Berichten

misiconistoryteller amsterdam

Vorige week mocht ik weer met Misiconi Dance Company op pad om op te treden. Het was alweer even geleden en ik was dit keer een beetje laat met alles van tevoren checken. Want er komt nogal wat bij kijken voor ik met rolstoel en al ergens op een podium sta. Dus ik dacht, laat ik het eens op een rijtje zetten. Handig voor mensen met rolstoel die ook graag willen optreden, maar ook voor de organisaties die ons willen boeken (kan via de bovenstaande link).

De reis ernaartoe

Zelf kan ik prima autorijden, als het maar niet te lang is. Van tevoren check ik dus hoe lang het rijden is. Als het langer dan een uur is, dan reken ik extra tijd in voor een pauze onderweg. Soms rijden we als dansers ook samen, dan spreken we ergens af en neemt iemand anders het stuur van me over. Dit gaat lang niet altijd, omdat we nogal uit elkaar wonen.

Reizen met het openbaar vervoer met mijn dansrolstoel, daar begin ik niet aan. Mijn dansrolstoel heeft al geen remmen en het is geen pretje om de hele reis je hoepels vast te moeten houden.

Wat voor mij ook nog een fijne manier van reizen is, is met de scooter. Hiermee kan ik mijn dansrolstoel achterop meenemen en bijna overal wel voor de deur parkeren. Nu kan ik hier natuurlijk niet mee naar Groningen, dat zou wat lang duren. Maar Rotterdam en Delft zijn voor mij goed te doen met de scooter.

rolstoeldrager rolstoel scooter

Parkeren: wel of geen gehandicaptenparkeerplaats?

Ook het parkeren zoek ik vooraf uit. Het verschilt per gemeente of je alleen op gehandicaptenparkeerplaatsen gratis mag parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart, of ook op andere betaalde parkeerplaatsen. Als je ergens flink wat uurtjes moet doorbrengen, loont het wel om dit van tevoren uit te zoeken. Daar zijn speciale websites voor, maar liever kijk ik op de website van de gemeente. Dan weet je zeker dat je de juiste informatie hebt.

Als je niet hoeft te betalen, neem ik meestal gewoon genoegen met de dichtstbijzijnde parkeerplek. Maar vaak sta je op een gehandicaptenparkeerplaats toch iets beter (ruimer!) en dan is het handig om te weten waar je die kunt vinden. Zoals vorige week in het centrum van Utrecht, dan kun je al niet in dezelfde straat parkeren als waar je moet zijn. En daarbij zijn de gewone parkeerplaatsen veel te krap en staan er overal fietsen in de weg. Datzelfde geldt trouwens voor de andere grote steden.

De meeste gemeentes hebben een plattegrond op hun website waar de gehandicaptenparkeerplaatsen staan aangegeven. Rotterdam (waar ik het meest kom) heeft een lijst met straatnamen per deelgemeente waar een gehandicaptenparkeerplaats is. Dat is wel iets onhandiger, want dan moet je dus wel weer opzoeken welke straten daarvan dichtbij jouw bestemming zijn.

De locatie: niet altijd even toegankelijk

Met Google streetview bekijk ik hoe toegankelijk de entree is van een locatie. Mocht ik me daar zorgen om maken, dan kan ik navragen of er een andere ingang is, of de andere dansers om hulp vragen.

Eigenlijk heb ik nog vrij weinig locaties meegemaakt die echt volledig toegankelijk zijn voor mij met rolstoel.

Bij Nutrecht in Utrecht waren de toiletten niet rolstoeltoegankelijk en waren er veel drempels. De helling bij de entree van het Rietveldtheater in Delft is veel te steil om met rolstoel te kunnen nemen en backstage is alles vrij krap. Van theater de Bussel in Oosterhout kan ik me nog herinneren dat mijn rolstoel over de auto’s in de parkeergarage getild moest worden en er vervolgens een trap beklommen moest worden. De stadsschouwburg in Rotterdam had backstage een enorme drempel, die ik met geen mogelijkheid met een wheely kon nemen.

Met #Storyteller hebben we een aantal keer buiten op straat opgetreden. Dan is het vooraf ook even checken of er niets scherps op de grond ligt en of de straat scheef afloopt.

Op zich red ik het altijd wel, hier en daar met wat hulp. Maar al die obstakels maken het geheel wel net wat vermoeiender. En ik kan me voorstellen dat het mensen die volledig afhankelijk zijn van hun rolstoel weerhoudt om in diverse theaters op te gaan treden.

Mijn favoriete locatie om op te treden is de Doelen in Rotterdam. Ik kan er met mijn scooter heen, maar er zijn ook een aantal gehandicaptenparkeerplaatsen voor de deur. En de kleedkamers daar zijn echt superdeluxe!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Prettiest dressing room I’ve ever been in 😍

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Voorzichtig met die rolstoel!

Vorige week waren we dus in de prachtige Janskerk in Utrecht. Waardeloos om in de buurt te kunnen parkeren, maar een prima toegankelijk toilet en schuine hellingen bij de drempels. En verder waren er wel wat puntjes waar ik met mijn dansrolstoel op moest letten.

Mijn voetsteun zit bijvoorbeeld erg laag en hier steken nog twee schroeven uit. In de kerk bestond de vloer uit prachtige, maar hobbelige grafstenen. Om deze niet te beschadigen met die schroeven, leunde ik achterover op mijn antikiepwieltje en rolde zo met mijn voorwieltjes in de lucht over die stenen heen.

De schuine hellingen waren van metaal, wat soms wat herrie maakt als je eroverheen rolt. Aangezien we aan het eind van een lezing ons optreden hadden, moest ik mijn momenten kiezen om de helling te nemen en daarbij niet de lezing te verstoren.

