Lenovo Yoga 720 blogDat bloggen is een leuke hobby voor mij, waar ik soms wat meer over wil vertellen. Of ik heb iets te melden dat onder geen enkele andere categorie valt, dan schuif ik het ook hieronder.

gemeenteraadsverkiezingen

Vandaag mogen we weer stemmen, zowel voor de gemeenteraadsverkiezingen als voor het referendum over de nieuwe wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Noem me ouderwets, maar ik vind nog altijd: als je niet stemt, moet je ook niet klagen. Alhoewel ik niet zo’n hoge pet op heb van een raadgevend referendum, denk ik wel dat mijn stem voor de gemeenteraadsverkiezingen verschil kan maken. Al is het maar om tegenwicht te geven aan de partijen waar ik absoluut niet teveel van in mijn stadje wil terugzien.

Maar dat kiezen, is nog best lastig.

Mijn stem krijg je niet als…

  • Je niet eens de moeite hebt genomen om de spellingscontrole door je verkiezingsprogramma te halen.
  • Je niet verder kunt kijken dan je eigen stokpaardje en zo voorbij gaat aan al het andere wat in de gemeente speelt.
  • Je alleen maar met een vingertje kan wijzen en zelf geen concrete oplossingen aandraagt.
  • Je vanuit je geloof politieke beslissingen neemt. Sorry, maar dat is gewoon niet zo mijn ding.
  • Je verkiezingsprogramma meer weg heeft van een sprookjesboek dan de realiteit.

Blanco stemmen

Als er echt geen enkele partij is waar ik achter zou kunnen staan, is er altijd nog de optie van blanco stemmen. Ik heb het jaren geleden weleens gedaan, ik geloof bij de landelijke verkiezingen.

Een blanco stem telt wel mee voor de opkomst, maar gaat niet naar een partij. Voor het referendum heeft het dan nog een waarde, omdat daar een opkomstdrempel van 30% is. Stel dat er zonder de blanco stemmen geen 30% behaald zou worden, dan wordt de uitkomst van het referendum niet meegenomen in de uiteindelijke beslissing.

Maar verder is een blanco stem dus vooral symbolisch. Je laat dan zien dat je wel onderdeel wil zijn van de democratie, maar dat je je niet kunt vinden in de programma’s van de deelnemende partijen.

Waar ik dan wel op ga stemmen?

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik nog een zwevende kiezer. Voorheen had ik wel een voorkeur bij één van de partijen hier in de gemeente. Maar op dit moment vind ik ze niet zulke hele sterke punten hebben. En alhoewel ze in het verleden best wat bereikt hebben, heb ik nu soms het idee dat ze maar wat roepen, zonder dat ze het waar kunnen maken. En de partij waar ik bij de landelijke verkiezingen op gestemd heb, spreekt me hier in de gemeente helemaal niet aan.

In de hoop een goede keuze te kunnen maken, heb ik een paar stemwijzers ingevuld en bij vrijwel alle partijen het verkiezingsprogramma doorgenomen. Echt heel veel wijzer werd ik daar niet van. Sommige punten vind ik gewoon niet zo belangrijk en andere punten miste ik juist weer.

Wat ik vooral miste, was hoe de de partijen omgaan met het toegankelijk maken van onze gemeente. Die wet op toegankelijkheid is er toch al een tijdje en er is wat dat betreft toch echt nog wel flink wat werk aan de winkel.

Op de Facebookpagina van Salami stinkt had ik hier een berichtje over geplaatst en wat partijen getagd. En dat leverde een paar reacties op van lokale politici, erg verhelderend. Interessant ook om te zien welke partijen dan reageren en hoe. Het heeft me wel weer wat opgeleverd in het wegstrepen. En tegelijkertijd besef ik dat er gewoon geen partij bestaat die echt helemaal precies voor ogen heeft wat ik belangrijk vind.

Ach, ik kom er nog wel uit voor het einde van de dag.

Laat jij je stem horen vandaag?

Lenovo Yoga 720Mijn oude laptopje was behoorlijk aan vervanging toe. De batterij hield er steeds sneller mee op en op alle andere vlakken werd hij steeds trager. Dus ik had een mooi doel voor ogen om een deel van mijn dertiende maand aan uit te geven: een nieuwe laptop!

Mijn wensenlijstje voor een nieuwe laptop

Van tevoren had ik uiteraard al half internet doorgezocht naar mogelijkheden en wat mij dan wel of niet aansprak. Daarmee kwam ik op dit wensenlijstje:

  • Laptop en tablet in één: Dat leek me echt ideaal. Om mee achter mijn bureau te werken, maar ook relaxt kunnen scrollen onderuitgezakt op de bank. Of rechtop zetten om een film te kijken.
  • Minimaal 8 GB werkgeheugen en 256 GB opslag. Niet dat ik hier nou zoveel verstand van heb, maar ik had ergens gelezen dat je dat toch wel nodig hebt tegenwoordig.
  • Ik twijfelde nog tussen een 11 inch of 14 inch beeldscherm, het moest in ieder geval makkelijk hanteerbaar zijn en in een tas mee te nemen.
  • Een batterij die lang meegaat.

