Berichten

Op 3, 4 en 5 juni mocht ik met Misiconi Dance Company mee dansen tijdens het Delft Fringe Festival. Het was voor mij de eerste keer dat ik niet alleen backstage, maar ook on stage mijn rolstoel gebruikte, geen buikdans, maar inclusiedans. Een hele ervaring om er een onderdeel van te zijn en een heel weekend zo met dans bezig te mogen zijn. Onze voorstelling was te zien in het Rietveld theater, voor mij meteen een hele uitdaging om in een onbekende omgeving me met mijn rolstoel te moeten verplaatsen.

rietveld delftNaar het Rietveld theater in Delft

Vrijdag 3 juni ben ik wat eerder weggegaan van mijn werk, om nog even wat te rusten voordat ik op mijn scootertje richting Delft ging. Ik was nog niet eerder met mijn scooter die kant op geweest, maar de weg was makkelijk te vinden, het is een mooie route zo langs het water en binnen drie kwartier was ik (zonder stoplichten te zijn tegengekomen!) bij het theater.

Het Rietveld theater is een mooi oud pand in de net zo mooie oude binnenstad van Delft, maar heel erg praktisch is dat allemaal niet. Voor het theater zelf is niet veel ruimte om een fiets of scooter te parkeren. Voor fietsen kun je binnendoor naar de binnentuin, maar dat zullen ze vast niet op prijs stellen als je dat met een stinkende scooter doet. Met wat gepuzzel kreeg ik mijn scooter geparkeerd vlakbij de ingang.

Bij de ingang lag een plank over de traptreden, maar deze was veel te stijl om omhoog te kunnen rollen. Uitstappen en de rolstoel naar binnen/ buiten duwen was ook een uitdaging, want er was geen trapleuning om je aan vast te houden. En zaterdag na de regenbui was de plank nog spekglad ook!

Een paar smalle doorgangen met aardige drempels leidden naar de kleedruimte. De kleedruimte had maar weinig bewegingsruimte, maar we mochten ook van het podium gebruik maken om op te warmen. De vloer van het podium was vrij stroef vergeleken met de vloer in de dansstudio die ik gewend ben, ik heb er nog net geen blaren op mijn handen aan overgehouden.
En alhoewel het onder de lampen op het podium altijd wel goed warm wordt, was het erg aangenaam in de rest van het theater, ondanks de hitte buiten.

Zaterdag heb ik vanwege een dreigende onweersbui maar voor de auto als vervoermiddel gekozen. De parkeergarage zou op 5 minuten loopafstand van het Rietveld theater zijn, dat bleek in mijn geval een kwartier te zijn. De binnenstad van Delft is niet fijn om je als rolstoelgebruiker voort te moeten bewegen. Veel steile bruggetjes, weinig of te smalle trottoirs waardoor je wel de weg op moet. Maar ook veel gezellige mensen die op een bankje voor de deur van een biertje en de zon genieten en vriendelijk gedag zeggen of je de makkelijkste weg willen uitleggen.

Zondag weer met de scooter, maar ik kon geen fatsoenlijk plekje vinden voor de deur en langs het water durfde ik toch niet aan. Maar heel fijn: ik mocht ‘m op het gereserveerde stukje naast een bakfiets parkeren!

Ok, nu ben ik iets langer dan gepland uitgeweid over het rollen in Delft, maar even serieus: nu kan ik nog een beetje uit de voeten zonder rolstoel, maar hoe doe je het in godsnaam als je echt 100% afhankelijk bent van je rolstoel?! Dat is toch niet te doen?

Over naar het dansen dan maar…

misiconi inclusiedans op delft fringeOde aan de plastic zak

In totaal zes keer mochten we de voorstelling ‘Ode aan de plastic zak’ laten zien. Bij de voorstellingen op vrijdag en zaterdag van 19.30 uur was het vrij rustig, die van 21.30 uur werd drukker bezocht. Ook op zondagmiddag was was de tweede voorstelling beter bezocht dan de eerste.

