Berichten

misiconistoryteller amsterdam inclusiedans

Bij het zoveelste ‘inspirerende’ dansfilmpje dat ik via social media voorbij zag komen, raakte ik meer geïrriteerd dan geïnspireerd. Of nou ja, misschien wel geïnspireerd om dit stukje tekst te schrijven.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind heel veel dansfilmpjes ook echt inspirerend en soms ook ontroerend. Maar het wordt zoveel geroepen en ondertussen denk ik: Hoezo inspirerend? Hoezo ontroerend? Wat ga je doen dan, nu je dit filmpje hebt gezien? Het delen met de rest van je vriendenkring? En dan?

En het klinkt nu wel een beetje als verwijt, dat bedoel ik niet helemaal zo. Maar als die filmpjes zoveel gedeeld worden, waarom merk ik er verder dan zo ontzettend weinig van dat mensen hierdoor geïnspireerd raken?

‘Zo knap!’

‘Zo, heb je die danser met het syndroom van Down gezien die meedeed aan een talentenshow? Echt zo knap!’

‘En dat filmpje met die rolstoeldanser, die was echt geweldig!’

Ja, natuurlijk heb ik die gezien. Ik probeer toch wel zoveel mogelijk van de grotere inclusieve dansgezelschappen te volgen, dus de meeste filmpjes heb ik al voorbij zien komen voordat het duizenden keren gedeeld is. (Maar je mag me gerust blijven taggen hoor, want ik kijk er graag naar!)

En ja, natuurlijk zijn die dansers geweldig. Ze dansen bij een professioneel dansgezelschap, dan mag je wel iets meer in je mars hebben dan alleen de vogeltjesdans. In de Verenigde Staten en Groot Brittannië is inclusiedans een stuk groter dan hier in Nederland en is er dus ook een groter budget om die dansers nog professioneler te maken. Dat levert wat op: geweldige dansers met dito filmpjes.

Hoezo inspirerend?

Voor mij als danser (met rolstoel) zijn die filmpjes heus ook wel inspirerend. Ik kijk graag naar de techniek of uitstraling van dansers en bedenk dan wat hier voor mij binnen mijn mogelijkheden ligt. Daarnaast vind ik het mooi om te zien dat mensen met een beperking meedoen aan programma’s waar dat niet zo gebruikelijk is. Als dat maar vaak genoeg gebeurt, wordt het misschien wèl gebruikelijk en dat is waar volgens mij inclusie om draait. Dat het niet uitmaakt wie je bent of wat je mankeert, maar dat je net zo goed als ieder ander iets bij te dragen hebt. En dat je net zo goed iets moois kunt laten zien op een podium, op tv, of waar dan ook.

Maar even als oprechte vraag naar al die mensen die ook zeggen dit inspirerend te vinden: wat doe je vervolgens met die inspiratie? Gaat dat verder dan alleen het filmpje delen?

Als we met z’n allen het allemaal zo mooi en prachtig en bijzonder vinden, waarom komt inclusiedans hier in Nederland dan niet van de grond? Waar blijven al die fondsen die dit willen stimuleren? Waar blijven de dansers? Waar blijven de evenementen die de dansers willen programmeren? De uitverkochte theaters bij voorstellingen?

Dat mag van mij allemaal echt wel veel meer.

Wil je echt meer inspiratie? Hier kun je dat vinden!

Op 2 februari 2019 is er bij Misiconi Dance Company weer een workshop van Laisvie waar iedereen welkom is, met of zonder beperkingen. Zeker komen als je eens wilt proeven van inclusiedans en Rotterdam voor jou goed te doen is qua reisafstand!

Je kunt ook contact opnemen met Misiconi als je een keer een proefles wilt volgen, er zijn lessen op dinsdagavond en zaterdag. Op donderdag en vrijdag worden dansers binnen het gezelschap opgeleid tot professionele dansers. Hier zijn regelmatig audities voor en ook voor stagiaires van dansopleidingen is hier ruimte.

En Misiconi Dance Company heeft dus ook verschillende producties welke bij evenementen ingezet kunnen worden.

Op Facebook is er de groep DanceAble, waarin van alles gedeeld wordt met betrekking tot inclusiedans. Bijvoorbeeld al die toffe filmpjes, maar ook de DanceAble masterclasses en lessen die regelmatig in Den Haag gegeven worden. Daar zou ik ook graag eens heen willen, maar het valt helaas altijd op dezelfde tijd als mijn dansles bij Misiconi.

Er zullen vast op nog meer plaatsen in Nederland lessen inclusiedans aangeboden worden. Zoals in Spijkenisse bijvoorbeeld.

Inspireer mij!

Hé, je hoeft echt niet zo nodig een beperking te hebben om anderen te kunnen inspireren! Alhoewel het wel zo prettig is als er daarbij ruimte is voor mensen met een beperking (vooral voor mij natuurlijk 😉 ).

Zo heb ik voor de kerstvakantie een les mee mogen dansen in de streetdanceles van mijn dochter, samen met ouders van haar groepsgenootjes. Echt heel leuk dat dat georganiseerd werd! Eigenlijk dansen mijn dochter en ik nooit samen, terwijl we allebei gek op dansen zijn. Dus op dat gebied heel inspirerend om zo als moeder en dochter bezig te kunnen zijn. En niemand die er gek van opkeek dat ik daar met mijn rolstoel de danszaal in kwam.

Dat ik van fusion buikdans houd, is vast al eens opgevallen. Ook daar heb ik al eens een workshop en privélessen gevolgd met rolstoel. Ik vind de stijl gewoon erg boeiend en mooi om te zien. En de sfeer onder buikdanseressen maakt dat ik me daar altijd thuis en welkom voel.