Technischer dan dit gaat het niet worden. Van alle reviews die ik gelezen had, snapte ik meestal maar de helft. Maar de Lenovo Yoga kwam er steeds erg positief uit. En na ook in de winkel een paar 2-in-1 laptops bekeken te hebben, twijfelde ik alleen nog tussen de 520 en 720. Uiteindelijk ben ik voor de 720 gegaan, die is wat compacter.

Lenovo Yoga 720Eerste indruk van de Lenovo Yoga 720

De Lenovo Yoga 720 is dus een laptop met een kantelbaar touchscreen, waardoor je ‘m ook als tablet kunt gebruiken. Het beeldscherm is 13,3 inch, maar doordat de randen langs het beeldscherm erg smal zijn, is hij lekker compact. De afmetingen zijn 31 x 21,3 x 1,39 centimeter. En het gewicht is 1,3 kilogram. Wel wat zwaarder dan een gewoon tablet, maar nog steeds erg licht.

Ik heb gekozen voor de zilveren versie. Niet alleen omdat deze €100 goedkoper was dan de gouden, maar ik vind ‘m ook mooier. Het is geen zilver plastic, maar mooi metaal.

Er zit een pen bij die met het touchscreen te gebruiken is. Daar is vast veel meer mee mogelijk dan wat ik er nu mee doe. Dat ga ik ooit nog wel een keer uitvogelen. Het houdertje voor de pen lijkt erop alsof het in de USB-poort moet, maar dat ziet er nogal kwetsbaar uit. En omdat ik ‘m toch nog niet veel gebruik, laat ik ‘m maar in de la.

En tot slot zit er een vingerafdruklezer op. Alsof het opstarten nog niet snel genoeg gaat vergeleken met mijn oude laptop, kan ik het invoeren van mijn wachtwoord ook nog overslaan. Even mijn vinger op de lezer en ik kan meteen aan de slag.

Lenovo Yoga 720Blij mee!

Man, wat ben ik blij met mijn nieuwe laptopje! Zo fijn om niet meer aan een stopcontact vast te hoeven zitten. Ik kan ermee gaan en staan waar ik wil. Achter mijn bureau een stukje tikken, of op de bank andere blogs lezen of mijn social media bijwerken.

Hij is heerlijk snel en de verbinding valt ook niet weg (wat bij mijn oude laptop wel steeds gebeurde).

Het enige wat ik nu op korte termijn nog wil, is wat software erop zetten. Om te beginnen een Office-pakket. Als iemand nog tips heeft voor andere software, houd ik me aanbevolen! Zo verloopt straks bijvoorbeeld het antivirus proefabonnement en ik heb nog geen idee wat ik daarmee wil…

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

 

leuke dingen doen herfstEen jaar geleden had ik me een aantal dingen voorgenomen voor 2017. En nu aan het einde van dit jaar, moet ik dan natuurlijk wel even terugblikken wat ik ervan gebakken heb.

Afvallen: die laatste kilootjes, die gaan eraf!

Uhm… niet dus. Na die terugval is er niets meer af gegaan. Het is gewoon erg lastig om binnen mijn grenzen te blijven qua belastbaarheid en tegelijkertijd af te willen vallen. Aan wat ik eet, valt niet zoveel meer te veranderen. En meer bewegen dan ik nu doe, gaat gewoon niet.

Ik zal dus toch gewoon af moeten wachten tot ik weer op een punt ben dat ik kan gaan opbouwen qua bewegen.

Werk: meer zekerheid om wèl ingezet te worden op mijn kwaliteiten, zonder dat ik mijn lijf overbelast

Waar dat in 2016 nog als een worsteling aanvoelde, is het nu in 2017 meer op zijn plek gekomen. Dat heeft wel even geduurd. En ik besef me nu dat ik niet eens echt een goede update heb gegeven van hoe het sinds dit schooljaar loopt. Komt nog wel binnenkort!

De artikelen die ik heb geschreven over het werken met een beperking, zijn allemaal van begin 2017:

Je zal maar zo’n rotbaan hebben met als vervolg Niet zeuren, maar aanpakken! Deze artikelen maakten een hoop los en niet alleen bij mij. Uiteindelijk als conclusie na een reeks gewichtige gesprekken bleek dat ik prima op mijn plek zit in het mbo, maar het wel mijn plek moet maken.

Bloggen: meer kwaliteit dan kwantiteit

Ik zie nog steeds volop ruimte voor verbetering. Maar met een nieuwe camera ben ik al een stukje op weg naar betere kwaliteit van foto’s. Maar foto’s maken is nog steeds een vak apart.

En ik ben erg blij met het nieuwe logo, dat ziet er toch al een stuk professioneler uit.

Dit jaar heb ik voor het eerst een paar samenwerkingen gedaan, waardoor ik nu eigenlijk een zichzelf onderhoudende hobby heb. De kosten van mijn blog zijn ruim gedekt met de opbrengsten van die samenwerkingen. Aan de ene kant smaakt dat naar meer: ik kan best een nieuwe laptop gebruiken voor mijn blog. Maar aan de andere kant wil ik niet teveel gesponsorde artikelen hier hebben, dat is niet waar mijn lezers hier voor komen.

EDS Awareness

Na een oproepje bleek dat andere EDS’ers vooral weer in hetzelfde concept een bijdrage wilden leveren aan de EDS Awarenessmaand, namelijk in de vorm van gastblogs. En daar zijn er weer een aantal van voorbij gekomen, zowel bekenden van vorig jaar als nieuwe gastbloggers.

