Berichten

fotostudio

Over mijn outfitfoto’s was ik al een tijdje niet zo tevreden. Slecht licht, een drukke achtergrond en zelf ben ik ook niet echt een professioneel fotomodel… Aan dat laatste valt niet zo heel veel te doen, behalve wat oefenen. Maar dat licht en de achtergrond was een stuk sneller op te lossen. Dus heb ik mijn blogbenodigdheden wat uitgebreid met lampen en een effen achtergrond en zo mijn eigen fotostudio gecreëerd.

Een rolgordijn als achtergrond

Eerder dacht ik eraan om een lap stof om een stok te rollen en dit met haakjes op te hangen. Gewoon weer een goedkope oplossing. Maar toen kwam mijn man met het idee: waarom geen rolgordijn? En dat leek me wel wat.

Een rolgordijn kreukelt minder snel dan een lap stof en het is gemakkelijk te bedienen als hij eenmaal hangt. En mocht ik er ooit op uitgekeken raken, dan kan ik ‘m prima in een andere kamer gebruiken voor het raam.

Ik kocht een lichtgroen verduisterend rolgordijn van 180 centimeter breed en 250 centimeter hoog bij de Gamma. Op de website had ik gezien dat deze in een filiaal in Den Haag op voorraad was, dus ging ik even heen en weer. Voor niets dus, want hij was niet op voorraad. Deze maat was online te bestellen, maar dan kwamen er verzendkosten bij. Of in de winkel zelf bij de balie, zodat deze daar afgeleverd kan worden. Dat heb ik toen maar gedaan. Maar omdat ik me die verzendkosten wilde besparen, moest ik wel wat meer geduld hebben. Twee weken later kon ik dan mijn mooie rolgordijn ophalen, met de korting en zonder verzendkosten.

Nu kost dit rolgordijn €108, maar ik heb ‘m voor €70 kunnen krijgen. Het is dus de moeite waard om te wachten tot er een aanbieding is.

Daglichtlampen

Echt verstand van fotograferen heb ik niet en ik was ook niet van plan om hier al te veel energie en geld in te stoppen. Dus toen ik daglichtlampen voor een mooi prijsje voorbij zag komen, vond ik dat wel wat voor mij. Ik kocht er twee voor €31 per stuk bij VidaXL. Voor die prijs heb je de hele lamp, inclusief statief en softbox. En ook nog een hoes om ‘m in op te bergen.

Nu miste ik bij één van de lampen het witte doek van de softbox, dus daar moest ik nog even achteraan. Eigenlijk dacht ik in eerste instantie dat VidaXL gewoon een Nederlands bedrijf is, maar met de mailwisseling die volgde, ging ik daar toch aan twijfelen. Ik kreeg mails met vreemde standaardzinnen, alsof ik met een robot te maken had, of iemand die standaardzinnen automatisch vertaald had.

Aan de hand van een productoverzicht moest ik precies aangeven welk onderdeel met bijbehorende code ik miste. En vervolgens kreeg ik dat product in de verkeerde maat toegestuurd in een doosje, terwijl het makkelijk in een envelop had gepast.

We zijn inmiddels drie weken en tig mailtjes verder. Maar ik heb nog steeds niet het ontbrekende witte doek in de goede maat. Dus misschien was het niet de beste keus om voor een goedkope prijs te gaan. Voor een paar tientjes meer kun je ze ook gewoon in een winkel kopen. Dan krijg je meteen goed advies en weet je zeker dat het pakket compleet is.

Aan de slag in mijn eigen fotostudio!

Een camera en statief hiervoor had ik al. Ik heb een Olympus PEN E-PL8, een mooie systeemcamera (ik heb ‘m in het wit), welke niet te ingewikkeld is voor mij. En nu met de lampen en achtergrond erbij, is het net of ik een eigen fotostudio heb in de hal. Ik vind het wel wat hoor!

En nu dan maar stoeien met al die dingen om leuke foto’s te kunnen maken. Eigenlijk moet ik er nog wel een verlengsnoer bij hebben om wat meer met de lampen te kunnen schuiven. Zoals ze nu op de foto hierboven staan, redden ze het rechtstreeks naar het stopcontact.

Inmiddels heb ik ook ontdekt hoe de afstandsbediening via mijn telefoon werkt. Ik heb een app (Olympus Share) die ik voorheen vooral gebruikte om foto’s van mijn camera naar mijn telefoon over te zetten. De afstandsbediening gebruikte ik niet veel, omdat ik niet door had dat je hier ook een timer op kon instellen. Nu dus wel, dus dan stel ik ‘m in zodat hij na een paar seconden vijf foto’s achter elkaar maakt met steeds een paar seconden ertussen. Dan kan ik meteen op mijn telefoon die foto’s bekijken om te zien of ze goed genoeg zijn of dat ik er nog meer moet maken. Meestal maak ik er nog een stuk of dertig, voordat er iets bij zit wat geschikt is.

