Berichten

DanceAble masterclass connection II workshop inclusiedans contactimprovisatie

Sorry lieve dansdocenten. Ik weet dat jullie erg je best doen bij het samenstellen van een workshop of dansles. Wat ik hier ga beschrijven, ligt dan ook niet aan jullie, maar puur aan mij. Contactimprovisatie is gewoon echt niet mijn ding.

Wat is contactimprovisatie en waarom wordt het zo vaak ingezet bij inclusiedans?

Bij contactimprovisatie gebruik je het fysieke contact met elkaar om elkaar in beweging te zetten. Je volgt elkaar, communiceert door middel van beweging en aanraking. Je leunt of draagt elkaars gewicht en leert zo de mogelijkheden van jou en je danspartner kennen. Dat doe je al improviserend, dus je weet niet van tevoren wat er gaat komen.

Eigenlijk is het niet zo vreemd dat het bij inclusiedans vaker ingezet wordt. Doordat je continu op elkaar aan het afstemmen bent, maakt het niet zoveel uit welk niveau of welke mogelijkheden de dansers hebben. En daarnaast is er geen ingewikkelde choreografie die uit het hoofd geleerd moet worden, dus dat geeft ook mogelijkheden voor mensen die niet zo goed kunnen onthouden. Ik kan me ook voorstellen dat het ontdekken van elkaars mogelijkheden door middel van deze manier van dansen een bijzondere ervaring kan zijn. Zowel voor de dansers met als zonder beperking valt er veel te ontdekken.

Maar zelf vind ik het niet zo fantastisch en wel om de volgende redenen:

1. Ik hou gewoon niet zo van dat kleffe gedoe

Mensen die mij goed kennen (en vooral mijn collega’s), zullen dit vast beamen. Ik hou niet van handjes schudden, altijd weer die drie zoenen, enzovoort. Fysiek contact houd ik liever voor mijn eigen gezin. of voor vrienden/familie als ze een troostende knuffel nodig hebben. Maar ik ben wel zuinig met het uitdelen hiervan.

En om dan een hele dansles lang aan iemand vastgeplakt te zitten… Ieuw!

2. Blijf van mijn kwetsbare lijf!

In het dagelijks leven vind ik het ook altijd onprettig als mensen onverwacht aan mijn rolstoel zitten. Die rolstoel is ervoor bedoeld dat ik ontspannen kan zitten. Maar bij de kleinste (onverwachte) beweging of aanraking voel ik dit al in mijn gewrichten schuiven. Dat kan ik wel grotendeels opvangen door mijn spieren en houding goed in te zetten, maar dat betekent dus dat ik ze wel allemaal moet aanspannen. En dat is vreselijk vermoeiend.

Het is ook weer niet zo dat ik tijdens de ‘gewone’ danslessen nooit fysiek contact heb met andere dansers. Maar deze dansers ken ik met hun bewegingen. En wanneer we de bewegingen van tevoren vastleggen, weet ik ook wat er gaat komen en kan ik me daarop instellen. Dat is een stuk minder vermoeiend, omdat ik bijvoorbeeld de ene keer meer van mijn rugspieren vraag en de andere keer van mijn buikspieren.

3. Improviseren? Zeg nou maar gewoon wat ik moet doen!

Het leuke aan een dansles of -workshop vind ik het leren van nieuwe dingen. En die komen bij mij niet zomaar op door te improviseren. Ja soms, als ik er een hele gerichte opdracht bij krijg. Maar als ik ‘gewoon maar wat moet doen’, dan is mijn inspiratie al snel op. Of de ruimte en de muziek moeten zo veilig voor mij voelen dat ik gewoon los kan gaan. Maar dat lukt dan weer niet als ik aan een ander vastgeplakt zit.

Laat mij maar gewoon lekker de dansdocent nadoen en daarbij af en toe gecorrigeerd worden om de techniek te verbeteren. Of in het samen creëren van een dans vind ik het fijner om steeds wat vast te leggen en dingen ook gewoon te bespreken met elkaar.

4. Al dat contact beperkt me nog meer in mijn bewegingen

Door continu fysiek met elkaar in contact te zijn, kan ik letterlijk niet zoveel kanten op. Ik zit lager dan de staande danser, dus wordt er automatisch meer op mij geleund dan andersom. Met een andere rolstoeldanser botsen de stoelen dan weer steeds tegen elkaar. En het contact maken doe ik dan vooral met mijn bovenlichaam en armen, terwijl ik die armen ook nodig heb om mijn rolstoel onder controle te houden.

Er zullen vast rolstoeldansers zijn die het geweldig onder de knie hebben en juist heel creatief hierin zijn. Maar voor mijn gevoel ziet het er bij mij maar klunzig en ongemakkelijk uit.

5. Contactimprovisatie gaat voorbij aan wat voor mij het doel van dansen is

Dansen is voor mij een vorm van expressie, heerlijk op kunnen gaan in de muziek met mijn bewegingen. Ontspannen kunnen bewegen en daarbij ook mijn technieken en spierkracht kunnen verbeteren. Iets moois neer kunnen zetten, wat voor anderen de moeite waard is om naar te kijken.

Maar als ik me beperkt voel in mijn bewegingen en continu alert moet zijn om mijn kwetsbare lijf te beschermen, is de lol er voor mij snel af. Ziet er ook nogal krampachtig uit. Vandaar dat ik niet zo enthousiast wordt van contactimprovisatie.

Als het zo nu en dan in mijn wekelijkse lessen naar voren komt, vind ik het niet zo’n probleem. Maar als ik een inclusiedans workshop wil volgen, is dat het eerste waar ik naar kijk. Is het contactimprovisatie? Dan sla ik over!

Ben jij bekend met contactimprovisatie als dansvorm? Zou het iets voor jou zijn?

 

Dat het hier op mijn blog een beetje rustig was de afgelopen weken, had een reden. Van 12 tot en met 24 augustus mocht ik mee met Misiconi naar Amersfoort, waar we samen met Oceanallover een voorstelling in elkaar hebben gezet voor het Street Arts Festival Spoffin.

Twee weken voorbereiding voor Spoffin 2019

Oceanallover is een Schots gezelschap dat voorstellingen maakt die vooral draaien om de prachtig gemaakte kostuums en live muziek. Misiconi Dance Company is een inclusief dansgezelschap wat gebruik maakt van de diversiteit van de dansers, met of zonder beperking. Alex Rigg (Oceanallover) en Joop Oonk (Misiconi) hebben vooraf al contact gehad om de voorstelling voor Spoffin voor te bereiden.

