In ons vorige huis waar we 21 jaar gewoond hebben, hadden we geen tuin, alleen een dakterrasje. Daarvoor hadden we een bovenwoning met nog minder buitenruimte: een balkonnetje van één vierkante meter. Toen we ons huidige huis kochten, zat daar ook nog niet echt een tuin bij. Wel een enorme loods die we weg hebben laten halen. Er bleef een stoeptegelvlakte over van ruim 100 vierkante meter.
We zijn dus absoluut niet ervaren in het tuinieren. Maar om kosten te besparen, zijn we maar gewoon begonnen met wat we hadden en nodig dachten te hebben. En het begint steeds meer op een tuin te lijken!
De vorige keren dat ik het hier op mijn blog over de tuin had, was het vooral stoeptegels, zand en een fietsschuurtje. Stukje bij beetje is het steeds meer een tuin geworden en daar neem ik jullie vandaag in mee.
Stoeptegels hergebruiken
Ruim 100 vierkante meter aan stoeptegels is een belachelijke hoeveelheid. Daarvan hebben we een behoorlijk steentje bijgedragen aan het NK tegelwippen en een deel konden we daardoor gratis op laten halen door de tegeltaxi. Wat overbleef hebben we laten liggen of hergebruikt. Sowieso hadden we een stevige en vlakke ondergrond nodig voor de fietsschuur en het tuinhuis en moest er een pad naartoe komen. We hadden rode en grijze tegels en mij leek het wel leuk om een fietspad naar de schuur te hebben, dus hebben we vooral de rode tegels gebruikt als ondergrond en pad. ‘We’ is in dit geval mijn man, die heeft er bloed, zweet en tranen in gestopt om de tegels weg te halen, het zand vlak te maken en daarna weer de tegels te leggen.
Waar mijn man dan weer niet zoveel zin in had, maar ik wel, was een stapelmuurtje. Ik dacht: ik begin er gewoon aan, de tegels liggen er toch nog wel even en het kan altijd weer weggehaald worden als het nergens op lijkt. Het werd een halve cirkel van rechtopstaande hele tegels en daarbovenop liggende gebroken tegels. Dat was nog wel echt een klus. Die tegels zijn natuurlijk veel te zwaar voor mijn gare lijf, dus ik moest het project in kleine stukjes hakken. Eenmaal af had mijn man zoveel respect voor mij dat het me gelukt was, dat het mocht blijven staan, haha! En nu met wat sedumplantjes in de gaten en wat losse potten met planten erbovenop, ziet het er superleuk uit.
De eerste planten!
Eenmaal de tegels op hun plek, bleven er nog twee grote zandbakken over. Het was inmiddels begin april en een buurvrouw kwam met plantjes aan die ze in haar tuin te veel had. Hartstikke leuk, maar we hadden nog geen tuinaarde om plantjes in te zetten. Met al die tuinboeken die ik van de bieb leende, had ik een paar keer gelezen dat je zand ook kunt mengen met compost om daar planten in te zetten. De kleinste zandbak kozen we om dat uit te proberen. Daar hadden we wel een stuk of zes zakken compost voor nodig en dan maar omscheppen tot het een geheel werd.
Van de buren kregen we schildersverdriet en een kerstroos en zelf kochten we nog hortensia’s en een Japanse esdoorn voor dat hoekje. Later kwam daar nog wel meer bij, maar het begin was er!
Ongeveer tegelijk met die eerste planten gooide ik de auto vol met wilgenmatten. Die hebben we samen tegen de stalen wand bevestigd die nog over was gebleven van de loods. Nu was er bijna niet meer te zien dat er ooit een loods stond.
Tuinhuis erbij
Half april werd het bouwpakket voor het tuinhuis geleverd. In november had mijn man de fietsschuur al zelf in elkaar gezet (met hulp van mijn schoonvader). Dit was een iets luxere versie: dikker hout, geïsoleerd dak en vloer, dubbel glas in de deur en ramen. Maar hetzelfde principe, de balken stapel je op elkaar waarbij het op de hoek in elkaar valt. Dit keer kreeg hij hulp van een vriend en het tuinhuis stond best snel in elkaar. Die vriend was nog maar net weer onderweg naar huis toen mijn man ontdekte dat het raam er op zijn kop in zat… En als het nou gewoon een simpel raam was, was dat niet zo’n ramp. Maar dit was een raam waarbij rekening gehouden was met de afwatering. Tja, dat werkt niet als je ‘m er op zijn kop inzet.
