Berichten

geld donaties bijbaantje

En dan heeft je vijftienjarige dochter ineens een bijbaantje bij een patatzaak. Hartstikke leuk natuurlijk, zo verdient ze lekker wat bij en leert ze hoe het is om te moeten werken. Maar als ouder komt daar ook weer van alles bij kijken. Want wat mag ze eigenlijk allemaal wel of niet als vijftienjarige? En wat heb jij daar als ouder nog over te zeggen?

Dan zal je maar een moeder hebben die niet alleen juf is, maar ook nog examenleider en dus heel precies de regeltjes wil volgen. Nee, dat valt best mee, maar ik wil wel altijd precies weten hoe het zit.

Werktijden vijftienjarigen

Op schooldagen mogen vijftienjarigen volgens de arbeidstijdenwet 2 uur per dag werken, weekend en vakantie 8 uur. Daar zit dan wel een maximum aan van 12 uur per schoolweek en 40 uur in de vakantie.

Doordeweeks mogen ze tot 19.00 uur werken en in weekenden of vakanties tot 21.00 uur.

En dan komt het eerste dilemma al: ze werkt op vrijdag van 16.00 – 21.30 uur. Dat is meer dan 2 uur en tot na 21.00 uur. Ze is in de vakantie begonnen en toen had ik zoiets van: we kijken het wel even aan. Ergens vind ik het ook wel logisch, het is nu eenmaal de horeca en dan heb je niet zoveel aan een werknemer die van 16.00 – 18.00 uur werkt. En vrijdagavond is het koopavond, dus dan gaat het werk nu eenmaal wat langer door.

Maar toch… Vaak werken ze nog langer door en dan wordt het wel een erg lange dag. Zeker omdat ze pas half vier uit school is.

Werkzaamheden

Ook voor wat een vijftienjarige mag doen, zijn er regels opgesteld. Dit is om te voorkomen dat ze te zwaar of gevaarlijk werk zouden doen.

Dus geen zware dingen tillen, duwen of trekken, niet met giftige stoffen werken. Maar ook geen alcohol schenken bijvoorbeeld. Nu wordt dat in deze patatzaak toch niet gedaan, dus dat scheelt.

Maar er zijn ook een aantal werkzaamheden die niet mogen, die niet zo duidelijk zijn. Vijftienjarigen mogen niet met of in de omgeving van machines werken. Maar wat wordt er dan precies verstaan onder een machine? Is dat ook het softijsautomaat? Of de patatsnijder? En de friteuse, waar valt die dan onder?

Achter de kassa werken, mag ook al niet. En dat snap ik niet helemaal, want hoe gevaarlijk is dit nou? Voor elke snack die besteld wordt, hoeft alleen een knop aangetikt te worden, kan bijna niet mis gaan. En de andere medewerkers staan op minder dan een meter afstand in die krappe zaak, dus altijd beschikbaar als er toch iets niet goed gaat.

Arbeidsovereenkomst tekenen

Ruim een maand na haar eerste werkdag, kreeg ze een arbeidscontract mee. Dus ook weer even opgezocht wat ik daar als ouder mee moet. Vanaf zestien jaar mag een arbeidscontract getekend worden zonder toestemming van ouders. Voor die tijd moet je als ouder of verzorger toestemming geven. Maar als je dat niet binnen vier weken doet, mag de werkgever ervan uitgaan dat je ermee akkoord bent gegaan.

Dus zoveel is je handtekening ook niet waard. Mocht je nou een heel laks kind hebben die pas na twee maanden aan komt zetten met dat contract, dan heb je er als ouder niet zoveel meer over te zeggen.

Ik heb overigens nog even gebeld met de baas over het contract. Het was een nogal standaard contract, waarin alleen met het salaris rekening gehouden werd met haar leeftijd (€2,91 bruto, gewoon standaard volgens het jeugdloon). Werktijden waren dus ook gericht op een volwassen medewerker, deze konden tussen 5.00 en 23.00 uur liggen.