Eenmaal in Amersfoort, was het hard werken. Elke dag van 10.00 tot 17.00 uur (of langer) waren we in de studio in het Eemhuis aan het werk. Toch duurde het wel even voor er een beetje een beeld kwam wat we nu daadwerkelijk als voorstelling neer gingen zetten. In de tweede week was het team van de Schotten compleet en kwam er schot in.

Losse stukken werden samengebracht, de route werd verkend, kostuums gepast… En toen was het tijd voor de voorstelling zelf.

Ei

De naam van het stuk is ‘Ei’, als verwijzing naar schepping, creëren. In het proces van het creëren van dit stuk kwam er van alles bij. Dus of het publiek dit er ook uit zou halen, betwijfel ik. Het is in ieder geval een bijzonder geheel geworden. Heel anders dan ik gewend ben bij Misiconi.

Wat het dansen betreft, kon ik er niet helemaal mijn ei in kwijt. De straat ging niet zo goed samen met mijn dansrolstoel, waardoor ik veel met mijn handen op mijn wielen moest bijsturen. En het dansen met hoed en dikke jas was ook wel erg wennen. Op de filmpjes zie ik dat wel een beetje terug. Aan de andere kant valt het in het geheel van veertien personen met indrukwekkende kostuums en schmink niet zo heel erg op. En de ervaring op zich vond ik erg bijzonder.

Geweldige herinneringen en mensen op Spoffin

Een groot deel van die bijzondere ervaring was toch wel het leren kennen van andere mensen, veel gezelligheid zowel binnen ons Misiconi-team als samen met Oceanallover. Met sommige dansers van Misiconi had ik al een tijd niet samengewerkt of kende ik nog helemaal niet. En dan meteen twee weken samen werken, slapen, eten en drinken maakt toch dat je elkaar snel goed leert kennen.

De eerste week zaten we in een hotel en hingen we elke avond wel even rond de pooltafel. De tweede week was het een bed & breakfast bij een boerderij. Heel wat anders met spelletjes Rummikub en Jenga, maar net zo gezellig.

Naast ons team kwamen we nog meer bijzondere mensen tegen. Gasten van het hotel en bed & breakfast die we regelmatig tegenkwamen. De supervrijwilliger Theo die ons met zijn gele bus en grote lach overal naartoe bracht. Andere artiesten in de kleedkamer of op de locatie waar we tijdens het festival konden eten. Superlekker eten ook trouwens.

En ook weleens wat aparte situaties. Ik heb het twee keer gehad dat iemand uit het publiek echt niet opzij wilde gaan. Nog nooit eerder meegemaakt. Of dat in het bed & breakfast om vijf uur ‘s ochtends de tv werd aangezet in de ontbijtruimte en we in de slaapkamer ernaast letterlijk konden horen wat er aan stond. Of de kerk die als kleedkamer fungeerde, maar de (rolstoeltoegankelijke) ingang afgesloten had, terwijl we net terugkwamen van de voorstelling.

En die salamitechniek dan?

Dat dit voor mij twee hele pittige weken zouden worden, wist ik van tevoren al. Normaal werk ik maar zes uur op een dag en dat is lang niet zo intensief als dansen. Nu waren het dus èn langere dagen èn intensiever èn met mensen die ik niet allemaal zo goed ken èn ik had niet alle middelen ter beschikking die ik normaal wel heb. Zo is mijn Smartdrive nog steeds niet gerepareerd en moest ik alles zelf rollen. Ik had daarnaast vooral mijn dansrolstoel bij me en die rolt niet fijn over een klinkerweg.

Tijdens de dagen dat we in de studio aan het werk waren, heb ik steeds in de lunchpauze even op de bank gelegen. Ik had al mijn stretcher meegenomen voor het geval er niets zou zijn om te kunnen liggen, maar de banken lagen helemaal prima! Op de dagen van de voorstellingen ben ik op een handdoek op de grond gaan liggen. Iets minder comfortabel, maar het werkte prima.

Daarnaast ben ik niet elke keer meegegaan met de anderen als ze even het centrum in gingen. Bij heuveltjes en bruggen (die zijn er veel in het oude centrum van Amersfoort) kreeg ik vaak een duwtje in de rug om naar boven te komen. En ze waren ook erg behulpzaam om voor mij bijvoorbeeld een lunch te halen, zodat ik mijn energie kon sparen.

Maar ik vond het wel heel lastig. Het liefst was ik gewoon helemaal in het ritme van de anderen meegegaan. Het is niet dat ik het leuk vind om alleen achter te blijven, om hulp te vragen of op tijd naar bed te gaan. Maar had ik dat niet gedaan, dan had ik er waarschijnlijk niks van gebakken tijdens de voorstellingen. Nu was ik nog steeds wel helemaal kapot aan het einde van de dag en zal ik nog wel een paar dagen nodig hebben om bij te komen van dit avontuur. Maar door regelmatig mijn rust te pakken, denk ik dat ik toch aardig heb kunnen functioneren.

Heb jij toevallig ook onze voorstelling gezien? Ben benieuwd wat je ervan vond. En foto’s/filmpjes zijn altijd welkom natuurlijk!

fusion buikdans inclusiedans met rolstoel

Terwijl ik dit schrijf, lig ik voor pampus bij een temperatuur van rond de dertig graden en heb ik weinig puf om te dansen. Maar er komen een hoop leuke dansprojecten aan deze zomer en als je eenmaal bezig bent, maken de omstandigheden niet zoveel meer uit. Of ze maken het juist nòg bijzonderder.

Zo dansten we met Misiconi in december in een kerk, in februari in de sneeuw en met Koningsdag tussen het struinende publiek. Maar er komt dus nog veel meer leuks aan!

Taalfestival in ‘s Heer Arendskerke

Aanstaande zondag 30 juni dans ik samen met Suzanne het duet #Storyteller op het taalfestival ‘Vloeiend als zomerregen’. Een middag vol taal, muziek, beeldende kunst en dans. Het belooft mooi weer te worden en de toegang is gratis, dus mocht je in de buurt zijn, kom gezellig langs! Het start om 14.00 uur.

