Berichten

Tijdens onze vakantie in Spanje (provincie Gerona) hebben we een paar plaatsen bezocht. Gewoon om een beetje rond te wandelen en de sfeer te proeven. En behalve het Dalí-museum in Figueres en Castell del Montgri bezochten we Barcelona, Gerona en Pals.

Girona SpanjeGerona

Het plan was om hier te gaan shoppen. Allereerst kwamen we bij iets van een shoppingmall, maar die viel zo tegen, dat we het centrum in zijn gegaan.

Het was een warme dag, dus we zochten al snel de schaduw op in de smalle winkelstraatjes. Het stikt van de toeristen, maar de winkels zijn daar (gelukkig) niet allemaal op gericht. Behalve de standaard winkels zijn er een hoop leuke kleine winkels met aparte kleding. Sommige winkels zagen er wat te duur uit om naar binnen te willen. Maar ik heb achteraf wel spijt dat ik niet die ene winkel met leuke jurkjes in retrostijl binnen ben gegaan. Ik vond het te warm om te gaan passen enzo. Maar toen na een lange middag shoppen iedereen wat leuks had gevonden behalve ik, was ik toch wel een beetje sip.

Ondanks dat ik niet geslaagd was met shoppen, heb ik erg genoten van het zien van al het moois in de stad. Als je omhoog kijkt in die smalle straatjes, zie je al die gezellige balkonnetjes, sommigen zelfs met een hangmat erin. En die straatjes komen dan weer uit op een plein vol met terrassen, waar we heerlijk geluncht hebben.

We hebben lang niet alles kunnen zien, omdat we er niet zoveel tijd voor hadden uitgetrokken. En daarnaast is gewoon niet alles zo toegankelijk. Regelmatig werden we gedwongen een andere route te kiezen, omdat een straat in een trap eindigde.

Barcelona SpanjeBarcelona

Het was wel een ritje van dik twee uur om hier te komen, maar wilde er toch ook een keer geweest zijn. De auto hadden we geparkeerd vlakbij de haven en aan het begin van de Ramblas. Wat een bloedhete parkeergarage was dat, ik heb medelijden met de vrouwe die daar de hele dag in uniform moest werken.

Met de aanslagen van vorige week is het vreemd om te beseffen dat wij daar vlak ervoor ook op de Ramblas gelopen hebben. Niet lang overigens, want het was er ontzettend warm en iets te toeristisch naar mijn smaak. We zochten dus weer snel de smalle winkelstraatjes rondom de Ramblas op.

We hadden niet veel op ons wensenlijstje, maar wilden in ieder geval de Sagrada Familia gezien hebben. Lopend daarnaartoe kwamen we nog meer prachtige gebouwen tegen. Wat dat betreft zou ik best een keer wat langer in Barcelona willen verblijven, ik zou onder andere van Gaudi nog wel meer willen zien.

De Sagrada Familia hebben we niet van binnen bekeken en ik moet eerlijk zeggen dat we ook al vrij snel klaar waren met het bekijken van de buitenkant. Ik kende het alleen van de foto’s en het verbaasde me dat de ruimte eromheen zo krap was. Geen groot plein of wat dan ook, maar direct aan de (drukke) straat. Aan de overkant is wel iets van een parkje, maar dat was tegelijkertijd de verzamelplek voor de busladingen toeristen.

Het is echt wel een bijzonder mooie kathedraal, maar door de drukke en krappe omgeving kon ik er toch niet echt zo van genieten als ik had gehoopt. Je ziet gewoon niet zoveel vanuit een rolstoel als iedereen hutje mutje staat.

Op de terugweg vond ik het dan ook een verademing om vanaf de Arco de Triunfo door een park te lopen. Hier was een breed pad voor voetgangers met hier en daar wat straatartiesten.

Tot slot kwamen we weer bij de haven aan, waar echt megaboten liggen trouwens. Daar nog een hapje gegeten en weer in de auto gestapt.

Pals SpanjePals

Ons appartement was in Platja de Pals, een paar kilometer van Pals zelf. Bovenop een heuvel ligt de middeleeuwse kern van Pals. Eigenlijk had ik de hele vakantie niet eens zo door dat dit een toeristische trekpleister was, tot we er zelf heen gingen op de laatste dag.

Wij gingen hier heen tijdens de siësta. De meeste terrassen en winkeltjes in dit oude gedeelte van Pals waren gewoon open, maar toch was het parkeren gratis tijdens de siësta.

Sommige huizen zijn bewoond, maar in de meeste bevinden zich winkeltjes (vooral kunst en souvenirs) en horeca. Het deed me ook wel een beetje denken aan Mont Saint-Michel in Frankrijk, maar dan kleiner. Ook van de buitenkant nog al dat mooie middeleeuwse, maar verder vooral op toeristen gericht. Wel een stuk goedkoper en net ietsje toegankelijker dan Mont Saint-Michel. Ietsje maar hoor, want ook hier ging de straat regelmatig over in een trap en kon ik geen enkele winkel binnen zonder uit mijn rolstoel te stappen.

Behalve de mooie oude gebouwen, vond ik de planten ook prachtig om te zien. Cactussen zo groot als bomen en van alles wat in bloei staat, dus overal kleur.

Ben jij weleens in Gerona, Barcelona of Pal geweest? Is er nog iets wat ik heb gemist?

Salvador Dali Museum

Je had het misschien al uit het artikel over mijn avontuurlijke bergbeklimming opgemaakt: we zijn dus op vakantie geweest in Spanje, in de provincie Girona. Niet ver van ons appartement was het Salvador Dali museum te vinden, in de stad Figueres.

Toegankelijkheid Dalí museum

Zoals met alle uitstapjes informeer ik van tevoren hoe (rolstoel-)toegankelijk een locatie is. Op de website van het Dalí museum stond al aangegeven dat je met een rolstoel maar een paar delen van het museum kon zien. Ook had ik ergens gelezen dat het een ontzettend druk bezocht museum is. Dat bij elkaar deed me beslissen om de rolstoel in de auto te laten en met de wandelstok het museum te bezoeken.

En dat was maar goed ook. Want die paar delen die je wel met rolstoel kunt zien, dat is dus echt maar een klein deel van het museum. En met alle drukte kon ik ook niet halverwege mijn rolstoel ergens achterlaten of mee de trap op sjouwen.

Alhoewel ik de drukte nog best vond meevallen. Ik had het drukker verwacht, iets meer net zoals het Achterhuis van Anne Frank of zoiets. Maar de stoeltjes die her en der verspreid stonden, waren zelfs leeg. Dus ik kon regelmatig even zitten om uit te rusten. Of misschien was het wel een kunstwerk en waren ze daarom leeg…

Omdat het ooit een theater was, is de indeling best apart. En ontzettend onpraktisch als je net als ik niet zo goed loopt. Smalle gangen en heel veel trappen. Omdat het druk is en je alles wil zien, ontkom je niet aan slenteren. Het is net één grote rij.

De moeite waard?

Alhoewel ik geen kunstliefhebber ben, vond ik toch wel dat ik dit een keer gezien moest hebben. De bekende kunstwerken van Dalí vind ik sowieso erg mooi en ik was wel nieuwsgierig naar meer.

