Berichten

driewielligfiets broekpolder hase lepus woutlanderOk, ok… Ik ben ook niet altijd enthousiast om met koud of nat herfstweer op mijn fiets te stappen. Maar als ik eenmaal weer een rondje aan het fietsen ben, ben ik toch wel weer blij dat ik er weer even uit ben. En vaak valt het reuze mee met de kou of regen. Van een paar spettertjes smelt je niet.

Fietstochtje door de Broekpolder in Vlaardingen

Van de week heb ik mijn fototoestel meegenomen tijdens mijn fietstochtje door de Broekpolder. En hoewel ik normaal gewoon op de geasfalteerde fietspaden blijf, ben ik nu eens wat andere paadjes gaan ontdekken.

Hele smalle, modderige of hobbelige paadjes en bruggetjes. En ook gewoon tussen de Schotse Hooglanders door. Nu heb ik van een vriendin begrepen dat ze hier erg tam zijn, maar ik blijf het toch een beetje spannend vinden om door zo’n kudde heen te fietsen.

Ik heb me in ieder geval prima vermaakt, ben er dik twee uur zoet geweest!

En vervolgens dacht ik: wat moet ik nou met al die foto’s? Ik heb er een paar uitgezocht en in een filmpje gezet:

Mooie spulletjes maken het buiten zijn nog leuker!

Van Woutlander kreeg ik een mooi pakketje met producten die ze ook in hun webshop verkopen. Ik nam ze mee tijdens mijn fietstochtje om ze uit te proberen en even mooi op de foto te zetten.

Coolmax sokken van Pinewood

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet zo veeleisend ben als het om sokken gaat, omdat ik toch niet zoveel loop. Ik heb dan ook nog nooit zulke comfortabele sokken aan mijn voeten gehad, haha! Ze blijven goed op hun plek zitten en zijn heerlijk zacht van binnen. Ze schijnen er ook voor te zorgen dat je geen klamme zweetvoeten krijgt. Nu heb ik daar nooit last van, maar dat is toch mooi meegenomen.

Roze/groene muts van Pinewood

Deze muts werd al bijna door mijn man ingepikt, maar echt niet dat ik die zomaar weggeef. Het is namelijk een heel fijn ding, zeker voor de temperaturen van nu. ‘s Ochtends of ‘s avonds vind ik het net te fris om zonder muts op de fiets of scooter te stappen. En je kunt ‘m aan beide kanten dragen, allebei hebben ze dezelfde print van een boom.

Ik bedacht alleen na mijn fietstochtje pas dat ik de muts niet echt goed in beeld heb gebracht. Zal ik binnenkort op mijn Instagram alsnog doen!

Spork’n Straw

Dit setje is echt ideaal voor mijn kinderen. Thuis drinken ze graag uit een rietje, maar de wegwerprietjes hebben we al een poos geleden uit huis verbannen. Het rietje is dus een mooie aanvulling op de paar rietjes die we al hebben. Ik doe ze overigens gewoon in de vaatwasser. Nu drinken mijn kinderen bijna alleen maar water, dus ik weet niet of dat ook goed gaat als de rietjes echt vies worden zoals bij smoothies ofzo. En die spork is ideaal voor mijn oudste, die twee keer per week zelf een bakje avondeten meeneemt naar haar werk bij de patatzaak.

Kuksa beker

Deze Finse beker van hout vind ik gewoon vooral erg mooi. En alhoewel ik meestal uit een fles drink als ik buiten ben, heeft dit ook wel wat. Toen mijn fietstochtje in de Broekpolder langer duurde dan ik gedacht had en ik dus geen fles bij me had, kon ik bij het Klauterwoud de beker vullen met water. Daar is namelijk een drinkwatertap.

Wist je trouwens dat je op de Drinkwaterkaart kunt zien waar je gratis drinkwater kunt tappen? Zo kun je misschien wel zelf je route uitstippelen van tap naar tap om je beker bij te vullen.

woutlander

15% korting bij Woutlander Outdoor Webwinkel

Krijg je ook meteen zin om zo’n duurzame, Scandinavische outdooruitrusting bij elkaar te shoppen? Dan heb ik goed nieuws voor je. Als je de code Salamistinkt15 invoert, krijg je 15% korting in de webshop van Woutlander.