Er werd nogal lacherig aan de telefoon gedaan dat ik hierover navraag deed en ze wees op de arbeidstijdenwet. Zij zouden het contract niet kunnen veranderen, maar wel mondeling met mijn dochter kunnen overleggen wat haar werkdagen en -tijden worden. Ok, prima, maar ik heb dus wel telefonisch bezwaar gemaakt en teken het contract niet.

Voorlopig gaan we gewoon kijken hoe het loopt, hoe eerlijk ze zijn met de betalingen en of ze in het maken van het rooster voldoende rekening houden.

En hoe zit het met andere leeftijden?

Nu heb ik dit vooral gericht op mijn vijftienjarige, omdat ik daar nu middenin zit. Maar ook over jongere en oudere kinderen kun je deze informatie vinden, bijvoorbeeld op de website Weet je wat jij waard bent?

Ik denk wel dat vijftien de leeftijd is dat veel jongeren beginnen met een bijbaantje. Omdat ze net iets meer mogen dan dertien- en veertienjarigen en misschien ook net iets meer behoefte hebben aan extra geld. Er zijn in ieder geval een hoop (oud-) klasgenootjes die nu ook beginnen met een bijbaantje. Bij een drogist, broodjeszaak, als afwasser bij een restaurant, vakkenvuller bij een supermarkt. Genoeg om ervaringen mee uit te wisselen!

Wanneer begon jij (of je kind) met een bijbaantje? Wist jij wat wel en niet mocht?

geld

Soms is het goed om bewust te worden hoeveel geld je uitgeeft en waaraan. Ik vind het dan ook prachtig om te zien dat mensen een no-buy maand inlassen. Aan de andere kant moet je ook weer niet doorslaan en gaan vrekken als Dagobert Duck, terwijl je best wat geld te besteden hebt.

En ja, ik ben me ervan bewust dat niet iedereen die keuze heeft, dat het voor sommigen elke maand no-buy maand is. Wij hebben zo ook wel onze magere jaren gehad. Bijvoorbeeld toen ik mijn baan moest opgeven om als leraar in opleiding voor een half salaris te werken. Of toen we langer dan verwacht met twee hypotheken zaten. En dit alles naast de zorg voor een kleine uk die nog in de luiers zat.

Maar als je het geld kan missen, dan zijn deze dingen echt wel het geld uitgeven waard!

Naar de kapper

Dat hoofd van mij ziet de kapper veel te weinig, meestal maar twee keer per jaar. Maar als ik dan zie hoe hard die kappers werken om mij weer met een tevreden gevoel de deur uit te laten gaan, dan vind ik dat toch echt wel de moeite waard.

Ik heb een aardige bos met haar. Met alleen knippen is de kapper soms al een uur bezig. Laat staan als ik het ook nog wil verven… En dan pakt het soms ook nog niet in één keer goed. Dus als ik dan een kapper heb gevonden die mijn haar weet te temmen, dan heb ik daar echt wel wat meer voor over.

Onderhoudsbeurt

Pas geleden heb ik zowel mijn fiets als mijn lockmachine verwend met een onderhoudsbeurt. En daar waren ze toch wel blij mee.

Mijn fiets piepte en kraakte aan alle kanten. Ik had gewoon geen idee waar ik moest beginnen en wat ik moest doen om het op te lossen. Gelukkig had de fietsenmaker dat wel en na die onderhoudsbeurt fietst mijn fiets weer een stuk lichter. Had het ook veel eerder al moeten doen, ik heb de fiets al twee jaar en dit was pas de eerste beurt…

geheim vakje lockmachine baby lock imaginePiepen en kraken deed mijn lockmachine niet, maar echt soepel liep die ook niet. Het mes sneed niet goed meer en daardoor werd de stof opgevreten door de lockmachine, in plaats van dat die netjes de stof afsneed en het afwerkte. Een nieuw pedaal en een nieuw mes, wel een aardige rekening daardoor, maar hij doet het weer soepeltjes. En ik ben weer wat wijzer geworden: blijkbaar heeft mijn lockmachine een geheim vakje.