Mixable Masterclass | Two times a lady

Op zaterdag 6 juli mag ik samen met Elise Reniers een Mixable Masterclass geven bij Misiconi Dance Company. Dat is voor het eerst voor mij, of in ieder geval wel voor het eerst sinds ik met mijn rolstoel dans.

Elise heeft vaker les gegeven bij Misiconi en dat doet ze in een lekker tempo en uitdagend voor iedereen. Samen wordt het een toffe mix van urban, buikdans en modern, met aandacht voor het dansen in een rolstoel.

Je kunt je nog opgeven voor deze workshop, ik zou het supertof vinden als er wat dansers met rolstoel mee zouden doen! Maar ook zonder ben je natuurlijk van harte welkom. Aanmelden kan via het Facebookevent: Mixable Masterclass | Two times a lady en het kost maar een tientje.

Besouk Festival in Rotterdam Delfshaven

Het Besouk Festival is op zaterdag 13 juli van 10.00 tot 19.00 uur en er is van alles te doen, zien, horen en proeven.

Onder andere dus Misiconi met het stuk Masks (wat ook op 5 juli al te zien is om 16.00 en 16.30 uur bij Juffrouw van Zanten). Check dit filmpje op de website van het AD even om te zien waar het over gaat.

Daarnaast hebben we tijdens het creatief lab in de lessen op zaterdag gewerkt aan ‘Reis’, wat ook tijdens het Besouk Festival te zien is. Ik dans zelf alleen in dit stuk mee.

Spoffin Street Arts Festival Amersfoort

Hier kijk ik echt naar uit: twee weken voorafgaand aan Spoffin werken we samen met een groep uit Schotland om vervolgens tijdens het festival hiermee op te treden. Echt heel benieuwd hoe dat allemaal gaat lopen.

Het festival is van 23 tot en met 25 augustus.

Fusion buikdans duet met Annelies Jansen

Annelies bewonder ik al een poosje als fusion buikdanseres, onder andere bij She Beckons. Na een oproep van haar kant ontstond het idee om een duet te creëren. Om iets nieuws te proberen en ook om inclusiedans en fusion buikdans met elkaar kennis te laten maken.

Daar zijn we nog maar net mee begonnen en dus gaan we hier in de zomer vrolijk mee verder. Uiteindelijk laten we in november ons duet zien tijdens een dansfestival en wie weet waar nog meer!

Dit filmpje hebben we opgenomen na nog maar twee keer oefenen met elkaar, dus als je het nu al tof vindt: het wordt nòg mooier!

Ik heb zin in de zomer, zin om te dansen! Jij ook? Zou het leuk vinden als je een keer komt kijken of meedansen!

DanceAble Masterclass Connection II workshop inclusiedans

Behalve mijn danslessen bij Misiconi Dance Company ben ik altijd nieuwsgierig naar meer en andere lessen en workshops in inclusiedans. Nu zijn die vrij schaars in Nederland en helemaal als je ook nog iets in de buurt en op een dag die jou uitkomt wil hebben. Maar: afgelopen zondag was het dan zover. Ik volgde bij DanceAble de masterclass Connection II, gegeven door Sonja Parmentier.

In deze masterclass stond de connectie tussen jezelf, de rolstoel en anderen centraal.

Zoveel rolstoeldansers!

Bij Misiconi hebben we een leuke, diverse groep, maar daar ben ik op dit moment de enige in mijn les die in een rolstoel danst. Ik was dus vooral erg benieuwd naar hoe het is om met meerdere rolstoeldansers te dansen. De groep bij de masterclass van DanceAble bestond uit vier rolstoeldansers en vier staande dansers. Of ja, hoe noem je dat dan… Ach, je begrijpt vast wat ik bedoel!

Hoewel we voornamelijk steeds in koppels met een loper en een roller werkten, heb ik toch ook een beetje kunnen ervaren hoe het is om met andere rolstoeldansers te dansen. Ik moet toegeven dat ik daarin nogal lomp kan zijn en ik hoop dat de lak de botsingen overleefd heeft bij iedereen… Maar wel een leuke ervaring!

En Sonja zelf danst ook in een rolstoel. Behalve de open dag die ik twee jaar geleden bij Double Wheels bezocht, heb ik dat niet eerder meegemaakt. Het heeft voor mij zeker een meerwaarde, Sonja ziet en benoemt dingen waar ik me niet eerder bewust van was.

Dat kiepwieltje…

Eén van die dingen waar ik misschien niet zo heel bewust mee omga, is dat kiepwieltje. Een extra wieltje achter de rolstoel wat je opvangt en voorkomt dat je achterover kukelt als je te ver naar achteren leunt. Die gebruik ik best vaak als ik dans. Om lekker snel te kunnen draaien of achterover te kunnen hangen. Even ter illustratie, zo dus:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Sonja legde uit hoe je in je rolstoel in contact blijft met jezelf en de rolstoel, onder andere door je centrum/core zo aan te spannen, dat je dus wel goed naar achter in je rolstoel zit, maar niet zo ver dat je op je kiepwieltje komt. Dat maakte me eerst even aan het twijfelen: doe ik het dan fout? Maar na wat uitproberen en nog wat uitleg drong het wat beter tot me door. Het kiepen gebeurt toch best vaak onbewust bij mij en dat maakt dat andere dansers ervan kunnen schrikken. En als ik er zelf op ga letten, schrik ik er ook van, haha!

Dus daar zit voor mij wel iets wat ik wil leren om beter te kunnen beheersen. Ook al wil ik soms ook gewoon nog steeds lekker los kunnen gaan.

Contactimprovisatie, niet helemaal mijn ding

Het was me al eerder opgevallen dat er binnen inclusiedans best veel gedaan wordt met improvisatie of contactimprovisatie. Nu was ik al nooit zo van het improviseren. Tribal fusion buikdans vond ik daarom ook altijd al leuker om te doen dan American Tribal Style. Laat mij maar lekker volgen, of geef me een concrete opdracht waar ik wat mee kan.

Dat steeds moeten focussen en afstemmen op de ander bij contactimprovisatie, vind ik best moeilijk en vermoeiend. Daarmee meteen ook wel een uitdaging en leerzaam voor me, dus af en toe een workshop hierin is vast goed voor me. Maar niet te vaak hoor. 😉

Tijdens de DanceAble masterclass stonden ook die verbindingen tussen elkaar centraal en wisselden we regelmatig van partner om dit bij elkaar af te tasten. Zeker in het begin voelde dat voor mij wat onwennig. En zodra het een beetje wende, mocht je alweer wisselen van danspartner.

