Berichten

driewielligfiets avonturis natuurspeeltuinAan het begin van de zomervakantie had ik al verteld over het fietsdoel van deze zomer: met het gezin een keer naar Avonturis fietsen. Nu is dat doel niet helemaal behaald, want mijn man moest inmiddels weer werken en mijn oudste dochter vindt me nog steeds te langzaam fietsen… Maar, mijn jongste dochter kreeg ik wel zover om mee te gaan! Vorige week was de laatste week van de schoolvakantie en we hadden een mooie dag uitgekozen om te fietsen.

fietstocht avonturis maassluisFietstocht naar Maassluis

Zelf fiets ik een paar keer per week in mijn eigen tempo een tochtje van 10 kilometer, maar mijn dochter van 9 is die afstanden niet echt gewend. Ik had haar een pauze beloofd op de helft, maar eigenlijk had ze die niet eens nodig. En ze had ook geen problemen met mijn trage tempo van gemiddeld 11 km per uur.

Op de terugweg was ze door al het spelen wel iets sneller moe, maar een ijsje onderweg maakte een hoop goed. Die 10 kilometer heen en 10 kilometer terug waren goed te doen. Dus wie weet, volgende zomer samen naar het strand fietsen?

Avonturis

Het natuurspeeltuin avonturiswas alweer even geleden dat ik er geweest was en ik zag een (nieuw?) bord waarop stond dat onder andere fietsen er niet waren toegestaan. Tja, mijn rolstoel had ik niet meegenomen en aangezien de natuurspeeltuin bedoeld is voor mensen met en zonder beperking, ben ik gewoon maar met fiets naar binnen gegaan. Daar heb ik ook geen rare reacties op gehad, dus het zal ook wel goed zijn. Kinderen waren wel nieuwsgierig, wat er dan met mijn benen was. Grappig hoe ze dat meteen invullen, ze zien een vreemde fiets, dus dan zal ik wel wat aan mijn benen mankeren. En een moeder wilde er een foto van maken omdat het haar wel iets leek voor haar moeder die niet meer kon fietsen. Dus alleen maar positieve reacties gehad.

Mijn dochter heeft het ontzettend naar haar zin gehad: alle paadjes ontdekken, van de kabelbaan, met de waterpomp spelen. Favoriet was het stroompje water, wat aan het begin ontzettend koud was, maar verderop warm genoeg voor uren vermaak. Gaten graven, dammetjes bouwen en vooral lekker vies worden van alle blubber.

Toegankelijkheid Avonturis

Maar verder, die toegankelijkheid daar… Tja, ik kom er in de eerste plaats zodat mijn dochter zich vermaakt en dat heeft ze. Maar zelf kan ik er niet zoveel kanten op. De vorige keer was ik er met mijn rolstoel en dan kan ik de heuveltjes niet zelf op komen. En bovenop één van die heuveltjes is nou net een waterpomp en -tafel op mooie ‘rolstoelhoogte’.

Door de natuurspeeltuin loopt een pad wat breed genoeg is (ook voor mijn fiets) en redelijk rolt, maar het loopt niet helemaal rond. Als ik achter mijn dochter aan wil gaan, moet ik op sommige stukken omrijden. Tegen de tijd dat ik dan op die plek ben, is zij weer verder. Nu redt zij zich wel prima, dus ben ik op een gegeven moment maar op een vaste plek gaan zitten. Maar ik zou het niet zo snel aanraden als toegankelijke speeltuin voor kinderen met een beperking in hun mobiliteit of ouders die een beperking hebben en wèl continu zicht op hun kinderen willen hebben.

Doordat ik niet overal kan komen, hebben we de schaal gemist waarop je een vuurtje mag maken. Zonde, want we hadden wel marshmallows meegenomen en mijn dochter had daar wel zin in gehad. En als ik het nou vooraf even had gevraagd aan de boswachter, dan had ik geweten waar die was. Achteraf had ik het wel gevraagd en hij reageerde heel snel en behulpzaam. Ik kreeg vanuit zijn reactie ook wel de indruk dat ze de intentie hebben om toegankelijk te zijn voor iedereen. Maar vraag me dan tegelijkertijd af hoe de architect zich erin heeft verdiept…

Ken jij ook speeltuinen die voor iedereen toegankelijk zijn? Ik zou er graag eens wat meer bezoeken, samen met mijn dochter uiteraard. 😉

 

vleugel vliegtuig KLM Nou, het valt wel mee met die held. Ik vond het doodeng om te doen, maar vond ook dat ik het maar eens gedaan moest hebben, dat vliegen met rolstoel, in mijn uppie.