En meer was er zeker te zien, heel veel meer. Niet alleen in het aantal kunstwerken, maar ook in de stukken zelf blijf je nieuwe, verrassende dingen zien. En het museum zelf, wat vanuit een ruïne door Dalí verder ontworpen is, is uniek en prachtig om te zien.

Er is een binnenplaats waaromheen galerijen zijn die elk in een ander thema gevuld zijn. In de kozijnen staan goudkleurige poppen (zie links op de foto) die over de binnenplaats uitkijken. Onder de grote glazen bol bevindt zich het voormalige podium, wat nu gevuld is met een enorm schilderij. Verder zijn er zowel grote als kleine ruimtes, met grote en kleine werken.

Je kijkt je ogen uit, zoveel en zoveel diversiteit.

Dus alhoewel het echt een martelgang was voor mijn lijf, vond ik het zeker de moeite waard!

Dit was het tweede deel van onze vakantieavonturen in Spanje. Volgende week het derde (en laatste?) deel.

castell del Montgri

Wat is dat toch met die EDS’ers die zo nodig bergen moeten beklimmen? Martine (Welkom in de wereld van een kneus) trotseerde rotsen en zandpaadjes voor een mooi uitzicht over Horseshoe Bent. En bij Max Laadvermogen/WheellifeActionHero zag ik dat ze een enorme trap van 50 treden beklommen had om van een prachtig uitzicht over een rivier te genieten.

En tja… dat kasteel dat zo prachtig lag te pronken op die heuvel… Waar we elke dag wel langsreden of vanaf het strand van konden genieten. Dat wilde ik ook weleens van dichtbij bewonderen. Dus stevige schoenen aan, bekkenband om, wandelstok èn rolstoel met Freewheel mee en gaan met die banaan. Het was maar een wandelingetje van twee kilometer vanaf de parkeerplaats, met een beetje afwisselen van rolstoel naar lopen moest dat best lukken.

Dus we begonnen enthousiast aan de tocht. Het begin van het pad zag er redelijk uit, was goed te doen met rolstoel. Maar om mijn man’s kuit- en armspieren wat te besparen, begon ik met een stukje zelf lopen.

Waarschijnlijk was het eerste gedeelte van het pad het meest belopen en waren er meer wandelaars die al snel omkeerden, dan die de beklimming afgemaakt hadden. Want al snel werd het pad minder egaal, lagen er enorme stukken steen en was er geen mogelijkheid om in de rolstoel te zitten en naar boven geduwd te worden. Maar goed, ik had de knop toch al omgezet en wilde per se verder. Dan maar lopend.

En toen kwam er een stuk waar de rolstoel zelfs niet zonder inzittende over het pad kon. Omkeren en de rolstoel terugbrengen was ook geen optie, dan zou het alleen maar langer duren. En met het vooruitzicht dat ik bovenop de heuvel dan in ieder geval in de rolstoel kon uitrusten, nam mijn man de rolstoel op zijn rug mee. Want het was vast alleen maar dit stukje pad, toch?

Nee dus, als snel bleek dat het pad ook verderop vol met rotsblokken lag. Voor mij was het lopend niet meer te doen, dus parkeerde ik mijn rolstoel bij een middeleeuwse Dixie. Daar kon ik in de schaduw wachten tot de rest van het gezin weer terug was. Ik had het nog bijgehouden met een app, in de hoop achteraf te kunnen opscheppen hoeveel ik wel niet gelopen had. Maar dat was nu dus maar net iets meer dan een kilometer, maar halverwege de berg.

freewheel castell del Montgri

Al snel kwam mijn oudste dochter terug om mij te vergezellen, zij vond het toch ook te ver lopen/klauteren. We hebben ons wel vermaakt met het uitzicht en de mieren die druk in de weer waren. En gelachen om de wandelaars die vol verbazing naar mij en mijn rolstoel keken. Het moet er ook wel vreemd uit hebben gezien: hoe komt die rolstoel nou weer halverwege een berg met een bijna onbegaanbaar pad?!

Mijn man en jongste dochter zijn dus wel tot de top gekomen en het duurde zeker anderhalf uur voor ze weer terug waren.

En toen moest ik dus nog naar beneden. Dat viel nog best tegen. Nu had ik natuurlijk die knop in mijn hoofd alweer teruggedraaid en in de ‘luister nou verdorie eens naar je lijf’-stand gezet. Ik had geen mooi kasteel om naar uit te kijken als beloning voor het lopen, alleen de auto die op de parkeerplaats stond te wachten.

Zodra het pad het toeliet, kon ik gelukkig weer in mijn rolstoel zitten. En dan scheelt het dus enorm om een Freewheel eraan te hebben, anders had ik nog een flink stuk verder moeten lopen, voor het pad echt weer een beetje rolstoeltoegankelijk werd.

Castell del Montgri

castell del Montgri

Zie hier dat prachtige kasteel, wat ik niet van dichtbij heb kunnen bewonderen. Het is gebouwd tussen 1294 en 1301, maar nooit afgemaakt, omdat de oorlog die er toen was alweer over was.

Je kan (heb ik vernomen) de zee zien en het dorpje waar ons appartement was.

Ik moet eerlijk zeggen dat de teleurstelling niet eens zo heel erg groot was. Alhoewel ik tegen mijn man en kinderen wel had gezegd: ‘We zien wel hoe ver we komen, er is genoeg moois om van te genieten’, had ik me wel ingesteld op het behalen van de top. Ik dacht echt dat ik het wel kon. Maar dan nog, het is me niet gelukt, so be it. Teleurstellingen wennen blijkbaar.

Dit was dan het eerste deel van onze vakantieavonturen in Spanje. We hebben er nog veel meer beleefd en ik zal er vast nog wel een paar van delen!

vakantie Spanje rolstoel emigrerenJa, de vakantie was leuk hoor. Maar man, wat ben ik blij om weer in ons eigen kikkerlandje te zijn!

En alhoewel ik weleens van mensen hoor dat ze veel minder fysieke klachten hebben in een warm land, deel ik die mening niet. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt ooit te emigreren.

En wel om de volgende redenen:

1. Warm = benauwd

Zodra het kwik boven de 24 graden uitkomt, is het of mijn luchtpijp een stuk dichtgeknepen wordt. Gewoon continu. Ik moet erg mijn best doen om niet te gaan hyperventileren.

Maar er is daar toch een ander klimaat, waardoor het minder benauwd zou moeten aanvoelen? Nou, ik merk geen verschil. Warm staat bij mij gelijk aan benauwd, waar dan ook.

2. Warm = extra veel pijn

Van anderen hoor ik weleens dat ze bij warm weer minder last hebben van hun gewrichten. Helaas gaat die vlieger bij mij niet op.

Ik voel me net een plumpudding, mijn spieren moeten veel harder werken om mijn gewrichten bij elkaar te houden. Elke stap die ik zet, voelt wiebelig en doet pijn. Zitten trouwens ook. En zelfs liggend lukt het me niet om een houding aan te nemen die geen pijn oplevert.

