospatiënten (VED) een regiodag, waarbij er een zaaltje was gehuurd om met leden te praten over een onderwerp. Ik was bij de regiodag in Rotterdam en het thema was ‘Na de diagnose’.

Hierbij gingen we twee keer in groepjes uiteen om wat gerichter over het onderwerp te praten, waarna het in de grote groep weer samengevat werd. En in de pauze en achteraf was er nog genoeg ruimte om bij te kletsen of juist kennis te maken met anderen.

Bij de eerste ronde zat ik in het groepje leden die in de leeftijd van dertig tot veertig jaar de diagnose hebben gekregen. Hier kwam naar voren dat je je voor de diagnose een bepaalde leefstijl eigen maakt, die niet altijd geschikt is voor een EDS-lijf. Op een gegeven moment kwam er bij iedereen wel een keer een keerpunt, waarbij pas op de plaats moest worden gemaakt.

Opvallend bij het groepje dat eerder een diagnose heeft gekregen, was dat dit vooral gebeurd was door toevalligheden. Er ontbreekt dus nog behoorlijk wat kennis over EDS bij artsen. Het zou toch niet zo moeten zijn dat je afhankelijk bent van een arts die toevallig wel of geen kennis heeft van EDS. En je daardoor misschien wel jarenlang verkeerd bezig bent.

Volgens jaar in april is er trouwens een internationaal congres over EDS in Maastricht. Ik hoop echt dat dat wat gaat opleveren en mensen in de toekomst niet zo lang op een diagnose hoeven te wachten.

Het rotsblok van Sisyphus

Bij de tweede ronde tijdens die regiodag werd ingegaan hoe het acceptatieproces verloopt. Daarbij werd door één van de leden de vergelijking gemaakt met de mythe van Sisyphus. Die Sisyphus was vervloekt door de goden en moest een rotsblok een berg op rollen. Maar zodra hij bijna de top bereikte, donderde dat blok weer naar beneden en kon hij van voren af aan beginnen. En dat dan tot in de eeuwigheid.

En zo is het ook met het accepteren van EDS. Het gaat met ups en downs. Elke keer als je denkt dat je er bijna bent, komt er weer iets nieuws bij en kun je van voren af aan beginnen met je acceptatieproces.

Enerzijds kan dat zijn doordat EDS meerdere plekken in je lijf beschadigt. Moet je op het ene moment de pijn in je bekken en het slechter kunnen lopen accepteren, op een ander moment komt daar ineens bij dat je schouders niet meer mee willen werken. Of je handen. Of je nek. Of je maag, of darmen, of…. Tja, bindweefsel zit nu eenmaal door heel je lijf.

Maar anderzijds ervaar ik dat naar beneden donderende rotsblok ook in mijn acceptatieproces met mijn omgeving. Heb ik net het idee dat ik met mijn gezin goed op weg ben, dat we elkaar begrijpen en op één lijn zitten, kan ik weer opnieuw beginnen met het ophoog rollen van dat rotsblok op mijn werk. Inmiddels denk ik dat ik daar ook wel bijna de top van de berg heb bereikt, het loopt best aardig nu. Maar wat zal er straks komen?

Shimmy Shake Festival

En zo ga je van pittige gesprekken naar een vrolijk festival vol dans. Het Shimmy Shake Festival is een weekend vol workshops en shows waarbij buikdans gemixt wordt met andere dansstijlen. Zelf heb ik een paar jaar aan fusion buikdans gedaan, ik vind de stijl (en de dansers!) erg leuk.

Met de workshops en shows doe ik al een poosje niet mee. De workshops zijn best lang en intensief en ik voel me nog niet genoeg thuis met dansrolstoel in het buikdansen. Alhoewel ik daar met die privéles van een paar weken terug natuurlijk wel al een eerste stap in heb gemaakt.

Maar ik kan erg genieten van de shows, de gezellige kraampjes en de mensen die er zijn. Zoveel verschillende stijlen, leeftijden, soorten en maten. Het festival laat zien dat dansen echt voor iedereen is. Het zijn ook niet altijd de perfect uitgevoerde dansen die je raken, maar wel de dansen die vanuit het hart komen en met veel liefde overgedragen worden. En die waren er ook zeker bij.

Het was leuk om te zien hoe danseressen gegroeid zijn. Van sommige danseressen zou ik graag wat van hun skills willen overnemen en van sommige juist weer niet. 😉

Ik kan me voorstellen dat je je afvraagt hoe die drie totaal verschillende activiteiten in mijn brein aan het ratelen zijn gegaan om tot nieuwe inspiratie te komen. Of heb jij er wel al een beeld bij?

Wordt vervolgd dus, woensdag meer!

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

Van 2 tot en met 7 oktober is het de Week van de Toegankelijkheid, met als thema ‘Aan tafel!’ Het is hetzelfde thema als vorig jaar, maar dan is het dit jaar meer gericht op jongeren. Nu val ik daar zelf wel niet echt meer onder, maar wilde er toch weer even over meepraten. En wel over foodtruckfestivals, hoe ik deze ervaar en hoe ik denk dat de toegankelijkheid verbeterd kan worden.

Foodtruckfestival

Je ziet ze steeds meer, die foodtruckfestivals. Soms als een op zichzelf staand festival, maar ook vaak in combinatie met een markt of muziekfestival.

Het is een verzameling busjes en caravans, die omgebouwd zijn om hapjes en drankjes klaar te maken en te verkopen. De één heeft bijvoorbeeld pannenkoeken, de ander smoothies en weer een ander een broodje worst. Nu noem ik even de simpelste gerechten, maar vaak kun je er ook terecht voor biologisch en/of vegetarisch eten.