Dit artikel is tot stand gekomen door middel van een samenwerking met Woutlander. De producten heb ik gekregen, maar dit heeft mijn mening in deze review niet beïnvloed.

driewielligfiets leggingsNa bijna acht jaar heb ik nu voor het laatst geploeterd in de sportschool. Het is niet dat het een slechte sportschool is dat ik wegga. Het is ook niet dat ik er geen zin meer in heb. Het liefst had ik nog wel wat jaren door willen gaan, maar helaas denkt mijn lijf daar anders over. Het werd echt gewoon tijd om te stoppen.

Maar ik kijk toch wel tevreden naar de tijd die ik daar heb doorgebracht, dus een dankjewel naar de sportschool is wel op zijn plek.

afvallenDankjewel voor die 15 kilo die ik afviel

Meteen na mijn eerste revalidatietraject had ik me ingeschreven, begin 2011. Want ook al zei mijn revalidatiearts toen dat ik het maar moest accepteren en iets nieuws proberen weinig zin zou hebben, ik dacht daar toch anders over. Want met 15 kilo minder, zou ik ook 15 kilo minder op mijn gammele gewrichten mee te dragen hebben.

Dus ik ging aan de slag, ook wel met wat tips van een diëtiste, maar dus ook in de sportschool. In een jaar tijd viel ik 15 kilo af. Door fris en sapjes te vervangen met thee en water. En twee a drie keer per week naar de sportschool te gaan, naast mijn yogalessen en buikdans.

Uiteindelijk heeft die 15 kilo minder dan geen invloed gehad op de pijn die ik had, maar ik voelde me wel fitter. En het oog wil ook wat: het stond me prachtig!

Nu zijn er wel weer wat van die kilootjes terug gekomen, sinds ik steeds minder kan lopen en meer met de rolstoel moet doen. Hier moet ik nog wel een beetje een weg in vinden hoe ik aan meer beweging kom, zonder mijn gewrichten te overbelasten. Maar ik heb in ieder geval bewezen dat ik het kan, die 15 kilo afvallen.

Dankjewel voor het uitstellen van die rolstoel

Los van dat afvallen, had ik met het fitnessen als doel om die rolstoel zo lang mogelijk uit te stellen. In mijn hoofd had ik dat ik niet voor mijn veertigste in een rolstoel wilde, maar het liep anders.

Ook al kwam die rolstoel er toch wel, ik ben er wel van overtuigd dat ik door het sporten zo lang fit ben gebleven. Door de fietsen die ze daar hadden (waarbij je op een stoel zit en vooruit trapt), kreeg ik door dat ik in die houding wèl gewoon kon fietsen. Dat was voor mij een extra motivatie om een driewielligfiets aan te vragen. Tot ik die had, fietste ik bij elk bezoekje zo een half uur in de sportschool.

De loopband was voor mij een graadmeter hoe het lopen ervoor stond. Op straat lopen met scheve tegels en andere obstakels ontwijkend, was voor mij een stuk pittiger dan op een vlakke loopband lopen. In het begin kon ik het zelfs opbouwen naar een half uur. Maar op het eind lukte me het amper om drie minuten vol te houden.

Dankjewel voor de gastvrijheid

Vanaf het begin heb ik me altijd thuis gevoeld in de sportschool. De medewerkers zijn altijd vriendelijk geweest en hebben me nooit gepusht of op me neergekeken als ik een tandje lager ging.

Meestal ging ik wel op dezelfde dagen en tijden: zondag- en woensdagochtend. Of in de vakanties soms op andere dagen. Maar regelmatig kwam ik dezelfde mensen tegen. Jong of oud, dik of dun, fit of beperkt, een hele diverse groep. Sommigen knikten of zeiden gedag als ze me herkenden en een enkeling maakte een praatje.

Soms hoor ik mensen als excuus gebruiken dat ze zich niet prettig voelen tussen alle opgepompte of überslanke sporters. Dan zou ik toch zeggen: probeer een andere sportschool of tijdstip. Ik heb daar in al die jaren echt geen last van gehad.

Dankjewel voor het sponsoren bij mijn crowdfunding

Twee jaar geleden was ik bezig met een crowdfunding voor mijn dansrolstoel. Toen heb ik mijn sportschool gevraagd of zij hier ook een bijdrage in wilden leveren. Ik kreeg toen een doos vol bidons om de goodiebags mee te vullen voor de donateurs. Supertof van ze!

Waarom dan toch gestopt op de sportschool?