In het water is het heel even fijn om gewichtloos te zijn en een klein beetje af te koelen. Maar al snel komt de pijn weer opzetten, omdat met die gewichtloosheid mijn gewrichten nog meer die uiterste standen opzoeken. En om dan uit het water zien te komen en naar een stoel strompelen is helemaal een hel.

Met dat warme weer kies ik er, tegen beter weten in, toch te vaak voor om geen stevige schoenen te dragen. Omdat ik toch al veel zit of lig, zijn schoenen niet erg comfortabel. Het is dan kiezen tussen de ene of de andere pijn.

3. Geen fatsoenlijk boterhammetje met kaas te krijgen

Ik ben dan nog net niet zo’n typische Nederlander die de eigen aardappelen en hagelslag meeneemt van thuis. Maar mijn eigen boterhammetjes mis ik wel hoor!

Het duurt vaak even voordat we ontdekt hebben welk brood het beste in de smaak valt. Teveel wit, te zoet (waarom?? Als ik zoet brood wil, smeer ik er wel iets zoets op!), te zwaar, te droog, te vet en te duur brood.

Uiteindelijk zijn we dan toch maar voor het dure brood gegaan, dat smaakte toch het beste. Maar niet zo lekker als het brood wat we thuis bij de supermarkt halen.

4. Heuvels/bergen

Echt, ik weet niet of het anderen weleens is opgevallen, maar Nederland is best plat. En dat vind ik wel fijn. Het kost me een stuk minder energie om me te verplaatsen.

Met al die heuvels en bergen op vakantiebestemmingen kan ik echt niet uit de voeten. Lopend niet en rollend niet. Ik voel me dus enorm beperkt en afhankelijk van mijn man en kinderen, die mij ondersteunen bij het lopen of duwen als ik in de rolstoel zit.

Eigenlijk is het vooral ook als we op vakantie zijn dat ik me afvraag waarom ik geen gehandicaptenparkeerkaart heb. Ik red het gewoon niet om de straat uit te komen of vanaf de parkeerplaats naar de bestemming te komen zonder hulp.

5. Toegankelijkheid

Nog iets wat je pas opvalt als je het mist. In Nederland wordt er soms (terecht) een punt gemaakt als iets niet toegankelijk is voor mensen met een beperking. Maar ik ben tijdens mijn verschillende vakanties nog geen plek tegengekomen waar het beter geregeld is. In een grote stad kom je de meeste winkels wel in. En er zijn dan voldoende invalidentoiletten, alhoewel je soms niet wil weten hoe die achtergelaten worden door toeristen die even de lange rij willen overslaan.

Maar daarbuiten hoef je niet veel te verwachten. Dan mag je op de straat rollen, omdat de stoep nergens een helling heeft om op of af te komen. Restaurants en winkels hebben vaak een flinke opstap, als er al een plaat ligt, dan is deze vaak zo steil dat ik er nog niet zelf op kan komen.

Het lijkt soms wel of ze er in eerste instantie wel over nagedacht hebben om iets toegankelijk te maken, maar dat het (soms letterlijk) verzandt. Bij ons (volgens de website rolstoeltoegankelijke) appartement was het pad naar de voordeur enorm overgroeid. En de houten vlonders op het strand waren grotendeels verdwenen onder het zand, of zo ver verschoven, dat je het zelfs met een wheelie niet zou redden van de ene naar de andere plaat.

6. Taal

Man, wat voel ik me een kluns als ik me uit moet drukken in een andere taal. Engels gaat best aardig, maar dan moet de persoon tegenover mij het ook wel redelijk kunnen spreken. Frans, Duits, Spaans, Italiaans… Tja, daar houdt het al snel op na de standaard woorden en zinnen. Verstaan of lezen gaat nog wel een beetje, maar het spreken laat ik liever aan een ander over.

Tijdens de vakantie neem ik het maar voor lief, maar ik zou er niet aan moeten denken om bijvoorbeeld op mijn werk een andere taal te moeten spreken. Ik geloof niet dat je mij dan voor de klas wil hebben, haha!

7. Verbranden of onder de pukkels

Van ons gezin verbrand ik het snelst. De meiden hebben van hun vader nog wat Indische trekjes met daarbij een huid die iets meer zon kan verdragen. Ik moet me elke dag insmeren met factor 30. Of binnen blijven, maar dat is ook zo ongezellig.

Ik zoek al zoveel mogelijk de schaduw op en op het strand leg ik toch vaak weer een handdoek over mijn schouders na een kwartiertje zon. En dan nog verbrand ik, want er is altijd wel ergens een plekje wat niet goed ingesmeerd is.

Maar alles maar insmeren, bah, wat heb ik daar een hekel aan. Die vette troep op je huid. Ik krijg er ook meteen pukkeltjes van. Dus als ik al niet rood word van het verbranden, dan ben ik wel rood van de pukkeltjes. Een andere kleur wordt het niet.

Het fijnste van op vakantie gaan, is het thuiskomen!

Heerlijk weer in je eigen bed. Overal de weg weten. Wifi die het gewoon doet. De tv aanzetten en het gewoon kunnen volgen. Altijd iemand te vinden bij wie je kunt aankloppen. Een stuk koeler, dus meer energie om wat te gaan doen. En ik kan er sowieso veel meer kanten op.

En nu ik weer heerlijk mijn draai thuis heb gevonden, zal ik heus nog wel iets van onze vakantie-avonturen in Spanje vertellen. Wordt vervolgd!

Ben jij ooit ergens op vakantie geweest waar je wel zou willen blijven wonen? Of moet je er ook niet aan denken om te emigreren?

 

watdajel #storytellerOp zaterdag 19 november mocht ik mee met Misiconi Dance Company naar het Watdajel Festival in Utrecht. Een heel ander festival dan Fringe, waar we in juni optraden.

Het was voor ons een try-out voor Road movie en #Storyteller. Met #Storyteller danste ik mee, de teaser hiervoor hadden we al een paar weken eerder opgenomen vlakbij de Euromast in Rotterdam.

Watdajel

En hoewel de start ‘s ochtends wat onduidelijk was: waar we mochten oefenen, wat onze kleedruimte werd, enzovoort, werd er tijdens het festival goed voor ons gezorgd. Eten en drinken, interesse van mensen die er werkten en van het publiek zelf.

Op Watdajel was er van alles te zien en te beleven: kunst, muziek, dans. Ik vond het een beetje de sfeer hebben van een enorm kraakpand. Een beetje rommelig, maar erg leuk allemaal! Op de muren hingen foto’s, collages en andere kunstwerken, er draaiden dj’s in verschillende ruimtes en behalve onze dansgroep waren er nog andere (dans-)optredens. Er hing een grote wolk waar je met je hoofd in kon en in een tentje kon je een diashow op een ipad bekijken, terwijl je op een muur geprojecteerd werd.