Van de oorspronkelijke bus of caravan is niet veel meer te herkennen, deze zijn allemaal bedekt met een laagje verf of bestickering en voorzien van een originele naam. Met ieder z’n eigen smaak, zowel qua eten als qua stijl, is het een gezellig, vrolijk en bont geheel om te zien.

Toegankelijkheid foodtruckfestivals

Ik kom niet naar een foodtruckfestival omdat het nou zo toegankelijk is. Ik kom er voor de gezelligheid en voor wat lekkers en heb verder geen hoge verwachtingen. Op zich heb ik niet zoveel nodig. Met mijn freewheel kom ik ook over het hobbelige gras, ik heb altijd wel mensen bij me die me iets willen aangeven of een duwtje willen geven en dat toiletbezoek stel ik wel uit tot ik thuis ben.

Maar toen ik bij een Facebookberichtje las dat iemand een foodtruckfestival rolstoelvriendelijk noemde, trok ik toch wel even mijn wenkbrauwen op. Los van de mensen die er rondlopen en die heus wel vriendelijk zijn naar rolstoelgebruikers, is een foodtruckfestival alles behalve roltoelvriendelijk of -toegankelijk. En wel om de volgende redenen:

  1. Gras: Zelfs met freewheel moet ik echt wel moeite doen om me te kunnen verplaatsen over een festivalterrein. Het ligt er natuurlijk net aan welke locatie gekozen is voor een festival. Ze bestaan ook zonder gras. 😉
  2. Krappe opstelling festivalterrein: Een ander zou het knus noemen, maar vanuit mijn rolstoel heb ik graag het overzicht en dat heb ik bij dit soort festivals niet. Je moet je continu tussen de rijen en tafels doorwurmen. En bij het festival wat je hier op de foto’s ziet, heb ik de muziek wel gehoord, maar er niks van gezien. Terwijl het niet eens zo druk was.
  3. De combinatie vieze handen en eten: Rollen door drassig gras en modder zorgt voor vieze handen. Niet erg fris om dan met die handen daar te gaan zitten eten.
  4. Eten of drinken boven je hoofd aan moeten pakken: Hartstikke leuk al die gezellige karretjes, maar voor staande mensen zijn ze vaak zelfs al aan de hoge kant. Zittend je bordje nasi aanpakken van iemand die staat in een hoge bus of caravan, is vragen om een nasi-douche.
  5. Eten en drinken op je schoot meenemen: Met het hobbelige gras heb ik toch echt allebei mijn handen nodig om te kunnen rollen. En als je dan je maaltijd (vaak op een minibordje of een servetje) op je schoot mee moet nemen, kun je maar beter geen lichte kleren aan hebben. Een plastic bekertje tussen je knieën klemmen is ook een kunst op zich. Geen rode wijn voor mij op festivals dus.
  6. Geen aangepast toilet: Die leuke toiletcaravan met opstap past natuurlijk helemaal in het plaatje bij de rest van de foodtrucks, maar handig is het niet als je er met rolstoel gebruik van wilt maken.

Tips voor een betere toegankelijkheid bij foodtruckfestivals

Eigenlijk is het nog best lastig om tips te geven gericht op betere toegankelijkheid, zonder dat het de charme en knusheid van zo’n festival schaadt. Ik doe toch een poging:

  1. Terrein/opstelling: Rekening houdend met de rijen die zich vormen voor de foodtrucks, is het prettig als er een pad is waarbij je zonder obstakels over het terrein kunt. Ideaal zou een betegeld of geasfalteerd pad zijn, maar als er alleen maar ruimte is, is dat al een pluspunt.
  2. Opfrisdoekjes: Als je eten verkoopt op een smerig buitenterrein waar geen kraan in de buurt is, is het geen overbodige luxe om wat van die (vochtige) opfrisdoekjes mee te geven. Zelf heb ik meestal wel snoetenpoetsers bij me (ook handig voor poep aan je wiel).
  3. Eten/drinken meenemen: Wat zou het mij handig lijken als er naast de foodtruck een tafel staat waar je je bestelling kunt afhalen. Of beter nog: meteen daar kunt nuttigen. Het is altijd zo’n gehannes met geld aangeven en weer wegstoppen, eten of drinken aanpakken en snel weer wegwezen voor de volgende in de rij. Ik zou er ook best wat statiegeld voor overhebben om mijn eten op een fatsoenlijk dienblad mee te krijgen (met antislip aan de onderkant en hoge randen).
  4. Toilet voor mindervaliden: Gelukkig zie je deze bij de grotere festivals wel en vaak dan zelfs afgesloten en netjes schoongehouden. Als je hier als kleiner festival een keuze in moet maken, dan zou ik het niet eens zo gek vinden om het aangepaste toilet gewoon voor iedereen toegankelijk te houden. Zolang er geen lange rijen zijn en het goed schoongehouden wordt, hoeft dat niet zo’n probleem te zijn voor de mensen die het nodig hebben.

Ben jij weleens op een foodtruckfestival geweest? Wat zou volgens jou hier de toegankelijkheid van kunnen verbeteren?

leuke dingen doen herfstDe laatste tijd merk ik dat ik best veel bezig ben met mijn lijf en mijn beperkingen, ook hier op mijn blog. Dus ik had me voorgenomen om het nu even wat luchtiger te houden. Want er zijn genoeg leuke dingen te doen deze herfst en die wil ik graag met jullie delen!