En soms ben ik gewoon wat lomp met het openen van deuren, of maak ik een bocht iets te scherp en neem ik een deurpost of tafelpoot mee. Maar in een locatie als een historische kerk doe ik toch wel echt mijn best om extra voorzichtig te zijn.

Waar let jij op als je een theater gaat bezoeken, of gaat optreden?

Shimmy Shake Festival

Afgelopen weekend was de vijfde editie van het Shimmy Shake Festival in het Maaspodium te Rotterdam. Buikdans in een modern jasje, een mix van verschillende stijlen voor alle leeftijden.

Sfeer tijdens het Shimmy Shake Festival

De foyer was gevuld met kraampjes met kleding, sieraden en lekkere hapjes. En de vloer bezaaid met kleden en krukjes, kussens en lage tafels. Ok, niet heel praktisch om met je rolstoel doorheen te moeten, maar het ziet er wel gezellig uit.

Over praktisch gesproken: ik heb dit jaar ontdekt dat er ook een invalidentoilet beneden is. Geen idee of idee er voorgaande jaren ook was, maar hij viel me nu pas op.

Los van de aankleding zijn het vooral de mensen die het zo’n gezellige sfeer geven. Het voelt altijd als thuiskomen met alle oude bekenden die je tegenkomt.

En ik kan ook alleen maar beamen wat Gail hier in het filmpje vertelt. Het straatbeeld in Rotterdam is één en al fusion en het is mooi om te zien hoe mensen ook open staan voor andere dansstijlen en dit met elkaar mixen.

Shimmy Shake Galashow & Matinee Mash-up

Zaterdagavond was er een galashow waar ik heen ben gegaan. Hier waren een aantal danseressen vanuit de Talent Search (waar ik ook aan mee heb gedaan) uitgekozen om door te gaan naar The Next Level. Zij mochten dus in deze galashow hun dans laten zien. Ontzettend leuk om hun dans weer te zien en hoe ze die nog mooier gemaakt hebben.

Daarnaast waren er verschillende topdanseressen uit binnen- en buitenland. Sommigen kende ik al van voorgaande festivals, zoals Tjarda van Straten, Nargis en Dutch Tribal Collective. Maar er waren er ook bij die ik nog niet eerder had gezien, zoals Olga Meos en Natasha Korotkova. Een echt indrukwekkend mooie show!

Zondagmiddag was er de Matinee Mash-up met een enorm diverse show. Hierin waren een paar projecten van Shimmy Shake te zien, het kids project en de Golden Girls (danseressen van 65+). Zo mooi om dat plezier in dansen te zien, ongeacht leeftijd. En nog meer groepen, duo’s of solisten, vanuit dansscholen uit alle hoeken van Nederland (of daarbuiten).

Ik geloof dat ik zo’n beetje elk jaar wel geweest ben en het is leuk om dan dansers te herkennen aan hun stijl, maar toch ook weer verrast te worden. De Matinee Mash-up werd afgesloten door Xclusiv Company en dat was heel, heel tof. Geen buikdansgroep, maar een uitstapje naar urban en dat gaat prima samen zo!

Workshop Anatomy of the Upper Body (Olga Meos)

Eigenlijk had ik me er een tijd geleden al bij neergelegd dat het volgen van buikdansworkshops niet meer voor mij was weggelegd. Zo lang kan ik gewoon echt niet meer op mijn benen staan.

Maar toen ik zag dat er een workshop vooral gericht op het bovenlichaam was, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ik met mijn dansrolstoel mee kon doen. En dat kon!

Alsnog was ik best zenuwachtig om dan als enige in een groep in een rolstoel te zitten, terwijl ik de andere dansers en dansdocent niet ken en ook niet weet wat ze gewend zijn. Maar al die zenuwen waren nergens voor nodig, want het ging gewoon super.

Aan het begin heb ik heel even afgestemd met Olga wat ik wel en niet kon. Door de ruimte bewegen en tegelijkertijd van alles met mijn armen doen, dat gaat niet, maar dat was ook niet nodig voor deze workshop. Grondoefeningen kan ik meestal wel meedoen, soms met wat smokkelen hier en daar.

Uiteindelijk heb ik bijna alles mee kunnen doen. Alleen planken gaat niet en daar zaten er wel een aantal van bij. Olga kwam dan ook langs om de oefening iets aan te passen, zodat ik toch dezelfde spieren zou meepakken.

Maar verder vooral veel geoefend met body waves en tegelijkertijd je armen mooi hoog houden en floreo’s met je handen maken. Met een zill op je hoofd of elleboog om deze op hun plek te houden. Dat is wel een oefening om erin te houden!

Achteraf nog wat lieve complimenten gehad van Olga en samen op de foto gegaan:

Kom jij volgend jaar ook naar het Shimmy Shake Festival?

 

buikdansen met rolstoelOok al dans ik nu al een aardig tijdje bij Misiconi, het buikdansen blijft toch wel aantrekken. Nadat ik met het Shimmy Shake Talent Carnival had meegedaan, had ik wel zin in meer! Ik volgde een privéles bij Vleer en probeer thuis ook zo nu en dan wat te oefenen.

Privéles bij Vleer

Vleer ken ik nog van de eerste keer dat ik met de Shimmy Shake meedeed. Zij heeft een hele toffe stijl van dansen waarbij ze urban met buikdans mixt. En inmiddels geeft zij dus ook lessen.

Eerlijk gezegd durf ik het nog niet helemaal aan om zomaar aan groepslessen mee te doen als enige in een rolstoel. Zeker als ik de ruimte en de groep niet ken, dan weet ik gewoon niet of ik me daar wel vrij genoeg kan bewegen. Dus vandaar dat ik koos voor een privéles, dat was me eerder bij mijn eigen buikdansjuf Renate ook erg goed bevallen.