Het publiek was over het algemeen leuk en enthousiast, maar het was voor mij als enige rolstoelgebruiker daar lastig om tussen de mensen te manoeuvreren. Misschien was dit publiek het niet zo gewend, of is het omdat het een binnenlocatie is, maar mensen gingen maar weinig uit zichzelf een stap opzij. Ik heb zelfs een keer een lelijke blik gehad toen ik per ongeluk iemands hiel meenam tijdens het rollen. Haar ‘oh…okaaaaay…’ als reactie op mijn ‘sorry’ met die bijbehorende blik vond ik best apart.

Toegankelijkheid Nutrecht

De locatie was Nutrecht, een voormalige NS-loods. ‘s Ochtends was het echt nog koud, pas toen er ‘s middags meer publiek was en er wat warmte van de foodtrucks kwam, werd het wat warmer. Heel stom, maar ik had niet zo op die kou gerekend. Had wel een warm vest en beenwarmers, maar mijn handschoenen had ik niet meegenomen en die miste ik toch wel!

Toen ik aankwam bij Nutrecht, schrok ik even van de enorme trap die naar de ingang leek te leiden. Gelukkig was er een ingang aan de zijkant en was het hele festival gelijkvloers. De vloer bestaat uit betonplaten die niet overal even netjes aansluiten, maar op zich gaf dat niet heel veel problemen. Alleen tijdens het dansen was het wel iets om rekening mee te houden.

Hier en daar had ik wel wat moeite met drempeltjes, maar dat komt ook omdat ik met het kiepwieltje niet zover met mijn voorwieltjes omhoog kan. Mijn dansrolstoel is gewoon ingesteld op een vlakke dansvloer en niet om buiten mee te rollen. Ik durf ook nog niet zonder kiepwieltje met deze rolstoel, omdat ie veel sneller kiept dan mijn gewone rolstoel.

Toilet was wel een minpuntje: hier moest je een trap voor op. Nu kan ik dat wel en lukt het me zelfs om vervolgens kort in de rij te staan wachten tot ik aan de beurt ben. Maar erg praktisch is het niet. In het cafeetje om de hoek waar we tussen de middag aan het opwarmen waren was wel een ‘invalidentoilet’. Als je niet te kieskeurig bent tenminste. Met rolstoel naar binnen gaan, paste nog maar net. Maar er was dus niet eens een wasbak, daarvoor moest je naar het andere toilet, waar de deur zo smal was, dat ik mijn rolstoel op de gang moest achterlaten.

#Storyteller

Het idee achter #Storyteller is dat het publiek zelf het verhaal bij de dans bedenkt, foto’s of filmpjes maakt en dit deelt via Instagram, Facebook of Twitter met de hashtag: #Storyteller. Nu was het een try-out, maar we gaan ‘m nog vaker laten zien! Maar voor wie niet kan wachten, is hier het filmpje van ons optreden op Watdajel:

Ben je nieuwsgierig naar het andere stuk van Misiconi? Hazel, één van de andere dansers van Misiconi, heeft hier een blog over geschreven, zij danste mee met Road movie.

Welk verhaal zie jij in #Storyteller? Delen mag, graag zelfs!

aan tafel

In de Week van de Toegankelijkheid staat van 3 tot en met 8 oktober de toegankelijkheid in horeca centraal. Die toegankelijkheid  voor gehandicapten is dit jaar al een paar keer in het nieuws geweest: in januari werd een wetsvoorstel door de Tweede Kamer aangenomen, in april ging de Eerste Kamer ook akkoord, in juni lag het in New York en in juli ging het verdrag in. En hoewel het verdrag al is ingegaan, gaat de verplichting pas in op 1 januari 2017.

Maar wat hebben ze nu eigenlijk afgesproken? In de uitvoering van het verdrag staat onder andere beschreven:

Het wetsvoorstel ziet niet op het treffen van algemene voorzieningen, maar betreft uitsluitend de verplichting tot het treffen van doeltreffende aanpassingen in een concreet geval. Voorts is de verplichting afhankelijk van de specifieke situatie en bestaat deze niet als het een onevenredige belasting vormt. De wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte wordt gewijzigd in die zin dat die wet wordt uitgebreid met het terrein goederen en diensten.

Kort gezegd: iedereen die iets te verkopen heeft, moet ervoor zorgen dat ze ook toegankelijk zijn. Als het nodig is en niet teveel moeite is. Of zoiets.

Toegankelijk maken? Hoe dan?

Ik geef het ze te doen hoor, die horeca-ondernemers die nu hun best moeten gaan doen om hun zaak toegankelijk te maken. Want dat is nogal een dilemma: in hoeverre ben je bereid in te leveren op je sfeer en knusheid, om maar toegankelijker te worden? Is dat toegankelijke toilet de opoffering van een paar tafels waard?

Op de website van Week van de Toegankelijkheid is een handleiding te downloaden waarin wordt uitgelegd hoe je horeca toegankelijker kan maken. Wat ik een goed punt vind hieruit, is dat ze de gastvrijheid benoemen. Een vriendelijke ober kan een hoop goedmaken. Als ik me welkom voel, ook al is het niet zo handig dat ik aan kom zetten met een rolstoel, voelt een restaurant voor mij meteen een stuk toegankelijker.

Bij wie van de vier ga ik het liefst aan tafel?

Ik ga graag uit eten/drinken met mijn gezin of vriendinnen en ik heb het geluk dat ik zelf ook nog het één en ander kan aanpassen. Deze vier voorbeelden zijn een gemiddelde van wat ik zoal tegenkom:

Vreetschuur A

Deze vreetschuur is vrij nieuw gebouwd en voldoet bouwkundig gezien keurig aan de eisen. Een mooi invalidentoilet, geen drempels, ruime deuropeningen. En bij binnenkomst wordt er even nagevraagd welke tafel het handigst zou zijn voor ons: het wordt een tafel vlakbij het buffet. Want ja, het is een all you can eat lopend buffet restaurant.

En daar komt het eerste probleem al: met een bord op schoot tussen hongerige mensen rollen. Tweede probleem: drinken mag je ook zelf pakken, dat doet mijn tafelgenoot dus voor me. Maar het vervelendste vond ik toch wel dat je in de loop zit van het type mens dat op die vreetschuren afkomt: alles draait om zoveel mogelijk eten in die twee uur waar je voor betaald hebt. Even opletten waar je loopt of überhaupt ‘sorry’ zeggen als je met je lompe lijf tegen mijn rolstoel loopt, is dan teveel moeite…

Sjiek restaurant B

Het restaurant bevindt zich in een historisch pand waarbij je alleen via een trap naar binnen kunt komen. Van tevoren heb ik op de website foto’s bekeken en gezien dat ik er met mijn rolstoel echt niet binnenkom. Maar de metro stopt vlakbij en de stoelen zien er comfortabel genoeg uit om een avond op door te brengen.

Bij onze tafel aangekomen wordt zowel mijn jas als wandelstok aangenomen en bij vertrek uiteraard weer gebracht. Het restaurant is ruim opgezet, ik kan me er makkelijk bewegen zonder me tussen stoelen en tafels te hoeven wurmen.

Café C

Bij het wijntjes drinken met vriendinnen bij café C heb ik van tevoren het weer eens goed bekeken. Het zou nog tot diep in de nacht warm blijven, de stoelen op het terras zijn waardeloos om op te zitten, dus heb ik mijn rolstoel als stoel.