Hier komen ze dan, in willekeurige volgorde, zelfs niet eens chronologisch:

Muziek bij de buren

Dit huiskamerfestival zag ik voorbijkomen en het leek me superleuk om daaraan mee te doen. Niet om zelf muziek te maken, wees maar niet bang. Maar om je huiskamer open te stellen voor wat muzikanten en bezoekers, dat sprak me wel aan. Ik was al druk bezig met mijn man te overtuigen om mee te doen, zat al te bedenken wie ik kon vragen als gastvrouw/gastheer… Alleen heb ik op de dag van dat festival dus al wat anders leuks te doen.

Muziek bij de buren vindt in verschillende steden plaats op 10 december en je kunt je dus opgeven als huiskamer of muzikant. Daarnaast is het festival zelf gratis te bezoeken, zo kun je dus door de hele stad verschillende huiskamers afgaan en luisteren naar verschillende muziekgenres.

Mijn kwaliteit van leven

Misschien wel iets minder luchtig of leuk, maar wel erg interessant. Ik kreeg van de week een folder in de bus over een landelijk onderzoek dat in kaart brengt hoe zorg en kwaliteit van leven in Nederland ervaren wordt. Als je de vragenlijst invult, krijg je daar ook een verslag van via de mail. Op de website kun je vervolgens zien hoe jouw gemeente scoort, ook ten opzichte van de rest van Nederland.

Ik vond het best een tikkeltje confronterend. Dat komt misschien omdat ik er op dit moment tegenaan loop dat de zorg niet helemaal aansluit op wat ik denk nodig te hebben. En het frustreert me behoorlijk om dan afhankelijk te zijn van instanties die niet altijd de kennis in huis hebben om mij van goede zorg of hulpmiddelen te voorzien.

Maar ik verwacht dat ik over een paar maanden er wel weer positiever in sta en dan vul ik de vragenlijst gewoon nog een keer in.

Boeken & boekpresentaties

Ik moet natuurlijk even melden dat mijn dansjuf weer een leuke crowdfundingactie heeft voor een trainingsprogramma voor inclusiedans: Unload to upload. En de tegenprestaties zijn erg tof: het boek met het trainingsprogramma zelf, of een optreden van twee Misiconidansers en van alles daartussenin.

De datum van de boekpresentatie Unload to upload staat al vast op 10 december om 16.00 uur. Ik weet alleen niet helemaal zeker of ik de locatie al mocht verklappen, maar die is tegen die tijd wel te vinden op de Facebookpagina van Misiconi Dance Company.

Iets eerder komt er een roman uit van Michelle van Dijk: Darko’s lessen. Vanaf 10 november ligt haar boek in de winkels. En als ik het goed heb onthouden, is die dag ook de boekpresentatie bij boekhandel Van Gennep in Rotterdam.

Conferenties & bijeenkomsten onderwijs

Altijd leuk om mensen uit het onderwijs te ontmoeten. Helemaal als het een meetup van Rotterdamse docenten is. Ik weet nog niet helemaal zeker of ik erbij ga zijn, maar de eerstvolgende Meetup010 is op 11 oktober en gaat over de overgangen tussen verschillende onderwijsvormen.

En die school waar ik voor werk zet ook best mooie conferenties neer. Zo was er vorige week een conferentie over dementie, waarbij het certificaat ‘dementievriendelijke school’ werd uitgereikt. Op 21 november is er dan weer een conferentie over kinderrechten, ook erg boeiend en vaak met hele diverse sprekers en workshops.

Ga jij nog leuke dingen doen de komende maanden? Heb je nog meer tips?

Tijdens onze vakantie in Spanje (provincie Gerona) hebben we een paar plaatsen bezocht. Gewoon om een beetje rond te wandelen en de sfeer te proeven. En behalve het Dalí-museum in Figueres en Castell del Montgri bezochten we Barcelona, Gerona en Pals.

Girona SpanjeGerona

Het plan was om hier te gaan shoppen. Allereerst kwamen we bij iets van een shoppingmall, maar die viel zo tegen, dat we het centrum in zijn gegaan.

Het was een warme dag, dus we zochten al snel de schaduw op in de smalle winkelstraatjes. Het stikt van de toeristen, maar de winkels zijn daar (gelukkig) niet allemaal op gericht. Behalve de standaard winkels zijn er een hoop leuke kleine winkels met aparte kleding. Sommige winkels zagen er wat te duur uit om naar binnen te willen. Maar ik heb achteraf wel spijt dat ik niet die ene winkel met leuke jurkjes in retrostijl binnen ben gegaan. Ik vond het te warm om te gaan passen enzo. Maar toen na een lange middag shoppen iedereen wat leuks had gevonden behalve ik, was ik toch wel een beetje sip.

Ondanks dat ik niet geslaagd was met shoppen, heb ik erg genoten van het zien van al het moois in de stad. Als je omhoog kijkt in die smalle straatjes, zie je al die gezellige balkonnetjes, sommigen zelfs met een hangmat erin. En die straatjes komen dan weer uit op een plein vol met terrassen, waar we heerlijk geluncht hebben.

We hebben lang niet alles kunnen zien, omdat we er niet zoveel tijd voor hadden uitgetrokken. En daarnaast is gewoon niet alles zo toegankelijk. Regelmatig werden we gedwongen een andere route te kiezen, omdat een straat in een trap eindigde.