De les bij Vleer is alweer even geleden, in de zomervakantie. Echt op één van die bloedhete dagen dat het rond de dertig graden was. We hadden de studio van mijn vroegere balletjuf gehuurd en die was gelukkig redelijk koel.

In de tussentijd heb ik nog wat geoefend met het stukje dat ze mij heeft aangeleerd. Hier op het filmpje is te zien hoe dat er nu uitziet (de beelden van de privéles zelf houd ik lekker privé, daar kijk ik nog ernstiger dan hier, haha).

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Buikdansoefening borst & heupen

Met zo’n privéles wil ik natuurlijk graag nieuwe dingen leren. Maar ondertussen oefen ik thuis zo nu en dan met de basis die ik ooit in mijn buikdanslessen van Renate geleerd heb. En daar wilde ik een klein beetje van delen, door middel van een filmpje.

In dit filmpje laat ik zien hoe ik mijn borst en heupen zo geïsoleerd mogelijk oefen. Met de borst is dat niet zo ingewikkeld, maar die heupen zijn lastig om te bewegen zonder dat de rest van mijn lijf meebeweegt. Dus dat doe ik ook zonder rolstoel, liggend op een matje. Of gewoon op de bank of in bed.

En ja, ik moet nog steeds een beter videobewerkingsprogramma vinden… Tips zijn welkom!

Maar ik ben ook wel benieuwd wat jullie van deze filmpjes vinden: iets om vaker te doen? Wellicht verbeter ik daarmee niet alleen mijn dansskills, maar ook mijn videobewerkingsskills. 😉

shimmy shake talent carnival

Na een maand lang allerlei gastbloggers aan het woord te hebben gelaten, is het wel weer eens tijd voor een berichtje hoe het nu met mij gaat. Ik kreeg al verschillende keren de vraag hoe ik er nu voor sta wat betreft die ifuse. Daar wil ik best nog wel wat over kwijt natuurlijk. En op mijn werk hebben er inmiddels drastische veranderingen plaatsgevonden, dat ging gewoon niet meer. Maar ik heb ook positief nieuws, namelijk op dansgebied!

Plannen voor de ifuse voorlopig in de koelkast

Kunnen jullie het nog een beetje bijhouden?

Ruim een jaar geleden stelde mijn revalidatiearts voor om me te verdiepen in een ifuse. Dit is een operatie waarbij je SI-gewricht vastgezet wordt. Met het afwegen van de voors en tegens neigde ik meer naar niet doen.

Toch was ik benieuwd of een spuit in mijn SI wat zou uithalen, of dit een teken zou zijn dat een ifuse misschien toch wel een goed idee zou zijn. De spuiten haalden niets uit, dus legde ik me erbij neer dat het niks zou worden.

De laatste keer dat ik erover schreef, was ik toch weer aan het twijfelen gegaan. Een spuit in mijn trochanter zou moeten laten blijken waar de meeste pijn nu echt vandaan kwam.

Die spuit deed z’n werk goed, ik heb een paar weken amper pijn gehad in mijn heup. Weliswaar voelde ik daardoor wel wat andere pijntjes (waaronder in mijn SI) beter, die voorheen overschreeuwt werden door de pijn in mijn heup. Maar nu konden we in ieder geval met zekerheid zeggen dat de meeste pijn niet uit mijn SI komt, maar uit mijn trochanter.

En aangezien een ifuse die pijn niet weg kan halen, heeft dat geen zin. Dan is het zinvoller eerst die trochanter aan te pakken. Wellicht pakt dat meteen ook goed uit voor mijn SI en is een ifuse niet meer nodig.

50% ziek gemeld op mijn werk

Maar goed, dan kom je bij: HOE DAN??? Hoe zorg ik ervoor dat die pijn minder gaat worden? Je heup kun je niet vastzetten.

Met mijn revalidatiearts kom ik steeds weer bij hetzelfde uit: ik doe teveel, ga te vaak over mijn grenzen heen. Alhoewel ik zelf steeds denk dat ik wel genoeg stappen terug heb gedaan, denkt mijn lijf daar anders over. En het herstel komt dus maar niet.

Daar zat ik dus vorige maand al over te piekeren, over het verschil tussen kunnen en durven. Blijkbaar zet ik toch nog te vaak mijn pijn opzij om iets te kunnen doen. Maar eigenlijk kan ik het dan niet, want het is niet normaal om altijd maar pijn te hebben bij alles wat je doet.

Eigenlijk zou ik dus niet moeten lopen zodra mijn heup pijn begint te doen. Die pijn geeft al aan dat ik over mijn grens ga. Maar er blijft dan zo weinig over. Van de voordeur naar de auto zou dan al te ver zijn en op sommige dagen zelfs van mijn bed naar de badkamer.

Dus na mijn bezoekje aan de revalidatiearts ging ik nog even verder piekeren, maar eigenlijk wist ik het al: het is mijn werk wat me sloopt. En dan zit er niets anders op dan toch maar weer die lat verder omlaag te leggen en me deels ziek te melden.

De keuze voor 50% heb ik zelf gemaakt. Ik denk niet dat het goed voor me is om meteen naar 100% ziek melden te gaan. Ik moet iets hebben om mijn hoofd bezig te houden. Maar 25% leek me weer te weinig. Dat heb ik al eens eerder gedaan en daar ging een poos overheen voor ik daar fysiek wat van merkte.

En nu is het dan aan mij om te gaan voelen waar nu precies die grens ligt. Waar houdt mijn belastbaarheid op en start het overbelasten? Pas als het me lukt om onder die grens te blijven en dat zes weken vol te houden, kan er wellicht weer iets opgebouwd worden.

Ook leuk nieuws: ik mag meedoen met het Shimmy Shake Talent Carnival!

In maart deed ik mee met een Talent Search van de Shimmy Shake. In totaal waren er verspreid over Nederland vier rondes waaruit uiteindelijk twaalf dansacts gekozen zouden worden voor verdere coaching en een optreden in een theater.