Het terras is druk en rommelig, ik kan er met geen mogelijkheid met mijn rolstoel doorheen om naar binnen te gaan. Voor het halen van de wijntjes geef ik af en toe een vriendin mijn portemonnee mee, maar die wijntjes eruit plassen moet ik toch echt zelf doen. Dus dit keer ben ik degene die met haar lompe lijf tegen stoelen loopt. Ik zeg overigens wel ‘sorry’.

Foodtruck D

De foodtruck staat daar ontzettend hip te zijn op een gezellig festival. Voordat je er iets kan kopen, moet je eerst in de rij voor munten en daarna weer in de rij om wat te kopen. Met al die rijen heb ik zeker weten mijn rolstoel nodig, alleen is een festivalterrein daar niet echt op ingesteld. Er liggen onmogelijke drempels over kabels heen, verder is er gras met rondslingerende mensen.

Zelf wat eten bestellen gaat niet. Ja, ik kan roepen wat ik wil, maar ik kan negen van de tien keer niet vanuit mijn rolstoel de muntjes aangeven of het eten aanpakken. En al zou ik het kunnen aanpakken: eten uit een foodtruck ligt meestal niet op een fatsoenlijk bord wat je op schoot kan zetten. Nou ga ik meestal niet in mijn uppie naar zo’n festival, dus ik heb altijd wel iemand bij me om me te helpen, maar onhandig is het wel.

 

Weet je, eigenlijk kan ik niet zo goed een keuze maken waar ik het liefst aan tafel ga. Ook al hebben ze allemaal wel hun verbeterpuntjes in toegankelijkheid, het houdt me niet tegen om erheen te gaan. Het is niet zozeer het gebouw, maar het zijn juist de mensen die het voor mij toegankelijk maken. Mensen die voor gezelligheid zorgen, mee willen denken en rekening houden met anderen. Niet alleen het personeel of de mensen met wie ik op stap ben, maar ook de andere klanten. Dat maakt voor mij de vreetschuur nog het minst populair, maar ik heb nog lang niet alle vreetschuren gehad.

Tips voor toegankelijke horeca in de regio Rotterdam zijn van harte welkom! Waar eet/drink jij graag?

driewielligfiets avonturis natuurspeeltuinAan het begin van de zomervakantie had ik al verteld over het fietsdoel van deze zomer: met het gezin een keer naar Avonturis fietsen. Nu is dat doel niet helemaal behaald, want mijn man moest inmiddels weer werken en mijn oudste dochter vindt me nog steeds te langzaam fietsen… Maar, mijn jongste dochter kreeg ik wel zover om mee te gaan! Vorige week was de laatste week van de schoolvakantie en we hadden een mooie dag uitgekozen om te fietsen.

fietstocht avonturis maassluisFietstocht naar Maassluis

Zelf fiets ik een paar keer per week in mijn eigen tempo een tochtje van 10 kilometer, maar mijn dochter van 9 is die afstanden niet echt gewend. Ik had haar een pauze beloofd op de helft, maar eigenlijk had ze die niet eens nodig. En ze had ook geen problemen met mijn trage tempo van gemiddeld 11 km per uur.

Op de terugweg was ze door al het spelen wel iets sneller moe, maar een ijsje onderweg maakte een hoop goed. Die 10 kilometer heen en 10 kilometer terug waren goed te doen. Dus wie weet, volgende zomer samen naar het strand fietsen?

Avonturis

Het natuurspeeltuin avonturiswas alweer even geleden dat ik er geweest was en ik zag een (nieuw?) bord waarop stond dat onder andere fietsen er niet waren toegestaan. Tja, mijn rolstoel had ik niet meegenomen en aangezien de natuurspeeltuin bedoeld is voor mensen met en zonder beperking, ben ik gewoon maar met fiets naar binnen gegaan. Daar heb ik ook geen rare reacties op gehad, dus het zal ook wel goed zijn. Kinderen waren wel nieuwsgierig, wat er dan met mijn benen was. Grappig hoe ze dat meteen invullen, ze zien een vreemde fiets, dus dan zal ik wel wat aan mijn benen mankeren. En een moeder wilde er een foto van maken omdat het haar wel iets leek voor haar moeder die niet meer kon fietsen. Dus alleen maar positieve reacties gehad.

Mijn dochter heeft het ontzettend naar haar zin gehad: alle paadjes ontdekken, van de kabelbaan, met de waterpomp spelen. Favoriet was het stroompje water, wat aan het begin ontzettend koud was, maar verderop warm genoeg voor uren vermaak. Gaten graven, dammetjes bouwen en vooral lekker vies worden van alle blubber.

Toegankelijkheid Avonturis

Maar verder, die toegankelijkheid daar… Tja, ik kom er in de eerste plaats zodat mijn dochter zich vermaakt en dat heeft ze. Maar zelf kan ik er niet zoveel kanten op. De vorige keer was ik er met mijn rolstoel en dan kan ik de heuveltjes niet zelf op komen. En bovenop één van die heuveltjes is nou net een waterpomp en -tafel op mooie ‘rolstoelhoogte’.

Door de natuurspeeltuin loopt een pad wat breed genoeg is (ook voor mijn fiets) en redelijk rolt, maar het loopt niet helemaal rond. Als ik achter mijn dochter aan wil gaan, moet ik op sommige stukken omrijden. Tegen de tijd dat ik dan op die plek ben, is zij weer verder. Nu redt zij zich wel prima, dus ben ik op een gegeven moment maar op een vaste plek gaan zitten. Maar ik zou het niet zo snel aanraden als toegankelijke speeltuin voor kinderen met een beperking in hun mobiliteit of ouders die een beperking hebben en wèl continu zicht op hun kinderen willen hebben.

Doordat ik niet overal kan komen, hebben we de schaal gemist waarop je een vuurtje mag maken. Zonde, want we hadden wel marshmallows meegenomen en mijn dochter had daar wel zin in gehad. En als ik het nou vooraf even had gevraagd aan de boswachter, dan had ik geweten waar die was. Achteraf had ik het wel gevraagd en hij reageerde heel snel en behulpzaam. Ik kreeg vanuit zijn reactie ook wel de indruk dat ze de intentie hebben om toegankelijk te zijn voor iedereen. Maar vraag me dan tegelijkertijd af hoe de architect zich erin heeft verdiept…

Ken jij ook speeltuinen die voor iedereen toegankelijk zijn? Ik zou er graag eens wat meer bezoeken, samen met mijn dochter uiteraard. 😉

 

vleugel vliegtuig KLM Nou, het valt wel mee met die held. Ik vond het doodeng om te doen, maar vond ook dat ik het maar eens gedaan moest hebben, dat vliegen met rolstoel, in mijn uppie.

Vliegen is iets wat ik sowieso niet vaak doe. De eerste keer zat ik naast een jong broekie als piloot in een stuntvliegtuigje, de tweede keer gingen we met het gezin naar Engeland (al zo’n 9 jaar geleden) en vorig jaar ging ik met mijn man naar Berlijn, toen voor het eerst met rolstoel. En ik moet zeggen dat het stuntvliegen nog het meest relaxt was van allemaal!