Volgend jaar doen we het gewoon weer!

Onderwijsgerelateerde artikelen meer onder de aandacht brengen

Zo af en toe schrijf ik wat over mijn werk, maar die onderwijsgerelateerde artikelen worden niet heel erg veel gelezen. Ik was van plan om op zoek te gaan waar ik ze meer onder de aandacht kon brengen. Maar dan merk ik weer dat ik geen echte onderwijsblogger ben. Door maar zo nu en dan over het onderwijs te schrijven, valt je blog niet echt op bij de onderwijsmensen. Of misschien heb ik gewoon niet zoveel interessants te melden op dat gebied.

Behalve over het werken met een beperking in het onderwijs, heb ik ook wat meer algemene artikelen geschreven, zoals Wat deel je wel of niet op internet? Of hoe je een geschiedenisles (over de kinderopvang) minder saai maakt.

Of over mijn mbo-studenten: hoe ik ervoor zorg dat ze zelf verantwoordelijkheid leren nemen voor hun examens, wat ze zo bijzonder maakt en hoe de wereld eruit zou zien zonder mbo’ers.

Ik hoop dat de mensen die commentaar hebben op mijn ‘gezeur’ over het onderwijs, dan ook gelezen hebben hoe trots ik ben op mijn studenten en hoe ik me voor ze inzet.

Leuke dingen: dansen, uitstapjes en jurkjes

Wat het dansen betreft heb ik wat nieuwe dingen uitgeprobeerd. Het buikdansen op mijn benen ben ik in 2017 mee gestopt. Maar ik heb wel een privéles fusion buikdans met rolstoel gedaan. Dat was ontzettend leuk en inspirerend om te doen. Net zo als die open dag bij Double Wheels. En ook al heb ik voorlopig genoeg aan alleen de lessen bij Misiconi, ik vind het wel erg leuk om zo nu en dan eens iets anders uit te proberen.

Met Misiconi heb ik dit jaar veel mogen optreden, het was echt het jaar van #Storyteller. We hebben dit duet op straat gedanst in Amsterdam en Rotterdam, maar ook in verschillende theaters in Oosterhout, Delft, Rotterdam en Amsterdam.

Wat de uitstapjes betreft heb ik een aantal keer geschreven over onze vakantie in Spanje. Zoals ons bezoek aan het Dalí-museum, het beklimmen van een berg om Castell del Montgri te bekijken en sightseeing in Barcelona, Gerona en Pals. Het was een leuke vakantie, maar het heeft me er tegelijkertijd van overtuigt dat ik nooit zou willen emigreren.

Verder ben ik bij een foodtruckfestival geweest, een boekpresentatie van Darko’s lessen, een buikdansfestival, de lancering van Sue’s Warriors en ook nog de boekpresentatie van Unload to Upload.

En over de jurkjes heb ik van de week al genoeg geschreven. 😉

Hallo 2018!

Net als vorig jaar wil ik mijn plannen voor 2018 delen. Eens zien wat me hiervan gaat lukken het komende jaar.

  1. Duidelijkheid over wel of geen ifuse. Ik wil nu wel eens zeker weten wat kan en wat ik wil. Dat eindeloze wel of niet of wel of niet moet nu maar eens klaar zijn.
  2. In kaart brengen wat me energie geeft of juist overbelast in mijn werk en hier op aanpassen wat nodig is om het werk te kunnen blijven doen.
  3. Wat betreft mijn fysieke welzijn hoop ik in 2018 behalve in balans te blijven (zowel qua gewicht als qua belastbaarheid) ook weer een punt te vinden vanwaar ik kan opbouwen.
  4. Ik hoop wat meer te kunnen samenwerken met bedrijven die ècht passen bij mijn blog. En daar zal ik zelf misschien ook wat meer actie voor moeten ondernemen. Zoals mijn visitekaartjes meegeven of zelf contact zoeken met bedrijven.
  5. In 2018 wil ik weer wat meer met fusion buikdans gaan doen. Misschien gewoon meedoen met de Talent Search van de Shimmy Shake?

Lieve lezers, de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Ik hoop dat jullie met plezier en/of interesse blijven volgen.

Wat zou jij toe willen voegen aan die plannen voor 2018?

 

laptop agenda to do blogDoor bij andere bloggers te lezen, leer ik ook een beetje bij. Soms doe ik leuke ideeën op en soms pakt iets gewoon niet zo goed uit als bij een ander. Deze tien werken dus niet bij mij:

1. Kies een goede naam waaruit meteen duidelijk wordt waarover je blogt

Even voor de duidelijkheid: ik blog dus niet over stinkende salami. Althans, niet letterlijk. En op zich heb ik best even nagedacht over deze naam en later zelfs ook of ik ‘m zou willen veranderen. Maar ik hou ‘m lekker zo.

2. Artikelen posten op de drukst bezochte tijden

Door in te spelen op de leesbehoefte van je volgers, zouden je artikelen meer gelezen worden. Je kunt (via Google Analytics, maar ook bijvoorbeeld bij de statistieken van je Facebookpagina) makkelijk terugvinden op welke dag en tijd je blog het meest bezocht wordt. En door dat moment te kiezen voor het plaatsen van een blog, zou dat je wat kunnen opleveren in het aantal kliks.