Vliegen is iets wat ik sowieso niet vaak doe. De eerste keer zat ik naast een jong broekie als piloot in een stuntvliegtuigje, de tweede keer gingen we met het gezin naar Engeland (al zo’n 9 jaar geleden) en vorig jaar ging ik met mijn man naar Berlijn, toen voor het eerst met rolstoel. En ik moet zeggen dat het stuntvliegen nog het meest relaxt was van allemaal!

En nu dus helemaal alleen, ik hou wel van een uitdaging…

De voorbereidingen

Ik ben op zoek gegaan naar een directe vlucht van Nederland naar Nürnberg in Duitsland. Voor zo’n eerste keer alleen zag ik overstappen niet zo zitten. Het zou de reis alleen maar langer laten duren en de stress van het overstappen met rolstoel sla ik graag over. Jammer genoeg gaan er geen directe vluchten vanaf Rotterdam, dus koos ik voor een vlucht vanaf Schiphol met KLM.

Na het boeken heb ik telefonisch doorgegeven dat ik mijn rolstoel mee zou nemen en dat ik hier tot aan het vliegtuig in wilde blijven zitten. Ik had het natuurlijk van de vorige keer kunnen onthouden dat de maten en het gewicht doorgegeven moesten worden, maar goed… nu was ik tijdens dat telefoongesprek met een meetlintje in de weer.

Het zou maar voor een weekendje zijn, dus alleen handbagage leek me wel zo praktisch. Ik maakte een rolstoeltas waar genoeg in zou passen en die makkelijk in gebruik zou zijn bij het in- en uitstappen en het door de security gaan.

Met de extra controles op Schiphol en terroristische dreigingen in Duitsland werd ik toch wel wat zenuwachtiger naarmate de dag van vertrek dichterbij kwam. Ik wilde ook mijn opvouwbare wandelstok meenemen in mijn tas, maar wie weet zouden ze dat wel als wapen aanzien? Ik heb toen een berichtje gestuurd via de Facebookpagina van KLM en werd hier al snel gerustgesteld: ik kon de wandelstok gewoon meenemen en hoefde dit ook niet vooraf te melden.

De heenreis

Nadeel van zo’n grote luchthaven als Schiphol is dat je er zo lang van tevoren aanwezig moet zijn. Voor zover ik weet kun je niet online inchecken met een rolstoel. Als dat wel zou kunnen, had ik het misschien nog niet gedaan. Ik wilde zeker weten dat alles goed zou gaan en de rolstoel goed gelabeld zou worden.

En alhoewel ik van tevoren aan de telefoon het gevoel had dat alles geregeld was, kreeg ik dat gevoel bij het inchecken niet. De combinatie van wèl zelf het vliegtuig in kunnen lopen en een niet-opvouwbare rolstoel stond blijkbaar niet in het systeem. Voor hun gemak werd er toen maar van gemaakt dat ik niet kon lopen en assistentie nodig had van de gate naar het vliegtuig. Ik kreeg nog een extra label aan mijn rolstoel, zodat duidelijk was dat deze eenmaal geland bij de gate gebracht moest worden en niet naar de bagageband.

Ik had eigenlijk verwacht dat ik als eerste naar het vliegtuig gebracht zou worden, omdat dat zo ook ging toen we vanaf Rotterdam vlogen. Maar dat was dus niet het geval. Ik werd pas gehaald toen de meeste passagiers al in het vliegtuig zaten. Met een rotvaart werd ik geduwd naar de plek waar het busje stond. Maar omdat er nog iemand naar een ander vliegtuig met datzelfde busje moest, zou het te lang duren en werd ik dus weer in hetzelfde tempo naar het vliegtuig geduwd. Al met al een omweg van zo’n 10 minuten. Als ik dat geweten had, had ik liever zelf de trap genomen bij de gate zelf. Maar dat kan natuurlijk niet, want ‘je zit in een rolstoel, dus je kan niet lopen’, aldus de man van de speciale assistentie.

Het vliegen zelf vond ik heerlijk. De lucht was prachtig: in Nederland nog bewolkt en in Duitsland trok het meer open en zag je de dorpjes, rivieren en wegen. En dat er op zo’n korte vlucht van een uurtje ook nog sandwiches en drinken uitgedeeld werd, vond ik wel een luxe.

Bij aankomst stond er assistentie met rolstoel voor me klaar. Alleen was dit niet mijn rolstoel… Het personeel van het vliegtuig had dat gelukkig meteen al door en even later kwam mijn rolstoel er aan. Ik werd haastig naar een lift gebracht en daarna mocht ik zelf de uitgang vinden. Dat was niet heel moeilijk, de luchthaven van Nürnberg is niet zo groot en al snel vond ik mijn vriendin die me kwam ophalen.

vliegen met rolstoelDe terugreis

Na een superleuk weekend bij mijn Duitse vriendin werd ik op zondagmiddag weer afgezet bij de incheckbalie. En fijn dat zij er nog even bij was, want mompelend Duits en mompelend Engels met Duits accent zijn niet mijn beste talen. Wat ik wel begreep is dat hij vroeg of ik zelf naar de gate kon komen. Ja hoor, dat kan ik prima.