En nu dus helemaal alleen, ik hou wel van een uitdaging…

De voorbereidingen

Ik ben op zoek gegaan naar een directe vlucht van Nederland naar Nürnberg in Duitsland. Voor zo’n eerste keer alleen zag ik overstappen niet zo zitten. Het zou de reis alleen maar langer laten duren en de stress van het overstappen met rolstoel sla ik graag over. Jammer genoeg gaan er geen directe vluchten vanaf Rotterdam, dus koos ik voor een vlucht vanaf Schiphol met KLM.

Na het boeken heb ik telefonisch doorgegeven dat ik mijn rolstoel mee zou nemen en dat ik hier tot aan het vliegtuig in wilde blijven zitten. Ik had het natuurlijk van de vorige keer kunnen onthouden dat de maten en het gewicht doorgegeven moesten worden, maar goed… nu was ik tijdens dat telefoongesprek met een meetlintje in de weer.

Het zou maar voor een weekendje zijn, dus alleen handbagage leek me wel zo praktisch. Ik maakte een rolstoeltas waar genoeg in zou passen en die makkelijk in gebruik zou zijn bij het in- en uitstappen en het door de security gaan.

Met de extra controles op Schiphol en terroristische dreigingen in Duitsland werd ik toch wel wat zenuwachtiger naarmate de dag van vertrek dichterbij kwam. Ik wilde ook mijn opvouwbare wandelstok meenemen in mijn tas, maar wie weet zouden ze dat wel als wapen aanzien? Ik heb toen een berichtje gestuurd via de Facebookpagina van KLM en werd hier al snel gerustgesteld: ik kon de wandelstok gewoon meenemen en hoefde dit ook niet vooraf te melden.

De heenreis

Nadeel van zo’n grote luchthaven als Schiphol is dat je er zo lang van tevoren aanwezig moet zijn. Voor zover ik weet kun je niet online inchecken met een rolstoel. Als dat wel zou kunnen, had ik het misschien nog niet gedaan. Ik wilde zeker weten dat alles goed zou gaan en de rolstoel goed gelabeld zou worden.

En alhoewel ik van tevoren aan de telefoon het gevoel had dat alles geregeld was, kreeg ik dat gevoel bij het inchecken niet. De combinatie van wèl zelf het vliegtuig in kunnen lopen en een niet-opvouwbare rolstoel stond blijkbaar niet in het systeem. Voor hun gemak werd er toen maar van gemaakt dat ik niet kon lopen en assistentie nodig had van de gate naar het vliegtuig. Ik kreeg nog een extra label aan mijn rolstoel, zodat duidelijk was dat deze eenmaal geland bij de gate gebracht moest worden en niet naar de bagageband.

Ik had eigenlijk verwacht dat ik als eerste naar het vliegtuig gebracht zou worden, omdat dat zo ook ging toen we vanaf Rotterdam vlogen. Maar dat was dus niet het geval. Ik werd pas gehaald toen de meeste passagiers al in het vliegtuig zaten. Met een rotvaart werd ik geduwd naar de plek waar het busje stond. Maar omdat er nog iemand naar een ander vliegtuig met datzelfde busje moest, zou het te lang duren en werd ik dus weer in hetzelfde tempo naar het vliegtuig geduwd. Al met al een omweg van zo’n 10 minuten. Als ik dat geweten had, had ik liever zelf de trap genomen bij de gate zelf. Maar dat kan natuurlijk niet, want ‘je zit in een rolstoel, dus je kan niet lopen’, aldus de man van de speciale assistentie.

Het vliegen zelf vond ik heerlijk. De lucht was prachtig: in Nederland nog bewolkt en in Duitsland trok het meer open en zag je de dorpjes, rivieren en wegen. En dat er op zo’n korte vlucht van een uurtje ook nog sandwiches en drinken uitgedeeld werd, vond ik wel een luxe.

Bij aankomst stond er assistentie met rolstoel voor me klaar. Alleen was dit niet mijn rolstoel… Het personeel van het vliegtuig had dat gelukkig meteen al door en even later kwam mijn rolstoel er aan. Ik werd haastig naar een lift gebracht en daarna mocht ik zelf de uitgang vinden. Dat was niet heel moeilijk, de luchthaven van Nürnberg is niet zo groot en al snel vond ik mijn vriendin die me kwam ophalen.

vliegen met rolstoelDe terugreis

Na een superleuk weekend bij mijn Duitse vriendin werd ik op zondagmiddag weer afgezet bij de incheckbalie. En fijn dat zij er nog even bij was, want mompelend Duits en mompelend Engels met Duits accent zijn niet mijn beste talen. Wat ik wel begreep is dat hij vroeg of ik zelf naar de gate kon komen. Ja hoor, dat kan ik prima.

Eenmaal bij de gate en tegen boarding-tijd kwam er weer een mompelend Duits sprekende man paniekerig naar me toe hoe ik daar gekomen was, waar mijn begeleiding was, want ik zat in een rolstoel en dan heb je begeleiding nodig. Even later werd ik gewoon zoals gepland opgehaald om naar een busje te gaan, samen met nog een meisje in een rolstoel. Dat busje voelde niet heel veilig, ik had alleen mijn rolstoel op de rem staan (en die wil nog weleens eraf schieten), verder zat ik niet vast. Wel handig was dat dit ook meteen de lift was naar het vliegtuig en ik niet meer een trap op hoefde.

Mijn stoel zat boven het laadruim en alhoewel ik niet alles kon zien, zag ik wel hoe een stel rauwdouwers mijn rolstoel een zet gaven en ‘m maar lieten rollen tot ik onder mij een bonk hoorde… Misschien maar goed dat ik niet alles kon zien.

We liepen wat vertraging op, want volgens de rauwdouwers waren er twee stuks teveel bagage in het ruim dan er ingecheckt was. Ik keek het meisje waar ik het busje mee deelde aan en tegelijk zeiden we: ‘De rolstoelen!’ Zouden ze echt zo dom zijn? Het hele laadruim onder mij werd met een hoop herrie weer leeggehaald en weer ingeruimd. Bij elke knal dacht ik: als dat maar niet mijn rolstoel is. Even later kregen we te horen dat het een telfout van het grondpersoneel was, het zal wel.

Eenmaal geland op Schiphol wilde ik heel graag weer snel naar mijn man en kinderen die mij op zouden komen halen. En dan duurt het lang voordat je eindelijk als laatste het vliegtuig uit mag. En voordat het busje dan weer reed, duurde ook lang. En voordat er dan iemand is die je van het busje naar de uitgang bracht, duurde ook lang. En toen die assistentie ging ouwehoeren met haar collega of ze wel of niet redelijk was tijdens het telefoongesprek waar we van mee konden genieten….. AAAAAARGH! Laat me dan gewoon maar zelf de weg vinden. Maar nee, ik heb me netjes weg laten brengen tot aan het punt waar ik gedropt moest worden.