Nog een stijl die me steeds meer aantrekt, is urban. Afgelopen vrijdag ben ik met mijn dochter naar Behind the imasq van Xclusiv Company geweest en dat was echt heel tof. Jason en Ingeborg hebben mij ook gecoacht vorig jaar en er is voor mij op dit gebied nog zoveel te ontdekken.

Dus als je denkt dat ik ergens een proefles of workshop mee kan doen, met mijn dansrolstoel, dan hoor ik dat graag natuurlijk. Altijd leuk om wat nieuws te leren.

Ook heel tof hè, deze filmpjes. Mogen best gedeeld worden hoor! 😉

misiconistoryteller amsterdam

Vorige week mocht ik weer met Misiconi Dance Company op pad om op te treden. Het was alweer even geleden en ik was dit keer een beetje laat met alles van tevoren checken. Want er komt nogal wat bij kijken voor ik met rolstoel en al ergens op een podium sta. Dus ik dacht, laat ik het eens op een rijtje zetten. Handig voor mensen met rolstoel die ook graag willen optreden, maar ook voor de organisaties die ons willen boeken (kan via de bovenstaande link).

De reis ernaartoe

Zelf kan ik prima autorijden, als het maar niet te lang is. Van tevoren check ik dus hoe lang het rijden is. Als het langer dan een uur is, dan reken ik extra tijd in voor een pauze onderweg. Soms rijden we als dansers ook samen, dan spreken we ergens af en neemt iemand anders het stuur van me over. Dit gaat lang niet altijd, omdat we nogal uit elkaar wonen.

Reizen met het openbaar vervoer met mijn dansrolstoel, daar begin ik niet aan. Mijn dansrolstoel heeft al geen remmen en het is geen pretje om de hele reis je hoepels vast te moeten houden.

Wat voor mij ook nog een fijne manier van reizen is, is met de scooter. Hiermee kan ik mijn dansrolstoel achterop meenemen en bijna overal wel voor de deur parkeren. Nu kan ik hier natuurlijk niet mee naar Groningen, dat zou wat lang duren. Maar Rotterdam en Delft zijn voor mij goed te doen met de scooter.

rolstoeldrager rolstoel scooter

Parkeren: wel of geen gehandicaptenparkeerplaats?

Ook het parkeren zoek ik vooraf uit. Het verschilt per gemeente of je alleen op gehandicaptenparkeerplaatsen gratis mag parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart, of ook op andere betaalde parkeerplaatsen. Als je ergens flink wat uurtjes moet doorbrengen, loont het wel om dit van tevoren uit te zoeken. Daar zijn speciale websites voor, maar liever kijk ik op de website van de gemeente. Dan weet je zeker dat je de juiste informatie hebt.

Als je niet hoeft te betalen, neem ik meestal gewoon genoegen met de dichtstbijzijnde parkeerplek. Maar vaak sta je op een gehandicaptenparkeerplaats toch iets beter (ruimer!) en dan is het handig om te weten waar je die kunt vinden. Zoals vorige week in het centrum van Utrecht, dan kun je al niet in dezelfde straat parkeren als waar je moet zijn. En daarbij zijn de gewone parkeerplaatsen veel te krap en staan er overal fietsen in de weg. Datzelfde geldt trouwens voor de andere grote steden.

De meeste gemeentes hebben een plattegrond op hun website waar de gehandicaptenparkeerplaatsen staan aangegeven. Rotterdam (waar ik het meest kom) heeft een lijst met straatnamen per deelgemeente waar een gehandicaptenparkeerplaats is. Dat is wel iets onhandiger, want dan moet je dus wel weer opzoeken welke straten daarvan dichtbij jouw bestemming zijn.

De locatie: niet altijd even toegankelijk

Met Google streetview bekijk ik hoe toegankelijk de entree is van een locatie. Mocht ik me daar zorgen om maken, dan kan ik navragen of er een andere ingang is, of de andere dansers om hulp vragen.

Eigenlijk heb ik nog vrij weinig locaties meegemaakt die echt volledig toegankelijk zijn voor mij met rolstoel.

Bij Nutrecht in Utrecht waren de toiletten niet rolstoeltoegankelijk en waren er veel drempels. De helling bij de entree van het Rietveldtheater in Delft is veel te steil om met rolstoel te kunnen nemen en backstage is alles vrij krap. Van theater de Bussel in Oosterhout kan ik me nog herinneren dat mijn rolstoel over de auto’s in de parkeergarage getild moest worden en er vervolgens een trap beklommen moest worden. De stadsschouwburg in Rotterdam had backstage een enorme drempel, die ik met geen mogelijkheid met een wheely kon nemen.

Met #Storyteller hebben we een aantal keer buiten op straat opgetreden. Dan is het vooraf ook even checken of er niets scherps op de grond ligt en of de straat scheef afloopt.

Op zich red ik het altijd wel, hier en daar met wat hulp. Maar al die obstakels maken het geheel wel net wat vermoeiender. En ik kan me voorstellen dat het mensen die volledig afhankelijk zijn van hun rolstoel weerhoudt om in diverse theaters op te gaan treden.

Mijn favoriete locatie om op te treden is de Doelen in Rotterdam. Ik kan er met mijn scooter heen, maar er zijn ook een aantal gehandicaptenparkeerplaatsen voor de deur. En de kleedkamers daar zijn echt superdeluxe!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Prettiest dressing room I’ve ever been in 😍

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Voorzichtig met die rolstoel!