Alleen doe ik dat dus niet. Standaard komt er op woensdag en zaterdag om acht uur ‘s ochtends een nieuw artikel online. Niet omdat er dan zoveel op mijn blog gelezen wordt. Maar eigenlijk gewoon omdat ik die dagen niet hoef te werken en dan ook de reacties een beetje bij kan houden, haha!

Overigens zijn die dagen en tijden wel het meest bezocht op mijn blog, maar wie was er dan eerder, de kip of het ei?

3. Winacties inzetten om meer lezers/volgers te krijgen

Het ziet er altijd zo leuk uit bij een ander. Superveel reacties en extra volgers op social media. Leuke samenwerkingen met bedrijven om spulletjes weg te geven… Maar nee. Niks voor mij. Ik heb twee keer een poging gedaan. Bij de eerste keer kreeg ik niet het minimaal aantal reacties wat ik gesteld had om de prijs weg te geven. Bij de tweede had ik niet zoveel eisen gesteld, maar leverde het me ook niet zoveel op.

4. Pinterest om je blog te promoten

Ja, ik heb een Pinterest-pagina aan dit blog gekoppeld. Maar om nou te zeggen dat ik er veel mee doe… Ik weet ook niet of mijn blog hier nou zo geschikt voor is. Is het niet meer iets voor de echte DIY-, fashion-, of foodblogs?

En ik ben gewoon te lui om foto’s geschikt te maken voor Pinterest. Of de beschrijvingen erbij aan te passen.

5. Goede kwaliteit foto’s maken je blog aantrekkelijker

Dit wil ik zo graag goed kunnen! Maar ondertussen stop ik er nog steeds te weinig moeite in. Vooral die outfitfoto’s met mijn hoofd in de schaduw en een te drukke achtergrond. Als ik nou gewoon een mooi plekje in huis had hiervoor…

Ik heb er trouwens wel een mooie camera met statief voor. Misschien is het gewoon een kwestie van veel oefenen.

6. Vloggen voor de afwisseling

Ok, hier heb ik dan weer niet zoveel behoefte om dit goed te kunnen. Ik maak wel eens een instructiefilmpje van het één of ander. Dat vind ik dan nog net iets leuker dan gewoon vloggen, ik blijf toch een beetje een juf.

Het grappige is dat een heel oud (en vreselijk in elkaar gezet) filmpje over hoe ik mijn eerste korset maakte, het nog best aardig doet op Youtube.

7. Een artikel over de gekste zoekwoorden waarop jouw blog gevonden wordt

Ten eerste: je wil niet weten hoe lang het duurde voor ik ontdekte hoe je die ingevulde zoekwoorden kunt vinden. En ten tweede: mensen vullen alleen maar serieuze zoekwoorden in als ze op mijn blog komen. Zoals ‘ifuse’, ‘EDS’, ‘interactief voorlezen’ en ‘bosuball oefeningen’.

En uiteraard wordt mijn blog veel gevonden op ‘salami stinkt’. Dat zou voor ieder ander blog een vreemde zoekactie zijn, maar omdat mijn blog nu eenmaal zo heet, is dat niet zo gek.

Het zou dus een heel saai stuk worden als ik hier alleen al een artikel aan zou wijden. Zit niemand op te wachten.

8. Recepten doen het altijd goed

Maar niet bij mij. Want ik ben nu eenmaal geen keukenprinses.

En al dat koken zonder pakjes en zakjes… Wat dat betreft zou ik best eens gesponsord kunnen worden, want ik kan dus echt niet zonder. Creatiever dan een pastasaus met een blik tomatenblokjes en wat kruiden wordt het niet. Of een paar plakjes banaan in mijn havermoutpap.

9. Vragenlijstjes en tags

Been there, done that… En het was niet echt mijn ding.

Met de 30 day blog challenge ben ik best nog een eind gekomen en er zaten ook leuke onderwerpen bij. Maar liever doe ik gewoon maar mijn eigen ding.

10. Blogtips geven

Ik heb hier en daar bij ervaren bloggers weleens gelezen dat het weinig zinvol is om als kleine blogger blogtips te geven. Want hoe geloofwaardig kom je over als je bijvoorbeeld tips geeft om meer volgers op Instagram te krijgen, als je er zelf amper honderd hebt?

En daar ben ik het helemaal mee eens. Ik ga er dan ook echt niet aan beginnen. O wacht, wat heb ik nu net gedaan dan?

Om de tegenstrijdigheid helemaal compleet te maken, zou het natuurlijk leuk zijn als dit artikel ontzettend veel gelezen en op gereageerd wordt. Help jij daar aan mee? 😉

Ja ja, sommigen hadden vast al vorige week gezien dat het logo (weer) vervangen is. En dit keer heb ik de hulp ingeschakeld van iemand die er echt verstand van heeft, in plaats van zelf wat aan te klungelen.