Eenmaal bij de gate en tegen boarding-tijd kwam er weer een mompelend Duits sprekende man paniekerig naar me toe hoe ik daar gekomen was, waar mijn begeleiding was, want ik zat in een rolstoel en dan heb je begeleiding nodig. Even later werd ik gewoon zoals gepland opgehaald om naar een busje te gaan, samen met nog een meisje in een rolstoel. Dat busje voelde niet heel veilig, ik had alleen mijn rolstoel op de rem staan (en die wil nog weleens eraf schieten), verder zat ik niet vast. Wel handig was dat dit ook meteen de lift was naar het vliegtuig en ik niet meer een trap op hoefde.

Mijn stoel zat boven het laadruim en alhoewel ik niet alles kon zien, zag ik wel hoe een stel rauwdouwers mijn rolstoel een zet gaven en ‘m maar lieten rollen tot ik onder mij een bonk hoorde… Misschien maar goed dat ik niet alles kon zien.

We liepen wat vertraging op, want volgens de rauwdouwers waren er twee stuks teveel bagage in het ruim dan er ingecheckt was. Ik keek het meisje waar ik het busje mee deelde aan en tegelijk zeiden we: ‘De rolstoelen!’ Zouden ze echt zo dom zijn? Het hele laadruim onder mij werd met een hoop herrie weer leeggehaald en weer ingeruimd. Bij elke knal dacht ik: als dat maar niet mijn rolstoel is. Even later kregen we te horen dat het een telfout van het grondpersoneel was, het zal wel.

Eenmaal geland op Schiphol wilde ik heel graag weer snel naar mijn man en kinderen die mij op zouden komen halen. En dan duurt het lang voordat je eindelijk als laatste het vliegtuig uit mag. En voordat het busje dan weer reed, duurde ook lang. En voordat er dan iemand is die je van het busje naar de uitgang bracht, duurde ook lang. En toen die assistentie ging ouwehoeren met haar collega of ze wel of niet redelijk was tijdens het telefoongesprek waar we van mee konden genieten….. AAAAAARGH! Laat me dan gewoon maar zelf de weg vinden. Maar nee, ik heb me netjes weg laten brengen tot aan het punt waar ik gedropt moest worden.

Ik vond het een hele ervaring, maar nu ik het zelf gedaan heb, zal ik ook eerder weer de stap zetten om alleen te gaan vliegen.

Heb jij weleens alleen (met rolstoel) gevlogen?

oostvaardersplassen vogelkijkhut uitstapjes flevolandTwee weken in Zeewolde, op een leuk vakantiepark en met mooi weer. We hebben echt volop kunnen genieten van de omgeving. Dit waren de uitstapjes die we buiten het park (maar binnen Flevoland) hebben gemaakt:

blotevoetenpad zeewolde Blotevoetenpad Zeewolde

Blotevoetenpaden zijn favoriet in ons gezin. Even je voeten martelen door over stokjes, steentjes, enzovoort te lopen. Dit blotevoetenpad is gelegen bij een kampeerboerderij, ziet er allemaal heel gemoedelijk en knus uit. Het is een pad van 500 meter, dus maar een korte martelgang. Bij het pad kregen we een speurtocht mee, waardoor je er toch langer over doet dan je van tevoren denkt. Onderweg kom je ook af en toe een bankje tegen, wat mij goed uitkwam, want eigenlijk is het op blote voeten lopen zonder blotevoetenpad voor mij al een hel.

Na het pad één keer gelopen te hebben, ben ik op een bankje gaan uitrusten en zijn de kinderen nog even teruggegaan om de favoriete stukjes nog eens te doen. Uiteraard ook het moddergedeelte (stiekem vind ik dat ook het leukste van het pad, daar heb ik alle martelingen wel voor over).

speelbos zevensprong zeewoldeSpeelbos de Zevensprong Zeewolde

Dit speelbos is leuk opgezet voor kinderen, tussen de bomen zijn verschillende speel- en klimattributen te vinden. Maar absoluut niet te doen met de rolstoel, ik heb er vooral achter gelopen. En als ik dan toch al over mijn grenzen ga, dan maar meteen goed. Heb mijn gezin even laten zien dat ik best nog wel in een spinnenweb kan klimmen (au!).