Vorige week waren we dus in de prachtige Janskerk in Utrecht. Waardeloos om in de buurt te kunnen parkeren, maar een prima toegankelijk toilet en schuine hellingen bij de drempels. En verder waren er wel wat puntjes waar ik met mijn dansrolstoel op moest letten.

Mijn voetsteun zit bijvoorbeeld erg laag en hier steken nog twee schroeven uit. In de kerk bestond de vloer uit prachtige, maar hobbelige grafstenen. Om deze niet te beschadigen met die schroeven, leunde ik achterover op mijn antikiepwieltje en rolde zo met mijn voorwieltjes in de lucht over die stenen heen.

De schuine hellingen waren van metaal, wat soms wat herrie maakt als je eroverheen rolt. Aangezien we aan het eind van een lezing ons optreden hadden, moest ik mijn momenten kiezen om de helling te nemen en daarbij niet de lezing te verstoren.

En soms ben ik gewoon wat lomp met het openen van deuren, of maak ik een bocht iets te scherp en neem ik een deurpost of tafelpoot mee. Maar in een locatie als een historische kerk doe ik toch wel echt mijn best om extra voorzichtig te zijn.

Waar let jij op als je een theater gaat bezoeken, of gaat optreden?

 

buikdansen met rolstoelOok al dans ik nu al een aardig tijdje bij Misiconi, het buikdansen blijft toch wel aantrekken. Nadat ik met het Shimmy Shake Talent Carnival had meegedaan, had ik wel zin in meer! Ik volgde een privéles bij Vleer en probeer thuis ook zo nu en dan wat te oefenen.

Privéles bij Vleer

Vleer ken ik nog van de eerste keer dat ik met de Shimmy Shake meedeed. Zij heeft een hele toffe stijl van dansen waarbij ze urban met buikdans mixt. En inmiddels geeft zij dus ook lessen.

Eerlijk gezegd durf ik het nog niet helemaal aan om zomaar aan groepslessen mee te doen als enige in een rolstoel. Zeker als ik de ruimte en de groep niet ken, dan weet ik gewoon niet of ik me daar wel vrij genoeg kan bewegen. Dus vandaar dat ik koos voor een privéles, dat was me eerder bij mijn eigen buikdansjuf Renate ook erg goed bevallen.

De les bij Vleer is alweer even geleden, in de zomervakantie. Echt op één van die bloedhete dagen dat het rond de dertig graden was. We hadden de studio van mijn vroegere balletjuf gehuurd en die was gelukkig redelijk koel.

In de tussentijd heb ik nog wat geoefend met het stukje dat ze mij heeft aangeleerd. Hier op het filmpje is te zien hoe dat er nu uitziet (de beelden van de privéles zelf houd ik lekker privé, daar kijk ik nog ernstiger dan hier, haha).

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Buikdansoefening borst & heupen

Met zo’n privéles wil ik natuurlijk graag nieuwe dingen leren. Maar ondertussen oefen ik thuis zo nu en dan met de basis die ik ooit in mijn buikdanslessen van Renate geleerd heb. En daar wilde ik een klein beetje van delen, door middel van een filmpje.

In dit filmpje laat ik zien hoe ik mijn borst en heupen zo geïsoleerd mogelijk oefen. Met de borst is dat niet zo ingewikkeld, maar die heupen zijn lastig om te bewegen zonder dat de rest van mijn lijf meebeweegt. Dus dat doe ik ook zonder rolstoel, liggend op een matje. Of gewoon op de bank of in bed.

En ja, ik moet nog steeds een beter videobewerkingsprogramma vinden… Tips zijn welkom!

Maar ik ben ook wel benieuwd wat jullie van deze filmpjes vinden: iets om vaker te doen? Wellicht verbeter ik daarmee niet alleen mijn dansskills, maar ook mijn videobewerkingsskills. 😉

shimmy shake talent carnival

Zondag 10 juni mocht ik optreden tijdens het Shimmy Shake Talent Carnival. Daar is nog wel wat aan vooraf gegaan natuurlijk. Na de Talent Search werd ik met elf anderen uitgekozen om door te gaan voor coaching. Ik veranderde wat aan mijn dans en wat aan mijn kostuum… en toen was het tijd voor de show!

Coaching door Jason en Ingeborg van Xclusiv Company

Ik bofte enorm dat ik niet maar één, maar wel twee coaches had. Daardoor was het misschien wel iets lastiger om een date te prikken met drie agenda’s, maar het was het zeker waard. Met Xclusiv Company hebben Jason en Ingeborg veel ervaring met urban dans. Supertof om dan twee keer anderhalf uur coaching van twee van die enthousiaste mensen te krijgen.

Nadat ik het filmpje van de Talent Search had gezien, had ik zelf ook wel wat puntjes die ik wilde veranderen. Soms was het net of ik aan het wachten was op de muziek of had ik maar even snel iets opgevuld met bewegingen, maar was ik er niet zo tevreden over.

En met behulp van mijn coaches zijn er wat aanpassingen gedaan aan mijn choreografie. Sommige stukken wat strakker neergezet en hier en daar wat opgevuld.

Ik vond het in ieder geval erg leuk en uitdagend om ook weer eens in een andere stijl bezig te zijn. Dus mocht iemand nog ergens toffe danslessen of workshops weten waar ik met mijn rolstoel welkom ben, hoor ik het graag!

Een nieuw kostuum

Wat me ook opviel aan het filmpje van de Talent Search, was dat mijn kostuum niet zo goed uit de verf kwam op het podium. Terwijl ik er juist wel erg blij mee was tijdens de fotoshoot met Darkashter. Van een afstand ziet het er toch anders uit dan van dichtbij.