Het ging best goed, wel een foutje hier en daar, maar alles bij elkaar waren het mooie voorstellingen. Bij de tweede voorstelling op vrijdag raakte mijn voorwiel verstrikt in het plastic, dit kreeg ik er niet fatsoenlijk af, dus had ik het losgetrokken en de rest van de dans met een afwijking naar rechts gerold.
Er waren veel positieve reacties uit het publiek en er werd gul gegeven toen ze langs de fooienpot liepen, die bedoeld is voor de volgende voorstelling van Misiconi.

Ode aan de plastic zak is nog een keer te zien tijdens het Festival aan de Maas in Rotterdam op zaterdag 18 juni, dus ik ga verder niets verklappen over de voorstelling zelf, kom gewoon kijken!

Inclusiedans

Dat inclusiedans voor veel mensen nog onbekend is, was dit weekend wel merkbaar. Aan de ene kant positief, want mensen zijn verrast dat er zo’n goed stuk neergezet wordt door zo’n diverse groep en dat is leuk om te horen. En familie en vrienden zijn er nieuwsgierig naar, supertof dat er zoveel zijn komen kijken! Maar aan de andere kant is het dansen voor deze groep ook geen bezigheidstherapie, we willen echt een goede voorstelling neerzetten en groeien als professioneel dansgezelschap.

Zo was er een vrouw die zei dat ze het zo goed vond dat we dit met ‘die kinderen’ deden. En dan bedoelde ze de dansers in onze groep met het syndroom van Down. Ik snap ook wel dat ze het goed bedoelt en dat het voor een bepaalde leeftijdsgroep gebruikelijk is om zulke termen te gebruiken (ja hoor, ik kan ook heel goed generaliseren!), maar voor mij slaat het de plank een beetje mis. Het zijn geen kinderen, het zijn gewoon dansers. En ik doe het niet voor hen, ik dans vooral voor mijn plezier en wil graag meer leren van en met mijn mededansers. Nou klinkt dat misschien ook weer wat egoïstisch, zo bedoel ik het ook weer niet, maar het is in ieder geval geen liefdadigheid.

Een ander bijzonder moment was toen ik een behulpzame Delftenaar vertelde dat ik onderweg was naar het Rietveld theater om daar te gaan dansen. Er werd vervolgens gelachen of ik een goeie grap vertelde. Ik heb maar vriendelijk terug gelachen en ben verder gegaan, maar zo ontzettend grappig was het nou ook weer niet. Als ik nou had verteld dat ik ging hoogspringen met mijn rolstoel, ja, dat lijkt me niet echt mogelijk. Maar dansen met een rolstoel is toch niet zo heel bijzonder?

Maar goed, ik heb in ieder geval ontzettend genoten van dit weekend, ben supertrots om deel uit te mogen maken van deze groep en hoop dat er nog veel meer voorstellingen gaan komen!

Had jij al eens eerder van inclusiedans gehoord? Wat voor beeld heb jij hierbij?

En kom je kijken bij onze volgende voorstelling? 🙂

 

rolstoel werk tas

Per schooljaar probeer ik toch wel een handjevol symposia en/of conferenties te bezoeken voor mijn werk. Sommigen worden georganiseerd binnen de organisatie waar ik werk, anderen daarbuiten. Ik vind het altijd erg interessant om nieuwe dingen te leren en met anderen uit te wisselen hoe zij een bepaald onderwerp aanpakken. De afgelopen weken heb ik bijvoorbeeld een symposium bijgewoond gericht op taalstimulering bij jonge kinderen en een conferentie over leren en doceren in de 21e eeuw.