Uiteindelijk denk ik dat ik zeker wat heb opgestoken van deze masterclass en meer in verbinding met mezelf kan blijven in het contact met anderen. Of in ieder geval weet waar ik aan kan werken om me hierin te ontwikkelen.

DanceAble masterclass connection II workshop inclusiedans

Als je op de hoogte wil blijven van workshops en masterclasses als deze, kom dan gezellig bij de Facebookgroep DanceAble, dansen zonder beperking!

misiconistoryteller amsterdam inclusiedans

Bij het zoveelste ‘inspirerende’ dansfilmpje dat ik via social media voorbij zag komen, raakte ik meer geïrriteerd dan geïnspireerd. Of nou ja, misschien wel geïnspireerd om dit stukje tekst te schrijven.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind heel veel dansfilmpjes ook echt inspirerend en soms ook ontroerend. Maar het wordt zoveel geroepen en ondertussen denk ik: Hoezo inspirerend? Hoezo ontroerend? Wat ga je doen dan, nu je dit filmpje hebt gezien? Het delen met de rest van je vriendenkring? En dan?

En het klinkt nu wel een beetje als verwijt, dat bedoel ik niet helemaal zo. Maar als die filmpjes zoveel gedeeld worden, waarom merk ik er verder dan zo ontzettend weinig van dat mensen hierdoor geïnspireerd raken?

‘Zo knap!’

‘Zo, heb je die danser met het syndroom van Down gezien die meedeed aan een talentenshow? Echt zo knap!’

‘En dat filmpje met die rolstoeldanser, die was echt geweldig!’

Ja, natuurlijk heb ik die gezien. Ik probeer toch wel zoveel mogelijk van de grotere inclusieve dansgezelschappen te volgen, dus de meeste filmpjes heb ik al voorbij zien komen voordat het duizenden keren gedeeld is. (Maar je mag me gerust blijven taggen hoor, want ik kijk er graag naar!)

En ja, natuurlijk zijn die dansers geweldig. Ze dansen bij een professioneel dansgezelschap, dan mag je wel iets meer in je mars hebben dan alleen de vogeltjesdans. In de Verenigde Staten en Groot Brittannië is inclusiedans een stuk groter dan hier in Nederland en is er dus ook een groter budget om die dansers nog professioneler te maken. Dat levert wat op: geweldige dansers met dito filmpjes.

Hoezo inspirerend?

Voor mij als danser (met rolstoel) zijn die filmpjes heus ook wel inspirerend. Ik kijk graag naar de techniek of uitstraling van dansers en bedenk dan wat hier voor mij binnen mijn mogelijkheden ligt. Daarnaast vind ik het mooi om te zien dat mensen met een beperking meedoen aan programma’s waar dat niet zo gebruikelijk is. Als dat maar vaak genoeg gebeurt, wordt het misschien wèl gebruikelijk en dat is waar volgens mij inclusie om draait. Dat het niet uitmaakt wie je bent of wat je mankeert, maar dat je net zo goed als ieder ander iets bij te dragen hebt. En dat je net zo goed iets moois kunt laten zien op een podium, op tv, of waar dan ook.

Maar even als oprechte vraag naar al die mensen die ook zeggen dit inspirerend te vinden: wat doe je vervolgens met die inspiratie? Gaat dat verder dan alleen het filmpje delen?

Als we met z’n allen het allemaal zo mooi en prachtig en bijzonder vinden, waarom komt inclusiedans hier in Nederland dan niet van de grond? Waar blijven al die fondsen die dit willen stimuleren? Waar blijven de dansers? Waar blijven de evenementen die de dansers willen programmeren? De uitverkochte theaters bij voorstellingen?

Dat mag van mij allemaal echt wel veel meer.

Wil je echt meer inspiratie? Hier kun je dat vinden!

Op 2 februari 2019 is er bij Misiconi Dance Company weer een workshop van Laisvie waar iedereen welkom is, met of zonder beperkingen. Zeker komen als je eens wilt proeven van inclusiedans en Rotterdam voor jou goed te doen is qua reisafstand!

Je kunt ook contact opnemen met Misiconi als je een keer een proefles wilt volgen, er zijn lessen op dinsdagavond en zaterdag. Op donderdag en vrijdag worden dansers binnen het gezelschap opgeleid tot professionele dansers. Hier zijn regelmatig audities voor en ook voor stagiaires van dansopleidingen is hier ruimte.

En Misiconi Dance Company heeft dus ook verschillende producties welke bij evenementen ingezet kunnen worden.

Op Facebook is er de groep DanceAble, waarin van alles gedeeld wordt met betrekking tot inclusiedans. Bijvoorbeeld al die toffe filmpjes, maar ook de DanceAble masterclasses en lessen die regelmatig in Den Haag gegeven worden. Daar zou ik ook graag eens heen willen, maar het valt helaas altijd op dezelfde tijd als mijn dansles bij Misiconi.

Er zullen vast op nog meer plaatsen in Nederland lessen inclusiedans aangeboden worden. Zoals in Spijkenisse bijvoorbeeld.

Inspireer mij!

Hé, je hoeft echt niet zo nodig een beperking te hebben om anderen te kunnen inspireren! Alhoewel het wel zo prettig is als er daarbij ruimte is voor mensen met een beperking (vooral voor mij natuurlijk 😉 ).

Zo heb ik voor de kerstvakantie een les mee mogen dansen in de streetdanceles van mijn dochter, samen met ouders van haar groepsgenootjes. Echt heel leuk dat dat georganiseerd werd! Eigenlijk dansen mijn dochter en ik nooit samen, terwijl we allebei gek op dansen zijn. Dus op dat gebied heel inspirerend om zo als moeder en dochter bezig te kunnen zijn. En niemand die er gek van opkeek dat ik daar met mijn rolstoel de danszaal in kwam.

Dat ik van fusion buikdans houd, is vast al eens opgevallen. Ook daar heb ik al eens een workshop en privélessen gevolgd met rolstoel. Ik vind de stijl gewoon erg boeiend en mooi om te zien. En de sfeer onder buikdanseressen maakt dat ik me daar altijd thuis en welkom voel.