De afgelopen anderhalf jaar lukt het me steeds beter om binnen mijn grenzen te blijven. Ook op de sportschool. Maar waar ik in het begin twee of drie keer per week anderhalf uur doorbracht op de sportschool, werd dat steeds korter. Op het laatst kwam ik amper aan de drie kwartier.

En heel eerlijk: het lopen tussen de apparaten en het steeds maar weer moeten gaan zitten en opstaan, vond ik vaak zwaarder dan de oefeningen op de apparaten zelf. Eigenlijk was dit ook het enige wat ik buitenshuis nog zonder rolstoel deed en daarmee ging ik toch weer steeds over mijn grenzen heen.

Binnen die grenzen van mij blijft er dus niet zo gek veel over. Daarom wilde ik liever kijken naar wat nog wel goed gaat. Het fietsen kan ik wat vaker doen, ook al kan ik geen uren meer fietsen. Met korte stukjes verspreid over de week, kom ik ook aan genoeg beweging. En oefeningen kan ik ook thuis doen, heb er genoeg meegekregen van mijn fysiotherapeuten om me niet te hoeven vervelen. Natuurlijk ook het dansen met dansrolstoel niet te vergeten. Dat doe ik sowieso één keer per week in de les, maar ook thuis af en toe een half uurtje.

En jij? Heb jij de sportschool al opgegeven? Of heb jij je eigen manieren om fit te blijven?

 

fietsen driewielligfiets hase lepus comfortBewegen is gezond, dat weten we allemaal. Volgens de beweegrichtlijnen van de Gezondheidsraad zouden we verspreid over de week 150 minuten aan matig intensieve inspanning (zoals wandelen of fietsen) en twee keer per week spier- en botversterkende activiteiten moeten doen. En uiteraard niet teveel zitten.

Tja, daar zit je dan als chronisch zieke in je rolstoel. Korte stukjes lopen gaat nog wel, maar eigenlijk moet ik elke inspannende activiteit afwisselen met liggen. Dus er blijft niet zoveel over van dat actief doen.

Waarom zou je fietsen, echt gezond word je toch nooit?

Toen ik bij de WMO-consulent aan had gegeven dat ik niet meer kon fietsen op een gewone fiets en graag een aangepaste fiets wilde hebben, was de eerste reactie dat een scootmobiel dan ook wel zou voldoen. De WMO is er niet om je gezond te houden, maar puur om op de goedkoopste manier iemand mee te kunnen laten draaien in de maatschappij. Dat ik het als moeder belangrijk vond om mijn kinderen verkeersveilig te maken op de fiets en samen met ze wilde fietsen, was wel een beter argument voor de gemeente dan fit te blijven.

Maar door te fietsen, profiteer ik van zoveel meer voordelen dan wanneer ik een scootmobiel zou hebben.

  • Spieren die je niet gebruikt, verdwijnen. En zeker nu het lopen steeds slechter gaat, wil ik die beenspieren op een andere manier kunnen blijven gebruiken. Ik ben ervan overtuigd dat ik mijn loopfunctie langer kan blijven behouden, juist doordat ik ook fiets.
  • Gedurende de dag zit en lig ik erg veel. En ik heb wat overgewicht, wat lastig kwijt te raken is op die manier. Met fietsen kan ik in ieder geval wat meer calorieën verbranden dan rollend in mijn rolstoel.
  • Als je benen stilstaan, lijkt het wel of de rest van je lijf ook een tandje minder z’n best doet. Nu doen mijn darmen door mijn EDS al niet zo goed hun best en juist door te fietsen blijven die ook weer wat meer in beweging.
  • Het is heerlijk om je hoofd leeg te fietsen. Alle stress van werk eruit trappen, de wind je zorgen weg laten waaien…
  • Al dat buiten zijn is goed voor je weerstand. En zoals je op de foto’s ziet: als je de Rotterdamse luchten kan hebben, kan je alles hebben, haha!
  • En al lukt het mij nu nog niet zo goed: uiteindelijk hoop ik toch ook mijn conditie weer wat op te bouwen door het fietsen.

Fietsen kan op zoveel manieren!