Barcelona SpanjeBarcelona

Het was wel een ritje van dik twee uur om hier te komen, maar wilde er toch ook een keer geweest zijn. De auto hadden we geparkeerd vlakbij de haven en aan het begin van de Ramblas. Wat een bloedhete parkeergarage was dat, ik heb medelijden met de vrouwe die daar de hele dag in uniform moest werken.

Met de aanslagen van vorige week is het vreemd om te beseffen dat wij daar vlak ervoor ook op de Ramblas gelopen hebben. Niet lang overigens, want het was er ontzettend warm en iets te toeristisch naar mijn smaak. We zochten dus weer snel de smalle winkelstraatjes rondom de Ramblas op.

We hadden niet veel op ons wensenlijstje, maar wilden in ieder geval de Sagrada Familia gezien hebben. Lopend daarnaartoe kwamen we nog meer prachtige gebouwen tegen. Wat dat betreft zou ik best een keer wat langer in Barcelona willen verblijven, ik zou onder andere van Gaudi nog wel meer willen zien.

De Sagrada Familia hebben we niet van binnen bekeken en ik moet eerlijk zeggen dat we ook al vrij snel klaar waren met het bekijken van de buitenkant. Ik kende het alleen van de foto’s en het verbaasde me dat de ruimte eromheen zo krap was. Geen groot plein of wat dan ook, maar direct aan de (drukke) straat. Aan de overkant is wel iets van een parkje, maar dat was tegelijkertijd de verzamelplek voor de busladingen toeristen.

Het is echt wel een bijzonder mooie kathedraal, maar door de drukke en krappe omgeving kon ik er toch niet echt zo van genieten als ik had gehoopt. Je ziet gewoon niet zoveel vanuit een rolstoel als iedereen hutje mutje staat.

Op de terugweg vond ik het dan ook een verademing om vanaf de Arco de Triunfo door een park te lopen. Hier was een breed pad voor voetgangers met hier en daar wat straatartiesten.

Tot slot kwamen we weer bij de haven aan, waar echt megaboten liggen trouwens. Daar nog een hapje gegeten en weer in de auto gestapt.

Pals SpanjePals

Ons appartement was in Platja de Pals, een paar kilometer van Pals zelf. Bovenop een heuvel ligt de middeleeuwse kern van Pals. Eigenlijk had ik de hele vakantie niet eens zo door dat dit een toeristische trekpleister was, tot we er zelf heen gingen op de laatste dag.

Wij gingen hier heen tijdens de siësta. De meeste terrassen en winkeltjes in dit oude gedeelte van Pals waren gewoon open, maar toch was het parkeren gratis tijdens de siësta.

Sommige huizen zijn bewoond, maar in de meeste bevinden zich winkeltjes (vooral kunst en souvenirs) en horeca. Het deed me ook wel een beetje denken aan Mont Saint-Michel in Frankrijk, maar dan kleiner. Ook van de buitenkant nog al dat mooie middeleeuwse, maar verder vooral op toeristen gericht. Wel een stuk goedkoper en net ietsje toegankelijker dan Mont Saint-Michel. Ietsje maar hoor, want ook hier ging de straat regelmatig over in een trap en kon ik geen enkele winkel binnen zonder uit mijn rolstoel te stappen.

Behalve de mooie oude gebouwen, vond ik de planten ook prachtig om te zien. Cactussen zo groot als bomen en van alles wat in bloei staat, dus overal kleur.

Ben jij weleens in Gerona, Barcelona of Pal geweest? Is er nog iets wat ik heb gemist?

Salvador Dali Museum

Je had het misschien al uit het artikel over mijn avontuurlijke bergbeklimming opgemaakt: we zijn dus op vakantie geweest in Spanje, in de provincie Girona. Niet ver van ons appartement was het Salvador Dali museum te vinden, in de stad Figueres.

Toegankelijkheid Dalí museum

Zoals met alle uitstapjes informeer ik van tevoren hoe (rolstoel-)toegankelijk een locatie is. Op de website van het Dalí museum stond al aangegeven dat je met een rolstoel maar een paar delen van het museum kon zien. Ook had ik ergens gelezen dat het een ontzettend druk bezocht museum is. Dat bij elkaar deed me beslissen om de rolstoel in de auto te laten en met de wandelstok het museum te bezoeken.

En dat was maar goed ook. Want die paar delen die je wel met rolstoel kunt zien, dat is dus echt maar een klein deel van het museum. En met alle drukte kon ik ook niet halverwege mijn rolstoel ergens achterlaten of mee de trap op sjouwen.

Alhoewel ik de drukte nog best vond meevallen. Ik had het drukker verwacht, iets meer net zoals het Achterhuis van Anne Frank of zoiets. Maar de stoeltjes die her en der verspreid stonden, waren zelfs leeg. Dus ik kon regelmatig even zitten om uit te rusten. Of misschien was het wel een kunstwerk en waren ze daarom leeg…

Omdat het ooit een theater was, is de indeling best apart. En ontzettend onpraktisch als je net als ik niet zo goed loopt. Smalle gangen en heel veel trappen. Omdat het druk is en je alles wil zien, ontkom je niet aan slenteren. Het is net één grote rij.

De moeite waard?

Alhoewel ik geen kunstliefhebber ben, vond ik toch wel dat ik dit een keer gezien moest hebben. De bekende kunstwerken van Dalí vind ik sowieso erg mooi en ik was wel nieuwsgierig naar meer.

En meer was er zeker te zien, heel veel meer. Niet alleen in het aantal kunstwerken, maar ook in de stukken zelf blijf je nieuwe, verrassende dingen zien. En het museum zelf, wat vanuit een ruïne door Dalí verder ontworpen is, is uniek en prachtig om te zien.