Het oude logo

Even een flashback naar wat het hiervoor was:

oude logo salamistinkt

Het begon met een stokpoppetje dat uit (of in?) de rolstoel stapte. Eigenlijk een verwijzing naar het logo wat gebruikt wordt om mindervaliden aan te geven (bijvoorbeeld bij een toilet of parkeerplaats). Maar daarbij wilde ik aangeven dat een rolstoel niet hoeft te betekenen dat je alleen maar in een rolstoel zit. Er zijn juist heel veel rolstoelgebruikers die ook kunnen lopen, al is dat niet voor lange afstanden.

Maar het stokpoppetje vond ik wat saai, dus had ik er een vrouwtje van gemaakt. En daarna nog wat klodders kleur toegevoegd, maar die versie heeft alleen op Facebook gestaan.

Allemaal overduidelijk zelf gebrouwen met Paint of een appje op de telefoon. Het idee was leuk, maar de uitwerking niet echt geweldig. Dus tijd voor een professionele aanpak!

VanStijl

En voor die professionele aanpak kwam ik bij VanStijl terecht. Dit bedrijf bestaat uit twee personen: Erik Huizinga en Ralf Emmerich. Die laatste kom ik nog weleens tegen bij verjaardagen en andere familiefeestjes, dus vandaar dat ik hier uitkwam voor een nieuw logo.

VanStijl is een full service bureau en voor veel bedrijven een externe creatie-afdeling. Dit komt omdat ze niet alleen websites ontwerpen, ontwikkelen én bouwen, maar zich daarnaast ook kunnen richten op de analoge vormen van communicatie. Zo hebben ze al veel bedrijven kunnen helpen met het ontwikkelen van een identiteit, waarbij het ontwikkelen van het logo en de huisstijl maar een klein onderdeel is. Je hoeft dus geen andere partij in te schakelen voor een nieuw visitekaartje of brochure als je al een website bij ze hebt laten bouwen.

Als je in de regio Rotterdam woont, heb je misschien al eens wat van ze voorbij zien komen.  Ze werken we veel voor (culinaire) festivals in en rond Rotterdam, zoals CuliNESSE, RotterdamseKost, Stadsfestival Op z’n Rotterdams, Rotterdam Chinese New Year en Azië aan de Maas.  Hierbij wordt echt alles van A tot Z voor ontwikkeld.

Maar of je nou net als ik alleen voor een logo komt, of een multinational bent: ieder krijgt hier evenveel aandacht!

Tadaa! Het nieuwe logo:

logo salami stinkt

Het stokpoppetje is niet meer te herkennen en de naam van de website is nu overduidelijk. De achterliggende gedachte bij de naam ‘Salami stinkt’ blijft dan misschien wel nog voor sommigen een raadsel, maar door even door te klikken (bijvoorbeeld naar dit artikel) kom je er zo achter.

Wat me opviel toen ik het ontwerp kreeg, was dat de vrouw is gaan zitten. En ik heb even getwijfeld of ik dat wel wilde. Als ik kijk naar mijn ‘echte leven’, wil ik niet alleen maar in die rolstoel moeten zitten. Ik wil er uit kunnen stappen wanneer ik maar wil. Maar tegelijkertijd heb ik er de laatste tijd meer vrede mee om toch te blijven zitten, omdat ik merk dat mijn lijf erom vraagt. En ik kies er dus ook vaker voor.

Dus eigenlijk vond ik het ergens wel mooi dat dit ook in het logo terug te zien is. Het is weer een stapje verder in het acceptatieproces.

Ik ben er echt superblij mee, kan er wel naar blijven kijken! Af en toe klik ik zomaar even mijn website aan om het logo te bewonderen.

En wat vind jij ervan?

Dit artikel is tot stand gekomen door middel van een samenwerking.

In juli 2012 startte ik al met bloggen onder de naam Salami Stinkt. Dit was nog op een gratis account van Blogspot en echt heel regelmatig was ik niet in het posten. Begin vorig jaar leek het me leuk om wat serieuzer te gaan bloggen. Toen ik doorhad dat ik genoeg te schrijven had om twee keer per week een artikel te kunnen posten, besloot ik om voor een eigen domeinnaam te gaan: SalamiStinkt.nl

Waarom de naam SalamiStinkt.nl?

Die vraag blijft maar terugkomen, maar dat betekent dus ook dat de naam blijft hangen. 😉 Salami stinkt verwijst naar de salamitechniek die ik tijdens mijn revalidatie aangeleerd heb gekregen. Hierbij is het de bedoeling om inspanning en ontspanning af te wisselen, om overbelasting te voorkomen. Net zoals je een salamiworst niet in één keer opeet, maar in plakjes snijdt en af en toe een stukje neemt.

Maar alhoewel ik weet dat die salamitechniek goed voor me is om in de praktijk te brengen, vind ik er meestal geen zak aan. Als je met iets leuks bezig bent of in een werkflow zit, heb je geen zin om pauze te houden. Daarnaast is het in een gezin soms onmogelijk om altijd maar die salamitechniek toe te passen. Sommige dingen moeten nu eenmaal gebeuren en soms komt mijn lijf gewoon op de tweede plaats.

Vandaar dat salami stinkt.

Wat heb ik het afgelopen jaar geleerd?