We boffen maar dat we in zo’n geweldig fietsland wonen, want voor bijna iedereen is er wel wat wils. Ook als je fysiek wat beperkt bent of chronisch ziek. Inmiddels heb ik al een paar jaar een driewielligfiets. Deze ondersteunt goed mijn bekken, het onderstuur is niet te zwaar voor mijn polsen en ik kan niet omvallen. Maar voor die driewielligfiets heb ik verschillende fietsen gehad waar ik toen goed mee uit de voeten kon.

De eerste fiets die ik zelf kocht, was een cruiser. Een mannenmodel zelfs, omdat ik die mooier vond dan een vrouwenmodel. Maar toen het tijd werd voor een kinderzitje op de fiets, bedacht ik dat ik toch liever voor praktisch wilde gaan.

bakfiets aanhangstang aanhangfietsEn het toppunt van praktisch in een jong gezin is toch wel de bakfiets. Wat hebben we daar veel plezier van gehad!

Voor mij was dit een ideale oplossing, want met de drie wielen hoefde ik niet bang te zijn dat ik mijn evenwicht zou verliezen. En ook de stang in plaats van een gebogen stuur was erg fijn voor mijn gammele polsen. Jammer alleen dat ik toen niet gekozen had voor een elektrische bakfiets. Want dat roze motortje wat je hier op de foto ziet, droeg niet zo heel bijzonder veel bij.

Tegenwoordig zie je zoveel elektrische fietsen op straat, deze zijn echt niet meer alleen voor de ouderen. En niet alleen voor mensen met minder kracht, maar mensen die elke dag flinke stukken naar hun werk fietsen maken er ook graag gebruik van. Zelf heb ik nog nooit met elektrische ondersteuning gefietst, maar het lijkt mij een enorme verademing.

driewielligfiets hase lepus comfort

Hoe ik me fit houd met mijn driewielligfiets

Toen ik deze fiets net had, had ik grote plannen. Ik wilde meerdere keren in de week lange stukken gaan fietsen en dit meer en meer gaan opbouwen. In eerste instantie leek dit aardig goed te gaan. Ik ging al twee keer in de week naar de sportschool en dan plakte ik er nog een uurtje fietsen achteraan. Daarnaast gebruikte ik de fiets om de kinderen naar school te brengen, boodschappen te doen en regelmatig ook om naar mijn werk te fietsen.

De lat legde ik steeds hoger en ik fietste zelfs een keer naar het strand en terug.

Maar vorig jaar kwam er een punt dat ik ontdekte dat ik niet aan het opbouwen was, maar juist steeds meer over mijn grenzen ging. Ik deed een stapje terug van twee keer een uur fietsen in de week, naar één keer. En vervolgens nog een stapje terug door alleen de fiets te gebruiken om naar de sportschool, werk of supermarkt te gaan, geen lange tochten meer. En steeds vaker pakte ik de scooter of auto, omdat ik er gewoon geen fut voor had om de fiets te nemen.

Pas geleden heb ik weer een tochtje van tien kilometer geprobeerd. Maar ik merk toch dat dat voor mijn knieën en enkels best zwaar is.

Nu wil ik toch weer gaan opbouwen, al is het maar om aan die 150 minuten inspanning te komen. De lat voor nu is om twee keer per week met de fiets naar mijn werk te gaan. Dan kom ik al aan 60 minuten. Dan nog een keer naar de sportschool en supermarkt en er zijn weer 50 minuten bij. Ik kom er wel. Maar wel met steeds een klein stapje erbij, het strand is geen doel meer.

Hoeveel fiets jij in een week? Kom jij aan 150 minuten matig intensieve inspanning?

Dit artikel is tot stand gekomen door middel van een samenwerking.

 

Als er iets is wat mijn leven een stuk leuker en makkelijker maakt, dan zijn het wel wielen. En net als een mooi stel benen wat best geshowd mag worden, wil ik vandaag mijn wielen eens in de spotlight zetten. Yep, rollen is het nieuwe lopen. Lopen is zóóóó 2015.

chopper cruiser driewielligfiets opoefietsDriewielligfiets

Als wij met ons gezin op de fiets eropuit gaan, val ik niet eens op met mijn driewielligfiets. Mijn oudste dochter rijdt op haar zelf uitgekozen opoefiets, mijn jongste rijdt op mijn oude cruiser en mijn man op zijn custommade chopper, die echt van een kaal frame helemaal opgebouwd is. Helaas zijn de winkels waar de cruiser en chopper vandaan komen er niet meer. Maar als je een beetje rondkijkt, zijn er nog steeds winkels die deze fietsen samenstellen of losse onderdelen verkopen.