Wat zo’n bijeenkomst nog een beetje extra boeiend maakt, is hoe ze ingesteld zijn op rolstoelgebruikers. Want ook al ben ik maar een parttime rolstoelgebruiker, zo’n dag is voor mij fysiek zo zwaar, dat ik hierbij wel zoveel mogelijk in mijn rolstoel wil blijven zitten. En dat is blijkbaar niet zo gebruikelijk, want vaak ben ik de enige met rolstoel. Vandaar nu een lijstje met plus- en minpunten als het gaat om rolstoelvriendelijkheid bij symposia en conferenties:

Pluspunten

  • Behulpzame facilitair medewerkers: zij kennen het gebouw door en door en weten precies waar jij moet zijn, bieden hulp aan voordat je erom vraagt.
  • Behulpzame bezoekers: ik ga meestal alleen, maar er is altijd wel iemand die een hapje of drankje voor me wil halen, stoelen opzij schuift, deuren openhoudt, mijn rolstoel de trap op tilt, enzovoort. Vaak hoef ik het niet eens te vragen.
  • Gesprekspartners die niet moeilijk doen over die rolstoel: ik kom vaak oud-collega’s tegen die me niet eerder met rolstoel gezien hebben. Het is geen taboe, je mag er vragen over stellen (zou ik ook doen als het andersom was), maar het is ook fijn om over andere zaken te praten.
  • Ruime stoelopstelling: zodat er geen plek voor mij vrij gemaakt hoeft te worden, maar je gewoon aan kunt schuiven met rolstoel.
  • Hapjes en drankjes die rondgebracht worden: omdat ik bij dit soort bijeenkomsten veel op scholen kom, worden (horeca-)studenten regelmatig ingezet om met dienbladen hapjes rond te brengen. Lijkt me voor die studenten ook veel leuker dan gewoon les.
  • Een lift die zonder sleutel toegankelijk is.
  • Een schoon invalidentoilet: in mijn geval niet noodzakelijk, maar werkt toch prettiger

Minpunten

  • Geen lift aanwezig en workshops en lezingen zijn verspreid over verschillende verdiepingen.
  • Wel een lift aanwezig, maar dan moet je eerst op zoek naar iemand die daar een sleutel van heeft. Of een lift waarbij je de knop ingedrukt moet houden…vier verdiepingen lang.
  • Statafels: heel ongemakkelijk om vanaf een halve meter lager gesprekken aan te gaan.
  • Lopend buffet/koffie- en theetafel: ik snap dat het heel praktisch is als je een grote groep moet voorzien van hapjes en drankjes, maar niet handig als je een bord op schoot mee moet nemen en tegelijkertijd een glas tussen je knieën klemt. Een kopje thee sla ik dan sowieso af, dan hou ik het maar op mijn eigen flesje water.
  • Een smerig invalidentoilet bij een superdrukke conferentie. Niet iedereen heeft de mogelijkheid om boven een toiletbril te hangen, als je dat wel kan, dan doe je dat toch niet op een invalidentoilet?! Echt smerig…

Waarmee zou volgens jou een conferentie nog toegankelijker kunnen worden voor rolstoelgebruikers?

Dit was mijn uitzicht vanochtend bij de intocht van Sinterklaas. Nu hoef ik Sinterklaas niet zo nodig te zien, maar het zou toch fijn zijn om mijn dochter in de gaten te kunnen houden met al die drukte. Dat ging dus niet.
Ik zou een stukje omrijden met de rolstoel en zij zou een stukje afsnijden en dan zouden we elkaar 5 meter verder weer tegenkomen. En toen waren we elkaar kwijt. Na een kwartier zoeken tussen al die benen, had ik een Piet om hulp gevraagd, omdat ik vanuit mijn rolstoel slecht zicht heb en ook lastig door die mensenmassa heen kom. Maar Piet mocht niet helpen, ik moest maar wachten tot alles afgelopen was en dan degene met microfoon om hulp vragen. Het zal vast wel één of ander Pietenprotocol zijn, maar ik voelde me er behoorlijk rot bij.
Gelukkig vonden we elkaar daarna snel, maar van mij hoeft die intocht niet meer zo (en gelukkig gelooft mijn dochter er ook niet meer zo in, dus waarschijnlijk was dit sowieso al de laatste keer).