Op een warme dag kwam ik een jurk tegen die ik ooit als proef gemaakt had en daarna niet meer gedragen had. (Hetzelfde patroon heb ik hier ook gebruikt.) Ik bedacht dat die vast een stuk koeler zou zijn zonder mouwen en knipte die eraf. En eigenlijk was dat zo’n succes, dat ik mijn kostuum daar verder op voortgeborduurd heb. Eerst weer een proefjurk van een lap stof die ik nog had liggen en daarna voor het echie.

Ik kocht een luchtig, lichtblauw stofje op de markt, gebruikte de bovenkant van het patroon en maakte er een cirkelrok aan vast. Hier het eindresultaat in actie, voor de grap even de jurk over mijn rolstoel laten vallen. Wat er wel leuk uitziet, maar niet zo praktisch is.

Theater ‘t Kapelletje

En na al dat oefenen en bijschaven, was het afgelopen zondag dus zover in theater ‘t Kapelletje in Rotterdam.

Het theater zelf was qua toegankelijkheid wel een beetje een tegenvaller, ondanks alle inzet van het personeel en de vrijwilligers. Vorig jaar was ik er met mijn gewone rolstoel en kon ik me maar één lastige drempel herinneren. Maar voor mijn dansrolstoel was elke drempel lastig. En om in de kleedkamer te komen, moest je een paar treden af. Na het omkleden heb ik mijn tas achter de bar mogen leggen, zodat ik niet voor elk dingetje heen en weer hoefde en elke keer uit mijn rolstoel hoefde te stappen. Dat was op zich wel fijn, maar ik miste het samenzijn met alle andere danseressen wel een beetje.

Er was wel een lift en die kwam uit op een galerij (buiten dus) waar ook het theater was. Alleen omdat iedereen gewoon binnenlangs via de trap ging, zat de deur daar regelmatig op slot. Stond ik daar voor een gesloten deur, terwijl het publiek al de zaal in liep… Maar ik werd niet vergeten hoor, kwam na wat geklop en gerammel aan de deur toch nog binnen. 😉

Het podium in het theater loopt aan de achterkant ietsje schuin af. Gelukkig merkte ik dat bij de doorloop al en kon ik me erop instellen. Als ik achteraf het filmpje terugzie, zie ik wel dat ik best gefocust ben op het bijsturen en het onder controle houden van mijn rolstoel. Als ik gewoon voluit had gedanst, was ik waarschijnlijk in de lampen terecht gekomen, haha!

Shimmy Shake Talent Carnival

Met een heel divers programma van fusion buikdans, een mix van Bollywood tot burlesque, mochten we twee keer dezelfde show laten zien. Echt prachtige danseressen, waarbij ik me dan wel een beetje afvraag wat ik ertussen doe…

Bij de eerste show heb ik het gedeelte van voor de pauze mee kunnen kijken, omdat ik zelf pas na de pauze aan de beurt was. Dat was erg mooi om te zien!

In het gedeelte na de pauze heb ik van achter de coulissen niet zo heel veel meegekregen van de andere danseressen. Sommigen had ik bij de doorloop wel al zien dansen en kende ik nog van de Talent Search. Maar bij de rest was ik dus vooral erg nieuwsgierig wat ze daar op het podium aan het doen waren. Zeker als de muziek erg dramatisch werd, of het publiek enthousiast aan het joelen was, of er een danseres met alleen een broekje en pasties terug de coulissen in kwam…

(En mocht je ook nieuwsgierig zijn: er zullen vast binnenkort meer filmpjes verschijnen op YouTube als je zoekt op Shimmy Shake Talent Carnival.)

Onderstaand filmpje heeft mijn man van me gemaakt, die kwam met onze dochters bij de tweede show kijken. Ik heb er veel mooie reacties op gekregen, maar zelf ben ik er nog wel een tikkeltje kritisch over. Laten we het maar op die scheve vloer houden. 😉

Het was in ieder geval weer ontzettend tof om mee te mogen maken!

En nu ben ik natuurlijk wel benieuwd wat jij ervan vindt!

shimmy shake talent search fusion buikdans rolstoelAfgelopen week mocht ik wel twee keer optreden. Vorige week woensdag met Misiconi als afsluiter bij een congres en afgelopen zaterdag heb ik meegedaan aan een fusion buikdans talent search.

Met Misiconi naar Assen

De Janneke Waalskens Foundation had een congres georganiseerd in Assen over communicatie en gedrag bij kinderen met een ontwikkelingsachterstand. Daar mochten wij als dansers vanaf het begin bij zijn en ook de lezing en workshops bijwonen. Erg leuk en interessant om dan de hele middag mee te mogen maken.

We dansten het duet #Storyteller. En alhoewel het alweer even geleden was dat we dit duet gedaan hadden, ging het weer als vanouds. We kregen veel positieve reacties uit het publiek en ik hoop ook dat we ze hebben laten zien dat er ondanks beperkingen nog heel veel mogelijk is op het gebied van dans.

Shimmy Shake Talent Search

In januari had ik al aangekondigd dat ik mee zou doen aan een Talent Search van de Shimmy Shake met een mix tussen fusion buikdans en rolstoeldans. Ik had het expres hier al gedeeld, want dan kon ik niet meer terugkrabbelen. Stiekem vond ik het namelijk best spannend.

Zaterdag was het dan zover. Tussen al die andere prachtige fusion buikdanseressen mocht ik ook mijn dans doen. Ik was echt vreselijk zenuwachtig. En hoe meer danseressen mij voorgingen, des te meer dacht ik: ‘Maar misschien is mijn dans wel veel te anders, zoveel buikdans heb ik er helemaal niet inzitten.’