Er is een binnenplaats waaromheen galerijen zijn die elk in een ander thema gevuld zijn. In de kozijnen staan goudkleurige poppen (zie links op de foto) die over de binnenplaats uitkijken. Onder de grote glazen bol bevindt zich het voormalige podium, wat nu gevuld is met een enorm schilderij. Verder zijn er zowel grote als kleine ruimtes, met grote en kleine werken.

Je kijkt je ogen uit, zoveel en zoveel diversiteit.

Dus alhoewel het echt een martelgang was voor mijn lijf, vond ik het zeker de moeite waard!

Dit was het tweede deel van onze vakantieavonturen in Spanje. Volgende week het derde (en laatste?) deel.

castell del Montgri

Wat is dat toch met die EDS’ers die zo nodig bergen moeten beklimmen? Martine (Welkom in de wereld van een kneus) trotseerde rotsen en zandpaadjes voor een mooi uitzicht over Horseshoe Bent. En bij Max Laadvermogen/WheellifeActionHero zag ik dat ze een enorme trap van 50 treden beklommen had om van een prachtig uitzicht over een rivier te genieten.

En tja… dat kasteel dat zo prachtig lag te pronken op die heuvel… Waar we elke dag wel langsreden of vanaf het strand van konden genieten. Dat wilde ik ook weleens van dichtbij bewonderen. Dus stevige schoenen aan, bekkenband om, wandelstok èn rolstoel met Freewheel mee en gaan met die banaan. Het was maar een wandelingetje van twee kilometer vanaf de parkeerplaats, met een beetje afwisselen van rolstoel naar lopen moest dat best lukken.

Dus we begonnen enthousiast aan de tocht. Het begin van het pad zag er redelijk uit, was goed te doen met rolstoel. Maar om mijn man’s kuit- en armspieren wat te besparen, begon ik met een stukje zelf lopen.

Waarschijnlijk was het eerste gedeelte van het pad het meest belopen en waren er meer wandelaars die al snel omkeerden, dan die de beklimming afgemaakt hadden. Want al snel werd het pad minder egaal, lagen er enorme stukken steen en was er geen mogelijkheid om in de rolstoel te zitten en naar boven geduwd te worden. Maar goed, ik had de knop toch al omgezet en wilde per se verder. Dan maar lopend.

En toen kwam er een stuk waar de rolstoel zelfs niet zonder inzittende over het pad kon. Omkeren en de rolstoel terugbrengen was ook geen optie, dan zou het alleen maar langer duren. En met het vooruitzicht dat ik bovenop de heuvel dan in ieder geval in de rolstoel kon uitrusten, nam mijn man de rolstoel op zijn rug mee. Want het was vast alleen maar dit stukje pad, toch?

Nee dus, als snel bleek dat het pad ook verderop vol met rotsblokken lag. Voor mij was het lopend niet meer te doen, dus parkeerde ik mijn rolstoel bij een middeleeuwse Dixie. Daar kon ik in de schaduw wachten tot de rest van het gezin weer terug was. Ik had het nog bijgehouden met een app, in de hoop achteraf te kunnen opscheppen hoeveel ik wel niet gelopen had. Maar dat was nu dus maar net iets meer dan een kilometer, maar halverwege de berg.

freewheel castell del Montgri

Al snel kwam mijn oudste dochter terug om mij te vergezellen, zij vond het toch ook te ver lopen/klauteren. We hebben ons wel vermaakt met het uitzicht en de mieren die druk in de weer waren. En gelachen om de wandelaars die vol verbazing naar mij en mijn rolstoel keken. Het moet er ook wel vreemd uit hebben gezien: hoe komt die rolstoel nou weer halverwege een berg met een bijna onbegaanbaar pad?!

Mijn man en jongste dochter zijn dus wel tot de top gekomen en het duurde zeker anderhalf uur voor ze weer terug waren.

En toen moest ik dus nog naar beneden. Dat viel nog best tegen. Nu had ik natuurlijk die knop in mijn hoofd alweer teruggedraaid en in de ‘luister nou verdorie eens naar je lijf’-stand gezet. Ik had geen mooi kasteel om naar uit te kijken als beloning voor het lopen, alleen de auto die op de parkeerplaats stond te wachten.

Zodra het pad het toeliet, kon ik gelukkig weer in mijn rolstoel zitten. En dan scheelt het dus enorm om een Freewheel eraan te hebben, anders had ik nog een flink stuk verder moeten lopen, voor het pad echt weer een beetje rolstoeltoegankelijk werd.

Castell del Montgri

castell del Montgri

Zie hier dat prachtige kasteel, wat ik niet van dichtbij heb kunnen bewonderen. Het is gebouwd tussen 1294 en 1301, maar nooit afgemaakt, omdat de oorlog die er toen was alweer over was.

Je kan (heb ik vernomen) de zee zien en het dorpje waar ons appartement was.

Ik moet eerlijk zeggen dat de teleurstelling niet eens zo heel erg groot was. Alhoewel ik tegen mijn man en kinderen wel had gezegd: ‘We zien wel hoe ver we komen, er is genoeg moois om van te genieten’, had ik me wel ingesteld op het behalen van de top. Ik dacht echt dat ik het wel kon. Maar dan nog, het is me niet gelukt, so be it. Teleurstellingen wennen blijkbaar.