Dat was ontzettend spannend, want waar andere fusion buikdanseressen op hun benen dansten, deed ik het in mijn dansrolstoel. Maar blijkbaar maakte het indruk, want ik mocht door voor coaching!

En morgen is dan het resultaat van die coaching te zien in een show. Niet alleen van mijn dans, maar ook van nog elf andere dansacts. Dit vindt plaats in ‘t Kapelletje in Rotterdam, op zondag 10 juni dus. Er is een show van 12.30 – 14.30 uur en één van 15.00 – 17.00 uur. En daartussen is er van alles te zien en te beleven in de tuin bij het theater. Kaartjes zijn nu al te koop via Shimmy Shake.

Over mijn werk en het dansen ben ik eigenlijk nog niet uitgepraat, dus binnenkort meer daarover. Maar hoe gaat het verder met jou?

backbeat fit 500 sportkoptelefoon

Zo nu en dan oefen ik thuis ook een beetje met dansen in mijn rolstoel. We boffen hier thuis met alle ruimte die we hier hebben. Dat dansen kan ik dus gewoon in de hal doen. Klein nadeel daarbij is dat er geen deur tussen de hal en woonkamer zit en ik soms zo voor wat geluidsoverlast zorg bij de rest van het gezin.

En dan kan ik wel mijn oordopjes in doen en mijn telefoon achter mijn rug proppen, maar echt ideaal is dat niet. Dus toen ik een draadloze sportkoptelefoon voorbij zag komen, was ik erg benieuwd of dit iets zou zijn.

Backbeat FIT 500

De Backbeat FIT 500 is dus die draadloze sportkoptelefoon, van het merk Plantronics. Enkele kenmerken hiervan:

  • Door een nanocoating is de Backbeat beschermd tegen zweet en vocht
  • Na één keer opladen gaat hij 18 uur mee
  • Draadloos bereik van 10 meter
  • Bediening op het oor
  • HD-spraak om telefoonoproepen te beantwoorden
  • 40 mm drivers

Wat de rest van het gezin ervan vond

Zodra het pakje bezorgd was, werd het al ingepikt door man en kinderen. Ik kreeg nog niet eens de kans om ‘m eerst zelf uit te proberen.

Als eerst testte mijn man het geluid en bereik terwijl hij aan het koken was. Hij is een stuk kritischer dan ik als het gaat om goed geluid. Maar goedgekeurd wat dat betreft, hij was erg positief over de geluidskwaliteit. En terwijl zijn telefoon in de keuken lag, liep hij even heen en weer naar boven. Met alleen een kleine hapering op de trap, deed de koptelefoon het ook gewoon boven. Nu scheelt het misschien dat we houten vloeren hebben, maar toch.

De kinderen hebben vervolgens alle knopjes uitgeprobeerd. En toen ik ‘m eindelijk kreeg, deed alles het nog steeds.

Op de sportschool

Heerlijk om gewoon naar je eigen muziek te kunnen luisteren op de sportschool! Een ander fijn punt is dat je geen last hebt van snoertjes die in de weg zitten.

Tijdens het fitnessen ben ik toch al erg op mezelf en met deze sportkoptelefoon kan ik me nog meer afsluiten, haha! Alleen wel even opletten dat ik niet mee ga zingen of dansen dan…

Nu ben ik niet zo’n fanatieke sporter dat ik veel zweet tijdens het sporten. Ik heb dus niet echt kunnen zien wat dat met de koptelefoon doet. Wat me wel opviel, is dat mijn oren erg warm werden van het dragen. Maar het knelt verder niet en zakt ook niet af tijdens het sporten.

Tijdens het fietsen

Op de fiets zette ik het geluid in eerste instantie wat zachter, omdat ik toch ook het geluid van de omgeving wil kunnen blijven horen. Maar de muziek werd daardoor al snel overstemd door de wind. Ik snap niet zo goed hoe dat werkt, want het waaide niet eens zo hard. Maar met koptelefoon op, klinkt de wind meteen een stuk harder. Dus dan maar het volume ook wat harder.

Wat me verder opviel, is dat de hobbels in de weg door dreunen in de koptelefoon. Op een geasfalteerde weg merk je daar niets van, maar een doodgewone straat met klinkers maakt het luisteren minder prettig.

En dan de danstest!

Dat is uiteindelijk waar ik deze sportkoptelefoon graag voor wilde uitproberen. Het zou super zijn als het zou werken.

Maar… dat doet het dus niet.

Tijdens het dansen gaat mijn hoofd alle kanten op. En vooral als mijn hoofd naar beneden gaat, zakt de koptelefoon af. Of als ik met mijn hoofd zwaai, dan zwaait hij gewoon van mijn hoofd af.

Niet heel handig dus, want ik wil graag voluit kunnen dansen, niet dat ik me in moet houden.

Conclusie

De BackBeat FIT 500 is erg geschikt voor:

  • Koken of andere huishoudelijke activiteiten
  • Sporten in de sportschool
  • Naaien/hobbyen

Maar hij is minder geschikt voor:

  • Fietsen
  • Dansen

Voor een dansbare koptelefoon of oordopjes, kijk ik dus nog even verder. Maar verder is het een prima ding wat ik nog met veel plezier ga gebruiken!

Overigens heeft Plantronics nog een ander model wat waarschijnlijk beter zou matchen met mijn wensen: de BackBeat FIT 300. Dit zijn draadloze oordopjes die je ook nog vast kunt zetten met een klemmetje aan je kleding. Lijkt mij helemaal ideaal!

Dit artikel is tot stand gekomen door middel van een samenwerking. Het product heb ik gratis toegezonden gekregen om te reviewen, dit heeft mijn mening verder niet beïnvloed.

shimmy shake talent search fusion buikdans rolstoelAfgelopen week mocht ik wel twee keer optreden. Vorige week woensdag met Misiconi als afsluiter bij een congres en afgelopen zaterdag heb ik meegedaan aan een fusion buikdans talent search.