Het speelbos ligt vlakbij uitkijkpunt de Horsterberg, dus dat hebben we achter elkaar gedaan.

horsterberg zeewolde uitstapjes flevolandHorsterberg Zeewolde

In de Stille Kern bevindt zich het uitkijkpunt Horsterberg. Vanaf de kaart te zien, leek dit goed toegankelijk voor mindervaliden. Dat de invalidenparkeerplaats overgroeid was met gras, had al een belletje moeten laten rinkelen… Er was weliswaar een pad van betonplaten, dat bestond uit een recht stuk wat uitkomt op een cirkel. Ik denk dat je heen en terug naar de parkeerplaats binnen 10 minuten kan doen. Vanaf de betonnen cirkel gaan er wel paadjes naar beneden, maar die zijn niet toegankelijk met een rolstoel. Maar op zich is het uitzicht vanaf de betonnen cirkel ook niet verkeerd.

Het was een warme dag dat we hier waren en het pad lag vol met verschrompelde (naakt-)slakken. Mijn dochter probeerde de slakken met huisje nog te redden van de hete weg, door ze op te pakken en in de bosjes te leggen. Tot ze er één oppakte die al half verschrompeld en vastgeplakt aan de weg zat en deze bij het oppakken als een vieze snottebel uit het huisje trok. Brrrr….

Via het betonplaten pad kom je ook niet bij de uitkijktoren, daar loopt een onverharde weg naartoe omhoog. Daarna gaat er een trap naar beneden, dus verder dan die toren ben ik niet gekomen. We hebben er heerlijk in de schaduw van de toren kunnen picknicken en mijn man en kinderen hebben de toren beklommen. Vanaf de toren konden ze de wilde paarden zien.

Bataviastad Lelystad

Een dagje shoppen is altijd leuk. Sommige winkels wat krap door de vele kledingrekken, maar alles verder prima toegankelijk. Hele dag volgemaakt daar en allemaal goed geslaagd!

oostvaardersplassen uitstapjes flevolandOostvaardersplassen

Na ons bezoek aan Bataviastad zijn we omgereden om wat van de Oostvaardersplassen te zien. We zijn langs het IJsselmeer gereden en hebben halverwege een stop gemaakt. Hier zijn vooral veel vogels te zien.

Een paar dagen later nog een keer geweest, maar dan vanaf de andere kant (Praamweg was het geloof ik) en een korte wandelroute gekozen. De paden zijn onverhard, maar in de vogelkijkhutten is wel rekening gehouden met rolstoelgebruikers.

Het is er erg mooi, maar onze wandelroute was te kort om echt veel te kunnen zien.

mindervalideregeling walibi uitstapjes flevolandWalibi

Was helemaal super! Je bent een godsvermogen kwijt als je er met je gezin heen gaat en ook al je eten en drinken in het park koopt, maar zo af en toe moet dat wel kunnen.

Ik kende het systeem voor mindervaliden van Walibi nog niet, maar moet zeggen dat het me goed bevallen is. Bij de servicebalie haal je een polsbandje en een flyer met informatie. Op die flyer is ruimte voor de medewerkers van de attracties om de wachttijd in te vullen. Vervolgens hoef je niet te wachten, maar mag je op het genoteerde tijdstip weer terugkomen. Je mag dan wel maar één attractie tegelijk inplannen, het is niet de bedoeling dat je je hele dag vol plant en achter elkaar door gaat. De meeste attracties zijn via de uitgang toegankelijk voor rolstoelgebruikers en ze hebben een handig overzicht op de flyer staan wat voor wie geschikt is.

aviodromeAviodrome

We waren hier nog niet eerder geweest en had niet verwacht dat we ons daar zo lang konden vermaken. Mijn man en ik vonden het museumgedeelte vooral interessant en onze jongste vond alle speeltoestellen erg leuk. Onze oudste (13 jaar) hing er wel een beetje tussen: soms net te oud voor al het spelen en te jong om alles van de geschiedenis interessant te vinden. Maar met de speurtocht heeft ze ook fanatiek meegedaan.

Ik vond het ook mooi om te zien hoe enthousiast de vrijwilligers zijn die er werken. Ze moeten al hun verhalen inmiddels toch al honderden keren verteld hebben, maar het blijft boeiend hoe ze het brengen.

Met rolstoel is het allemaal goed te doen. Je kan niet in elk vliegtuig komen, maar er is ook zonder dat genoeg te zien. Bij twee vliegtuigen ben ik wel even uit mijn rolstoel gestapt om er binnen te kijken.

Al met al een geweldige vakantie gehad. Zijn er nog uitstapjes die we hebben gemist hier in Flevoland?

RCN Zeewolde VeluwemeerNa een vakantie in een stacaravan bovenop een berg in Italië en vorig jaar in Frankrijk in een krappe stacaravan in de uiterste uithoek van het vakantiepark, was ik het zat. Ik wilde wel weer eens in een fatsoenlijke bungalow, of misschien zelfs een aangepaste bungalow. Waar ik met mijn rolstoel uit de voeten kan en waar ik niet kilometers hoef te rollen om bij de winkel of het zwembad te komen of niet eens kan rollen, omdat de berg waarop het vakantiepark gelegen is, zo belachelijk steil is.