Dit was dan het eerste deel van onze vakantieavonturen in Spanje. We hebben er nog veel meer beleefd en ik zal er vast nog wel een paar van delen!

watdajel #storytellerOp zaterdag 19 november mocht ik mee met Misiconi Dance Company naar het Watdajel Festival in Utrecht. Een heel ander festival dan Fringe, waar we in juni optraden.

Het was voor ons een try-out voor Road movie en #Storyteller. Met #Storyteller danste ik mee, de teaser hiervoor hadden we al een paar weken eerder opgenomen vlakbij de Euromast in Rotterdam.

Watdajel

En hoewel de start ‘s ochtends wat onduidelijk was: waar we mochten oefenen, wat onze kleedruimte werd, enzovoort, werd er tijdens het festival goed voor ons gezorgd. Eten en drinken, interesse van mensen die er werkten en van het publiek zelf.

Op Watdajel was er van alles te zien en te beleven: kunst, muziek, dans. Ik vond het een beetje de sfeer hebben van een enorm kraakpand. Een beetje rommelig, maar erg leuk allemaal! Op de muren hingen foto’s, collages en andere kunstwerken, er draaiden dj’s in verschillende ruimtes en behalve onze dansgroep waren er nog andere (dans-)optredens. Er hing een grote wolk waar je met je hoofd in kon en in een tentje kon je een diashow op een ipad bekijken, terwijl je op een muur geprojecteerd werd.

Het publiek was over het algemeen leuk en enthousiast, maar het was voor mij als enige rolstoelgebruiker daar lastig om tussen de mensen te manoeuvreren. Misschien was dit publiek het niet zo gewend, of is het omdat het een binnenlocatie is, maar mensen gingen maar weinig uit zichzelf een stap opzij. Ik heb zelfs een keer een lelijke blik gehad toen ik per ongeluk iemands hiel meenam tijdens het rollen. Haar ‘oh…okaaaaay…’ als reactie op mijn ‘sorry’ met die bijbehorende blik vond ik best apart.

Toegankelijkheid Nutrecht

De locatie was Nutrecht, een voormalige NS-loods. ‘s Ochtends was het echt nog koud, pas toen er ‘s middags meer publiek was en er wat warmte van de foodtrucks kwam, werd het wat warmer. Heel stom, maar ik had niet zo op die kou gerekend. Had wel een warm vest en beenwarmers, maar mijn handschoenen had ik niet meegenomen en die miste ik toch wel!

Toen ik aankwam bij Nutrecht, schrok ik even van de enorme trap die naar de ingang leek te leiden. Gelukkig was er een ingang aan de zijkant en was het hele festival gelijkvloers. De vloer bestaat uit betonplaten die niet overal even netjes aansluiten, maar op zich gaf dat niet heel veel problemen. Alleen tijdens het dansen was het wel iets om rekening mee te houden.

Hier en daar had ik wel wat moeite met drempeltjes, maar dat komt ook omdat ik met het kiepwieltje niet zover met mijn voorwieltjes omhoog kan. Mijn dansrolstoel is gewoon ingesteld op een vlakke dansvloer en niet om buiten mee te rollen. Ik durf ook nog niet zonder kiepwieltje met deze rolstoel, omdat ie veel sneller kiept dan mijn gewone rolstoel.

Toilet was wel een minpuntje: hier moest je een trap voor op. Nu kan ik dat wel en lukt het me zelfs om vervolgens kort in de rij te staan wachten tot ik aan de beurt ben. Maar erg praktisch is het niet. In het cafeetje om de hoek waar we tussen de middag aan het opwarmen waren was wel een ‘invalidentoilet’. Als je niet te kieskeurig bent tenminste. Met rolstoel naar binnen gaan, paste nog maar net. Maar er was dus niet eens een wasbak, daarvoor moest je naar het andere toilet, waar de deur zo smal was, dat ik mijn rolstoel op de gang moest achterlaten.

#Storyteller

Het idee achter #Storyteller is dat het publiek zelf het verhaal bij de dans bedenkt, foto’s of filmpjes maakt en dit deelt via Instagram, Facebook of Twitter met de hashtag: #Storyteller. Nu was het een try-out, maar we gaan ‘m nog vaker laten zien! Maar voor wie niet kan wachten, is hier het filmpje van ons optreden op Watdajel:

Ben je nieuwsgierig naar het andere stuk van Misiconi? Hazel, één van de andere dansers van Misiconi, heeft hier een blog over geschreven, zij danste mee met Road movie.

Welk verhaal zie jij in #Storyteller? Delen mag, graag zelfs!

driewielligfiets avonturis natuurspeeltuinAan het begin van de zomervakantie had ik al verteld over het fietsdoel van deze zomer: met het gezin een keer naar Avonturis fietsen. Nu is dat doel niet helemaal behaald, want mijn man moest inmiddels weer werken en mijn oudste dochter vindt me nog steeds te langzaam fietsen… Maar, mijn jongste dochter kreeg ik wel zover om mee te gaan! Vorige week was de laatste week van de schoolvakantie en we hadden een mooie dag uitgekozen om te fietsen.

fietstocht avonturis maassluisFietstocht naar Maassluis

Zelf fiets ik een paar keer per week in mijn eigen tempo een tochtje van 10 kilometer, maar mijn dochter van 9 is die afstanden niet echt gewend. Ik had haar een pauze beloofd op de helft, maar eigenlijk had ze die niet eens nodig. En ze had ook geen problemen met mijn trage tempo van gemiddeld 11 km per uur.

Op de terugweg was ze door al het spelen wel iets sneller moe, maar een ijsje onderweg maakte een hoop goed. Die 10 kilometer heen en 10 kilometer terug waren goed te doen. Dus wie weet, volgende zomer samen naar het strand fietsen?