Met Misiconi naar Assen

De Janneke Waalskens Foundation had een congres georganiseerd in Assen over communicatie en gedrag bij kinderen met een ontwikkelingsachterstand. Daar mochten wij als dansers vanaf het begin bij zijn en ook de lezing en workshops bijwonen. Erg leuk en interessant om dan de hele middag mee te mogen maken.

We dansten het duet #Storyteller. En alhoewel het alweer even geleden was dat we dit duet gedaan hadden, ging het weer als vanouds. We kregen veel positieve reacties uit het publiek en ik hoop ook dat we ze hebben laten zien dat er ondanks beperkingen nog heel veel mogelijk is op het gebied van dans.

Shimmy Shake Talent Search

In januari had ik al aangekondigd dat ik mee zou doen aan een Talent Search van de Shimmy Shake met een mix tussen fusion buikdans en rolstoeldans. Ik had het expres hier al gedeeld, want dan kon ik niet meer terugkrabbelen. Stiekem vond ik het namelijk best spannend.

Zaterdag was het dan zover. Tussen al die andere prachtige fusion buikdanseressen mocht ik ook mijn dans doen. Ik was echt vreselijk zenuwachtig. En hoe meer danseressen mij voorgingen, des te meer dacht ik: ‘Maar misschien is mijn dans wel veel te anders, zoveel buikdans heb ik er helemaal niet inzitten.’

Soms moest ik wel een beetje tegen mijn tranen vechten. De andere dansen zagen er zo mooi uit met al die draaiende heupen en shimmy’s. Dat mis ik dan wel aan het niet meer op mijn benen kunnen dansen.

Feedback van de Shimmy Shake jury/coaches

Eén van de dingen wat het nog eens extra spannend maakte, was dat ik feedback zou krijgen van de jury. Zij gaan later nog bepalen wie van alle rondes (op meerdere plaatsen in Nederland) door mogen voor coaching. De meeste juryleden ken ik al wat langer, alleen was dit voor het eerst dat zij mij met rolstoel hebben zien dansen.

Maar al die zenuwen waren voor niets, want ik kreeg echt geweldige feedback. Dat ze me nog nooit zo vrij hadden zien dansen. Dat ik een mooi open gezicht heb, wat prettig is om naar te kijken. Dat ik toegankelijk ben. Bewust van het publiek. Goed gebruik makend van het podium. Overtuigend als danseres.

Echt tof om zoveel complimenten over je heen te krijgen. Ook achteraf trouwens van mensen uit het publiek.

talent search shimmy shake rolstoelEn ook feedback waarvan ik meteen zin kreeg om nog meer te leren qua dans. Meer gebruik maken van mijn bovenlichaam (nu bleef ik inderdaad weleens hangen in de standaard armen hoog, zij of laag), of popping. Lijkt me heel tof om me daarin verder te ontwikkelen. Dus stiekem hoop ik nu wel een beetje dat ik door mag voor het coachingstraject, alhoewel dat helemaal niet mijn insteek was om mee te doen. Ik wilde het gewoon een keer gedaan hebben. En nu ik het gedaan heb, wil ik meer, haha!

 

Duimen jullie mee dat ik door mag naar het coachingstraject? Of anders dat ik nog maar heel lang en heel vaak zo mag dansen. 🙂

dansrolstoel antikiepwielIn november was ik er al over aan het fantaseren: ik wil weer wat meer gaan doen met fusion buikdans. Erover schrijven is nog wat anders dan het ook echt doen, maar inmiddels heb ik me opgegeven voor de Shimmy Shake Talent Search.

Afgelopen weekend had ik heel erg de behoefte om alle stress van werk eruit te dansen en mijn hoofd leeg te maken. Dus ben ik aan de slag gegaan.

De muziek

Welk nummer ik gekozen heb, wil ik nog niet helemaal weggeven. Misschien later nog, als ik het toch niet kan laten. Maar het mag wel een beetje een verrassing blijven.

Om op te dansen hou ik van muziek waar verschillende lagen in zitten. Met een beat, maar ook rustige stukken. Of dat je een keuze kunt maken of je op het ritme wil dansen, of op de tekst.

En nou heb ik me na de jaren ’90 nooit meer zo verdiept in wat er allemaal aan muziek te vinden is. Vandaar dat ik bij de vorige keer dat ik meedeed aan de Shimmy Shake voor een nummer van Moloko had gekozen. Maar, ik heb zowaar een artiest van dit millenium gevonden waar ik erg blij van word: Jack Garratt. En met wat hulp van het thuisfront heb ik één van zijn nummers eruit gepikt om een dans op te maken.

Voordat ik een dans in elkaar zet, ga ik vooral heel vaak het nummer luisteren. Ik zoek de tekst op en hak het nummer in stukjes, van het ene herkenningspunt naar het andere.

Pas als ik op papier heb staan hoe het nummer in elkaar zit, begin ik met het invullen van wat ik op welk moment wil doen. En dat ziet er een beetje vreemd uit, met tekeningen, geluiden, stukjes tekst, uitgeschreven bewegingen en (soms zelfbedachte) namen hiervoor, afkortingen voor richtingen en lichaamsdelen. Bijna geheimtaal, ik denk niet dat iemand anders er wijs uit wordt.

Een beetje van Misiconi…

Nu dans ik alleen nog bij Misiconi Dance Company, wat waarschijnlijk ook wel te zien zal zijn in de dans die ik nu zelf in elkaar aan het zetten ben.

Zo heb ik dit stukje er ook in verwerkt. Die zat meteen na één les er al zo lekker in, dat ik het niet kon laten dit te gebruiken. Het zal er dan wel anders uitzien, omdat de dynamiek van de muziek heel anders is en ik het alleen dans.