Ik vond het een hele ervaring, maar nu ik het zelf gedaan heb, zal ik ook eerder weer de stap zetten om alleen te gaan vliegen.

Heb jij weleens alleen (met rolstoel) gevlogen?

oostvaardersplassen vogelkijkhut uitstapjes flevolandTwee weken in Zeewolde, op een leuk vakantiepark en met mooi weer. We hebben echt volop kunnen genieten van de omgeving. Dit waren de uitstapjes die we buiten het park (maar binnen Flevoland) hebben gemaakt:

blotevoetenpad zeewolde Blotevoetenpad Zeewolde

Blotevoetenpaden zijn favoriet in ons gezin. Even je voeten martelen door over stokjes, steentjes, enzovoort te lopen. Dit blotevoetenpad is gelegen bij een kampeerboerderij, ziet er allemaal heel gemoedelijk en knus uit. Het is een pad van 500 meter, dus maar een korte martelgang. Bij het pad kregen we een speurtocht mee, waardoor je er toch langer over doet dan je van tevoren denkt. Onderweg kom je ook af en toe een bankje tegen, wat mij goed uitkwam, want eigenlijk is het op blote voeten lopen zonder blotevoetenpad voor mij al een hel.

Na het pad één keer gelopen te hebben, ben ik op een bankje gaan uitrusten en zijn de kinderen nog even teruggegaan om de favoriete stukjes nog eens te doen. Uiteraard ook het moddergedeelte (stiekem vind ik dat ook het leukste van het pad, daar heb ik alle martelingen wel voor over).

speelbos zevensprong zeewoldeSpeelbos de Zevensprong Zeewolde

Dit speelbos is leuk opgezet voor kinderen, tussen de bomen zijn verschillende speel- en klimattributen te vinden. Maar absoluut niet te doen met de rolstoel, ik heb er vooral achter gelopen. En als ik dan toch al over mijn grenzen ga, dan maar meteen goed. Heb mijn gezin even laten zien dat ik best nog wel in een spinnenweb kan klimmen (au!).

Het speelbos ligt vlakbij uitkijkpunt de Horsterberg, dus dat hebben we achter elkaar gedaan.

horsterberg zeewolde uitstapjes flevolandHorsterberg Zeewolde

In de Stille Kern bevindt zich het uitkijkpunt Horsterberg. Vanaf de kaart te zien, leek dit goed toegankelijk voor mindervaliden. Dat de invalidenparkeerplaats overgroeid was met gras, had al een belletje moeten laten rinkelen… Er was weliswaar een pad van betonplaten, dat bestond uit een recht stuk wat uitkomt op een cirkel. Ik denk dat je heen en terug naar de parkeerplaats binnen 10 minuten kan doen. Vanaf de betonnen cirkel gaan er wel paadjes naar beneden, maar die zijn niet toegankelijk met een rolstoel. Maar op zich is het uitzicht vanaf de betonnen cirkel ook niet verkeerd.

Het was een warme dag dat we hier waren en het pad lag vol met verschrompelde (naakt-)slakken. Mijn dochter probeerde de slakken met huisje nog te redden van de hete weg, door ze op te pakken en in de bosjes te leggen. Tot ze er één oppakte die al half verschrompeld en vastgeplakt aan de weg zat en deze bij het oppakken als een vieze snottebel uit het huisje trok. Brrrr….

Via het betonplaten pad kom je ook niet bij de uitkijktoren, daar loopt een onverharde weg naartoe omhoog. Daarna gaat er een trap naar beneden, dus verder dan die toren ben ik niet gekomen. We hebben er heerlijk in de schaduw van de toren kunnen picknicken en mijn man en kinderen hebben de toren beklommen. Vanaf de toren konden ze de wilde paarden zien.

Bataviastad Lelystad

Een dagje shoppen is altijd leuk. Sommige winkels wat krap door de vele kledingrekken, maar alles verder prima toegankelijk. Hele dag volgemaakt daar en allemaal goed geslaagd!

oostvaardersplassen uitstapjes flevolandOostvaardersplassen

Na ons bezoek aan Bataviastad zijn we omgereden om wat van de Oostvaardersplassen te zien. We zijn langs het IJsselmeer gereden en hebben halverwege een stop gemaakt. Hier zijn vooral veel vogels te zien.

Een paar dagen later nog een keer geweest, maar dan vanaf de andere kant (Praamweg was het geloof ik) en een korte wandelroute gekozen. De paden zijn onverhard, maar in de vogelkijkhutten is wel rekening gehouden met rolstoelgebruikers.

Het is er erg mooi, maar onze wandelroute was te kort om echt veel te kunnen zien.

mindervalideregeling walibi uitstapjes flevolandWalibi

Was helemaal super! Je bent een godsvermogen kwijt als je er met je gezin heen gaat en ook al je eten en drinken in het park koopt, maar zo af en toe moet dat wel kunnen.

Ik kende het systeem voor mindervaliden van Walibi nog niet, maar moet zeggen dat het me goed bevallen is. Bij de servicebalie haal je een polsbandje en een flyer met informatie. Op die flyer is ruimte voor de medewerkers van de attracties om de wachttijd in te vullen. Vervolgens hoef je niet te wachten, maar mag je op het genoteerde tijdstip weer terugkomen. Je mag dan wel maar één attractie tegelijk inplannen, het is niet de bedoeling dat je je hele dag vol plant en achter elkaar door gaat. De meeste attracties zijn via de uitgang toegankelijk voor rolstoelgebruikers en ze hebben een handig overzicht op de flyer staan wat voor wie geschikt is.

aviodromeAviodrome

We waren hier nog niet eerder geweest en had niet verwacht dat we ons daar zo lang konden vermaken. Mijn man en ik vonden het museumgedeelte vooral interessant en onze jongste vond alle speeltoestellen erg leuk. Onze oudste (13 jaar) hing er wel een beetje tussen: soms net te oud voor al het spelen en te jong om alles van de geschiedenis interessant te vinden. Maar met de speurtocht heeft ze ook fanatiek meegedaan.

Ik vond het ook mooi om te zien hoe enthousiast de vrijwilligers zijn die er werken. Ze moeten al hun verhalen inmiddels toch al honderden keren verteld hebben, maar het blijft boeiend hoe ze het brengen.

Met rolstoel is het allemaal goed te doen. Je kan niet in elk vliegtuig komen, maar er is ook zonder dat genoeg te zien. Bij twee vliegtuigen ben ik wel even uit mijn rolstoel gestapt om er binnen te kijken.

Al met al een geweldige vakantie gehad. Zijn er nog uitstapjes die we hebben gemist hier in Flevoland?

RCN Zeewolde VeluwemeerNa een vakantie in een stacaravan bovenop een berg in Italië en vorig jaar in Frankrijk in een krappe stacaravan in de uiterste uithoek van het vakantiepark, was ik het zat. Ik wilde wel weer eens in een fatsoenlijke bungalow, of misschien zelfs een aangepaste bungalow. Waar ik met mijn rolstoel uit de voeten kan en waar ik niet kilometers hoef te rollen om bij de winkel of het zwembad te komen of niet eens kan rollen, omdat de berg waarop het vakantiepark gelegen is, zo belachelijk steil is.

