Berichten

crumpler camarabag cameratas jackpack 5500Mijn dertiende maand gebruik ik vaak om mezelf een beetje te verwennen. Zo heb ik ‘m al eens besteed aan een borduurmachine en aan een lockmachine, dit keer koos ik voor een nieuwe camera met toebehoren. En alhoewel ik de camera nog wat meer eigen moet maken voor ik daar wat over kan melden, kan ik wèl alvast vertellen hoe enthousiast ik ben over mijn nieuwe cameratas!

Crumpler

Allereerst is Crumpler gewoon een geweldig merk met geweldige service. Ik had ooit een schoudertas die ik jaren gebruikte naar mijn werk. Echt lief was ik niet voor die tas, ik propte mijn lunch en drinken er zo in, dat de rits nog maar net dichtging. En dat dus elke dag, zo’n tien jaar lang… tot de rits kapot ging. Toen ik ermee naar de winkel ging, in de hoop dat de rits nog gemaakt kon worden, kreeg ik te horen dat ik een nieuwe tas van dezelfde waarde mocht uitzoeken! Eenmaal in die winkel, wilde ik meer, dus ik legde er wat geld bij en kocht een laptoptas.

Weer wat jaren later wilde ik die laptoptas aan mijn rolstoel kunnen bevestigen en vroeg ik Crumpler of ik de gespen los kon kopen. Nee hoor, ik kreeg ze gewoon gratis toegestuurd vanuit Duitsland!

Je snapt waarom ik fan ben van Crumpler. En naast die geweldige service, maken ze dus geweldige tassen: goede kwaliteit, mooi en heel veel vakjes (daar hou ik van).

Jackpack 5500

Ik weet niet of dit model al een ouder model is of niet, waarschijnlijk wel. Want op de website van Crumpler zelf kon ik ‘m niet vinden en bij Kamera Express kon ik ‘m met flink wat korting krijgen (van €89 voor €59). Ik vind het in ieder geval een mooi model, juist ook omdat het er niet zo heel erg uitziet als een cameratas.

De afmeting van de tas is 32 x 20 x 12,5 centimeter en ik heb ‘m in de kleur petrol/groen, hij is er ook in grijs/oranje.

Aan de buitenkant zit een vakje met een flap met klittenband, met nog wat kleinere vakjes erin. Dit is vooral geschikt voor platte voorwerpen.

Aan de binnenkant zitten twee kleinere vakjes die met een rits afgesloten worden. Daarnaast is er één groot vak wat je met zachte tussenschotten met klittenband in kan delen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen verstand heb wat voor soort camera’s erin passen. Maar ik heb een systeemcamera met alleen een pancakelens en dan blijft er nog meer dan genoeg ruimte over voor extra lenzen. Aangezien ik die (nog) niet heb, gebruik ik ‘m gewoon voor mijn eigen zooi, zoals een portemonnee en telefoon. Hoef ik daar geen apart tasje voor mee te nemen.

Er zit een verstelbare schouderband aan met een zacht schouderstuk. Daarnaast zit er nog iets bij wat een ‘2 sided third leg stabilizer’ genoemd wordt, maar waar ik het nut niet zo van inzie. Het is dus een extra bandje met wat lussen welke je links of rechts aan de tas en schouderband kan vastmaken. Misschien als de tas echt goed gevuld is met zware cameraspullen, dat het dan wel nuttig is.

crumpler cameratas jackpack 5500Draaggemak

Dat ik nogal kieskeurig ben als het om kleding of tassen gaat, is vast al duidelijk geworden op dit blog. Een tas moet voor mij niet alleen praktisch zijn om lopend mee overweg te kunnen, maar ook zittend in een rolstoel. En deze cameratas van Crumpler komt goed door de test. Mij lukte het om de tas op de volgende manieren te dragen:

  • Schuin op de rug: vooral lopend prettig om zo te dragen.
  • Als schoudertas: kan zowel lopend als in de rolstoel en de tas kan gemakkelijk naar de buik of naar de rug geschoven worden.
  • Als heuptas: door de schouderband wat in te korten, blijft ie uitstekend hangen op je heupen. Nadeel is alleen dat er niemand meer naast me wil lopen. Maar in de rolstoel is dit een prettige manier van dragen, omdat je geen last hebt van een afzakkende schouderband, je alles binnen handbereik hebt en de tas niet zomaar van je schoot gegraaid kan worden.
  • Aan de rugleuning van de rolstoel: met de schouderband dubbel om de handvatten geslagen en de twee extra gespen (die weer mooi passen op de twee gespen die ik voor mijn laptoptas heb gekregen en die standaard op mijn rolstoel zitten) zit de tas stevig vast.
  • Aan de zitting van de rolstoel: met de schouderband om het zitkussen heen, hangt de tas dan net achter je benen. Mooi uit het zicht en toch dichtbij genoeg om ‘m makkelijk te kunnen pakken. Ik heb alleen nog niet kunnen testen of het voor langere duur lekker zit op die schouderband. Maar misschien past het ook onder het kussen langs als je de schouderband meer inkort.

Afhankelijk van waar ik ben en hoe lang ik met de tas moet lopen, kan ik dan afwisselen. Op de rug of rugleuning zou ik bijvoorbeeld niet zo snel doen in een druk winkelgebied of bij het reizen met het openbaar vervoer. Maar als ik met mijn gezin het bos in ben en er is verder geen hond te bekennen, dan kan het prima.
crumpler cameratas jackpack 5500 rolstoel rolstoeltas

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

Iets wat prettig kan werken bij pijnlijke spieren of gewrichten, is een hotpack. Ik voelde me ooit flink genaaid toen ik bij de chiropractor voor 10 euro een zakje rijst meekreeg om de pijn te verzachten. Dat naaien had ik zelf ook wel kunnen doen.

Maar eigenlijk had ik het niet eerder gedaan, tot nu toe. En als ik dan toch bezig ben, dan maar meteen een hotpack helemaal naar mijn wens. En meteen wat fotootjes van het proces maken, zodat ik het hier met jullie kan delen!

hotpack meten knippen Meten & knippen

Omdat ik een hotpack vooral veel voor mijn onderrug en heupen gebruik, maar die krengen nooit op de juiste plek blijven liggen als je rechtop zit, besloot ik er een ‘riem’ van te maken.

Voor de lengte van de riem heb ik de stofbreedte aangehouden (150 centimeter, op de foto is de stof dubbelgevouwen), zodat je aan allebei de kanten een stuk overhoudt om een knoop in te leggen. Voor de breedte leek me 15 centimeter wel voldoende.

De uiteinden die in elkaar geknoopt moeten worden, heb ik in een punt laten lopen.

Dit dan twee keer uit de stof naar keuze geknipt, zodat je twee lange stroken hebt. Wat betreft de stofkeuze heb ik eerlijk gezegd geen idee welke stoffen wel of niet te gebruiken zijn in de magnetron. Maar ik denk dat je met een katoenen stof wel goed zit.

hotpack naaienNaaien

Allereerst heb ik de buitenkant rondom dicht genaaid, op een gaatje in het midden na. Via dit gaatje kan de strook binnenstebuiten gekeerd worden.

Op 30 centimeter vanaf de beide zijkanten heb ik haaks op de strook gestikt. Het middelste gedeelte wordt dan het gedeelte waar de vulling in komt. Van mij hoeft dat niet helemaal rondom te lopen, maar als je hierbij ook je buik graag warm houdt, kun je iets minder vanaf de zijkanten aanhouden.

hotpack vullingDe vulling

Je kan verschillende soorten vulling kiezen. Rijst is een veelgebruikte, maar ook boekweit of rogge. Ik ben in de molenwinkel rond gaan neuzen en besloot voor rogge te gaan, dit kostte €1,25 voor een kilo.

Ik had ergens gezien dat je een paar druppels essentiële olie kan toevoegen voor een lekkere geur. Thuis hadden we nog lavendelolie, die vind ik wel lekker, dus die ging erbij. Een beetje husselen en dan via het gat vullen.

hotpack afwerkenDichtnaaien

Bij de opening de stof netjes naar binnen vouwen, vastspelden en dichtnaaien. Voor de stevigheid heb ik meteen alles rondom nog een keer gestikt.