Dus we boekten vroeg en voor het eerst kozen we voor een aangepaste bungalow. En we bleven gewoon in Nederland, want een volle dag in de auto zitten, trekt mijn lijf niet zo goed. RCN in Zeewolde is het geworden.

Bungalow RCN Zeewolde De aangepaste bungalow

De huisjes zijn wat gedateerd, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo belangrijk. Voor de prijs die je ervoor betaalt zijn ze van alle gemakken voorzien.

Beneden zijn twee slaapkamers: één met een stapelbed en één met twee hoog/laagbedden. Boven de keuken/woonkamer is nog een vide waar een tweepersoons boxspring staat. Alhoewel de boxspring boven het beste lag, kozen mijn man en ik voor de hoog/laagbedden beneden. De trap naar de vide is voor mij te steil om dagelijks te moeten nemen. Voordeel van de slaapkamer met de hoog/laagbedden vond ik dat deze meteen aan de woonkamer grenst en een grote schuifdeur heeft. Als ik dan ‘s middags even ging liggen of een boekje ging lezen in bed, had ik toch het idee dat ik bij de anderen was.

In de keuken zijn de kasten onder de wasbak en de kookplaat weggelaten, zodat je er met je rolstoel onder kunt rijden, alleen is het aanrecht dan wel te hoog. De keuken en woonkamer zijn ook ruim genoeg om met rolstoel te kunnen rollen.

De badkamer is ruim en heeft een invalidentoilet, een lage wasbak en een douche met inklapbare stoel aan de muur. Hij is ontzettend ruim, maar ik vraag me toch af hoe je je hier doucht als je echt niet meer kunt lopen. Er is wel plek voor een rolstoel in de badkamer, maar er is geen douchescherm of -gordijn. Je stoel zou dus zeiknat worden als je vanuit je rolstoel meteen onder de douche moet stappen. Omdat er zoveel plek was, hebben wij een tuinstoel in de badkamer gezet, in de hoek schuin tegenover de douche. Hier kon je dan je kleren op leggen en je aankleden.

Wat ik wel vreemd vond aan de badkamer, is dat de vloer nooit droog werd. Er zat teveel reliëf in de vloertegels om ze goed droog te trekken, maar dan nog. Je moest dus altijd met je slippers naar het toilet, anders had je natte voeten.

Er is wel een parkeerplaats dichtbij de bungalow, maar niet gereserveerd voor invaliden. In mijn geval is dat niet zo’n probleem, maar als de parkeerplaats vol staat en je moet een parkeerplekje verderop in het gras opzoeken, baal ik daar toch ook wel een beetje van.

Toegankelijkheid van het vakantiepark

Het allergrootste voordeel vond ik de ligging van onze bungalow in het vakantiepark: je zat bijna direct tegen de receptie, het zwembad, de winkel, het restaurant, de recreatie en het strandje aan. Zo kon ik ook af en toe even lopend met mijn wandelstok broodjes halen, of bij de meiden in het zwembad kijken.

De receptie, winkel en recreatiezaal waren goed toegankelijk met rolstoel. Het zwembad is klein en krap, hier ben ik niet met mijn rolstoel naar binnen geweest. Maar de meiden hadden hier genoeg aan om even lekker te gaan zwemmen en spelen als het buiten net iets te koud was. Buiten is een ondiep zwembad met allerlei sproeiers, meer voor kleine kinderen, maar voor die van ons ook lekker om even af te koelen. Met de rolstoel was het lastig hier te komen, omdat er gras rondom ligt.

Om naar het restaurant of het strandje te komen, moet je een dijk op. Dat lukt me echt niet om zelf rollend te doen, dus ik ging of lopend achter de rolstoel, of ik liet me duwen. We zijn alleen op het terras van het restaurant geweest, hier waren geen drempels en ik kon me goed bewegen met rolstoel tussen de tafels door.

Het strandje is eigenlijk niet te doen met rolstoel. Het pad houdt op een gegeven moment op, gaat dan over in gras en dan in zand. Nu ben ik misschien wat verwend met de betonplaten op het strand bij Hoek van Holland, maar ik vond dit toch wel een groot minpunt. Rollend kon ik er niet komen, maar lopend was voor mij echt te ver en te pijnlijk.

Op het park is de weg hier en daar wel aan een update toe. Het asfalt is van slechte kwaliteit, op parkeerplaatsen liggen grote losse stenen en de stoeptegels voor de deur zijn wat verzakt. De paadjes lopen niet overal naadloos door van de weg naar de bungalow of bijvoorbeeld het zwembad. Als je dan toch aangepaste bungalows op je park hebt, mag je hier wel wat aandacht aan besteden. Het rolt zwaar en je blijft vaak hangen op losse stenen, gaten in de weg of in het gras.