Al de volgende dag kwamen er wat meer vrienden om het op te lossen. Het dak werd omhoog gekrikt zodat het raam eruit kon en op de juiste manier er weer in gezet kon worden.
Tussendoor deed ik nog wat kleine klusjes, zoals de regenwaterafvoerbuis van de loods onder de grond afzagen en dichtmaken. En wat klimop wegknippen die van de buren over onze schutting heen komt.
Zes kuub tuinaarde
Het is elke keer wel weer spannend als er een enorme lading bezorgd wordt. Het is hier altijd druk met parkeren en ik kan mijn auto wel weghalen, maar je ontdekt pas op het moment van levering of dat genoeg is. Zes kuub tuinaarde is best krap voor een parkeervak. En de bezorger wilde het ook niet op mijn gehandicaptenparkeerplaats zetten, dus was het wel fijn dat op dat moment net het parkeervak ernaast ook vrij was en hij zo de zes enorme zakken naast een boom kon zetten.
Met hulp van twee nichtjes ging mijn man aan de slag om de grote zandbak te vullen met tuinaarde. Door al het vlak maken van de stukken die opnieuw betegeld waren onder de fietsschuur en het tuinhuis, was er toch aardig wat zand gebruikt uit het middelste stuk tuin. Daardoor was daar een grote kuil ontstaan in het zand, die aan de ene kant dieper was dan aan de andere kant. En je probeert het dan wel een beetje in te schatten hoeveel kuub tuinaarde daar dan in kan. Dat blijft toch ook weer spannend of het genoeg is. En gelukkig bleek bij de laatste zak dat het inderdaad precies genoeg was. Anders hadden we er weer een hoop meer werk aan gehad.
Gras en nog meer planten
Zodra de tuinaarde er netjes in lag, kon ik niet wachten om planten te gaan bestellen. Met halve stoeptegels legde ik een kronkelpaadje neer om het stuk voor de planten af te zetten. Het grote stuk ernaast was voor mijn man en zijn gras.
Dit was een groter stuk om te beplanten, dus hier had ik wat meer over nagedacht dan het eerste stuk. Ik wilde wat lage bodembedekkers langs het paadje van halve stoeptegels, dit werd om en om kruiptijm en stekelnootje. Verder mochten er van mij wel wat struiken komen die een beetje de hoogte in gaan: een vlinderstruik, glansmispel, gewone vlier, sering, spierstruik, sneeuwbal. En verder nog wat bloemen/kruiden: verbana, lupine, gele kamille, wilde marjolein en nog wat waar ik de naam niet meer van weet. Hierbij kregen we ook aardig wat van mijn schoonouders die een volkstuin hebben en weer wat van de buren.
Bij het kleinere vlak met planten kwamen er ook wat planten bij: framboos, kouseband, clematis. En nog wat kruiden voor in de potten: munt, citroenmelisse, basilicum, bieslook, tijm.
Het gras kwam een week na de planten, half mei. Om het makkelijk te houden zijn we voor grasmatten gegaan, die alleen maar uitgerold hoefden te worden. Dat is echt zo fijn om daar zo snel resultaat van te zien! En al was ik niet zo van het gras, het is toch wel lekker om daar met je blote voeten doorheen te gaan, of in de schaduw in het gras te liggen. Het maaien laat ik wel aan mijn man over. We hebben geen elektrische grasmaaier gekozen, die maakt te veel herrie. En hij vindt het wel relaxt om het op eigen kracht te doen.
Verder inkleuren met verf en meubels
Als we er het geld voor hadden, hadden we voor de verhuizing al een fietsschuur en tuinhuis in één aangeschaft. Nu hebben we een paar duizend euro bespaard door eerst een simpele fietsschuur en later een luxer tuinhuis neer te zetten. Om ze toch een beetje op elkaar te laten lijken, heeft mijn man ze in dezelfde kleuren gebeitst. Lichtgrijs op de planken en antraciet op de deuren en ramen. Tussen de twee blokhutten staat een regenton en als die vol is, loopt het water via een slang het grind in wat erachter ligt.
Met al het grote werk gedaan, was er nu ook ruimte voor tuinmeubels. We hadden al een klein loungebankje van ons vorige huis meegenomen, die blijft voorlopig nog wel. En misschien is het tussen de regels door al een beetje opgevallen: mijn man en ik verschillen nogal van smaak. Hij houdt meer van strak en neutrale kleuren, ik meer van rommelig en wild en veel kleuren. Het lukt ons best aardig om steeds een compromis te vinden. Als de blokhutten dan saai grijs worden, dan wilde ik er wel wat gekleurde meubels bij. En een leuke ronde tafel waar ik ook met mijn rolstoel onder kon. En dat vond hij wel prima, we kochten zelfs vier verschillende kleuren stoelen! Ook de parasol mocht een kleurtje. Alleen was daar niet zo heel veel keuze in bij het type dat we wilden (groot en aan alle kanten verstelbaar). Dat werd olijfgroen.