Mijn driewielligfiets is een Hase Lepus Comfort en komt bij ‘t Mannetje vandaan. Eigenlijk is het amper nog een ligfiets te noemen, want ik zit vrij rechtop. Maar het is dus een ontzettend relaxte fiets om mee te fietsen: mijn bekken wordt goed ondersteund, het onderstuur is niet te zwaar voor mijn polsen en ik kan niet omvallen.

Regelmatig krijg ik complimentjes over de fiets, ik geloof niet dat mensen dan altijd doorhebben dat ik deze fiets niet alleen voor het mooie heb, maar ook omdat ik op een andere fiets niet zou kunnen fietsen.

Misiconi inclusiedans dansrolstoelDansrolstoel

Nog zo’n stel wielen waar ik erg blij van wordt: mijn dansrolstoel! Deze is superlicht, helemaal op maat gemaakt en ontzettend wendbaar. Het mat-witte frame heb ik zelf uitgekozen. Wel bewust een neutrale kleur, omdat dit goed te combineren is met welk kostuum dan ook. Maar mintgroen had me ook wel leuk geleken.

Pas geleden heb ik bij een avondje uit nog een poging gedaan om te dansen met mijn gewone rolstoel. Maar man, wat ging dat zwaar ineens! Zo lang heb ik de dansrolstoel nog niet, maar aan die wendbaarheid ben je dus blijkbaar snel gewend.

Freewheel rolstoelFreewheel

Toen ik mijn dansrolstoel kocht, heb ik mezelf meteen een Freewheel cadeau gedaan. Een Freewheel is een los wiel wat je aan de voetplaat van je rolstoel vast kan maken, zodat je obstakels makkelijker kan nemen. Het deed me een beetje denken aan een kinderwagen met drie wielen, die vond ik ook altijd veel fijner om te duwen dan een buggy met kleine voorwieltjes.

Ik gebruik ‘m overigens niet in combinatie met mijn dansrolstoel. Daar had ik wel een beetje op gehoopt, om zo ook buiten de dansstudio te kunnen rollen. Want van de dansrolstoel zijn de voorwieltjes nog kleiner. Maar hij is afgesteld op mijn gewone rolstoel, daar gebruik ik ‘m meer op. En met de dansrolstoel zou ik waarschijnlijk sneller achterover kiepen, omdat het anti-kiepwieltje achter eraf zou moeten.

Op mijn Instagram staat een kort filmpje van mijn rolstoel met Freewheel in actie. Het is even wennen dat je door de stand van het wiel ook nog iets omhoog en omlaag gaat met je stoel. Zeker in de bochten lijkt dat soms vanzelf te gaan. Maar het rijdt een stuk lichter en ik hoef niet zoveel wheelies te maken om een drempeltje te nemen.

Burgertrutjes Blog Challenge

Dit artikel is onderdeel van de Burgertrutjes Blog Challenge, waarbij de opdracht was een artikel te schrijven over dè trend van 2016. Niet dat het nu een trend moet worden dat iedereen nu maar een aangepaste fiets of rolstoel gaat aanschaffen. Maar als het lopen toch niet meer goed gaat, kun je beter maar iets vinden om op je eigen manier mobiel en in beweging te blijven. Er zijn nog zoveel andere mogelijkheden, dat het niet meer van deze tijd is om alleen maar te moeten accepteren dat iets niet meer gaat.

Nu lukt al dat rollen bij mij nog best aardig zonder elektrische ondersteuning, maar mèt ondersteuning kun je dus ook nog flink wat kanten op. Heycrip laat diverse foto’s en filmpjes zien met hulpmiddelen of aanpassingen die hij uitprobeert. Sommige dingen kan ik alleen maar van dromen, want wat kost het allemaal een hoop geld. Maar de meest noodzakelijke hulpmiddelen zijn wel via WMO te verkrijgen. Zo heb ik mijn fiets en gewone rolstoel ook gekregen. De dansrolstoel heb ik deels via crowdfunding en deels zelf betaald. Freewheel is ook van mijn spaarcentjes betaald.

En nu ik het over crowdfunding heb… ik denk dat dat ook steeds meer de trend gaat worden. WMO vergoedt niet zo snel meer en als je iets toegewezen krijgt, is het de meest passende en goedkoopste oplossing. En dat is niet altijd precies wat je wil (of soms zelfs nodig hebt).