Voor mij voelde het heel anders om op een eigen domeinnaam verder te bloggen. Het was niet langer meer alleen maar een stukje tekst posten wanneer ik er zin in had, er kwam wel wat meer bij kijken. Wat dat betreft heb ik een hoop bijgeleerd het afgelopen jaar, bijvoorbeeld over:

  • SEO: oftewel zoekmachineoptimalisatie. Hier gebruik ik een plugin voor van Yoast, want heel erg veel snap ik er nog steeds niet van.
  • Gebruik van afbeeldingen: voorheen deed ik maar wat, maar nu gebruik ik vrijwel alleen maar eigen beeldmateriaal. Blogaholic heeft hier een duidelijk artikel over wat wel en niet mag.
  • Tussenkopjes: toen ik begon met bloggen, was het meer in dagboekstijl. Gewoon één lang verhaal waarin ik erg zuinig was met witregels. Ik denk dat het de leesbaarheid wel heeft verbeterd nu ik meer tussenkopjes gebruik. Meer tips over goed leesbare blogs schrijven zijn te vinden bij Karenz.
  • Nofollow links: een jaar geleden wist ik nog niet eens van het bestaan hiervan. Maar ook weer dankzij een artikel van Blogaholic hierin weer wat wijzer geworden.
  • Social Media: Op dit moment ben ik vooral op Facebook actief, maar als ik dit artikel van Blogtrommel lees, is er nog veel ruimte voor verbetering.
  • Samenwerkingen: ik heb hierin inmiddels een beeld van wat ik wel en niet wil wat betreft samenwerkingen. En wellicht ben ik hierin wat kritisch, maar ik heb liever goede en bij mijn blog passende artikelen dan een gratis telefoonhoesje. Lisanne leeft heeft al een poos geleden een artikel geschreven over wat je kan vragen bij een samenwerking met een bedrijf, wat nog steeds relevant is.

Werk aan de winkel

Met alles wat ik bijleer, wil ik ook verbeteren wat ik voorheen niet zo goed aangepakt heb. Teksten aanpassen, afbeeldingen vervangen, linkjes aanpassen… Er ligt nog wel wat achterstallig onderhoud om alle artikelen op orde te brengen.

Daarnaast krijg ik nu steeds vaker aanbiedingen om samen te werken. Hoewel ik de meeste afwijs, omdat ze niet aansluiten bij mijn blog, of omdat ze eisen stellen waar ik me niet in kan vinden, zie ik dit toch ook als een nieuwe uitdaging om me in te verdiepen en ontwikkelen.

Trots

Het bloggen is bij mij gaan horen, net zo goed als het dansen en jurkjes maken. En mijn blog past bij mij, het laat zien wat me bezighoudt. En daar ben ik best een beetje trots op! Het blijft ook leuk om van anderen te horen dat ze een artikel mooi geschreven vinden. Soms komt dat zelfs uit een onverwachte hoek, van iemand van wie ik totaal niet had verwacht dat hij/zij mijn blog leest.

De artikelen die gaan over het leven met een chronische aandoening worden het meest gelezen. Ik hoop dat ik hierin laat zien dat je best weleens mag klagen over je ziekte of beperkingen, maar dat er vaak wel een weg te vinden is om hiermee te leven.

Hoe lang lees jij al mee met Salami Stinkt? Heb jij nog feedback om het een nog leuker/interessanter blog te maken?

notebook fucking bad ideas nuunaOef, wat heb ik mezelf aangedaan… Als één van de ‘fucking bad ideas’ werd op de Facebookpagina dit keer het meest gestemd op: de meest oninspirerende tekst handletteren.

Het boek ‘Handlettering doe je zo!‘ had ik al een paar maanden in de kast staan. Ik had het weleens gebruikt om samen met de kinderen even lekker bezig te zijn. Maar nooit met het idee dat het mooi genoeg zou zijn om met de rest van de wereld te delen. En nu moest ik dus even echt aan de bak om dat handletteren een klein beetje onder de knie te krijgen.

De materialen

Als je het dan goed fout wil doen, dan ook ècht goed.

Ik heb een prachtig boekje met stipjes (schijnt het helemaal te zijn onder handletteraars). Die ik heb, is niet meer te verkrijgen, maar er zijn meer toffe notitieboekjes van Nuuna.

Verder heb ik een oud potlood plus dito gum, gekleurde fineliners van de Action en zwarte fineliners in verschillende diktes van Staedtler.

Oninspirerende teksten handletteren

Struin Pinterest af op quotes en je komt geweldig inspirerende teksten tegen. Maar die wilde ik nu even niet hebben, juist het tegenovergestelde.

Dus er schoten wat songteksten door mijn hoofd:

  • Zal ik jou ‘ns effe lekker in je bek schijten, of heb je al genoeg poep in je hoofd?
  • I’m not deaf, I’m just ignoring you
  • I love myself better than you

Of een tekst voor op een kaartje, wat je naar iemand kan sturen waar je niet zo blij mee bent:

  • Het is uit.
  • Heel erg bedankt, maar niet heus.
  • You suck.

Of gezegden en tegeltjeswijsheden waar je ook al niet vrolijk van wordt:

  • Uit het oog, uit het hart.
  • Als een vlag op een strontschuit.
  • Verrek, verrot, verteer, zak door je knieën en kom nooit weer.

Het resultaat van mijn eerste poging tot handlettering

handletteren

Verrek, verrot, verteer, zak door je knieën en kom nooit weer.