Verwacht nog niet meteen prachtige foto’s, maar met beter licht en een rustige achtergrond is in ieder geval beter te zien waar het om draait op de foto’s. Mijn eerste zelfgemaakte jurk van het jaar is inmiddels al vastgelegd en aanstaande zaterdag hier op mijn blog te zien!

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de link in de kopjes klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

facing eds fotoshoot

Vorige week ging ik op pad met een aantal lotgenoten. En niet zomaar om een beetje bij te kletsen. Nee, we hadden de taak om als modellen met EDS (Ehlers Danlos Syndromen) onze verschillende kanten vast te laten leggen door fotografen. Dit alles was georganiseerd door de stichting Facing EDS.

Deze piepjonge stichting heeft als doel EDS op de kaart te zetten door het letterlijk een gezicht te geven. Met posterseries die verspreid worden via onder andere social media, maar ook exposities. Zodat mensen het eerder zullen (h)erkennen.

Fotoshoot in Rotterdam

Toen ik hoorde dat er een fotoshoot in Rotterdam georganiseerd zou worden, wilde ik daar natuurlijk wel bij zijn! Lekker dichtbij, dus dan is het nog goed te doen. Het was prachtig weer om op mijn scooter naar de locatie te rijden.

Ik zat in de middaggroep ingedeeld met nog vijf andere modellen. Daarnaast waren er een paar fotografen en wat mensen van de organisatie. Ik kende alleen Christel en Martine van dat clubje, maar voelde me al snel thuis tussen de rolstoelen, silversplints en braces. Het kennismaken en kletsen over van alles en nog wat had van mij nog wel langer mogen duren, maar we moesten aan de slag.

We werden weer verder opgesplitst en er werden binnen en buiten foto’s gemaakt. De foto’s bij dit artikel zijn overigens door Christel gemaakt, die van de fotografen heb ik nog niet gezien. Herken je de locatie?

facings eds fotoshootGeen geboren fotomodel

Eerlijk gezegd ben ik helemaal niet zo goed in model staan (of zitten). Voel me er vaak maar ongemakkelijk bij. Dat ligt verder niet zo aan de fotograaf, maar meer aan mij. Weet dan niet zo goed hoe ik moet staan, zitten, kijken of wat ik met mijn handen moet doen.

En dan heb ik nog zo’n vervelende kaak die verschuift zodra ik lach. Dan is ineens die overbeet weer terug waar ik jaren een beugel voor heb gehad. En omdat ik me daar bewust van ben, schuif ik ‘m weer terug. Vaak wordt dan precies op zo’n moment een foto gemaakt, heel charmant. Of ik hou mijn mond maar dicht, dan zie je het ook niet.

Waarschijnlijk ben ik de enige die het op zal vallen, maar het maakt toch dat ik een stuk minder spontaan lach als ik op de foto gezet word.

Mijn beste foto’s zijn vaak gemaakt zonder dat ik het door heb gehad. Of dansfoto’s, daar word ik ook altijd wel blij van. Dan kan ik me wèl gewoon lekker vrij bewegen. En daar zijn er trouwens ook een paar van gemaakt.

Ik ben erg benieuwd welke foto ze uiteindelijk gaan kiezen om op een poster te zetten. Die druppelen de komende tijd binnen, de eerste poster van een lotgenootje is al op de Facebookpagina van Facing EDS gezet.

The day after…

Toen de fotoshoot eenmaal afgerond was, ben ik heel ongezellig meteen vertrokken. Al duurde het bij elkaar amper drie uur voor mij, ik was kapot. En dan had ik nog een verjaardag van een nichtje erachteraan (waar ik overigens meteen de beste stoel aangeboden kreeg, ik heb echt de liefste schoonfamilie). De dag erna heb ik vooral in de chill-modus op de bank gehangen.

Dat is overigens iets waar Facing EDS ook aandacht aan wil geven. Ook al zijn er nu prachtige, krachtige vrouwen op de foto gezet, er is ook een keerzijde. Zoveel verschillende vormen en uitingen van EDS, maar allemaal hebben we last van die beperkte belastbaarheid. Ga je even die grens over, dan krijg je terugbetaald met pijn, vermoeidheid en andere nare klachten. Ook bij een fotoshoot als deze. Er gaat dus meer schuil achter de gezichten die je bij deze postercampagne zult gaan zien. Maar het was het zeker waard!