Nu zit de vulling in één groot vak, wat gaat verschuiven naar één kant als je ‘m scheef houdt. Om het wat meer verdeeld te houden, heb ik vakjes genaaid. Eerst de vulling in tweeën verdelen en in het midden naaien. Dan bij de twee helften hetzelfde herhalen, of nog vaker, als je smalle vakjes wilt.

Dit kreeg ik niet fatsoenlijk op de foto, maar in dit filmpje is het wel duidelijk te zien:

hotpack riemEn gebruiken maar!

Even een minuutje in de magnetron, omknopen en genieten maar.

Ik kan het me bij dit weer nauwelijks voorstellen, maar als je ‘m liever als coldpack gebruikt, kun je ‘m in een plastic zak een tijdje in de vriezer laten liggen.

hotpack diy

rolstoeltasSinds ik mijn rolstoel heb is de zoektocht naar een fijne rolstoeltas begonnen. Ik had nog een luiertas liggen en die heb ik al die tijd bij gebrek aan beter gebruikt. Op zich kan een luiertas prima dienst doen als rolstoeltas: er zitten lussen aan die je aan het frame of de duwsteunen kunt vastmaken. Alleen zitten mijn duwsteunen vrij laag bevestigd en hangt de tas daardoor onpraktisch laag. Een gewone rugzak kan ook goed, alleen zit je dan tegen de hengsels aan en bij mijn rugzak zijn die best dik.

Mijn wensen voor een rolstoeltas

Als ik dan geen goede tas in de winkels kan vinden en er zelf één moet maken, dan meteen maar één die aan al mijn wensen voldoet.

  • Een groot graaivak. Als ik iets gekocht heb, wil ik het er snel in kunnen stoppen. En er moet veel in kunnen.
  • Een open vakje aan de voorkant waar je makkelijk bij kunt en bijvoorbeeld flyers of een programma van een festival in kunt stoppen.
  • Een klein verborgen vakje voor telefoon of portemonnee.
  • Hij moet niet te laag hangen en dicht tegen de rugleuning aan, zodat hij niet gaat schommelen.
  • Hij moet makkelijk eraf te halen zijn, maar ook weer niet te makkelijk.

Pinterest is een fijn hulpmiddel om ideeën te verzamelen, ik heb hier ook een bord aangemaakt met rolstoeltassen (of tassen die ervoor door kunnen gaan). En met al die wensen en ideeën ben ik aan de slag gegaan.

Het naaien van de rolstoeltas

Ik moet heel eerlijk toegeven dat tassen maken niet mijn specialiteit is. Dat is ook de reden dat ik het zo lang heb uitgesteld, het is gewoon een lastig klusje. Je hebt met meer en dikkere lagen te maken dan bij een jurkje naaien en het valt snel op als iets niet zo netjes gaat.  Dus mocht er iemand zijn die er wèl in gespecialiseerd is en mijn ideeën wil overnemen en er iets moois van kan maken, dan ben ik de eerste die zo’n tas komt bestellen!

Na het opmeten van mijn rolstoel had ik bedacht dat ik een vierkante tas wilde van 36 bij 36 cm. Ik heb toen eerst de voor- en achterkant geknipt van de gestreepte stof en de voering, daarna opgemeten hoeveel ik voor de zijkanten rondom nodig zou hebben en dit ook geknipt.

machinebordurenOp de voorkant wilde ik een vakje, dus weer een stuk van 36 bij 36 geknipt en hier wat op geborduurd. Het geborduurde stuk heb ik dubbel gevouwen en onder en aan de zijkanten vastgestikt. De bovenkant zit vast met één magnetisch drukknoopje.

klikgespenAan de achterkant wilde ik een vakje met rits. Dit heb ik heel eenvoudig gedaan door de rits in de stof te zetten en er nog een rood-zwart gestreepte stof achter te zetten. De tas komt ook aan de achterkant vast te zitten, hier heb ik twee strookjes klittenband voor gebruikt en twee klikgespen.