Wat heb jij aan hippe wielen in huis? Of met welke wielen zou jij graag willen rondrollen?

driewielligfiets avonturis natuurspeeltuinAan het begin van de zomervakantie had ik al verteld over het fietsdoel van deze zomer: met het gezin een keer naar Avonturis fietsen. Nu is dat doel niet helemaal behaald, want mijn man moest inmiddels weer werken en mijn oudste dochter vindt me nog steeds te langzaam fietsen… Maar, mijn jongste dochter kreeg ik wel zover om mee te gaan! Vorige week was de laatste week van de schoolvakantie en we hadden een mooie dag uitgekozen om te fietsen.

fietstocht avonturis maassluisFietstocht naar Maassluis

Zelf fiets ik een paar keer per week in mijn eigen tempo een tochtje van 10 kilometer, maar mijn dochter van 9 is die afstanden niet echt gewend. Ik had haar een pauze beloofd op de helft, maar eigenlijk had ze die niet eens nodig. En ze had ook geen problemen met mijn trage tempo van gemiddeld 11 km per uur.

Op de terugweg was ze door al het spelen wel iets sneller moe, maar een ijsje onderweg maakte een hoop goed. Die 10 kilometer heen en 10 kilometer terug waren goed te doen. Dus wie weet, volgende zomer samen naar het strand fietsen?

Avonturis

Het natuurspeeltuin avonturiswas alweer even geleden dat ik er geweest was en ik zag een (nieuw?) bord waarop stond dat onder andere fietsen er niet waren toegestaan. Tja, mijn rolstoel had ik niet meegenomen en aangezien de natuurspeeltuin bedoeld is voor mensen met en zonder beperking, ben ik gewoon maar met fiets naar binnen gegaan. Daar heb ik ook geen rare reacties op gehad, dus het zal ook wel goed zijn. Kinderen waren wel nieuwsgierig, wat er dan met mijn benen was. Grappig hoe ze dat meteen invullen, ze zien een vreemde fiets, dus dan zal ik wel wat aan mijn benen mankeren. En een moeder wilde er een foto van maken omdat het haar wel iets leek voor haar moeder die niet meer kon fietsen. Dus alleen maar positieve reacties gehad.

Mijn dochter heeft het ontzettend naar haar zin gehad: alle paadjes ontdekken, van de kabelbaan, met de waterpomp spelen. Favoriet was het stroompje water, wat aan het begin ontzettend koud was, maar verderop warm genoeg voor uren vermaak. Gaten graven, dammetjes bouwen en vooral lekker vies worden van alle blubber.

Toegankelijkheid Avonturis

Maar verder, die toegankelijkheid daar… Tja, ik kom er in de eerste plaats zodat mijn dochter zich vermaakt en dat heeft ze. Maar zelf kan ik er niet zoveel kanten op. De vorige keer was ik er met mijn rolstoel en dan kan ik de heuveltjes niet zelf op komen. En bovenop één van die heuveltjes is nou net een waterpomp en -tafel op mooie ‘rolstoelhoogte’.

Door de natuurspeeltuin loopt een pad wat breed genoeg is (ook voor mijn fiets) en redelijk rolt, maar het loopt niet helemaal rond. Als ik achter mijn dochter aan wil gaan, moet ik op sommige stukken omrijden. Tegen de tijd dat ik dan op die plek ben, is zij weer verder. Nu redt zij zich wel prima, dus ben ik op een gegeven moment maar op een vaste plek gaan zitten. Maar ik zou het niet zo snel aanraden als toegankelijke speeltuin voor kinderen met een beperking in hun mobiliteit of ouders die een beperking hebben en wèl continu zicht op hun kinderen willen hebben.