Recreatieprogramma

Dit moet toch wel gezegd worden: de activiteiten die werden aangeboden door het recreatieteam kwamen echt dik boven onze verwachtingen uit! Normaal kijk ik niet eens meer naar wat een recreatieteam aanbiedt, omdat het voor onze meiden van 9 en 13 jaar al snel te kinderachtig is. Hier niet dus!

Er was een uitgebreid programma met voor ieder wat wils. Als je zou willen, hoef je niet eens van het park af. Bij veel activiteiten moest je je wel inschrijven en zaten ze snel vol, maar dat zegt ook al iets over hoe leuk de activiteiten waren. Vooral de activiteiten bij het water waren favoriet bij onze meiden: suppen, raften, vlot bouwen, ochtendduik en spelletjes in het water. Maar ook fossielen zoeken, een kaars maken, schminken, een Minionbeker kleuren en een pleinfeest.

De oudste hadden we van tevoren opgegeven voor een voetbalclinic. Die werd door trainers van buitenaf gegeven en daar moest je ook voor betalen, maar de medewerkers van RCN zorgden hierbij goed voor de ouders die kwamen kijken.

Eigenlijk ben ik nog lang niet uitgepraat over onze vakantie… Het was ontzettend leuk! Volgende keer schrijf ik over de uitstapjes die we buiten het park hebben gemaakt.

Reactie van de parkmanager RCN Zeewolde

Vlak nadat mijn blog geplaatst was, heb ik een linkje gestuurd naar RCN Zeewolde zelf. En daar kreeg ik echt supersnel een reactie op van de parkmanager:

Fijn om te lezen dat jullie het zo naar de zin hebben gehad.

Ter informatie: we zijn twee jaar bezig met het doen van verbeteringen aan het park. Er is echter nog genoeg aan te passen met een aantal zaken als hoogste prioriteit:

  • de wegen
  • de daken
  • de bungalows

Daar gaan we dus ook mee bezig. De planning is dat we binnen uiterlijk 4 jaar de helft van onze bungalows hebben vervangen door nieuwe verhuuraccommodaties, met drie of vier aangepaste accommodaties dicht bij de dierenhoeve.

Groet,

Wout Sleurink Parkmanager RCN Zeewolde

Dus dat is goed om te weten als je in de toekomst een aangepaste bungalow bij RCN Zeewolde wil boeken!

Op 3, 4 en 5 juni mocht ik met Misiconi Dance Company mee dansen tijdens het Delft Fringe Festival. Het was voor mij de eerste keer dat ik niet alleen backstage, maar ook on stage mijn rolstoel gebruikte, geen buikdans, maar inclusiedans. Een hele ervaring om er een onderdeel van te zijn en een heel weekend zo met dans bezig te mogen zijn. Onze voorstelling was te zien in het Rietveld theater, voor mij meteen een hele uitdaging om in een onbekende omgeving me met mijn rolstoel te moeten verplaatsen.

rietveld delftNaar het Rietveld theater in Delft

Vrijdag 3 juni ben ik wat eerder weggegaan van mijn werk, om nog even wat te rusten voordat ik op mijn scootertje richting Delft ging. Ik was nog niet eerder met mijn scooter die kant op geweest, maar de weg was makkelijk te vinden, het is een mooie route zo langs het water en binnen drie kwartier was ik (zonder stoplichten te zijn tegengekomen!) bij het theater.

Het Rietveld theater is een mooi oud pand in de net zo mooie oude binnenstad van Delft, maar heel erg praktisch is dat allemaal niet. Voor het theater zelf is niet veel ruimte om een fiets of scooter te parkeren. Voor fietsen kun je binnendoor naar de binnentuin, maar dat zullen ze vast niet op prijs stellen als je dat met een stinkende scooter doet. Met wat gepuzzel kreeg ik mijn scooter geparkeerd vlakbij de ingang.

Bij de ingang lag een plank over de traptreden, maar deze was veel te stijl om omhoog te kunnen rollen. Uitstappen en de rolstoel naar binnen/ buiten duwen was ook een uitdaging, want er was geen trapleuning om je aan vast te houden. En zaterdag na de regenbui was de plank nog spekglad ook!

Een paar smalle doorgangen met aardige drempels leidden naar de kleedruimte. De kleedruimte had maar weinig bewegingsruimte, maar we mochten ook van het podium gebruik maken om op te warmen. De vloer van het podium was vrij stroef vergeleken met de vloer in de dansstudio die ik gewend ben, ik heb er nog net geen blaren op mijn handen aan overgehouden.
En alhoewel het onder de lampen op het podium altijd wel goed warm wordt, was het erg aangenaam in de rest van het theater, ondanks de hitte buiten.