Met een antraciet hoes om de parasol, dat oude antracietgrijze loungebankje en die grijze blokhutten, vind ik het nog wel wat te grauw naar mijn zin. Misschien dat ik nog een keer wat kleurrijke kussenhoezen ga maken. En een leuk felgekleurd tuinbankje voor het tuinhuis, dat lijkt me ook wel wat.
Twee maanden verder
Inmiddels hebben we een hele droge periode gehad en ook al behoorlijk wat buien. En nu zie je dan een beetje wat dat met je tuin doet. Het gras is al een keer voor de helft vergeeld geweest, maar met dat snel groeiende gras zie je daar nu niks meer van. En het kleine vak met planten krijgt toch meer zon dan we in eerste instantie gedacht hadden. Sommige planten hebben het daar wel moeilijk, maar blijven toch weer groeien. De struiken gaan na een flinke regenbui wat hangen, sommige hebben we wat steun gegeven, geen idee of dat zinvol is. Ik had de planten ook zo neergezet dat degene die het grootst worden wat meer achter staan. Maar sommige planten groeien veel sneller dan de andere, dus het ziet er niet echt uit zoals ik het had bedacht. Is vast wel weer een beetje recht te breien met een snoeibeurt in het najaar.
De bodembedekkers doen trouwens wel wat ik verwacht had. Zeker sommige stekelnootjes zijn wel zes keer zo groot geworden en vullen de gaten tussen het kruiptijm op én tussen de halve stoeptegels. Het mag nog wat meer, maar in zo’n korte tijd ben ik hier al heel blij mee.
De beplanting is nog wat laag om het vogels naar hun zin te maken. Er komen wel een paar houtduiven regelmatig langs, soms wat eksters en een Turkse tortel. De kauwtjes en kleinere vogels heb ik al een poos niet gezien, misschien sinds ik het vogelvoederhuisje niet meer bijvul sinds er een rat op verkenning ging in de tuin. Verder komen er volop vliegjes, bijen, hommels en vlinders op alle bloemen af. Er zitten af en toe wat slakken op het stapelmuurtje en daar heb ik ook al een keer een muisje gespot. Ik hoop maar dat ie daar in zijn eentje was…
Einde van de grote klussen in zicht!
Nou, het lijkt toch al behoorlijk op een tuin, toch? Het verven van de blokhutten heeft best veel tijd gekost en inmiddels zijn mijn man en jongste kind met de binnenkant bezig. Daar komt kurk tegen de muren, aangezien het vooral een gitaarherrietuinhuis wordt. Als dat er allemaal op zit, kan het echt ingericht worden. Het slaapbankje staat er al en het tuinhuis heeft al een paar keer dienst gedaan als logeerkamer voor onze oudste dochter en haar vriend. Maar het mag nog wel wat gezelliger worden.
Als je op de foto’s helemaal bovenaan kijkt, zit je dat de steeg meteen uitkomt in de tuin. Die steeg delen we met twee buren en soms blijft de poort naar de straat ook openstaan. Dat vind ik zelf niet echt een fijn idee. Dus ik hoop dat het tuinhuis snel klaar is, zodat de laatste grote klus (het plaatsen van een schutting en poort) gedaan kan worden. De schutting loopt dan van ons huis tot de rode stoeptegels, daarlangs komt nog een strookje met planten. Vooral klimplanten denk ik.
En als die schutting en planten er eenmaal zijn, dan kan ik ook eindelijk alles rondom de klimaatsubsidie afronden. In die aanvraag hadden we onze plannen gedeeld over het vervangen van tegels voor iets waterdoorlatends. Uiteraard moet je dan aan het einde laten zien hoe je die plannen hebt uitgevoerd, voordat je de subsidie echt krijgt. En dat willen ze voor oktober zien, dus we hebben nog even, maar ook weer niet heel lang.
Nou, het is wel een heel lang verhaal geworden zo. Maar er is ook wel heel veel gebeurd al in de tuin. Over een paar maanden zal ik een update geven of we inmiddels groene vingers hebben!
Ik vind het er mooi uitzien.
Het is een mooie mix!
Dankjewel!