Soms moest ik wel een beetje tegen mijn tranen vechten. De andere dansen zagen er zo mooi uit met al die draaiende heupen en shimmy’s. Dat mis ik dan wel aan het niet meer op mijn benen kunnen dansen.

Feedback van de Shimmy Shake jury/coaches

Eén van de dingen wat het nog eens extra spannend maakte, was dat ik feedback zou krijgen van de jury. Zij gaan later nog bepalen wie van alle rondes (op meerdere plaatsen in Nederland) door mogen voor coaching. De meeste juryleden ken ik al wat langer, alleen was dit voor het eerst dat zij mij met rolstoel hebben zien dansen.

Maar al die zenuwen waren voor niets, want ik kreeg echt geweldige feedback. Dat ze me nog nooit zo vrij hadden zien dansen. Dat ik een mooi open gezicht heb, wat prettig is om naar te kijken. Dat ik toegankelijk ben. Bewust van het publiek. Goed gebruik makend van het podium. Overtuigend als danseres.

Echt tof om zoveel complimenten over je heen te krijgen. Ook achteraf trouwens van mensen uit het publiek.

talent search shimmy shake rolstoelEn ook feedback waarvan ik meteen zin kreeg om nog meer te leren qua dans. Meer gebruik maken van mijn bovenlichaam (nu bleef ik inderdaad weleens hangen in de standaard armen hoog, zij of laag), of popping. Lijkt me heel tof om me daarin verder te ontwikkelen. Dus stiekem hoop ik nu wel een beetje dat ik door mag voor het coachingstraject, alhoewel dat helemaal niet mijn insteek was om mee te doen. Ik wilde het gewoon een keer gedaan hebben. En nu ik het gedaan heb, wil ik meer, haha!

 

Duimen jullie mee dat ik door mag naar het coachingstraject? Of anders dat ik nog maar heel lang en heel vaak zo mag dansen. 🙂

dansrolstoel antikiepwielIn november was ik er al over aan het fantaseren: ik wil weer wat meer gaan doen met fusion buikdans. Erover schrijven is nog wat anders dan het ook echt doen, maar inmiddels heb ik me opgegeven voor de Shimmy Shake Talent Search.

Afgelopen weekend had ik heel erg de behoefte om alle stress van werk eruit te dansen en mijn hoofd leeg te maken. Dus ben ik aan de slag gegaan.

De muziek

Welk nummer ik gekozen heb, wil ik nog niet helemaal weggeven. Misschien later nog, als ik het toch niet kan laten. Maar het mag wel een beetje een verrassing blijven.

Om op te dansen hou ik van muziek waar verschillende lagen in zitten. Met een beat, maar ook rustige stukken. Of dat je een keuze kunt maken of je op het ritme wil dansen, of op de tekst.

En nou heb ik me na de jaren ’90 nooit meer zo verdiept in wat er allemaal aan muziek te vinden is. Vandaar dat ik bij de vorige keer dat ik meedeed aan de Shimmy Shake voor een nummer van Moloko had gekozen. Maar, ik heb zowaar een artiest van dit millenium gevonden waar ik erg blij van word: Jack Garratt. En met wat hulp van het thuisfront heb ik één van zijn nummers eruit gepikt om een dans op te maken.

Voordat ik een dans in elkaar zet, ga ik vooral heel vaak het nummer luisteren. Ik zoek de tekst op en hak het nummer in stukjes, van het ene herkenningspunt naar het andere.

Pas als ik op papier heb staan hoe het nummer in elkaar zit, begin ik met het invullen van wat ik op welk moment wil doen. En dat ziet er een beetje vreemd uit, met tekeningen, geluiden, stukjes tekst, uitgeschreven bewegingen en (soms zelfbedachte) namen hiervoor, afkortingen voor richtingen en lichaamsdelen. Bijna geheimtaal, ik denk niet dat iemand anders er wijs uit wordt.

Een beetje van Misiconi…

Nu dans ik alleen nog bij Misiconi Dance Company, wat waarschijnlijk ook wel te zien zal zijn in de dans die ik nu zelf in elkaar aan het zetten ben.

Zo heb ik dit stukje er ook in verwerkt. Die zat meteen na één les er al zo lekker in, dat ik het niet kon laten dit te gebruiken. Het zal er dan wel anders uitzien, omdat de dynamiek van de muziek heel anders is en ik het alleen dans.

En daarnaast heb ik ook het boek Unload to Upload een beetje doorgebladerd om inspiratie op te doen. Ik ben erg slecht in het onthouden van alle oefeningen die we tot nu toe allemaal gedaan hebben. En in het boek komen er een aantal voorbij die mijn geheugen weer wat opgefrist hebben.

En een beetje fusion buikdans…

Eigenlijk komt bijna alles wat ik tijdens die privéles bij Maya Acid geleerd heb wel in mijn dans terug. Daar zaten best wat breinbrekers bij die ik er eerst los in moest stampen, voor ik ze ertussen kon plakken. En vervolgens heb ik er toch weer mijn eigen draai aan gegeven.

Maar dit kun je dus een beetje verwachten:

En daarnaast ben ik gaan oefenen met layering: het op elkaar stapelen van meerdere bewegingen. Daar kom ik nog niet helemaal uit, omdat de dans zelf nog niet helemaal in mijn hoofd zit. En mijn coördinatie is niet echt geweldig. Maar dat komt nog wel, ik heb nog wel even om te oefenen.