Dus we boekten vroeg en voor het eerst kozen we voor een aangepaste bungalow. En we bleven gewoon in Nederland, want een volle dag in de auto zitten, trekt mijn lijf niet zo goed. RCN in Zeewolde is het geworden.

Bungalow RCN Zeewolde De aangepaste bungalow

De huisjes zijn wat gedateerd, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo belangrijk. Voor de prijs die je ervoor betaalt zijn ze van alle gemakken voorzien.

Beneden zijn twee slaapkamers: één met een stapelbed en één met twee hoog/laagbedden. Boven de keuken/woonkamer is nog een vide waar een tweepersoons boxspring staat. Alhoewel de boxspring boven het beste lag, kozen mijn man en ik voor de hoog/laagbedden beneden. De trap naar de vide is voor mij te steil om dagelijks te moeten nemen. Voordeel van de slaapkamer met de hoog/laagbedden vond ik dat deze meteen aan de woonkamer grenst en een grote schuifdeur heeft. Als ik dan ‘s middags even ging liggen of een boekje ging lezen in bed, had ik toch het idee dat ik bij de anderen was.

In de keuken zijn de kasten onder de wasbak en de kookplaat weggelaten, zodat je er met je rolstoel onder kunt rijden, alleen is het aanrecht dan wel te hoog. De keuken en woonkamer zijn ook ruim genoeg om met rolstoel te kunnen rollen.

De badkamer is ruim en heeft een invalidentoilet, een lage wasbak en een douche met inklapbare stoel aan de muur. Hij is ontzettend ruim, maar ik vraag me toch af hoe je je hier doucht als je echt niet meer kunt lopen. Er is wel plek voor een rolstoel in de badkamer, maar er is geen douchescherm of -gordijn. Je stoel zou dus zeiknat worden als je vanuit je rolstoel meteen onder de douche moet stappen. Omdat er zoveel plek was, hebben wij een tuinstoel in de badkamer gezet, in de hoek schuin tegenover de douche. Hier kon je dan je kleren op leggen en je aankleden.

Wat ik wel vreemd vond aan de badkamer, is dat de vloer nooit droog werd. Er zat teveel reliëf in de vloertegels om ze goed droog te trekken, maar dan nog. Je moest dus altijd met je slippers naar het toilet, anders had je natte voeten.

Er is wel een parkeerplaats dichtbij de bungalow, maar niet gereserveerd voor invaliden. In mijn geval is dat niet zo’n probleem, maar als de parkeerplaats vol staat en je moet een parkeerplekje verderop in het gras opzoeken, baal ik daar toch ook wel een beetje van.

Toegankelijkheid van het vakantiepark

Het allergrootste voordeel vond ik de ligging van onze bungalow in het vakantiepark: je zat bijna direct tegen de receptie, het zwembad, de winkel, het restaurant, de recreatie en het strandje aan. Zo kon ik ook af en toe even lopend met mijn wandelstok broodjes halen, of bij de meiden in het zwembad kijken.

De receptie, winkel en recreatiezaal waren goed toegankelijk met rolstoel. Het zwembad is klein en krap, hier ben ik niet met mijn rolstoel naar binnen geweest. Maar de meiden hadden hier genoeg aan om even lekker te gaan zwemmen en spelen als het buiten net iets te koud was. Buiten is een ondiep zwembad met allerlei sproeiers, meer voor kleine kinderen, maar voor die van ons ook lekker om even af te koelen. Met de rolstoel was het lastig hier te komen, omdat er gras rondom ligt.

Om naar het restaurant of het strandje te komen, moet je een dijk op. Dat lukt me echt niet om zelf rollend te doen, dus ik ging of lopend achter de rolstoel, of ik liet me duwen. We zijn alleen op het terras van het restaurant geweest, hier waren geen drempels en ik kon me goed bewegen met rolstoel tussen de tafels door.

Het strandje is eigenlijk niet te doen met rolstoel. Het pad houdt op een gegeven moment op, gaat dan over in gras en dan in zand. Nu ben ik misschien wat verwend met de betonplaten op het strand bij Hoek van Holland, maar ik vond dit toch wel een groot minpunt. Rollend kon ik er niet komen, maar lopend was voor mij echt te ver en te pijnlijk.

Op het park is de weg hier en daar wel aan een update toe. Het asfalt is van slechte kwaliteit, op parkeerplaatsen liggen grote losse stenen en de stoeptegels voor de deur zijn wat verzakt. De paadjes lopen niet overal naadloos door van de weg naar de bungalow of bijvoorbeeld het zwembad. Als je dan toch aangepaste bungalows op je park hebt, mag je hier wel wat aandacht aan besteden. Het rolt zwaar en je blijft vaak hangen op losse stenen, gaten in de weg of in het gras.

Recreatieprogramma

Dit moet toch wel gezegd worden: de activiteiten die werden aangeboden door het recreatieteam kwamen echt dik boven onze verwachtingen uit! Normaal kijk ik niet eens meer naar wat een recreatieteam aanbiedt, omdat het voor onze meiden van 9 en 13 jaar al snel te kinderachtig is. Hier niet dus!

Er was een uitgebreid programma met voor ieder wat wils. Als je zou willen, hoef je niet eens van het park af. Bij veel activiteiten moest je je wel inschrijven en zaten ze snel vol, maar dat zegt ook al iets over hoe leuk de activiteiten waren. Vooral de activiteiten bij het water waren favoriet bij onze meiden: suppen, raften, vlot bouwen, ochtendduik en spelletjes in het water. Maar ook fossielen zoeken, een kaars maken, schminken, een Minionbeker kleuren en een pleinfeest.

De oudste hadden we van tevoren opgegeven voor een voetbalclinic. Die werd door trainers van buitenaf gegeven en daar moest je ook voor betalen, maar de medewerkers van RCN zorgden hierbij goed voor de ouders die kwamen kijken.

Eigenlijk ben ik nog lang niet uitgepraat over onze vakantie… Het was ontzettend leuk! Volgende keer schrijf ik over de uitstapjes die we buiten het park hebben gemaakt.

Reactie van de parkmanager RCN Zeewolde

Vlak nadat mijn blog geplaatst was, heb ik een linkje gestuurd naar RCN Zeewolde zelf. En daar kreeg ik echt supersnel een reactie op van de parkmanager:

Fijn om te lezen dat jullie het zo naar de zin hebben gehad.

Ter informatie: we zijn twee jaar bezig met het doen van verbeteringen aan het park. Er is echter nog genoeg aan te passen met een aantal zaken als hoogste prioriteit:

  • de wegen
  • de daken
  • de bungalows

Daar gaan we dus ook mee bezig. De planning is dat we binnen uiterlijk 4 jaar de helft van onze bungalows hebben vervangen door nieuwe verhuuraccommodaties, met drie of vier aangepaste accommodaties dicht bij de dierenhoeve.

Groet,

Wout Sleurink Parkmanager RCN Zeewolde

Dus dat is goed om te weten als je in de toekomst een aangepaste bungalow bij RCN Zeewolde wil boeken!