Doordat ik niet overal kan komen, hebben we de schaal gemist waarop je een vuurtje mag maken. Zonde, want we hadden wel marshmallows meegenomen en mijn dochter had daar wel zin in gehad. En als ik het nou vooraf even had gevraagd aan de boswachter, dan had ik geweten waar die was. Achteraf had ik het wel gevraagd en hij reageerde heel snel en behulpzaam. Ik kreeg vanuit zijn reactie ook wel de indruk dat ze de intentie hebben om toegankelijk te zijn voor iedereen. Maar vraag me dan tegelijkertijd af hoe de architect zich erin heeft verdiept…

Ken jij ook speeltuinen die voor iedereen toegankelijk zijn? Ik zou er graag eens wat meer bezoeken, samen met mijn dochter uiteraard. 😉

 

hase lepus comfortIn december 2014 kreeg ik via de WMO mijn fiets, een Hase Lepus Comfort, waardoor ik na vier jaar eindelijk weer kon fietsen. Deze driewielligfiets zorgt ervoor dat mijn bekken en heupen op hun plek blijven tijdens het fietsen, ik kan er niet mee omvallen en het onderstuur is niet belastend voor mijn polsen. Kort nadat ik de fiets kreeg, ben ik de lange fietstochtjes bij gaan houden met een app en inmiddels heb ik daarmee de 1000 km gehaald!

Mijlpalen

Nee, die 1000 km heb ik natuurlijk niet aan één stuk door gefietst. Twee keer per week na mijn bezoekje aan de sportschool stap ik op mijn fiets om een uurtje (of langer) te fietsen. En tijdens die fietstochtjes heb ik de volgende mijlpalen bereikt :

  • In één keer het viaduct over de A20 op fietsen
  • De Beneluxtunnel heen en terug
  • Rondje Delfland
  • Naar het strand en terug
  • Naar Rotterdam en terug
  • Mijn fiets gewoon op straat in Rotterdam laten staan, terwijl ik de markt op ging (ben altijd zo bang dat ie dan gejat wordt…)
  • Fietstochtjes met het hele gezin
  • Fietsen in de sneeuw
  • Tenen die er bijna afvriezen van de kou
  • Zeiknat regenen tot op de onderbroek
  • Heel veel naaktslakken platgereden (niet expres hoor)

Over slakken gesproken…driewielligfiets rotterdam

Bij mijn eerste fietsritje was mijn gemiddelde snelheid 8,8 km per uur. Bij mijn laatste fietsritje was dat 11,8 km per uur. Een beetje hardloper kan me dus nog steeds inhalen, maar steeds vaker haal ik de hardlopers in.

Mijn maximumsnelheid is 24,9 km per uur, waarschijnlijk wanneer ik een heuveltje afga. Heuveltje op gaat nog best lastig, sowieso is dit met een driewielligfiets zwaarder doordat je al je gewicht met je benen de heuvel op moet trekken en geen gebruik kunt maken van de zwaartekracht (op je trappers staan) zoals op een gewone fiets.

Hoewel die heuveltjes en het wegrijden soms wel zwaar zijn, hoef ik voorlopig nog geen trapondersteuning. Ik wil zo lang mogelijk op eigen kracht kunnen fietsen en al gaat het langzaam, het gaat wel. Bij de langere fietstochtjes heb ik wel spierpijn achteraf, maar rond de 10 km fietsen gaat pijnloos.

Nieuw fietsdoel

fietsenHet lastige van zo langzaam gaan, is dat ik heel erg mijn best moet doen om mijn kinderen bij te houden als we samen fietsen. Of zij moeten langzamer fietsen, maar dat vindt vooral mijn oudste saai. De fietstochtjes met het hele gezin komen dus niet heel vaak voor, maar ondertussen ben ik druk aan het trainen om mijn snelheid iets meer naar die van de rest te brengen.

En met de zomervakantie in het vooruitzicht meteen dan maar weer een volgend fietsdoel gepland: met het gezin naar Avonturis fietsen, een stuk van zo’n 10 km langs de Nieuwe Waterweg om vervolgens lekker in de modder te spelen en fikkie te steken!

Hoe lang doe jij over 1000 km fietsen? 😉

 

Vorig jaar toen ik de lentekriebels had en met mijn scooter èn rolstoel op pad wilde, had ik uitgevogeld hoe ik ‘m op het bagagerek kon vastmaken. En sindsdien maak ik dus geregeld een tochtje met mijn scooter en rolstoel. Ik kom overal tot de deur, geen parkeerkosten en het vastzetten gaat ook best snel:

Maar van de week ontdekte ik dat het frame toch nog niet goed genoeg beschermd was, de bouten van de scooter kwamen door de buisisolatie heen!

Gelukkig heb ik een handige man die altijd wel een pvc-buis ergens heeft en nu zit deze er dus als extra bescherming omheen.