rolstoel klikgespenDe ene helft van de klikgespen komt met een bandje aan het frame van mijn rolstoel te hangen. Ook als ik de tas niet gebruik, blijven deze hangen.

rolstoeltas4Hier hangt alleen de achterkant van de tas aan de klittenbandjes en de gespen vast. Ik had van tevoren opgemeten waar ze moesten komen en bij deze check was ik tevreden.

bevestiging rolstoeltasHier is te zien waar de klittenbandjes aan de rolstoel vast zitten. Deze zitten gewoon vast aan het klittenband van de rolstoelbekleding en zorgen ervoor dat de tas rechtop blijft hangen.

rolstoeltas6De bovenkant met rits en de zij- en onderkanten heb ik als één lange strook gemaakt. Voordat ik van die strook een cirkel maakte, heb ik de strook vastgespeld aan de voorkant om te kijken of het paste. Daarna de drie onderdelen aan elkaar gespeld en vastgenaaid. Ja, dat zou vast beter werken als je de voering en buitenkant los van elkaar naait, maar ik was lui.

rolstoeltasrolstoeltas8En zo is ie af! Als basis is het een prima tas en ik vind het leuk dat ie er lekker opvallend uitziet.

rolstoeltas schoudertasNa een paar daagjes weg heb ik er nog een toevoeging aan gedaan: aan de achterkant zitten twee lussen waar een schouderband doorheen kan. De schouderband had ik al, maar zonder de lussen kiept ie steeds om, omdat de klikgespen zo laag zitten. Zo kan ik de tas makkelijk meenemen als ik mijn rolstoel ergens achterlaat.

Natuurlijk kan een vrouw nooit genoeg tassen hebben, dus als jij nog tips hebt voor praktische (rolstoel-)tassen, laat ze hier achter!

 

Op 26 mei ben ik naar de Supportbeurs geweest, waar ik van tevoren al een boodschappenlijstje voor had gemaakt om daar gericht naar te kijken.

Tarta rugsysteemAls eerst ben ik het Tarta rugsysteem gaan bekijken en proberen. Op mijn huidige rolstoel zit een standaard rugleuning met spanbanden, maar ik merk dat dit toch niet genoeg ondersteuning geeft aan mijn rug als ik langere tijd in mijn rolstoel zit. Dat Tarta systeem bestaat uit losse onderdelen die helemaal aangepast kunnen worden aan je rug, zodat je precies daar steun krijgt waar je het nodig hebt.
Over mijn jasbeschermers ben ik al een lange tijd niet tevreden. Ook deze geven niet de steun die ik nodig heb. Bij de aanvraag van mijn rolstoel zou er juist rekening mee gehouden worden dat die jasbeschermers ook de functie hebben om mijn heupen op hun plek te houden, maar bij navragen bij verschillende stands werd me duidelijk dat er toen toch voor de goedkoopste oplossing is gekozen, terwijl er ook jasbeschermers zijn van carbon, wat een stuk steviger is.
Zeker iets om te onthouden, maar ik weet nog niet wanneer ik de stap zal zetten om via de WMO om meer ondersteuning in mijn rolstoel te vragen. Ik ben er wel van overtuigd dat ik met een betere ondersteuning van heupen en rug ook langer zonder pijn in mijn rolstoel kan zitten, maar aan de andere kant voel ik me als parttime rolstoelgebruiker nog niet gehandicapt genoeg.

dansrolstoel TNSWaar ik trouwens wel nu serieus aan denk om aan te vragen, is een dansrolstoel. Ik was eerst wat sceptisch en heb zo bij een stuk of vier stands gevraagd wat dan de meerwaarde was van een dansrolstoel ten opzichte van het dansen in mijn gewone rolstoel. Dat drie van die vier niet eens een dansrolstoel meegenomen hadden, hielp niet echt mee. Maar bij de laatste (TNS) werd ik enthousiast te woord gestaan door een dame in Halloweenkostuum, die zelf dansinstructrice is en haar eigen dansrolstoel aan mij liet zien. Die is toch wel zoveel wendbaarder en compacter dan een gewone rolstoel, ik zie er echt wel de voordelen van om hiermee te kunnen dansen.