Zaterdag heb ik vanwege een dreigende onweersbui maar voor de auto als vervoermiddel gekozen. De parkeergarage zou op 5 minuten loopafstand van het Rietveld theater zijn, dat bleek in mijn geval een kwartier te zijn. De binnenstad van Delft is niet fijn om je als rolstoelgebruiker voort te moeten bewegen. Veel steile bruggetjes, weinig of te smalle trottoirs waardoor je wel de weg op moet. Maar ook veel gezellige mensen die op een bankje voor de deur van een biertje en de zon genieten en vriendelijk gedag zeggen of je de makkelijkste weg willen uitleggen.

Zondag weer met de scooter, maar ik kon geen fatsoenlijk plekje vinden voor de deur en langs het water durfde ik toch niet aan. Maar heel fijn: ik mocht ‘m op het gereserveerde stukje naast een bakfiets parkeren!

Ok, nu ben ik iets langer dan gepland uitgeweid over het rollen in Delft, maar even serieus: nu kan ik nog een beetje uit de voeten zonder rolstoel, maar hoe doe je het in godsnaam als je echt 100% afhankelijk bent van je rolstoel?! Dat is toch niet te doen?

Over naar het dansen dan maar…

misiconi inclusiedans op delft fringeOde aan de plastic zak

In totaal zes keer mochten we de voorstelling ‘Ode aan de plastic zak’ laten zien. Bij de voorstellingen op vrijdag en zaterdag van 19.30 uur was het vrij rustig, die van 21.30 uur werd drukker bezocht. Ook op zondagmiddag was was de tweede voorstelling beter bezocht dan de eerste.

Het ging best goed, wel een foutje hier en daar, maar alles bij elkaar waren het mooie voorstellingen. Bij de tweede voorstelling op vrijdag raakte mijn voorwiel verstrikt in het plastic, dit kreeg ik er niet fatsoenlijk af, dus had ik het losgetrokken en de rest van de dans met een afwijking naar rechts gerold.
Er waren veel positieve reacties uit het publiek en er werd gul gegeven toen ze langs de fooienpot liepen, die bedoeld is voor de volgende voorstelling van Misiconi.

Ode aan de plastic zak is nog een keer te zien tijdens het Festival aan de Maas in Rotterdam op zaterdag 18 juni, dus ik ga verder niets verklappen over de voorstelling zelf, kom gewoon kijken!

Inclusiedans

Dat inclusiedans voor veel mensen nog onbekend is, was dit weekend wel merkbaar. Aan de ene kant positief, want mensen zijn verrast dat er zo’n goed stuk neergezet wordt door zo’n diverse groep en dat is leuk om te horen. En familie en vrienden zijn er nieuwsgierig naar, supertof dat er zoveel zijn komen kijken! Maar aan de andere kant is het dansen voor deze groep ook geen bezigheidstherapie, we willen echt een goede voorstelling neerzetten en groeien als professioneel dansgezelschap.

Zo was er een vrouw die zei dat ze het zo goed vond dat we dit met ‘die kinderen’ deden. En dan bedoelde ze de dansers in onze groep met het syndroom van Down. Ik snap ook wel dat ze het goed bedoelt en dat het voor een bepaalde leeftijdsgroep gebruikelijk is om zulke termen te gebruiken (ja hoor, ik kan ook heel goed generaliseren!), maar voor mij slaat het de plank een beetje mis. Het zijn geen kinderen, het zijn gewoon dansers. En ik doe het niet voor hen, ik dans vooral voor mijn plezier en wil graag meer leren van en met mijn mededansers. Nou klinkt dat misschien ook weer wat egoïstisch, zo bedoel ik het ook weer niet, maar het is in ieder geval geen liefdadigheid.

Een ander bijzonder moment was toen ik een behulpzame Delftenaar vertelde dat ik onderweg was naar het Rietveld theater om daar te gaan dansen. Er werd vervolgens gelachen of ik een goeie grap vertelde. Ik heb maar vriendelijk terug gelachen en ben verder gegaan, maar zo ontzettend grappig was het nou ook weer niet. Als ik nou had verteld dat ik ging hoogspringen met mijn rolstoel, ja, dat lijkt me niet echt mogelijk. Maar dansen met een rolstoel is toch niet zo heel bijzonder?

Maar goed, ik heb in ieder geval ontzettend genoten van dit weekend, ben supertrots om deel uit te mogen maken van deze groep en hoop dat er nog veel meer voorstellingen gaan komen!

Had jij al eens eerder van inclusiedans gehoord? Wat voor beeld heb jij hierbij?