Om het gewoon maar geprobeerd te hebben, wilde ik eens kijken of de rolstoel achterop de fiets kan. Ja hoor, ook dat kan! Hij staat dan gewoon met de banden op de bagagedrager en met een stuk klitteband zitten de rugleuningen aan elkaar vast. Ik heb er nog niet zo mee gereden, omdat ik meestal gewoon fiets om het fietsen en niet ergens heen ga waar ik mijn rolstoel nodig heb. Maar mocht het een keer nodig zijn, dan zou ik nog wel een fietsspin gebruiken om ‘m extra vast te zetten.

 

De meest logische manier om je rolstoel mee te nemen, is natuurlijk in de auto: We hebben maar een kleine auto, de rolstoel past wel in de kofferbak, maar dan moet de rugleuning ingeklapt zijn en de wielen eraf. Maar dat gaat ook prima, ook op vakantie. Dan nemen we gewoon de dakkoffer mee, zodat er wat extra ruimte is om alle zooi van vier personen mee te nemen.

Ik heb mijn driewielligfiets inmiddels alweer ruim een jaar en flink wat kilometers gemaakt. Ook nu in de winter probeer ik elke week twee keer een rondje van een uur te maken. Niet dat het me al wat heeft opgeleverd als het gaat om de kilo’s die ik eraf wil hebben, of het opbouwen van conditie. Maar het is fijn om zo actief bezig te kunnen zijn, ook in de kou.
En nog fijner: ik heb te horen gekregen dat ik geen eigen bijdrage hoef te betalen aan mijn fiets. Alleen het onderhoud moet ik zelf betalen en dat wordt wel een keer tijd, want hij piept een beetje.

Ik had voor mezelf een paar doelen gesteld om het fietsen (en mijn conditie) wat meer op te bouwen.

Als eerst wilde ik de Beneluxtunnel heen en weer fietsen. Qua afstand niet zo heel ver, maar het omhoog fietsen leek me best zwaar. Eigenlijk is dat me best meegevallen, het lijkt wel of je het grootste gedeelte alleen maar naar beneden gaat.

Daarna wilde ik naar het strand gaan fietsen. Dat was wel een flinke uitdaging, want normaal fiets ik een ritje van 10 km, met als uitzondering af en toe een ritje van 20 km. Naar het strand alleen is al 22 km en dat is alleen nog maar de heenweg.
Ik had er een mooie dag voor uitgekozen: zonnig, maar niet te warm, weinig wind. En het is me gelukt!
Ik weet niet of het wel mag, maar ik ben met mijn fiets het strand op gereden. In Hoek van Holland liggen er betonplaten tot aan de vloedlijn, voor rolstoelen en kinderwagens. Aan het einde van dat pad had ik mijn handdoekje neergelegd en ben ik een uurtje gaan liggen om bij te komen van het fietsen. Daarna weer aan de terugweg begonnen. Die ging iets moeizamer, had ook een beetje wind tegen. ‘s Avonds voelde ik wel wat spierpijn opkomen, maar eigenlijk heeft dat niet meer doorgezet.

Vrijdag was een goede vrijdag, letterlijk en figuurlijk.
Ik dacht ‘s ochtends nog even te gaan fietsen, nog voordat het zou gaan regenen. Gewoon, een stukje langs het water en als ik het zat was, zou ik weer omkeren. Maar het ging niet regenen en ik werd het niet zat. En toen was ik ineens 10 km verder en moest ik nog terug.
Uiteindelijk heb ik 23 km gefietst en het ging gewoon goed! Ik fietste langs plekken waar ik als kind met mijn vader fietste, maar dan nu niet over het smalle paadje, want daar is mijn fiets te breed voor. En langs plekken waar we met de bakfiets en fietskar nog gefietst hebben toen de kinderen nog klein waren.
Terwijl die herinneringen boven kwamen, bedacht ik welke nieuwe herinneringen we kunnen creëren nu ik weer kan fietsen. De meiden kunnen nu ook best een stuk fietsen, dan zouden we een stuk langs het water kunnen fietsen, met de trekveer naar de overkant, weer een stukje fietsen, ergens wat eten of picknicken en dan met het fietspontje over…
Hier het bewijs, de kilometers die ik al gemaakt heb. Ik hou niet elk ritje bij, maar vind het wel leuk om de langere ritten terug te zien. Best al wat kilometers gemaakt, zeker als je bedenkt dat het dit jaar nog niet echt geweldig weer is geweest.