Avonturis

Het natuurspeeltuin avonturiswas alweer even geleden dat ik er geweest was en ik zag een (nieuw?) bord waarop stond dat onder andere fietsen er niet waren toegestaan. Tja, mijn rolstoel had ik niet meegenomen en aangezien de natuurspeeltuin bedoeld is voor mensen met en zonder beperking, ben ik gewoon maar met fiets naar binnen gegaan. Daar heb ik ook geen rare reacties op gehad, dus het zal ook wel goed zijn. Kinderen waren wel nieuwsgierig, wat er dan met mijn benen was. Grappig hoe ze dat meteen invullen, ze zien een vreemde fiets, dus dan zal ik wel wat aan mijn benen mankeren. En een moeder wilde er een foto van maken omdat het haar wel iets leek voor haar moeder die niet meer kon fietsen. Dus alleen maar positieve reacties gehad.

Mijn dochter heeft het ontzettend naar haar zin gehad: alle paadjes ontdekken, van de kabelbaan, met de waterpomp spelen. Favoriet was het stroompje water, wat aan het begin ontzettend koud was, maar verderop warm genoeg voor uren vermaak. Gaten graven, dammetjes bouwen en vooral lekker vies worden van alle blubber.

Toegankelijkheid Avonturis

Maar verder, die toegankelijkheid daar… Tja, ik kom er in de eerste plaats zodat mijn dochter zich vermaakt en dat heeft ze. Maar zelf kan ik er niet zoveel kanten op. De vorige keer was ik er met mijn rolstoel en dan kan ik de heuveltjes niet zelf op komen. En bovenop één van die heuveltjes is nou net een waterpomp en -tafel op mooie ‘rolstoelhoogte’.

Door de natuurspeeltuin loopt een pad wat breed genoeg is (ook voor mijn fiets) en redelijk rolt, maar het loopt niet helemaal rond. Als ik achter mijn dochter aan wil gaan, moet ik op sommige stukken omrijden. Tegen de tijd dat ik dan op die plek ben, is zij weer verder. Nu redt zij zich wel prima, dus ben ik op een gegeven moment maar op een vaste plek gaan zitten. Maar ik zou het niet zo snel aanraden als toegankelijke speeltuin voor kinderen met een beperking in hun mobiliteit of ouders die een beperking hebben en wèl continu zicht op hun kinderen willen hebben.

Doordat ik niet overal kan komen, hebben we de schaal gemist waarop je een vuurtje mag maken. Zonde, want we hadden wel marshmallows meegenomen en mijn dochter had daar wel zin in gehad. En als ik het nou vooraf even had gevraagd aan de boswachter, dan had ik geweten waar die was. Achteraf had ik het wel gevraagd en hij reageerde heel snel en behulpzaam. Ik kreeg vanuit zijn reactie ook wel de indruk dat ze de intentie hebben om toegankelijk te zijn voor iedereen. Maar vraag me dan tegelijkertijd af hoe de architect zich erin heeft verdiept…

Ken jij ook speeltuinen die voor iedereen toegankelijk zijn? Ik zou er graag eens wat meer bezoeken, samen met mijn dochter uiteraard. 😉

 

vleugel vliegtuig KLM Nou, het valt wel mee met die held. Ik vond het doodeng om te doen, maar vond ook dat ik het maar eens gedaan moest hebben, dat vliegen met rolstoel, in mijn uppie.

Vliegen is iets wat ik sowieso niet vaak doe. De eerste keer zat ik naast een jong broekie als piloot in een stuntvliegtuigje, de tweede keer gingen we met het gezin naar Engeland (al zo’n 9 jaar geleden) en vorig jaar ging ik met mijn man naar Berlijn, toen voor het eerst met rolstoel. En ik moet zeggen dat het stuntvliegen nog het meest relaxt was van allemaal!

En nu dus helemaal alleen, ik hou wel van een uitdaging…

De voorbereidingen

Ik ben op zoek gegaan naar een directe vlucht van Nederland naar Nürnberg in Duitsland. Voor zo’n eerste keer alleen zag ik overstappen niet zo zitten. Het zou de reis alleen maar langer laten duren en de stress van het overstappen met rolstoel sla ik graag over. Jammer genoeg gaan er geen directe vluchten vanaf Rotterdam, dus koos ik voor een vlucht vanaf Schiphol met KLM.

Na het boeken heb ik telefonisch doorgegeven dat ik mijn rolstoel mee zou nemen en dat ik hier tot aan het vliegtuig in wilde blijven zitten. Ik had het natuurlijk van de vorige keer kunnen onthouden dat de maten en het gewicht doorgegeven moesten worden, maar goed… nu was ik tijdens dat telefoongesprek met een meetlintje in de weer.

Het zou maar voor een weekendje zijn, dus alleen handbagage leek me wel zo praktisch. Ik maakte een rolstoeltas waar genoeg in zou passen en die makkelijk in gebruik zou zijn bij het in- en uitstappen en het door de security gaan.

Met de extra controles op Schiphol en terroristische dreigingen in Duitsland werd ik toch wel wat zenuwachtiger naarmate de dag van vertrek dichterbij kwam. Ik wilde ook mijn opvouwbare wandelstok meenemen in mijn tas, maar wie weet zouden ze dat wel als wapen aanzien? Ik heb toen een berichtje gestuurd via de Facebookpagina van KLM en werd hier al snel gerustgesteld: ik kon de wandelstok gewoon meenemen en hoefde dit ook niet vooraf te melden.