Nog een stijl die me steeds meer aantrekt, is urban. Afgelopen vrijdag ben ik met mijn dochter naar Behind the imasq van Xclusiv Company geweest en dat was echt heel tof. Jason en Ingeborg hebben mij ook gecoacht vorig jaar en er is voor mij op dit gebied nog zoveel te ontdekken.

Dus als je denkt dat ik ergens een proefles of workshop mee kan doen, met mijn dansrolstoel, dan hoor ik dat graag natuurlijk. Altijd leuk om wat nieuws te leren.

Ook heel tof hè, deze filmpjes. Mogen best gedeeld worden hoor! 😉

 

driewielligfiets broekpolder hase lepus woutlander

Wat een jaar was 2018! In januari had ik nooit kunnen bedenken dat ik nu in december hier zou staan. Fysiek gezien heb ik een paar flinke stappen terug moeten doen, maar daardoor kon ik wel weer vooruit. Ik ga met een tevreden gevoel 2019 in. Om overal op terug te blikken, zou een erg lang artikel opleveren. Maar de plannen die ik voor 2018 had, die mogen natuurlijk niet ontbreken. Eens zien wat daarvan terecht is gekomen…

1. Wel of geen ifuse

Nou, daar ben ik nu wel over uit: Nee, dat gaat ‘m niet worden. Na lang twijfelen en de voors en tegens afwegen, had ik eerder dit jaar al besloten die plannen voor een ifuse in de koelkast te zetten. Het vastzetten van mijn SI zou de pijn in mijn heup toch niet wegnemen.

En inmiddels heb ik wel iets gevonden wat mijn pijn vermindert: gewoon mijn lijf niet meer overbelasten. Niet dat dat makkelijk is, maar het werkt wel.

2. Belastbaarheid in kaart brengen

In kaart brengen wat me energie geeft of juist overbelast in mijn werk en hier op aanpassen wat nodig is om het werk te kunnen blijven doen. Dat was nogal een klus, steeds weer een stapje terug nemen. Ik ben weer in de weer geweest met plakjes salami om het inzichtelijk te krijgen. En op dit moment red ik het door halve dagen te werken en mijn rolstoel te gebruiken bij alles wat ik buitenshuis doe. Dus ook op mijn werk.

Wat aanpassingen betreft, zit ik nog midden in die zoektocht. De trippelrolstoel die ik uitgeprobeerd had, was het toch niet helemaal. Het is best lastig iets te vinden wat helemaal aansluit bij wat ik nodig heb, om mijn lijf zo min mogelijk te overbelasten.

3. Fysiek in balans blijven/opbouwen

Tja, die balans ben ik juist dit jaar even flink kwijtgeraakt. Eind januari had ik mijn lijf door een piek in de werkdruk enorm overbelast en het lukte me maar niet om daar weer bovenop te komen. Ook niet toen ik mijn rolstoel voortaan op mijn werk ging gebruiken. In de meivakantie meldde ik me voor 50% ziek en tegen de zomervakantie werd dat zelfs 75%. En eerlijk gezegd was ik het vertrouwen een beetje kwijtgeraakt of het nog wel goed zou komen.

Pas na de zomervakantie lukte het me om ècht binnen mijn grenzen te blijven. Nu kan ik inmiddels wel zeggen dat ik fysiek in balans ben. Ik stem mijn activiteiten op de dag af op wat mijn lijf aankan. En wat werk betreft ben ik langzaamaan weer wat aan het opbouwen. Ik ben nu nog voor 33% ziek gemeld en hoop hierin verder te kunnen opbouwen tot ik weer mijn hele aanstelling kan werken.

Dat was niet het soort opbouwen wat ik aan het begin van 2018 voor ogen had, maar vooruit. Ik denk wel dat ik nu op de juiste manier aan het opbouwen ben.

4. Samenwerken met bedrijven die ècht bij mijn blog passen

Eerlijk gezegd stop ik hier nog niet heel erg veel moeite in. Bedrijven echt actief benaderen is niet zo mijn ding. Maar dat betekent niet dat er geen leuke samenwerkingen op mijn pad zijn gekomen. Zo kwam er precies op het juiste moment een aanbod van sportvasten voorbij. En het pakketje van Woutlander zorgde ervoor dat ik weer zin had om eropuit te trekken. En alles wat ik kan uitproberen in combinatie met dansen, is altijd leuk! Zoals een draadloze koptelefoon en een custom made legging.

Ik zou nog steeds wel meer samenwerkingen aan willen gaan met betrekking tot hulpmiddelen. Zoals het artikel wat ik schreef over of een traplift binnen mijn woonbehoeften past.

5. Meer met fusion buikdans doen

Jawel, ik heb meegedaan aan de Shimmy Shake Talent Search en mocht door voor coaching. Het resultaat van die coaching mocht ik samen met andere prachtige danseressen laten zien bij het Shimmy Shake Talent Carnival. En eigenlijk smaakte dat vooral naar meer!

In de zomer volgde ik een privéles bij Vleer. En in november heb ik een workshop van Olga Meos gevolgd tijdens het Shimmy Shake Festival.

Dus alles bij elkaar genomen, kun je wel zeggen dat ik dit jaar meer met fusion buikdans heb gedaan! Ik blijf deze stijl toch erg leuk vinden om naast inclusiedans te doen. En ik zou er nog wel veel meer in willen leren.

Wat me ook alles is meegevallen, is als enige in een rolstoel dansen. Bij Misiconi dans ik op zich ook wel als enige in een rolstoel, maar daar zijn ze het wel gewend. Ik was er toch wel een beetje onzeker over hoe anderen er tegenover zouden staan als ik daar een beetje in de weg kom staan met mijn rolstoel. Maar daar was ik snel van af, ik voel me er inmiddels niet meer ongemakkelijk bij. Ik durfde het zelfs aan om met mijn jongste dochter mee te dansen met haar streetdance les toen de laatste les voor de kerstvakantie ouders uitgenodigd waren om mee te dansen. Ok, die dansstijl is niet mijn ding, maar het was erg leuk om zo samen met mijn dochter te dansen.

Hallo 2019!