De aanpassingen voor in huis en op het werk waar ik op zoek naar was, heb ik niet echt kunnen vinden. Ik heb een trippelstoel gezien waar ik jaloers op ben, veel mooier bekleed en een veel fijnere rugleuning dan die ik nu heb. Had ik die maar ontdekt toen ik er bij mijn onderwijsleider om één vroeg. Nu heb ik er één met dezelfde functies (onder andere elektrisch omhoog en omlaag), maar toch een stukje minder comfort.
En ik heb eens gekeken wat de prijs van een lift voor in huis is, zodat we vast kunnen sparen. Bij de ene leverancier hoorde ik een bedrag van 14.000 euro en bij de andere 17.000 euro. Dat is dan geen traplift, maar een halfopen lift waar je met rolstoel en al in kunt. Best een hoop geld en ik weet dat je zoiets ook wel via de WMO kan aanvragen, maar als het om mijn huis gaat, ben ik nogal kieskeurig en wil ik zelf een vinger in de pap hebben. Daarnaast is het nu nog niet nodig, dus we hebben nog even. Die ene trap in huis gaat best aardig, zolang ik ‘m niet zes keer op een dag hoef te nemen.
Maar gewoon de eenvoudige huis-, tuin- en keukenhulpmiddelen heb ik niet kunnen ontdekken helaas.
Ook de accessoires voor rolstoel en/of fiets heb ik gemist. Bij de stand van ‘t Mannetje ontdekte ik dat er inmiddels een nieuwe Hase Lepus is, die toch wel zo afwijkt van diegene die ik heb, dat een nieuwe tas voor achterop niet eens zou passen. Verder ben ik één rolstoeltasje tegengekomen, wel een praktische, maar niet helemaal wat bij mij past. Dus ik zal toch een keer zelf achter de naaimachine moeten kruipen als ik het echt naar mijn zin wil hebben.

Wat me trouwens wel opviel, was dat er meer kleding te zien was dan op de vorige Supportbeurs, aangepast voor rolstoelgebruikers. Iets te basic of tuttig naar mijn zin, maar toch goed dat het er is, dat ontwerpers erover nadenken wat handig of nodig is qua kleding wanneer je in een rolstoel zit.

De stand van de VED heb ik een paar keer bezocht, om met lotgenoten bij te kletsen. En natuurlijk heb je het dan ook over het aanvragen van hulpmiddelen via de WMO, hoe dat verschilt per gemeente en soms zo zijn doel voorbij schiet. Hulpmiddelen die in de ene gemeente afgewezen worden en in de andere gemeente dan weer wel toegewezen worden, maatwerkvoorzieningen waarvan de maten niet kloppen, of de hoge eigen bijdrages die mensen weerhouden om überhaupt een hulpmiddel aan te vragen… En ondertussen houden gemeentes geld over in hun WMO-potje.

 

Dit waren mijn bevindingen, maar er was natuurlijk nog veel meer te zien. Ben jij ook naar de Supportbeurs geweest? Zo ja, wat vond jij ervan?

rolstoelVan 25 tot en met 28 mei is de Supportbeurs in de Jaarbeurs Utrecht, een beurs voor mensen met een een fysieke beperking of mensen die hier met hun werk mee te maken hebben. Hulpmiddelen bekijken en uitproberen bij leveranciers, themacafés en modeshows, er is van alles te doen. Het duurt nog wel een maandje, maar ik kijk er nu al naar uit. Ik ben er twee keer eerder geweest en heb er toen ook veel van opgestoken.
Voor deze keer heb ik ook weer een aantal dingen waar ik nieuwsgierig naar ben:

Dansrolstoel of danswiel: Nu ik steeds vaker met rolstoel dans, merk ik dat mijn rolstoel toch iets tekort komt. Ik heb er wel eens van gehoord dat er een danswiel achter de rolstoel gemonteerd kan worden, maar ben het tot nu toe nog niet tegengekomen. En wat zijn de mogelijkheden van een dansrolstoel, is het een meerwaarde om zo’n rolstoel aan te vragen, naast de rolstoel die ik al heb?