De naaimachinereparateur haalde daar een reservemes uit en alhoewel ik mijn best deed niet verbaasd te kijken toen hij het geheime vakje opende, had hij bij het zien van de netjes ingepakte reserveonderdelen heel goed door dat ik dat vakje nog nooit geopend had.

Vakmanschap in plaats van DIY

Sommige dingen kun je beter aan een vakman overlaten dan zelf te gaan doe-het-zelven. Mijn man heb ik daar nog niet helemaal van kunnen overtuigen, want natuurlijk kan hij net zo goed klussen als een professional…. alleen duurt het een flink stuk langer.

Voor mij geldt het net zo goed: ik wil ook weleens goedkoper uit zijn door iets zelf te maken. Maar ik heb één keer een blouse laten maken door iemand die er echt verstand van heeft en wauw… dat is gewoon zo ontzettend veel mooier en beter in elkaar gezet!

Shoppen in die leuke, kleine boetiekjes

Ik hoor zo vaak mensen klagen over leegstaande winkels en saaie winkelcentra. Maar net zo vaak hoor ik die mensen enthousiast over prijsstuntende webshops of warenhuizen, waarbij het nog maar de vraag is of de arbeiders die het product maken net zo enthousiast zijn over hun werkomstandigheden…

Ik zeg niet dat er bij mij nooit een pakje vanuit China bezorgd wordt, maar ik probeer toch regelmatig een kijkje te nemen in die leuke kleine winkeltjes met toffe spulletjes. En ja, soms betaal je daar iets meer voor. De winkeleigenaar moet ook de huur van de winkel betalen. En het personeel. En unieke producten zijn gewoon een stuk duurder om te produceren dan zo’n dertien in een dozijn shirtje. Maar dan weet je tenminste wel dat er niet veel met hetzelfde rondlopen.

Steun je favoriete blogger!

Nee, dit is niet een hint om mij een flinke fooi te geven, alhoewel ik daar natuurlijk geen nee tegen zal zeggen. Maar als je graag blogs leest, dan is het voor de blogger ook fijn om wat terug te zien van alle uren werk die erin gaan zitten.

Veel bloggers werken bijvoorbeeld met affiliate links. Dat wil zeggen dat ze een link in hun tekst gebruiken waarbij wordt verwezen naar een webshop. En wanneer jij als lezer op die link klikt en daar binnen een bepaalde tijd tot een aankoop overgaat, dan krijgt de blogger daar een klein percentage van. Dat kost verder niks extra en je doet de blogger daar dus echt een plezier mee.

Dus als je dan toch zo nodig iets via een webshop wil kopen… klik dan eerst even op een linkje bij jouw favoriete blogger! Bijvoorbeeld deze link naar mijn favoriete webshop voor toffe jurkjes: Topvintage! Of deze:

Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

Waar ik steeds meer over hoor, is Patreon. Hier bieden bloggers en andere creatieve mensen iets extra’s (bijvoorbeeld filmpjes) aan tegen een kleine betaling. Iris van Ik ben Iris niet schreef er laatst een artikel over. Daarin geeft ze ook een overzicht met Nederlandse creators die op Patreon te vinden zijn.

Geef geld aan een crowdfundingactie

Uiteraard ben ik na mijn eigen crowdfundingactie fan van dit soort inzamelingsacties. Ik heb het niet zo met geven aan een vaag goed doel, waarbij ik niet weet waar mijn geld precies naartoe gaat. Met een crowdfundingactie weet je dat wel en soms krijg je er ook nog wat leuks voor terug.

Zo heb ik mijn steentje bijgedragen aan de aangepaste voetbalschoenen voor Jeffrey en rolstoelbussen voor lotgenootjes.

En waar geef jij graag je geld aan uit?