De heenreis

Nadeel van zo’n grote luchthaven als Schiphol is dat je er zo lang van tevoren aanwezig moet zijn. Voor zover ik weet kun je niet online inchecken met een rolstoel. Als dat wel zou kunnen, had ik het misschien nog niet gedaan. Ik wilde zeker weten dat alles goed zou gaan en de rolstoel goed gelabeld zou worden.

En alhoewel ik van tevoren aan de telefoon het gevoel had dat alles geregeld was, kreeg ik dat gevoel bij het inchecken niet. De combinatie van wèl zelf het vliegtuig in kunnen lopen en een niet-opvouwbare rolstoel stond blijkbaar niet in het systeem. Voor hun gemak werd er toen maar van gemaakt dat ik niet kon lopen en assistentie nodig had van de gate naar het vliegtuig. Ik kreeg nog een extra label aan mijn rolstoel, zodat duidelijk was dat deze eenmaal geland bij de gate gebracht moest worden en niet naar de bagageband.

Ik had eigenlijk verwacht dat ik als eerste naar het vliegtuig gebracht zou worden, omdat dat zo ook ging toen we vanaf Rotterdam vlogen. Maar dat was dus niet het geval. Ik werd pas gehaald toen de meeste passagiers al in het vliegtuig zaten. Met een rotvaart werd ik geduwd naar de plek waar het busje stond. Maar omdat er nog iemand naar een ander vliegtuig met datzelfde busje moest, zou het te lang duren en werd ik dus weer in hetzelfde tempo naar het vliegtuig geduwd. Al met al een omweg van zo’n 10 minuten. Als ik dat geweten had, had ik liever zelf de trap genomen bij de gate zelf. Maar dat kan natuurlijk niet, want ‘je zit in een rolstoel, dus je kan niet lopen’, aldus de man van de speciale assistentie.

Het vliegen zelf vond ik heerlijk. De lucht was prachtig: in Nederland nog bewolkt en in Duitsland trok het meer open en zag je de dorpjes, rivieren en wegen. En dat er op zo’n korte vlucht van een uurtje ook nog sandwiches en drinken uitgedeeld werd, vond ik wel een luxe.

Bij aankomst stond er assistentie met rolstoel voor me klaar. Alleen was dit niet mijn rolstoel… Het personeel van het vliegtuig had dat gelukkig meteen al door en even later kwam mijn rolstoel er aan. Ik werd haastig naar een lift gebracht en daarna mocht ik zelf de uitgang vinden. Dat was niet heel moeilijk, de luchthaven van Nürnberg is niet zo groot en al snel vond ik mijn vriendin die me kwam ophalen.

vliegen met rolstoelDe terugreis

Na een superleuk weekend bij mijn Duitse vriendin werd ik op zondagmiddag weer afgezet bij de incheckbalie. En fijn dat zij er nog even bij was, want mompelend Duits en mompelend Engels met Duits accent zijn niet mijn beste talen. Wat ik wel begreep is dat hij vroeg of ik zelf naar de gate kon komen. Ja hoor, dat kan ik prima.

Eenmaal bij de gate en tegen boarding-tijd kwam er weer een mompelend Duits sprekende man paniekerig naar me toe hoe ik daar gekomen was, waar mijn begeleiding was, want ik zat in een rolstoel en dan heb je begeleiding nodig. Even later werd ik gewoon zoals gepland opgehaald om naar een busje te gaan, samen met nog een meisje in een rolstoel. Dat busje voelde niet heel veilig, ik had alleen mijn rolstoel op de rem staan (en die wil nog weleens eraf schieten), verder zat ik niet vast. Wel handig was dat dit ook meteen de lift was naar het vliegtuig en ik niet meer een trap op hoefde.

Mijn stoel zat boven het laadruim en alhoewel ik niet alles kon zien, zag ik wel hoe een stel rauwdouwers mijn rolstoel een zet gaven en ‘m maar lieten rollen tot ik onder mij een bonk hoorde… Misschien maar goed dat ik niet alles kon zien.

We liepen wat vertraging op, want volgens de rauwdouwers waren er twee stuks teveel bagage in het ruim dan er ingecheckt was. Ik keek het meisje waar ik het busje mee deelde aan en tegelijk zeiden we: ‘De rolstoelen!’ Zouden ze echt zo dom zijn? Het hele laadruim onder mij werd met een hoop herrie weer leeggehaald en weer ingeruimd. Bij elke knal dacht ik: als dat maar niet mijn rolstoel is. Even later kregen we te horen dat het een telfout van het grondpersoneel was, het zal wel.

Eenmaal geland op Schiphol wilde ik heel graag weer snel naar mijn man en kinderen die mij op zouden komen halen. En dan duurt het lang voordat je eindelijk als laatste het vliegtuig uit mag. En voordat het busje dan weer reed, duurde ook lang. En voordat er dan iemand is die je van het busje naar de uitgang bracht, duurde ook lang. En toen die assistentie ging ouwehoeren met haar collega of ze wel of niet redelijk was tijdens het telefoongesprek waar we van mee konden genieten….. AAAAAARGH! Laat me dan gewoon maar zelf de weg vinden. Maar nee, ik heb me netjes weg laten brengen tot aan het punt waar ik gedropt moest worden.

Ik vond het een hele ervaring, maar nu ik het zelf gedaan heb, zal ik ook eerder weer de stap zetten om alleen te gaan vliegen.

Heb jij weleens alleen (met rolstoel) gevlogen?