Rugleuning en jasbeschermers voor mijn huidige rolstoel: De rugleuning ondersteunt me eigenlijk niet zo goed bij lange dagen in de rolstoel en ik wil eens gaan kijken en uitproberen wat er nog meer is. Wat betreft de jasbeschermers: mijn jas komt eronderdoor en ze houden me niet zo goed klem als ik gehoopt had. Ik ben benieuwd of Küschall ook nog andere jasbeschermers heeft.

Aanpassingen voor op het werk: Ik heb nog steeds niet DE oplossing om mijn werkdag beter vol te houden. Met de rolstoel heb ik mijn handen niet vrij en kom ik niet bij het bord. Ik heb wel een trippelstoel die elektrisch omhoog en omlaag kan, maar als ik die gebruik, moet ik toch nog vaak opstaan. En voor het werken achter een laptop moet er vast ook nog wel meer zijn, ik heb nu zo vaak ruzie met die muis.

Aanpassingen in huis: Nu misschien nog een ver van mijn bed show, maar de beurs is er maar één keer per twee jaar en je kan maar vast op de hoogte zijn. En dan weet ik ook alvast waar ik voor kan sparen, want ook al kun je ook wel via de WMO het één en ander krijgen, daar zit toch weer een eigen bijdrage aan en ik heb gewoon graag de keuze. Een traplift vind ik bijvoorbeeld drie keer niks, dan heb ik liever een lift waar je ook met rolstoel in kan. En volgend jaar willen we de badkamer gaan verbouwen, die mag dan ook meteen wel zo praktisch en toegankelijk mogelijk, dus ook daarover wil ik graag ideeën opdoen.

Rolstoeltas: Zolang als dat ik mijn rolstoel heb, hangt er al een luiertas achter mijn rolstoel. Op zich een prima ding, mijn meiden zijn al jaren uit de luiers en hij ziet er nog steeds prima uit. Maar het mag van mij nog wel iets mooier en praktischer.

Fietsaccessoires: Ik heb al gezien dat ‘t Mannetje ook weer aanwezig zal zijn. Hier komt mijn driewielligfiets vandaan en ik wil wel eens zien wat er allemaal verkrijgbaar is om mijn fietsritjes nog comfortabeler te maken. En ik heb nog wat praktische vragen over het onderhoud en dergelijke.

Verder ben ik erg benieuwd naar wat voor handigheidjes er nog meer zijn waar ik iets aan zou kunnen hebben. Ik denk dat ik me met dit alles wel een dag zoet kan houden daar op de beurs.

Ga jij ook naar de Supportbeurs? En/of heb jij nu al tips voor mij welke stands ik echt moet bezoeken tijdens de Supportbeurs? Ik hoor het graag!

Vorig jaar toen ik de lentekriebels had en met mijn scooter èn rolstoel op pad wilde, had ik uitgevogeld hoe ik ‘m op het bagagerek kon vastmaken. En sindsdien maak ik dus geregeld een tochtje met mijn scooter en rolstoel. Ik kom overal tot de deur, geen parkeerkosten en het vastzetten gaat ook best snel:

Maar van de week ontdekte ik dat het frame toch nog niet goed genoeg beschermd was, de bouten van de scooter kwamen door de buisisolatie heen!

Gelukkig heb ik een handige man die altijd wel een pvc-buis ergens heeft en nu zit deze er dus als extra bescherming omheen.

Om het gewoon maar geprobeerd te hebben, wilde ik eens kijken of de rolstoel achterop de fiets kan. Ja hoor, ook dat kan! Hij staat dan gewoon met de banden op de bagagedrager en met een stuk klitteband zitten de rugleuningen aan elkaar vast. Ik heb er nog niet zo mee gereden, omdat ik meestal gewoon fiets om het fietsen en niet ergens heen ga waar ik mijn rolstoel nodig heb. Maar mocht het een keer nodig zijn, dan zou ik nog wel een fietsspin gebruiken om ‘m extra vast te zetten.