En kom je kijken bij onze volgende voorstelling? 🙂

 

rolstoel werk tas

Per schooljaar probeer ik toch wel een handjevol symposia en/of conferenties te bezoeken voor mijn werk. Sommigen worden georganiseerd binnen de organisatie waar ik werk, anderen daarbuiten. Ik vind het altijd erg interessant om nieuwe dingen te leren en met anderen uit te wisselen hoe zij een bepaald onderwerp aanpakken. De afgelopen weken heb ik bijvoorbeeld een symposium bijgewoond gericht op taalstimulering bij jonge kinderen en een conferentie over leren en doceren in de 21e eeuw.

Wat zo’n bijeenkomst nog een beetje extra boeiend maakt, is hoe ze ingesteld zijn op rolstoelgebruikers. Want ook al ben ik maar een parttime rolstoelgebruiker, zo’n dag is voor mij fysiek zo zwaar, dat ik hierbij wel zoveel mogelijk in mijn rolstoel wil blijven zitten. En dat is blijkbaar niet zo gebruikelijk, want vaak ben ik de enige met rolstoel. Vandaar nu een lijstje met plus- en minpunten als het gaat om rolstoelvriendelijkheid bij symposia en conferenties:

Pluspunten

  • Behulpzame facilitair medewerkers: zij kennen het gebouw door en door en weten precies waar jij moet zijn, bieden hulp aan voordat je erom vraagt.
  • Behulpzame bezoekers: ik ga meestal alleen, maar er is altijd wel iemand die een hapje of drankje voor me wil halen, stoelen opzij schuift, deuren openhoudt, mijn rolstoel de trap op tilt, enzovoort. Vaak hoef ik het niet eens te vragen.
  • Gesprekspartners die niet moeilijk doen over die rolstoel: ik kom vaak oud-collega’s tegen die me niet eerder met rolstoel gezien hebben. Het is geen taboe, je mag er vragen over stellen (zou ik ook doen als het andersom was), maar het is ook fijn om over andere zaken te praten.
  • Ruime stoelopstelling: zodat er geen plek voor mij vrij gemaakt hoeft te worden, maar je gewoon aan kunt schuiven met rolstoel.
  • Hapjes en drankjes die rondgebracht worden: omdat ik bij dit soort bijeenkomsten veel op scholen kom, worden (horeca-)studenten regelmatig ingezet om met dienbladen hapjes rond te brengen. Lijkt me voor die studenten ook veel leuker dan gewoon les.
  • Een lift die zonder sleutel toegankelijk is.
  • Een schoon invalidentoilet: in mijn geval niet noodzakelijk, maar werkt toch prettiger

Minpunten

  • Geen lift aanwezig en workshops en lezingen zijn verspreid over verschillende verdiepingen.
  • Wel een lift aanwezig, maar dan moet je eerst op zoek naar iemand die daar een sleutel van heeft. Of een lift waarbij je de knop ingedrukt moet houden…vier verdiepingen lang.
  • Statafels: heel ongemakkelijk om vanaf een halve meter lager gesprekken aan te gaan.
  • Lopend buffet/koffie- en theetafel: ik snap dat het heel praktisch is als je een grote groep moet voorzien van hapjes en drankjes, maar niet handig als je een bord op schoot mee moet nemen en tegelijkertijd een glas tussen je knieën klemt. Een kopje thee sla ik dan sowieso af, dan hou ik het maar op mijn eigen flesje water.
  • Een smerig invalidentoilet bij een superdrukke conferentie. Niet iedereen heeft de mogelijkheid om boven een toiletbril te hangen, als je dat wel kan, dan doe je dat toch niet op een invalidentoilet?! Echt smerig…

Waarmee zou volgens jou een conferentie nog toegankelijker kunnen worden voor rolstoelgebruikers?

Dit was mijn uitzicht vanochtend bij de intocht van Sinterklaas. Nu hoef ik Sinterklaas niet zo nodig te zien, maar het zou toch fijn zijn om mijn dochter in de gaten te kunnen houden met al die drukte. Dat ging dus niet.
Ik zou een stukje omrijden met de rolstoel en zij zou een stukje afsnijden en dan zouden we elkaar 5 meter verder weer tegenkomen. En toen waren we elkaar kwijt. Na een kwartier zoeken tussen al die benen, had ik een Piet om hulp gevraagd, omdat ik vanuit mijn rolstoel slecht zicht heb en ook lastig door die mensenmassa heen kom. Maar Piet mocht niet helpen, ik moest maar wachten tot alles afgelopen was en dan degene met microfoon om hulp vragen. Het zal vast wel één of ander Pietenprotocol zijn, maar ik voelde me er behoorlijk rot bij.
Gelukkig vonden we elkaar daarna snel, maar van mij hoeft die intocht niet meer zo (en gelukkig gelooft mijn dochter er ook niet meer zo in, dus waarschijnlijk was dit sowieso al de laatste keer).