Dus ik ben een beetje aan het uitvogelen hoe ik die buikdansbewegingen in mijn dansrolstoel kan doen. En dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Nog even terug in de tijd

Het is niet de eerste keer dat ik meedoe met de Shimmy Shake Talent Search. Vijf jaar geleden deed ik ook auditie (toen nog zonder rolstoel), mocht ik door voor coaching en stond ik met nog elf gecoachte acts in het theater. Dat was een hele bijzondere ervaring. De weg ernaartoe, de andere dansers die ik ontmoette, de sfeer backstage…

Wil je weten hoe het er toen aan toeging, dan kun je hier verder lezen:

The time is now: Vlak voordat ik naar de auditie ging, schreef ik hier nog even mijn zenuwen weg. En ook waarom ik voor dat nummer van Moloko gekozen had.

En dat was het dan: En toen was ik door voor de coaching en zou ik met de andere danseressen op mogen treden. Of… toch weer niet. In ieder geval wel nog een (winderig) optreden bij het Stadspodium in Rotterdam. Met filmpjes!

Toch nog gedanst! Uiteindelijk mocht ik toch nog een keer optreden met een mooie foto als bewijs. In dezelfde week mocht ik ook met de ATS (American Tribal Style) groep optreden op een geweldige locatie, wat eigenlijk nog wel leuker was.

 

Ik heb er ontzettend veel zin in. Zin in het hele proces van het maken, maar ook om weer ander buikdanseressen te zien bij de audities. Altijd zo leuk om al die verschillende stijlen te zien!

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

fusion buikdans bellydance rolstoel rolstoeldans dansrolstoel

Weet je nog dat ik het over een self-care challenge had en een aantal afspraken had staan om mezelf eens wat extra aandacht te geven? Eén van die dingen was een privéles fusion buikdans, mèt rolstoel. Afgelopen week was het dan zover en heb ik een uurtje gedanst bij Maya Acid Bellydance (check ook zeker die link even als je geen idee hebt wat er anders is aan fusion buikdans vergeleken met oriëntaals).

Heimwee naar fusion buikdans

Toen ik bedacht had dat ik wel een artikel wilde wijden aan die ene buikdansles, wilde ik ook eens terugkijken naar het buikdansen. Want ook al voelt het nog steeds als thuiskomen als ik kom kijken bij een hafla of show, buikdansen doe ik zelf al een poosje niet meer.

De laatste keer dat ik meedeed met een optreden, was geloof ik in 2015. Qua lessen kwam ik op het laatst al niet meer elke week en had ik de keuze gemaakt om naar de beginnersgroep te gaan. Daar was de les iets korter en het tempo iets lager en ik hoopte dat ik het dansen op mijn benen zo wat langer vol zou kunnen blijven houden.

Maar begin 2017 heb ik de knoop doorgehakt en stopte ik met de fusion buikdanslessen. Zo lang op mijn benen moeten staan, ging gewoon niet meer zo lekker. Nu inmiddels dus alweer tien maanden geleden.

Het blijft wel een dubbel gevoel als ik naar oude filmpjes kijk, zoals het filmpje hieronder. Of bij optredens van mijn oude groep of andere buikdansers. Het blijft toch kriebelen om ook dat podium op te gaan en samen te dansen. En al voelt inclusiedans bij Misiconi echt niet als tweede keus, fusion buikdans is gewoon heel anders en brengt een andere sfeer met zich mee. En die mis ik wel.

Fusion buikdansles mèt rolstoel

Vooraf had ik Renate (Maya Acid) een mailtje gestuurd wat ik graag zou willen oefenen en uitproberen. Hoe vertaal je de heupbewegingen naar de rolstoel? En hoe verplaats je je in de ruimte? Als ik op Youtube filmpjes opzoek van buikdansen in een rolstoel, blijft het vaak bij stilzittend dansen. Kan ook leuk zijn, maar dan kun je net zo goed op een gewone stoel zitten.

Het was even uitproberen wat wel of niet werkte. Cirkels en achtjes rollend door de zaal, met armen erbij of het twisten van het bovenlijf. En daarnaast het onthouden van wat eerst komt en wat daarna. Het was ontzettend leuk en inspirerend om zo te puzzelen.

In het korte filmpje hieronder heb ik een paar stukjes van de les geknipt en geplakt. Je ziet me denken, het ziet er ook makkelijker uit dan het is hoor! Bij het laatste stukje waar ik aan het draaien ben, spot ik elke keer na een rondje een kwart rondje verder. En spotten is al lastiger op wielen dan wanneer je stappen kunt zetten bij het draaien. Vandaar die smile dat het me uiteindelijk lukte.

Ik heb het ontzettend naar mijn zin gehad, weer nieuwe dingen geleerd en inspiratie opgedaan. Mocht ik ooit weer heimwee hebben of behoefte aan inspiratie, kom ik zeker weer terug.

Ook enthousiast over of nieuwsgierig naar fusion buikdans?

Zondag 29 oktober is er om 14.00 en 15.00 uur een pop-up spectacle bij het WTC in Rotterdam.

En in het weekend van 11 en 12 november is het Shimmy Shake Festival in Rotterdam!

Begin september had ik het al een beetje aangekondigd: ik ging een flink stuk buiten mijn comfortzone (poseren is zooooo niet mijn ding!) en maakte een afspraak voor een fotoshoot bij Darkashter. Via wat gemeenschappelijke Facebookvrienden zag ik dat Lilith Vanderstorme een Kickstarter-project was begonnen voor haar gloednieuwe studio. Haar stijl sprak me sowieso wel aan, ik hou wel van een beetje fantasy en steampunk. En ik had nog wat vakantiegeld over, dus waarom niet?