Uiteraard heb ik al wat nagedacht over het komende jaar. Er is nog genoeg wat ik wil bereiken! Maar ik hou het even bij vier puntjes die ik eind 2019 wil kunnen afvinken:

  1. Een goede stoel (of stoelen) op mijn werk. Dat is iets waar ik met mijn ergotherapeut nu mee bezig ben en hopelijk vinden we in 2019 iets wat past bij wat ik nodig heb.
  2. Weer helemaal ‘beter’ zijn. Echt beter word ik natuurlijk niet, maar ik verwacht wel dat ik weer mijn hele aanstelling kan werken. Als ik het maar rustig opbouw en niet over mijn grenzen ga.
  3. Mooie foto’s kunnen maken. Ik heb al een poos een fijne systeemcamera, maar haal daar nog lang niet alles uit. Het wordt weleens tijd voor een cursus, altijd leuk om wat nieuws te leren.
  4. Een heel tof feestje gaan geven als ik 40 word!!! Heerlijk om daar nu al naar uit te kijken. Ik heb al een café afgehuurd, ben op zoek naar een leuk coverbandje… Kan niet wachten tot het augustus is, haha!

Hoe was 2018 voor jou? En wat wil jij in 2019 bereiken?

misiconistoryteller amsterdam

Vorige week mocht ik weer met Misiconi Dance Company op pad om op te treden. Het was alweer even geleden en ik was dit keer een beetje laat met alles van tevoren checken. Want er komt nogal wat bij kijken voor ik met rolstoel en al ergens op een podium sta. Dus ik dacht, laat ik het eens op een rijtje zetten. Handig voor mensen met rolstoel die ook graag willen optreden, maar ook voor de organisaties die ons willen boeken (kan via de bovenstaande link).

De reis ernaartoe

Zelf kan ik prima autorijden, als het maar niet te lang is. Van tevoren check ik dus hoe lang het rijden is. Als het langer dan een uur is, dan reken ik extra tijd in voor een pauze onderweg. Soms rijden we als dansers ook samen, dan spreken we ergens af en neemt iemand anders het stuur van me over. Dit gaat lang niet altijd, omdat we nogal uit elkaar wonen.

Reizen met het openbaar vervoer met mijn dansrolstoel, daar begin ik niet aan. Mijn dansrolstoel heeft al geen remmen en het is geen pretje om de hele reis je hoepels vast te moeten houden.

Wat voor mij ook nog een fijne manier van reizen is, is met de scooter. Hiermee kan ik mijn dansrolstoel achterop meenemen en bijna overal wel voor de deur parkeren. Nu kan ik hier natuurlijk niet mee naar Groningen, dat zou wat lang duren. Maar Rotterdam en Delft zijn voor mij goed te doen met de scooter.

rolstoeldrager rolstoel scooter

Parkeren: wel of geen gehandicaptenparkeerplaats?

Ook het parkeren zoek ik vooraf uit. Het verschilt per gemeente of je alleen op gehandicaptenparkeerplaatsen gratis mag parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart, of ook op andere betaalde parkeerplaatsen. Als je ergens flink wat uurtjes moet doorbrengen, loont het wel om dit van tevoren uit te zoeken. Daar zijn speciale websites voor, maar liever kijk ik op de website van de gemeente. Dan weet je zeker dat je de juiste informatie hebt.

Als je niet hoeft te betalen, neem ik meestal gewoon genoegen met de dichtstbijzijnde parkeerplek. Maar vaak sta je op een gehandicaptenparkeerplaats toch iets beter (ruimer!) en dan is het handig om te weten waar je die kunt vinden. Zoals vorige week in het centrum van Utrecht, dan kun je al niet in dezelfde straat parkeren als waar je moet zijn. En daarbij zijn de gewone parkeerplaatsen veel te krap en staan er overal fietsen in de weg. Datzelfde geldt trouwens voor de andere grote steden.

De meeste gemeentes hebben een plattegrond op hun website waar de gehandicaptenparkeerplaatsen staan aangegeven. Rotterdam (waar ik het meest kom) heeft een lijst met straatnamen per deelgemeente waar een gehandicaptenparkeerplaats is. Dat is wel iets onhandiger, want dan moet je dus wel weer opzoeken welke straten daarvan dichtbij jouw bestemming zijn.

De locatie: niet altijd even toegankelijk

Met Google streetview bekijk ik hoe toegankelijk de entree is van een locatie. Mocht ik me daar zorgen om maken, dan kan ik navragen of er een andere ingang is, of de andere dansers om hulp vragen.

Eigenlijk heb ik nog vrij weinig locaties meegemaakt die echt volledig toegankelijk zijn voor mij met rolstoel.

Bij Nutrecht in Utrecht waren de toiletten niet rolstoeltoegankelijk en waren er veel drempels. De helling bij de entree van het Rietveldtheater in Delft is veel te steil om met rolstoel te kunnen nemen en backstage is alles vrij krap. Van theater de Bussel in Oosterhout kan ik me nog herinneren dat mijn rolstoel over de auto’s in de parkeergarage getild moest worden en er vervolgens een trap beklommen moest worden. De stadsschouwburg in Rotterdam had backstage een enorme drempel, die ik met geen mogelijkheid met een wheely kon nemen.

Met #Storyteller hebben we een aantal keer buiten op straat opgetreden. Dan is het vooraf ook even checken of er niets scherps op de grond ligt en of de straat scheef afloopt.

Op zich red ik het altijd wel, hier en daar met wat hulp. Maar al die obstakels maken het geheel wel net wat vermoeiender. En ik kan me voorstellen dat het mensen die volledig afhankelijk zijn van hun rolstoel weerhoudt om in diverse theaters op te gaan treden.

Mijn favoriete locatie om op te treden is de Doelen in Rotterdam. Ik kan er met mijn scooter heen, maar er zijn ook een aantal gehandicaptenparkeerplaatsen voor de deur. En de kleedkamers daar zijn echt superdeluxe!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Prettiest dressing room I’ve ever been in 😍

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Voorzichtig met die rolstoel!

Vorige week waren we dus in de prachtige Janskerk in Utrecht. Waardeloos om in de buurt te kunnen parkeren, maar een prima toegankelijk toilet en schuine hellingen bij de drempels. En verder waren er wel wat puntjes waar ik met mijn dansrolstoel op moest letten.

Mijn voetsteun zit bijvoorbeeld erg laag en hier steken nog twee schroeven uit. In de kerk bestond de vloer uit prachtige, maar hobbelige grafstenen. Om deze niet te beschadigen met die schroeven, leunde ik achterover op mijn antikiepwieltje en rolde zo met mijn voorwieltjes in de lucht over die stenen heen.