Nee, ik had hierbij niemand in het bijzonder in gedachten, hoor. Ik kwam deze uitdrukking ergens tegen en het leek me wel een toepasselijke tekst voor deze uitdaging.

Over de uitvoering ben ik niet zo heel erg tevreden. Ik heb een beetje zitten klungelen met de fineliners in verschillende diktes.

handletteren handlettering

I love myself better than you.

Toen ik hiermee bezig was, moest ik aan mijn dochter denken. Dat klinkt erger dan het is. Maar ze moet dus nodig een bril, alleen duurt het even voor ze bij de oogarts langs mag. Dus als ik deze aan haar laat zien van een afstandje, ziet zij alleen ‘I love you’. Vond ik wel grappig.

En het stippelen was verbazingwekkend rustgevend om te doen.

handletteren handlettering

De laatste is een opsomming van bijwerkingen van een kuurtje wat ik van de week kreeg. Het kuurtje kreeg ik, niet al die bijwerkingen gelukkig. Ik had natuurlijk ook de ingrediënten van het één of ander kunnen nemen, maar vond dit toch net iets oninspirerender.

Ach ja, het was even leuk om uit te proberen, maar ik geloof niet dat deze hobby voor mij is weggelegd. Ik heb het geduld en de inspiratie niet echt om er wat leuks van te maken. Maar het notitieboekje vullen met nog meer stipjes, daar kan ik wel wat mee.

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de linkjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

salami stinktDat was het dan. Het jaar zit erop. En om nog even terug te kijken op wat 2016 nou zo 2016 maakte, is hier een opsomming:

Afvallen

In februari ben ik naar een diëtiste gestapt om mijn eetgewoonten wat aan te scherpen. Meer gebruik maken van een rolstoel, betekende in mijn geval ook wat kilootjes erbij. Die wil ik er weer af en ik ben al aardig op weg. Daarnaast wilde ik een gezond eetpatroon wat past bij wat ik nodig heb en dat heb ik inmiddels al bereikt. Door dat vast te blijven houden, komt het met dat afvallen ook wel goed.

Dansen

Aan het begin van 2016 had ik niet kunnen bedenken hoeveel er voor mij zou veranderen op dansgebied. In januari deed ik mee met een workshop inclusiedans en ik was meteen verkocht. Sindsdien dans ik bij Misiconi en ik heb al een paar keer mee mogen optreden met ze. Bijvoorbeeld bij het Fringefestival in Delft en bij Watdajel in Utrecht.

Ik vind het zo leuk om te doen, dat ik er een dansrolstoel voor wilde aanschaffen. Met wat hulp van Misiconi heb ik daarvoor een crowdfunding opgezet en met succes! Inmiddels ben ik alweer een paar maanden in het bezit van een geweldige, helemaal op mij afgestemde dansrolstoel.

Werken

Zat ik bij de start van 2016 nog deels ziek thuis, inmiddels werk ik weer mijn hele aanstelling, maar met andere taken. En nu ik dit schrijf, besef ik dat ik nog niet eens een update heb gegeven hoe het nu gaat met die nieuwe taken. De laatste keer dat ik over mijn werk schreef, was als terugblik op het schooljaar. Daar schreef ik al over die dunne lijn tussen werken en overbelasten en dat is iets waar ik nog steeds wel mee worstel.

EDS

In mei heb ik een aantal gastbloggers aan het woord gelaten over hoe EDS hun leven beïnvloed. Dat was een groot succes, de artikelen werden veel gedeeld en gelezen, dus hopelijk heeft het ook bijgedragen aan meer bekendheid over EDS.

Daarnaast heb ik zelf af en toe wat gedeeld over mijn leven met EDS. Bijvoorbeeld over mijn lompheid, waar ik EDS heel goed de schuld van kan geven. En over de pijn die erbij hoort, hoe dat mijn dag beïnvloedt en welke irritante kwaaltjes ik er nog meer cadeau bij heb gekregen.

Bloggen

2016 was voor mij ook het jaar om het bloggen wat serieuzer aan te pakken. Een eigen website, met regelmaat blogartikelen posten, meer aandacht aan social media geven en me wat verdiepen in SEO. En ik kan je vertellen dat het me goed bevalt! Ik leer er steeds weer iets bij.

Wat betreft de blogcijfertjes wordt mijn blog gemiddeld door zo’n 1200 bezoekers per maand bezocht en daarbij zijn het vooral de EDS-gerelateerde artikelen die veel bekeken worden.

Hallo 2017!