En daarnaast heb ik ook het boek Unload to Upload een beetje doorgebladerd om inspiratie op te doen. Ik ben erg slecht in het onthouden van alle oefeningen die we tot nu toe allemaal gedaan hebben. En in het boek komen er een aantal voorbij die mijn geheugen weer wat opgefrist hebben.

En een beetje fusion buikdans…

Eigenlijk komt bijna alles wat ik tijdens die privéles bij Maya Acid geleerd heb wel in mijn dans terug. Daar zaten best wat breinbrekers bij die ik er eerst los in moest stampen, voor ik ze ertussen kon plakken. En vervolgens heb ik er toch weer mijn eigen draai aan gegeven.

Maar dit kun je dus een beetje verwachten:

En daarnaast ben ik gaan oefenen met layering: het op elkaar stapelen van meerdere bewegingen. Daar kom ik nog niet helemaal uit, omdat de dans zelf nog niet helemaal in mijn hoofd zit. En mijn coördinatie is niet echt geweldig. Maar dat komt nog wel, ik heb nog wel even om te oefenen.

Dus ik ben een beetje aan het uitvogelen hoe ik die buikdansbewegingen in mijn dansrolstoel kan doen. En dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Nog even terug in de tijd

Het is niet de eerste keer dat ik meedoe met de Shimmy Shake Talent Search. Vijf jaar geleden deed ik ook auditie (toen nog zonder rolstoel), mocht ik door voor coaching en stond ik met nog elf gecoachte acts in het theater. Dat was een hele bijzondere ervaring. De weg ernaartoe, de andere dansers die ik ontmoette, de sfeer backstage…

Wil je weten hoe het er toen aan toeging, dan kun je hier verder lezen:

The time is now: Vlak voordat ik naar de auditie ging, schreef ik hier nog even mijn zenuwen weg. En ook waarom ik voor dat nummer van Moloko gekozen had.

En dat was het dan: En toen was ik door voor de coaching en zou ik met de andere danseressen op mogen treden. Of… toch weer niet. In ieder geval wel nog een (winderig) optreden bij het Stadspodium in Rotterdam. Met filmpjes!

Toch nog gedanst! Uiteindelijk mocht ik toch nog een keer optreden met een mooie foto als bewijs. In dezelfde week mocht ik ook met de ATS (American Tribal Style) groep optreden op een geweldige locatie, wat eigenlijk nog wel leuker was.

 

Ik heb er ontzettend veel zin in. Zin in het hele proces van het maken, maar ook om weer ander buikdanseressen te zien bij de audities. Altijd zo leuk om al die verschillende stijlen te zien!

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

where the magic happens

Na die boekpresentatie, lotgenotendag en dat fusion buikdansfestival van afgelopen weekend, begon het weer aardig te borrelen in mijn hoofd. Ik kreeg weer helemaal zin om mijn schouders ergens onder te zetten, ergens voor te gaan.

Een boek?

Haha, nee hoor. Zelf een boek schrijven, die ambitie ontbreekt hier totaal. Of in ieder geval een roman, dat is niks voor mij. Ik kan me wel voorstellen dat ik misschien ooit een bijdrage zal leveren aan een boek. Maar dan zal dat eerder een lesboek zijn of iets van een hulpboek.

Ik heb al eens eerder een bijdrage geleverd aan een boek met ervaringsverhalen van mensen met EDS. Die is volgens mij niet meer te verkrijgen en het laatste nieuws daarover klonk als een soap waar ik me verder maar niet in wil mengen. Wat dat betreft zal ik misschien ook niet zo snel meer in een samenwerking stappen waarbij ik de mensen erachter niet ken.

Maar er komt binnenkort wel weer een boek uit waar ik een heel klein beetje in sta. Al is het dan alleen maar op de foto’s. Joop Oonk (mijn dansjuf bij Misiconi) heeft namelijk een handleiding geschreven voor inclusiedans: Unload to upload.

En dat brengt me dan weer bij het volgende:

Weer buikdansen?

Na dat weekend vol fusion buikdans krijg ik weer ontzettend veel zin om zelf ook weer te buikdansen. Al die verschillende stijlen, de prachtige kostuums… Dat wil ik ook!

Het puzzelen bij het zelf bedenken van een choreografie, het kiezen van de muziek, zelf een kostuum samenstellen… Zo leuk om te doen!

En bij mij gaat dat uiteraard in een compleet onlogische volgorde, de ideeën voor een kostuum komen als eerst. Bij de Shimmy Shake heb ik een supertof shirt gekocht bij Mar Gonzalez, welke je op heel veel verschillende manieren kan dragen. Maar de outfit die ik bij de fotoshoot met Darkashter droeg, vind ik ook heel geschikt om in te dansen. En ik heb nog steeds een oogje op een hele mooie jurk van Rosie’s Art, met een mooie open rug.

Natuurlijk heb ik daarnaast al een beetje een idee hoe ik die dans wil vormgeven. Behalve het buikdansen, wil ik wat ik geleerd heb bij Misiconi terug laten komen.

Het enige waar ik nog echt geen idee van heb, is welke muziek ik ervoor wil gebruiken. Dus tips zijn welkom!

Uit mijn comfortzone

Alhoewel ik er ontzettend veel zin in heb om weer te gaan buikdansen, is er toch een drempel. Het voelt een beetje net zo als iets presenteren aan collega-docenten. Geef me gerust een eigenwijze mbo-klas om les aan te geven, daar heb ik totaal geen moeite mee. Ik weet dat ik verstand heb van mijn vak en het lukt me bijna altijd wel om ze actief te krijgen. Maar aan je collega’s iets te moeten uitleggen, dat is toch wel een stuk spannender. Misschien is het wel oud nieuws wat je aan ze vertelt en boeit het ze totaal niet. Dat maakt me dan toch een tikkeltje onzeker.