Waarom een fotoshoot?

Die vraag kreeg ik een paar keer en tja, echt een aanleiding had ik niet zo. Het was meer een beetje impulsief, het leek me wel leuk om een keer gedaan te hebben.

Maar als ik erover nadenk, waren er onbewust toch wel meer redenen om een fotoshoot te doen. Want ik wist al heel snel dat ik mèt rolstoel op de foto wilde. Daar heb ik er gewoon niet zoveel van en hij hoort er nu toch wel echt bij.

Misschien herkennen de mensen die weleens naar festivals gaan het wel: dat je achteraf de vele foto’s doorscrollt om te zien of jij er ook op staat. Zeker als je een beetje je best hebt gedaan op je outfit, is het leuk om te zien dat anderen dat ook is opgevallen. Maar ik weet niet wat het is, maar sinds ik die rolstoel erbij heb, kan ik mezelf bijna nergens terugvinden tussen die foto’s. Zelfs niet bij de fotografen die vooraf netjes hebben gevraagd of ze mij mochten fotograferen.

Je gaat dan bijna twijfelen aan jezelf. Doe ik het zo slecht op foto’s? Zie ik er te triest uit in mijn rolstoel om tussen de andere festivalfoto’s te mogen? Dat valt toch wel mee?

Gelukkig kom ik af en toe nog wel een leuke tegen, zoals deze van Ron van Rutten:

Maar goed, mijn punt is eigenlijk dat ik er best mag zijn, ook met rolstoel. Ja, mijn lijf is best stom dat het niet doet wat ik wil. En mijn ogen staan altijd op standje moe. En ik had graag wat slanker willen zijn. Het is wat het is en eigenlijk ben ik er gewoon best tevreden mee.

Mijn outfit, zelfgemaakt uiteraard

De afspraak was sneller gemaakt dan dat ik een idee had wat ik aan wilde trekken. Steampunk vind ik wel leuk, maar ik wilde toch iets meer een post-apocalyptische sfeer, maar dan wel een light-versie. Ook letterlijk, gewoon lekker licht qua kleur.

Dus ik ging wat googlen, maakte wat moodboards en kwam toch steeds weer op iets met een sjaal of col uit. Uiteindelijk maakte ik een jurkje (met het patroon van de sweatjurk die ik eerder maakte, maar dan zonder mouwen) en een losse col. De stof had ik nog liggen van een jurkje wat ik eerder maakte voor een dansoptreden, alleen had ik ‘m nu niet gevoerd.

Voor de fotoshoot had ik van alles meegenomen, ook qua sieraden. Die heb ik vooral nog overgehouden van tribal fusion buikdans en ik vind het wel leuk dat je de tribal er toch ook weer een beetje in terugziet. Wat ik op mijn hoofd heb, is eigenlijk om op de heupen te dragen. Lilith kwam ermee om het op mijn hoofd te dragen en ik vind het er wel tof uitzien. Voor de make-up gaan trouwens ook alle credits naar Lilith toe.

En dan nu eindelijk: de foto’s!

Ik hou mijn mond verder wel. Kijk maar gewoon eens naar die geweldige foto’s. Ben er echt superblij mee.

En wat vind jij van de foto’s? Welke is jouw favoriet?

misiconistoryteller amsterdam

We zijn lekker op dreef met Misiconi en na de voorstellingen van #Storyteller in Amsterdam, komen er nog meer aan de komende maanden. En ik kan je vertellen dat het echt heel erg toffe stukken zijn. Die moet je gezien hebben!

Misiconi Dance Company:

Een dansgezelschap met ‘ongelijkheid’ als grootste troef.

29 april International Dance Day Rotterdam

Op deze dag zullen er van 12.00 – 18.00 uur verschillende demonstraties, optredens en workshops zijn, om allerlei soorten dans van over de hele wereld te vieren. Dit vindt plaats in Rotterdam en wij zijn met het duet #Storyteller te zien op Kruisplein (vlakbij Rotterdam CS) om 14.00 uur.

Op de Facebookpagina van International Dance Day wordt regelmatig nieuws geplaatst, vast ook binnenkort het hele programma. En het is gratis toegankelijk!

13 mei Theater de Bussel Oosterhout

Een inspirerende avond waarin communicatie, interactie en intermenselijke relaties centraal staan.
Triple Bill is een unieke voorstelling waar mensen met en zonder beperking je trakteren op drie recentelijke werken uit het afgelopen jaar, met na afloop een aftertalk in de foyer. De werken die je te zien zal krijgen zijn Road Movie, #Storyteller en Flirt Fantasies.

De voorstelling begint om 20:15 uur en de kosten hiervoor zijn €5,-.

