Met EDS mag je steeds weer wat inleveren. Weer iets wat niet meer kan, weer minder vrijheid en meer beperkt worden in je doen en laten. Afgelopen weekend heb ik het scooterrijden mogen inleveren. Jammer, maar het gaat gewoon niet meer.
Sinds deze maand staan er weer wat meer theorielessen in mijn lesrooster. Heel fijn, want het overdragen van kennis vind ik nog altijd leuker dan achter de schermen met examens bezig te zijn. Maar het was wel weer even inkomen en aanpassen. En zo kwamen er weer twee gadgets bij om het mij wat gemakkelijker te maken: een draadloos toetsenbord en een Flexzi.
Nou, 2019 was best een goed jaar voor mij. Ik werd 40 en ook mijn kinderen maakten stappen richting het volwassen worden. Voor 2019 wilde ik dat mijn werk weer haalbaar werd om te kunnen doen en daarnaast nog wat leuke dingen plannen. Hier lees je in hoeverre ik de vier doelen behaald heb die ik een jaar geleden opstelde.
Al een aardig poosje slaap ik ‘s nachts niet zo lekker. Niet eens zozeer vanwege de pijn, maar vooral vanwege benauwdheid. Volgens mijn man snurk ik ook steeds meer en dat geloof ik wel, want ik word er zelf soms ook wakker van.
Dus toen ik Mr. Anti Snurk voorbij zag komen, leek dat me wel wat om uit te proberen. Baadt het niet, dan schaadt het niet, dacht ik…
Om een beetje te compenseren met alle pakjes drinken die er hier in huis doorheen gaan, heb ik zelf altijd een thermosbeker of bidon om op mijn werk of tijdens dansles uit te drinken. En zo’n duurzame drinkfles gaat best een flinke poos mee. Maar op een gegeven moment moet deze toch vervangen worden.
Aan het begin van dit schooljaar schreef ik al dat ik er even in moest komen. Weer een nieuw ritme thuis en op mijn werk. En dan ben je ineens weer weken verder en staat de herfstvakantie weer voor de deur. Het voelt weer helemaal als vertrouwd.
Niet alleen voor de boodschappen, maar ook om mijn dansrolstoel te kunnen vervoeren, schafte ik een transporter aan. Een fietskar, maar dan voor achter je rolstoel.
Maar ik doe het toch. Deze vakantie is gewoon ruk. Ik baal gewoon van mijn lijf en het afhankelijk van anderen zijn hierbij.
Nee, ik maak vast geen vrienden bij UWV, WMO-uitvoerder of gemeente met al mijn ingewikkelde vragen. Ook nu weer met mijn gehandicaptenparkeerplaats op kenteken. Waar ik overigens heel blij mee ben, maar ik wil gewoon weten hoe alles precies zit.
Degelijke zwarte laarsjes had ik al, stoere blauwe boots ook al. Dus nu ik weer een nieuw paar orthopedische schoenen mocht aanvragen, ging ik voor knalrode luchtige schoenen. Altijd spannend of het zo uitpakt als je gehoopt had, maar ik ben weer erg tevreden met mijn orthopedisch schoenmaker!