 

De meest logische manier om je rolstoel mee te nemen, is natuurlijk in de auto: We hebben maar een kleine auto, de rolstoel past wel in de kofferbak, maar dan moet de rugleuning ingeklapt zijn en de wielen eraf. Maar dat gaat ook prima, ook op vakantie. Dan nemen we gewoon de dakkoffer mee, zodat er wat extra ruimte is om alle zooi van vier personen mee te nemen.

De afgelopen maand zijn er een paar hulpmiddelen/aanpassingen bijgekomen, in de hoop weer meer te kunnen met minder pijn.

Mijn enkels geven steeds meer problemen, vooral op dagen dat ik veel sta of loop, heb ik veel pijn. Via de revalidatiearts had ik daarom nachtbraces gekregen: een soort mix van kaplaarzen, sandalen en klompen, maar dan om mee te slapen. Het was even wennen, maar inmiddels kan ik er aardig mee slapen en heb ik ‘s nachts minder pijn.
De steunzolen die ik tegelijkertijd kreeg, zijn een stuk minder effectief, ze geven me overdag niet de steun die ik nodig heb. Nu had de revalidatiearts wel gezegd dat als dit niet werkt, er ook orthopedische schoenen aangemeten kunnen worden. Maar ik weet niet of ik dat wel wil, of dat wel nut heeft. Ik geloof niet dat ik daardoor ineens langer kan staan of lopen, want ook al worden mijn enkels dan stabieler gehouden, de rest van mijn lijf is dat dan nog steeds niet.

Voor de zomervakantie ben ik met een ergotherapeut bezig geweest om te kijken wat er op mijn werk nog verbeterd kon worden. Ik gebruik nu een voetensteun als ik achter een bureau zit en heb een trippelstoel om tijdens het lesgeven niet steeds op te hoeven staan. Mijn rooster ziet er ook stukken beter uit dan vorig schooljaar, de lessen zijn meer verspreid, zodat ik meer afwisseling heb in mijn werkzaamheden. En zelf heb ik een afstandsbediening aangeschaft, zodat ik niet steeds heen en weer hoef naar de computer om een prezi via de beamer te laten zien.
De trippelstoel is niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Hij gaat niet hoog genoeg om op het bord te kunnen schrijven en als ie omhoog is, kan ik me niet meer zo makkelijk door de ruimte bewegen. Wel fijn is dat hij elektrisch omhoog en omlaag gaat. En in de hoogste stand heb ik een beter overzicht over de klas dan wanneer ik op een gewone bureaustoel zit, dus dan hoef ik niet zo vaak op te staan.

Nu heb ik deze rolstoel al een tijdje en had in februari al aangegeven dat de voetensteun niet zo handig was, omdat ik altijd schoenen met een hak draag. Ook al was dit maar een kleine aanpassing, dit moest toch via de wmo opnieuw aangevraagd worden (samen met de hoepelhoezen). Na een paar keer er achteraan bellen, werd ik door een consulent teruggebeld om de aanvraag in orde te maken. Toen kreeg ik per post het gespreksverslag, of ik dat even wilde ondertekenen en terugsturen. Weer een poosje later kreeg ik een schriftelijke bevestiging dat mijn aanvraag was goedgekeurd en er weer contact met me zou worden opgenomen. Ook dat gebeurde natuurlijk niet dezelfde week, maar tegelijk met het opmeten van mijn voetsteun (staan die maten niet gewoon in de brochure?), kreeg ik ook mijn hoepelhoezen, dus dat scheelde weer een afspraak.
Dat zo’n op maat gemaakte voetensteun niet 1, 2, 3 gemaakt is, snap je natuurlijk wel. Maar vandaag was het dan zover. Tussen 12.00 en 17.00 uur zou een monteur langskomen om de voetensteun te bevestigen. Ik was heel even bang dat ie de rolstoel mee zou nemen toen hij ‘m mee naar buiten nam, maar het was zo gebeurd.
Gaatjes in het plankje, ty-raps erdoor en klaar. Dus daar heb ik al die maanden op gewacht en heb ik vandaag de middag het zonnetje voor moeten missen. Een klusje wat ik zelf nog wel had kunnen doen.Ik heb maar meteen gevraagd of ik kleine reparaties aan mijn fiets niet gewoon zelf bij de fietsenmaker mocht laten doen. Gaat een stuk sneller en dat ik er dan zelf voor moet betalen, boeit me niet zo, dat zou ik bij een fiets die van mij zelf was ook moeten doen. Gelukkig mag dat.