De schuine hellingen waren van metaal, wat soms wat herrie maakt als je eroverheen rolt. Aangezien we aan het eind van een lezing ons optreden hadden, moest ik mijn momenten kiezen om de helling te nemen en daarbij niet de lezing te verstoren.

En soms ben ik gewoon wat lomp met het openen van deuren, of maak ik een bocht iets te scherp en neem ik een deurpost of tafelpoot mee. Maar in een locatie als een historische kerk doe ik toch wel echt mijn best om extra voorzichtig te zijn.

Waar let jij op als je een theater gaat bezoeken, of gaat optreden?

Shimmy Shake Festival

Afgelopen weekend was de vijfde editie van het Shimmy Shake Festival in het Maaspodium te Rotterdam. Buikdans in een modern jasje, een mix van verschillende stijlen voor alle leeftijden.

Sfeer tijdens het Shimmy Shake Festival

De foyer was gevuld met kraampjes met kleding, sieraden en lekkere hapjes. En de vloer bezaaid met kleden en krukjes, kussens en lage tafels. Ok, niet heel praktisch om met je rolstoel doorheen te moeten, maar het ziet er wel gezellig uit.

Over praktisch gesproken: ik heb dit jaar ontdekt dat er ook een invalidentoilet beneden is. Geen idee of idee er voorgaande jaren ook was, maar hij viel me nu pas op.

Los van de aankleding zijn het vooral de mensen die het zo’n gezellige sfeer geven. Het voelt altijd als thuiskomen met alle oude bekenden die je tegenkomt.

En ik kan ook alleen maar beamen wat Gail hier in het filmpje vertelt. Het straatbeeld in Rotterdam is één en al fusion en het is mooi om te zien hoe mensen ook open staan voor andere dansstijlen en dit met elkaar mixen.

Shimmy Shake Galashow & Matinee Mash-up

Zaterdagavond was er een galashow waar ik heen ben gegaan. Hier waren een aantal danseressen vanuit de Talent Search (waar ik ook aan mee heb gedaan) uitgekozen om door te gaan naar The Next Level. Zij mochten dus in deze galashow hun dans laten zien. Ontzettend leuk om hun dans weer te zien en hoe ze die nog mooier gemaakt hebben.

Daarnaast waren er verschillende topdanseressen uit binnen- en buitenland. Sommigen kende ik al van voorgaande festivals, zoals Tjarda van Straten, Nargis en Dutch Tribal Collective. Maar er waren er ook bij die ik nog niet eerder had gezien, zoals Olga Meos en Natasha Korotkova. Een echt indrukwekkend mooie show!

Zondagmiddag was er de Matinee Mash-up met een enorm diverse show. Hierin waren een paar projecten van Shimmy Shake te zien, het kids project en de Golden Girls (danseressen van 65+). Zo mooi om dat plezier in dansen te zien, ongeacht leeftijd. En nog meer groepen, duo’s of solisten, vanuit dansscholen uit alle hoeken van Nederland (of daarbuiten).

Ik geloof dat ik zo’n beetje elk jaar wel geweest ben en het is leuk om dan dansers te herkennen aan hun stijl, maar toch ook weer verrast te worden. De Matinee Mash-up werd afgesloten door Xclusiv Company en dat was heel, heel tof. Geen buikdansgroep, maar een uitstapje naar urban en dat gaat prima samen zo!

Workshop Anatomy of the Upper Body (Olga Meos)

Eigenlijk had ik me er een tijd geleden al bij neergelegd dat het volgen van buikdansworkshops niet meer voor mij was weggelegd. Zo lang kan ik gewoon echt niet meer op mijn benen staan.

Maar toen ik zag dat er een workshop vooral gericht op het bovenlichaam was, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ik met mijn dansrolstoel mee kon doen. En dat kon!

Alsnog was ik best zenuwachtig om dan als enige in een groep in een rolstoel te zitten, terwijl ik de andere dansers en dansdocent niet ken en ook niet weet wat ze gewend zijn. Maar al die zenuwen waren nergens voor nodig, want het ging gewoon super.

Aan het begin heb ik heel even afgestemd met Olga wat ik wel en niet kon. Door de ruimte bewegen en tegelijkertijd van alles met mijn armen doen, dat gaat niet, maar dat was ook niet nodig voor deze workshop. Grondoefeningen kan ik meestal wel meedoen, soms met wat smokkelen hier en daar.

Uiteindelijk heb ik bijna alles mee kunnen doen. Alleen planken gaat niet en daar zaten er wel een aantal van bij. Olga kwam dan ook langs om de oefening iets aan te passen, zodat ik toch dezelfde spieren zou meepakken.

Maar verder vooral veel geoefend met body waves en tegelijkertijd je armen mooi hoog houden en floreo’s met je handen maken. Met een zill op je hoofd of elleboog om deze op hun plek te houden. Dat is wel een oefening om erin te houden!

Achteraf nog wat lieve complimenten gehad van Olga en samen op de foto gegaan:

Kom jij volgend jaar ook naar het Shimmy Shake Festival?

 

buikdansen met rolstoelOok al dans ik nu al een aardig tijdje bij Misiconi, het buikdansen blijft toch wel aantrekken. Nadat ik met het Shimmy Shake Talent Carnival had meegedaan, had ik wel zin in meer! Ik volgde een privéles bij Vleer en probeer thuis ook zo nu en dan wat te oefenen.

Privéles bij Vleer

Vleer ken ik nog van de eerste keer dat ik met de Shimmy Shake meedeed. Zij heeft een hele toffe stijl van dansen waarbij ze urban met buikdans mixt. En inmiddels geeft zij dus ook lessen.

Eerlijk gezegd durf ik het nog niet helemaal aan om zomaar aan groepslessen mee te doen als enige in een rolstoel. Zeker als ik de ruimte en de groep niet ken, dan weet ik gewoon niet of ik me daar wel vrij genoeg kan bewegen. Dus vandaar dat ik koos voor een privéles, dat was me eerder bij mijn eigen buikdansjuf Renate ook erg goed bevallen.

De les bij Vleer is alweer even geleden, in de zomervakantie. Echt op één van die bloedhete dagen dat het rond de dertig graden was. We hadden de studio van mijn vroegere balletjuf gehuurd en die was gelukkig redelijk koel.

In de tussentijd heb ik nog wat geoefend met het stukje dat ze mij heeft aangeleerd. Hier op het filmpje is te zien hoe dat er nu uitziet (de beelden van de privéles zelf houd ik lekker privé, daar kijk ik nog ernstiger dan hier, haha).