Dansen met Misiconi gaat me inmiddels ook aardig af. Niet dat ik mezelf een geweldige danser vind, maar ik heb er plezier in en voel me niet onzeker bij optredens. Maar om dan weer te gaan dansen in een stijl die ik in mijn rolstoel niet zo eigen meer ben, dat is toch weer spannend. Misschien komt het wel helemaal niet zo goed uit de verf als ik in mijn hoofd heb.

Maar ik ga het gewoon doen. Uit mijn comfortzone en iets nieuws proberen. En al is het niet zo gigantisch zwaar als al die andere rotsblokken die ik al die berg op heb gerold, het voelt wel als van voren af aan beginnen. Maar ik heb er zin in!

 

Darko's lessen Michelle van Dijk Shimmy Shake Festival

Afgelopen weekend was ik misschien wel even niet zo’n geweldige moeder of partner. Ik was meer de deur uit dan thuis. En achteraf is mijn lijf er ook niet heel erg blij mee geweest, maar het was het waard.

Al die verschillende activiteiten hebben me namelijk weer veel inspiratie opgeleverd. Zoveel, dat het niet allemaal in één artikel past. Vandaag neem ik jullie mee naar wat ik dan zoal gedaan heb, woensdag wijd ik er een artikel aan wat het me heeft opgeleverd.

Boekpresentatie Darko’s lessen

Vrijdag begon mijn weekend met een boekpresentatie in een boekenwinkel. En niet van zomaar een schrijver, maar van Michelle van Dijk. Een Rotterdamse schrijfster die na jaren schrijven nu eindelijk haar debuut maakt. En toevallig ook mijn zus is. Dus misschien ben ik iets bevooroordeeld als ik zeg dat het een tof boek is en iedereen het moet kopen.

Maar te zien aan de drukte in boekhandel Van Gennep tijdens die boekpresentatie, ben ik vast niet de enige die er zo over denkt. En dat waren vast niet alleen familie, vrienden en de uitgever. Alex Boogers was er bijvoorbeeld ook. Nu ben ik niet zo heel erg thuis in dat literaire wereldje. En ik heb geen idee of hij nou alleen in de regio Rotterdam/Vlaardingen een bekende schrijver is, maar blijkbaar maakte hij op veel bezoekers indruk. Ik moet eerlijk zeggen dat we hier in huis alleen een boek van hem hebben liggen, omdat mijn man hem nog kent van taekwondo. Mijn man vond het boek trouwens niks en ik heb het nog niet eens gelezen.

Michelle’s aanwezigheid, inclusief indrukwekkend kapsel en mooie outfit maakten meer indruk op me. En haar boek heb ik uiteraard wel gelezen en kan ik je zeker aanraden. Het gaat over een Servische jongen in Rotterdam die een relatie heeft met een oudere vrouw, die eerst zijn lerares was. Hier een klein voorproefje:

Het boek ‘Darko’s lessen’ ligt dus inmiddels in de boekenwinkels, maar is ook via Bol te koop:

Regiodag VED: Na de diagnose

Lotgenotencontact via social media is al heel fijn, maar om ze in het echte leven tegen te komen en ervaringen uit te wisselen, is nòg fijner.

Op zaterdag had de Vereniging van Ehlers Danlospatiënten (VED) een regiodag, waarbij er een zaaltje was gehuurd om met leden te praten over een onderwerp. Ik was bij de regiodag in Rotterdam en het thema was ‘Na de diagnose’.

Hierbij gingen we twee keer in groepjes uiteen om wat gerichter over het onderwerp te praten, waarna het in de grote groep weer samengevat werd. En in de pauze en achteraf was er nog genoeg ruimte om bij te kletsen of juist kennis te maken met anderen.

Bij de eerste ronde zat ik in het groepje leden die in de leeftijd van dertig tot veertig jaar de diagnose hebben gekregen. Hier kwam naar voren dat je je voor de diagnose een bepaalde leefstijl eigen maakt, die niet altijd geschikt is voor een EDS-lijf. Op een gegeven moment kwam er bij iedereen wel een keer een keerpunt, waarbij pas op de plaats moest worden gemaakt.

Opvallend bij het groepje dat eerder een diagnose heeft gekregen, was dat dit vooral gebeurd was door toevalligheden. Er ontbreekt dus nog behoorlijk wat kennis over EDS bij artsen. Het zou toch niet zo moeten zijn dat je afhankelijk bent van een arts die toevallig wel of geen kennis heeft van EDS. En je daardoor misschien wel jarenlang verkeerd bezig bent.

Volgens jaar in april is er trouwens een internationaal congres over EDS in Maastricht. Ik hoop echt dat dat wat gaat opleveren en mensen in de toekomst niet zo lang op een diagnose hoeven te wachten.

Het rotsblok van Sisyphus

Bij de tweede ronde tijdens die regiodag werd ingegaan hoe het acceptatieproces verloopt. Daarbij werd door één van de leden de vergelijking gemaakt met de mythe van Sisyphus. Die Sisyphus was vervloekt door de goden en moest een rotsblok een berg op rollen. Maar zodra hij bijna de top bereikte, donderde dat blok weer naar beneden en kon hij van voren af aan beginnen. En dat dan tot in de eeuwigheid.

En zo is het ook met het accepteren van EDS. Het gaat met ups en downs. Elke keer als je denkt dat je er bijna bent, komt er weer iets nieuws bij en kun je van voren af aan beginnen met je acceptatieproces.

Enerzijds kan dat zijn doordat EDS meerdere plekken in je lijf beschadigt. Moet je op het ene moment de pijn in je bekken en het slechter kunnen lopen accepteren, op een ander moment komt daar ineens bij dat je schouders niet meer mee willen werken. Of je handen. Of je nek. Of je maag, of darmen, of…. Tja, bindweefsel zit nu eenmaal door heel je lijf.