Ik had via google als wat plaatjes gevonden dat en hoe het kon, al geïnformeerd bij een bedrijf wat het zou kosten, via Facebook een oproepje geplaatst toen ik ontdekte dat het wat te prijzig zou zijn om te laten maken, maar…. uiteindelijk heb ik zelf een goedkope oplossing gevonden om mijn rolstoel achterop mijn scooter mee te nemen! Ik heb het ook al overlegd met adviseurs en gemeente en zij hebben het ook goedgekeurd om mijn rolstoel zo mee te mogen nemen.

De twee buizen die tegen het bagagerekje komen heb ik beschermd met buisisolatie en daar weer tafelzeil omheen gedaan, om de buisisolatie niet te beschadigen.

Met de fietsspin zet ik de rolstoel in de goede positie zonder al teveel geklungel en de blauwe spanband is om ‘m echt goed vast te zetten. De camberbar zit dan klem tussen het bagagerekje en het zadel.

Het zitkussen zit klem tussen het frame en met het stuk spanband wat over is, maak ik ‘m vast. De zijschotten passen onder het zadel.

Dus nu kan ik heerlijk een stukje op m’n scooter rijden, ‘m gewoon ergens voor de deur zetten, geen lange stukken meer lopen/rollen vanaf het openbaar vervoer of de auto, geen betaald parkeren, enz. Wat een vrijheid geeft dit zeg!

Ik heb het vandaag voor een kort stukje uitgeprobeerd, gewoon naar een winkelcentrum een paar kilometer verderop gereden en daar met mijn rolstoel even geshopt. Het rijdt gewoon net zoals altijd en de rolstoel zit ook echt stevig vast. Heb wel tig keer in de spiegels gekeken of ie niet teveel bewoog, maar nee hoor, er zat geen beweging in.

Op 5 december kreeg ik mijn sinterklaascadeautjes van Hartingbank: een Küschall rolstoel en een Hase Lepus Comfort fiets.

Dit is de rolstoel, heb ‘m nog niet veel gebruikt, omdat ie nog aanloopt en beter afgesteld moet worden. Hij zit erg fijn, maar ik vind ‘m niet zo fijn rollen als mijn oude rolstoel. Hopelijk is dat na het afstellen opgelost en kan ik er zelf goed mee rollen.

En de fiets heb ik natuurlijk meteen in gebruik genomen. Ik ben er mee naar mijn werk gefietst (is ongeveer een kwartier fietsen) en korte stukjes met de kinderen. Heerlijk om mijn benen zo aan het werk te zetten, zonder al te veel pijn.

Vandaag heb ik een wat langer stuk gefietst, zo’n 45 minuten, wel met flink wat stoplichten. Toen ik op een brug even stilstond om een foto naar mijn man te sturen, om te laten zien hoe ver ik was gekomen, bedacht ik me ineens dat ik dit rondje twee jaar geleden nog kon lopen, maar niet kon fietsen. Nu kan ik het niet meer lopen, maar wel fietsen.
Maar wat voelt dat fijn zeg, om zo’n stuk te kunnen fietsen! Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het was om buiten adem of moe te worden, voordat de pijn erbij komt kijken. Het is nog wel even wennen, ik ben niet zo snel als met de scooter (moet dus echt stoppen bij oranje licht) en zit soms nog wat te klungelen met de versnellingen. En die stilte om je heen ten opzichte van het rijden op een gare scooter: daar kan ik wel aan wennen hoor!