  • ROAD MOVIE neemt het publiek mee in een wereld van spontaniteit, speelsheid en verrassingen. Daarin komt ook de vraag aan de orde: “Hoeveel regie heb jij over je eigen leven?” Die vraag wordt expliciet gemaakt, doordat een van de dansers door middel van een afstandsbediening controle voert over de andere dansers. Ook oogcontact speelt een belangrijke rol. Oogcontact tussen de dansers onderling en met het publiek. Hoeveel oogcontact heb jij op een dag? Zijn dat bewuste keuzes?
    Choreografie: stagiaire Rachel de Wolff samen met de dansers
    Eindregie: Joop Oonk
    Muziek: Efthymios Stavropoulos en Abhisek Bhadra
    Dansers: Mathilde Dirkzwager, Enya Straver, Rachel de Wolff, Eva Villerius, Hazel Öfner
  • #STORYTELLER is een duet tussen een danser en een rolstoeldanser, ontstaan vanuit nieuwsgierigheid naar elkaar en naar elkaars dansmogelijkheden. Het publiek heeft een actieve rol. Zij worden uitgedaagd hun fantasie de vrije loop te laten. Om zelf ‘storytellers’ te worden en hun verhaal te delen op Instagram, Facebook en Twitter met de hashtag #misiconistoryteller.
    Choreografie: Joop Oonk en dansers
    Dansers: Jacqueline van Kuilenburg, Suzanne Lamers
  • FLIRT FANTASIES gaat over intermenselijke relaties. Over communicatie en interactie of het ontbreken daarvan. Vervreemding van jezelf en van de ander liggen op de loer. Vooral als er ook verliefdheid in het spel is. Het eerste contact… en dan meteen de gedachte “What do you think when you look at me?” Vervolgens begint het spel der liefde met al zijn ongeschreven regels. Een spel van aftasten, van zoeken naar vrijheid, van het overwinnen van onzekerheid. De productie krijgt een speelse en extra dimensie doordat met een zogenaamde GoPro delen van de voorstelling gelijktijdig worden gestreamd. Het publiek ziet de dansers zowel in real life op het podium als geprojecteerd op een groot scherm.
    Choreografie: Joop Oonk, Susanne van der Staak en dansers
    Muziek: door Alex Severino.
    Dansers: Joop Oonk, Enya Straver, Suzanne Lamers

3 en 4 juni Delft Fringe Festival

Tijdens het Delft Fringe Festival zijn er tussen 1 en 11 juni verschillende voorstellingen te zien in Delft, zoals dans, cabaret, muziek, theater, circus, enzovoort. Misiconi Dance Company is op zaterdagmiddag en -avond en zondagmiddag meerdere keren in het Rietveld theater te zien. We laten dan weer #Storyteller zien, maar dit keer niet als duet!

Bij dit festival kun je met Fringemunten voor de voorstellingen betalen, meer daarover lees je op de website van Delft Fringe.

Nieuwsgierig? Kom binnenkort eens kijken!

Hier alvast een voorproefje:

De tekst in dit artikel is deels overgenomen van een nieuwsbrief van Misiconi Dance Company. Dankjewel daarvoor Joop Oonk!

storyteller inclusiedans misiconi

Het jaar is nog maar net begonnen en er staat alweer een hoop op de planning bij Misiconi Dance Company. Zo vindt er deze week een sidekick event plaats met als thema ‘arbeidsbeperking’. Dit gaat onder andere over de struikelblokken die je tegenkomt om een danser met een arbeidsbeperking in te huren. Wil je hierbij zijn, klik dan even op de link voor meer info en/of om je aan te melden.

Maar waar ik nog meer naar uitkijk, zijn de voorstellingen waar ik samen met Misiconi aan mee mag doen. En dat zijn er best wat de komende maanden!

Er zijn verschillende stukken waar Misiconi mee optreedt. Het stuk waar ik in mee dans (en die ik in dit artikel voorbij laat komen), is een duet genaamd #Storyteller.

#Storyteller

Dit is hoe het duet door Misiconi omschreven wordt:

#Storyteller is een locatievoorstelling. Wij vertellen een verhaal, wat is dat verhaal volgens jou? Kom in actie en #hashtag er op los tijdens onze voorstellingen. Een duet gemaakt vanuit verschillende inspiratie bronnen zoals tekst, beeld en geluid. Dit alles is omgezet in beweging. Er is nog geen verhaallijn aanwezig, maar dat gebeurt nog wel… Het publiek wordt tijdens de voorstelling uitgenodigd mobieltjes en andere media stand-by te houden. Maak foto’s en plaats comments, #hashtag #misiconistoryteller en jij vertelt het verhaal online via Instagram, Facebook of Twitter. Na de voorstelling hebben we een dialoog over het verhaal dat is gecreëerd door de aanwezigen.

Dansers: Suzanne Lamers, Jacqueline van Kuilenburg
Choreografie: Joop Oonk in samenwerking met dansers
Muziek:
1. Vaporware 01 Donao Dozzy – Plays Bee Mask
2. Ruff Bathers, Suzanne Kraft – Tracks for Performance
3. Voyage (Feat. Lucebert) Mees Dierdorp – Wild Window

We hebben #Storyteller al een keer laten zien tijdens het Watdajel festival, maar de komende maanden zijn we dus op meer plekken te zien:

Haarlemmerplein Amsterdam

Op 19 februari en op 19 maart zal #Storyteller te zien zijn op het Haarlemmerplein in Amsterdam. Allebei de dagen om 13.00 uur en 14.00 uur.

Het is gewoon buiten op het plein en gratis toegankelijk. Hierbij is het duet geen onderdeel van een festival, maar zijn we de enigen die op die dag daar optreden. Ik ben dus erg benieuwd naar het publiek wat er zal zijn.

International Dance Day Rotterdam

Op zaterdag 29 april wordt op drie locaties in het centrum van Rotterdam International Dance Day gevierd: Schouwburglein, Kruisplein en het Park Oude Westen.

Hoe laat en waar precies #Storyteller te zien zal zijn, is nog niet bekend. Het festival duurt van 11.00 uur tot 17.00 uur en er is genoeg te zien en te doen om je de hele dag te vermaken. Als het programma bekend is, zal dat vast op de Facebookpagina van IDD te zien zijn.

Ook dit is buiten en gratis toegankelijk.

Ik hoop je te zien bij één van de voorstellingen van #Storyteller! En voor wie #Storyteller graag voor zijn of haar eigen festival wil boeken, hiervoor kun je contact opnemen met Misiconi Dance Company.