Maar anderzijds ervaar ik dat naar beneden donderende rotsblok ook in mijn acceptatieproces met mijn omgeving. Heb ik net het idee dat ik met mijn gezin goed op weg ben, dat we elkaar begrijpen en op één lijn zitten, kan ik weer opnieuw beginnen met het ophoog rollen van dat rotsblok op mijn werk. Inmiddels denk ik dat ik daar ook wel bijna de top van de berg heb bereikt, het loopt best aardig nu. Maar wat zal er straks komen?

Shimmy Shake Festival

En zo ga je van pittige gesprekken naar een vrolijk festival vol dans. Het Shimmy Shake Festival is een weekend vol workshops en shows waarbij buikdans gemixt wordt met andere dansstijlen. Zelf heb ik een paar jaar aan fusion buikdans gedaan, ik vind de stijl (en de dansers!) erg leuk.

Met de workshops en shows doe ik al een poosje niet mee. De workshops zijn best lang en intensief en ik voel me nog niet genoeg thuis met dansrolstoel in het buikdansen. Alhoewel ik daar met die privéles van een paar weken terug natuurlijk wel al een eerste stap in heb gemaakt.

Maar ik kan erg genieten van de shows, de gezellige kraampjes en de mensen die er zijn. Zoveel verschillende stijlen, leeftijden, soorten en maten. Het festival laat zien dat dansen echt voor iedereen is. Het zijn ook niet altijd de perfect uitgevoerde dansen die je raken, maar wel de dansen die vanuit het hart komen en met veel liefde overgedragen worden. En die waren er ook zeker bij.

Het was leuk om te zien hoe danseressen gegroeid zijn. Van sommige danseressen zou ik graag wat van hun skills willen overnemen en van sommige juist weer niet. 😉

Ik kan me voorstellen dat je je afvraagt hoe die drie totaal verschillende activiteiten in mijn brein aan het ratelen zijn gegaan om tot nieuwe inspiratie te komen. Of heb jij er wel al een beeld bij?

Wordt vervolgd dus, woensdag meer!

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

fusion buikdans bellydance rolstoel rolstoeldans dansrolstoel

Weet je nog dat ik het over een self-care challenge had en een aantal afspraken had staan om mezelf eens wat extra aandacht te geven? Eén van die dingen was een privéles fusion buikdans, mèt rolstoel. Afgelopen week was het dan zover en heb ik een uurtje gedanst bij Maya Acid Bellydance (check ook zeker die link even als je geen idee hebt wat er anders is aan fusion buikdans vergeleken met oriëntaals).

Heimwee naar fusion buikdans

Toen ik bedacht had dat ik wel een artikel wilde wijden aan die ene buikdansles, wilde ik ook eens terugkijken naar het buikdansen. Want ook al voelt het nog steeds als thuiskomen als ik kom kijken bij een hafla of show, buikdansen doe ik zelf al een poosje niet meer.

De laatste keer dat ik meedeed met een optreden, was geloof ik in 2015. Qua lessen kwam ik op het laatst al niet meer elke week en had ik de keuze gemaakt om naar de beginnersgroep te gaan. Daar was de les iets korter en het tempo iets lager en ik hoopte dat ik het dansen op mijn benen zo wat langer vol zou kunnen blijven houden.

Maar begin 2017 heb ik de knoop doorgehakt en stopte ik met de fusion buikdanslessen. Zo lang op mijn benen moeten staan, ging gewoon niet meer zo lekker. Nu inmiddels dus alweer tien maanden geleden.

Het blijft wel een dubbel gevoel als ik naar oude filmpjes kijk, zoals het filmpje hieronder. Of bij optredens van mijn oude groep of andere buikdansers. Het blijft toch kriebelen om ook dat podium op te gaan en samen te dansen. En al voelt inclusiedans bij Misiconi echt niet als tweede keus, fusion buikdans is gewoon heel anders en brengt een andere sfeer met zich mee. En die mis ik wel.

Fusion buikdansles mèt rolstoel

Vooraf had ik Renate (Maya Acid) een mailtje gestuurd wat ik graag zou willen oefenen en uitproberen. Hoe vertaal je de heupbewegingen naar de rolstoel? En hoe verplaats je je in de ruimte? Als ik op Youtube filmpjes opzoek van buikdansen in een rolstoel, blijft het vaak bij stilzittend dansen. Kan ook leuk zijn, maar dan kun je net zo goed op een gewone stoel zitten.

Het was even uitproberen wat wel of niet werkte. Cirkels en achtjes rollend door de zaal, met armen erbij of het twisten van het bovenlijf. En daarnaast het onthouden van wat eerst komt en wat daarna. Het was ontzettend leuk en inspirerend om zo te puzzelen.

In het korte filmpje hieronder heb ik een paar stukjes van de les geknipt en geplakt. Je ziet me denken, het ziet er ook makkelijker uit dan het is hoor! Bij het laatste stukje waar ik aan het draaien ben, spot ik elke keer na een rondje een kwart rondje verder. En spotten is al lastiger op wielen dan wanneer je stappen kunt zetten bij het draaien. Vandaar die smile dat het me uiteindelijk lukte.

Ik heb het ontzettend naar mijn zin gehad, weer nieuwe dingen geleerd en inspiratie opgedaan. Mocht ik ooit weer heimwee hebben of behoefte aan inspiratie, kom ik zeker weer terug.

Ook enthousiast over of nieuwsgierig naar fusion buikdans?

Zondag 29 oktober is er om 14.00 en 15.00 uur een pop-up spectacle bij het WTC in Rotterdam.

En in het weekend van 11 en 12 november is het Shimmy Shake Festival in Rotterdam!