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jacqueline (@jacqueline_salamistinkt) op

Buikdansoefening borst & heupen

Met zo’n privéles wil ik natuurlijk graag nieuwe dingen leren. Maar ondertussen oefen ik thuis zo nu en dan met de basis die ik ooit in mijn buikdanslessen van Renate geleerd heb. En daar wilde ik een klein beetje van delen, door middel van een filmpje.

In dit filmpje laat ik zien hoe ik mijn borst en heupen zo geïsoleerd mogelijk oefen. Met de borst is dat niet zo ingewikkeld, maar die heupen zijn lastig om te bewegen zonder dat de rest van mijn lijf meebeweegt. Dus dat doe ik ook zonder rolstoel, liggend op een matje. Of gewoon op de bank of in bed.

En ja, ik moet nog steeds een beter videobewerkingsprogramma vinden… Tips zijn welkom!

Maar ik ben ook wel benieuwd wat jullie van deze filmpjes vinden: iets om vaker te doen? Wellicht verbeter ik daarmee niet alleen mijn dansskills, maar ook mijn videobewerkingsskills. 😉

shimmy shake talent carnival

Na een maand lang allerlei gastbloggers aan het woord te hebben gelaten, is het wel weer eens tijd voor een berichtje hoe het nu met mij gaat. Ik kreeg al verschillende keren de vraag hoe ik er nu voor sta wat betreft die ifuse. Daar wil ik best nog wel wat over kwijt natuurlijk. En op mijn werk hebben er inmiddels drastische veranderingen plaatsgevonden, dat ging gewoon niet meer. Maar ik heb ook positief nieuws, namelijk op dansgebied!

Plannen voor de ifuse voorlopig in de koelkast

Kunnen jullie het nog een beetje bijhouden?

Ruim een jaar geleden stelde mijn revalidatiearts voor om me te verdiepen in een ifuse. Dit is een operatie waarbij je SI-gewricht vastgezet wordt. Met het afwegen van de voors en tegens neigde ik meer naar niet doen.

Toch was ik benieuwd of een spuit in mijn SI wat zou uithalen, of dit een teken zou zijn dat een ifuse misschien toch wel een goed idee zou zijn. De spuiten haalden niets uit, dus legde ik me erbij neer dat het niks zou worden.

De laatste keer dat ik erover schreef, was ik toch weer aan het twijfelen gegaan. Een spuit in mijn trochanter zou moeten laten blijken waar de meeste pijn nu echt vandaan kwam.

Die spuit deed z’n werk goed, ik heb een paar weken amper pijn gehad in mijn heup. Weliswaar voelde ik daardoor wel wat andere pijntjes (waaronder in mijn SI) beter, die voorheen overschreeuwt werden door de pijn in mijn heup. Maar nu konden we in ieder geval met zekerheid zeggen dat de meeste pijn niet uit mijn SI komt, maar uit mijn trochanter.

En aangezien een ifuse die pijn niet weg kan halen, heeft dat geen zin. Dan is het zinvoller eerst die trochanter aan te pakken. Wellicht pakt dat meteen ook goed uit voor mijn SI en is een ifuse niet meer nodig.

50% ziek gemeld op mijn werk

Maar goed, dan kom je bij: HOE DAN??? Hoe zorg ik ervoor dat die pijn minder gaat worden? Je heup kun je niet vastzetten.

Met mijn revalidatiearts kom ik steeds weer bij hetzelfde uit: ik doe teveel, ga te vaak over mijn grenzen heen. Alhoewel ik zelf steeds denk dat ik wel genoeg stappen terug heb gedaan, denkt mijn lijf daar anders over. En het herstel komt dus maar niet.

Daar zat ik dus vorige maand al over te piekeren, over het verschil tussen kunnen en durven. Blijkbaar zet ik toch nog te vaak mijn pijn opzij om iets te kunnen doen. Maar eigenlijk kan ik het dan niet, want het is niet normaal om altijd maar pijn te hebben bij alles wat je doet.

Eigenlijk zou ik dus niet moeten lopen zodra mijn heup pijn begint te doen. Die pijn geeft al aan dat ik over mijn grens ga. Maar er blijft dan zo weinig over. Van de voordeur naar de auto zou dan al te ver zijn en op sommige dagen zelfs van mijn bed naar de badkamer.

Dus na mijn bezoekje aan de revalidatiearts ging ik nog even verder piekeren, maar eigenlijk wist ik het al: het is mijn werk wat me sloopt. En dan zit er niets anders op dan toch maar weer die lat verder omlaag te leggen en me deels ziek te melden.

De keuze voor 50% heb ik zelf gemaakt. Ik denk niet dat het goed voor me is om meteen naar 100% ziek melden te gaan. Ik moet iets hebben om mijn hoofd bezig te houden. Maar 25% leek me weer te weinig. Dat heb ik al eens eerder gedaan en daar ging een poos overheen voor ik daar fysiek wat van merkte.

En nu is het dan aan mij om te gaan voelen waar nu precies die grens ligt. Waar houdt mijn belastbaarheid op en start het overbelasten? Pas als het me lukt om onder die grens te blijven en dat zes weken vol te houden, kan er wellicht weer iets opgebouwd worden.

Ook leuk nieuws: ik mag meedoen met het Shimmy Shake Talent Carnival!

In maart deed ik mee met een Talent Search van de Shimmy Shake. In totaal waren er verspreid over Nederland vier rondes waaruit uiteindelijk twaalf dansacts gekozen zouden worden voor verdere coaching en een optreden in een theater.

Dat was ontzettend spannend, want waar andere fusion buikdanseressen op hun benen dansten, deed ik het in mijn dansrolstoel. Maar blijkbaar maakte het indruk, want ik mocht door voor coaching!

En morgen is dan het resultaat van die coaching te zien in een show. Niet alleen van mijn dans, maar ook van nog elf andere dansacts. Dit vindt plaats in ‘t Kapelletje in Rotterdam, op zondag 10 juni dus. Er is een show van 12.30 – 14.30 uur en één van 15.00 – 17.00 uur. En daartussen is er van alles te zien en te beleven in de tuin bij het theater. Kaartjes zijn nu al te koop via Shimmy Shake.

Over mijn werk en het dansen ben ik eigenlijk nog niet uitgepraat, dus binnenkort meer daarover. Maar hoe gaat het verder met jou?