Met het nieuwe jaar wat om de hoek komt kijken, wilde ik toch ook even op een rijtje zetten wat ik in dat jaar van plan ben:

  • Die laatste kilootjes, die gaan eraf! Heb er nog maar 6 te gaan en een halve kilo per maand moet lukken.
  • Mijn worsteling met werk gaat door. In 2017 hoop ik meer zekerheid te hebben om wèl ingezet te worden op mijn kwaliteiten, maar dan zonder dat ik mijn lijf overbelast.
  • Wat bloggen betreft wil ik me nu meer op kwaliteit dan op kwantiteit richten. Het is leuk om inzicht te krijgen in de cijfertjes, maar nog liever wil ik artikelen plaatsen waar ik echt trots op ben. Blogchallenges schaf ik bij deze af, was toch niet zo mijn ding. En het eerste wat ik wil gaan verbeteren is het maken van mooie foto’s die iets toevoegen aan de artikelen.
  • In mei wil ik weer anderen aan het woord laten tijdens de EDS Awarenessmaand. Ben er nog niet helemaal uit of dit weer gastblogs worden of misschien iets van interviews, maar als jij toevallig iemand bent met EDS en je hebt iets te delen, laat maar horen!
  • De laatste maanden heb ik wat meer onderwijsgerelateerde artikelen geschreven. Deze worden nog niet heel veel gelezen, dus voor het komende jaar ga ik eens op zoek naar waar ik die artikelen meer onder de aandacht kan brengen.
  • En tot slot komt er in 2017 gewoon meer van hetzelfde: dansen, jurkjes, uitstapjes, enzovoort. Gewoon omdat het leuk is!

Lieve lezers, ik wens jullie allemaal een goed uiteinde en het allerbeste voor het nieuwe jaar. Maak er wat van!

En tips of verzoekjes voor 2017 zijn natuurlijk van harte welkom.

30-Day-Blog-Challenge-NL-1

Bloggen en social media: voor mij kunnen die twee niet zonder elkaar. Alhoewel ik niet op alle kanalen even actief ben, komen mijn blogs grotendeels toch via social media bij mijn lezers terecht. Van elk artikel dat ik plaats, komt er automatisch een linkje op Facebook, Twitter, Bloglovin’, LinkedIn en Google+. Op die laatste twee gebeurt er verder niet veel, moet ik eerlijk zeggen. Ik krijg er bericht van als iemand heeft gereageerd via één van deze social media, dus zal ik ook een reactie teruggeven. Maar bij alles dagelijks de interactie opzoeken, daar is mijn leven iets te druk voor.

Vandaag dus zomaar een verdwaalde dag 22 van de 30 Day Blog Challenge van Hare Maristeit!

Twitter

Ik ben niet een heel actieve twitteraar. Op mijn eigen naam volg ik veel mensen die interessante dingen posten en om ze te onthouden, retweet ik ze. Vooral nieuws wat met mijn werk te maken heeft, dus als het over de kinderopvang of het onderwijs gaat. Soms kijk ik een paar keer in de week op Twitter, maar het gebeurt ook wel eens dat ik er weken niet gekeken heb.

Ik heb ook een Twitteraccount gekoppeld aan dit blog. Daar worden automatisch linkjes naar mijn blog geplaatst als er een nieuw artikel is. En ook hier volg ik mensen of organisaties die interessant zijn voor mijn blog. Ik probeer hier regelmatig naar te kijken om te zien wat er speelt.

pinterest salami stinktPinterest

Pinterest gebruik ik vooral als inspiratiebron, ik verzamel er plaatjes van mooie jurken, schoenen, enzovoort. Maar sinds kort post ik er ook af en toe iets van mijn blog, heb daar een paar verschillende mapjes voor gemaakt.

jacqueline_salamistinkt_fullInstagram

Jurkjes en yoga komt het meest voorbij op mijn Instagram, wat ook te zien is op mijn ‘Best nine’ van 2016.

Hier ben ik niet heel erg van de interactie, vooral van het plaatjes kijken (uiteraard van andere jurkjes en yogi’s) en hartjes uitdelen. Niet echt dagelijks, maar wel een paar keer per week. Ik volg ook een aantal chronisch zieken (of spoonies), vind het boeiend om te zien hoe hun leven eruit ziet, of in ieder geval wat ze daarvan delen.

Qua volgen en volgers ben ik hier wat internationaler ingesteld dan op andere sociale media, vandaar dat ik daar in het Engels schrijf. Grappig is dan wel dat mensen toch de moeite nemen om een kijkje te nemen op mijn blog en dit te vertalen naar het Engels.

Facebook

Tja, daar heb ik toch wel een lichte verslaving aan. Ik kijk dagelijks wel een keer of twee, drie wat er in mijn nieuwsoverzicht voorbij komt. Daarnaast zit ik in een paar (besloten) groepen met lotgenoten, bloggers of mama’s en loop ik regelmatig pagina’s langs die ik leuk vind en/of die een link hebben met mijn blog.

Mijn privéaccount hou ik zoveel mogelijk privé, voeg hier niet snel mensen aan toe. Maar daarnaast heb ik ook een pagina voor mijn blog, waar uiteraard iedereen welkom is. Ik vind het dan ook leuk om te zien dat daar behalve een clubje van mijn eigen vrienden, ook mensen die ik niet persoonlijk ken regelmatig komen buurten uit interesse voor mijn blog. En behalve mijn eigen blogartikelen deel ik hier ook wel eens een interessant blog van een ander, of een nieuwsartikel, of zomaar iets waar ik mee bezig ben en wat op een later moment in een artikel verwerkt wordt.

Bloglovin’

Dit medium zal vast vooral onder bloggers bekend zijn, maar als je graag blogs leest, is het superhandig om te gebruiken. Mijn favoriete blogs heb ik hier verzameld en elke dag kies ik wel een momentje om even te gaan lezen. En Salami stinkt kan hier nog wel wat volgers gebruiken!

Volg jij Salami stinkt al? Wat gebruik jij het meest aan social media?