Berichten

De afgelopen weken was het niet altijd even lekker fietsweer. En ik wilde toch wat aan die conditie van mij doen, gewoon die hartslag wat omhoog krijgen tijdens het trainen. Dus met wat tips ben ik YouTube af gaan struinen. Want staand op mijn benen houd ik het maar heel kort vol, dus ik kon wel wat inspiratie gebruiken om dit aan te passen. 

‘Wheelchair workouts’… mijn hart gaat er niet echt sneller van kloppen

Er is best veel te vinden op YouTube, maar dat maakt de zoektocht niet meteen gemakkelijker. Veel ervan is voor mij misschien toch wat te beperkt voor mij. Veel van die ‘wheelchair workouts’ zijn vooral gericht op de armen en het bovenlichaam (logisch natuurlijk). Met alleen dat krijg ik mijn hartslag niet echt omhoog. Je ziet het bijvoorbeeld ook in het filmpje hieronder. Hartstikke leuk allemaal, maar in de rolstoel doe je echt een stuk minder.

Dit filmpje valt wèl goed bij mij in de smaak

Kim Non Stop heeft een serie filmpjes gemaakt voor mensen met ‘limited mobility’. Hierbij doet ze de oefeningen wel zittend, maar maakt ook gebruik van haar benen. Dit past beter bij wat ik met mijn lijf kan en het is best een leuk mens om naar te kijken en te luisteren, dat helpt ook altijd wel.

Ik heb een paar filmpjes uitgeprobeerd en uiteindelijk een aantal bewegingen eruit gepikt die goed bij mij werken. Vooral bij deze met het boksen met blikjes krijg ik mijn hartslag goed omhoog. Ik gebruik dan overigens gewoon van die kleine gewichtjes, die houden wat makkelijker vast.

Een beetje van mezelf en een beetje van YouTube

Wat ik eigenlijk vooral van het bekijken (en uitproberen) van die filmpjes heb opgestoken, is dat gekke bewegingen nog het beste werken. Dus nu plak ik die vooral veel achter elkaar. Het meeste doe ik gewoon zittend op een matje of bankje. In mijn dansrolstoel heb ik niet zoveel bewegingsruimte voor mijn benen en mijn gewone rolstoel heeft geen antikiepwiel, dus meestal gebruik ik die niet bij een workout.

Een paar van die gekke bewegingen die bij mij goed werken:

  • Liggend hardlopen: ik lig dan op mijn rug en beweeg mijn armen alsof ik aan het hardlopen ben en mijn knieën trek ik om en om op. En dan zo snel mogelijk.
  • Op z’n kop fietsen: in de kaarsstand en dan dus fietsen. En daarbij afwisselen met kleine snelle rondjes fietsen of juist hele grote langzame.
  • Headbangen: op je knieën zitten, handen van hoog naar laag-voor en je hoofd en bovenlijf gaan mee. 

En verder doe ik nog wat buikspieroefeningen, zoals de Russian twist. En wat stretches tussendoor als ik het echt even niet meer volhoud. Vooral liggend mijn bekken optillen, want van al die liggende oefeningen worden al mijn triggerpoints in dat gebied getriggerd.

Wat doe jij om fit te blijven? Heb jij een favoriete workout?

driewielligfiets leggingsNa bijna acht jaar heb ik nu voor het laatst geploeterd in de sportschool. Het is niet dat het een slechte sportschool is dat ik wegga. Het is ook niet dat ik er geen zin meer in heb. Het liefst had ik nog wel wat jaren door willen gaan, maar helaas denkt mijn lijf daar anders over. Het werd echt gewoon tijd om te stoppen.

Maar ik kijk toch wel tevreden naar de tijd die ik daar heb doorgebracht, dus een dankjewel naar de sportschool is wel op zijn plek.

afvallenDankjewel voor die 15 kilo die ik afviel

Meteen na mijn eerste revalidatietraject had ik me ingeschreven, begin 2011. Want ook al zei mijn revalidatiearts toen dat ik het maar moest accepteren en iets nieuws proberen weinig zin zou hebben, ik dacht daar toch anders over. Want met 15 kilo minder, zou ik ook 15 kilo minder op mijn gammele gewrichten mee te dragen hebben.

Dus ik ging aan de slag, ook wel met wat tips van een diëtiste, maar dus ook in de sportschool. In een jaar tijd viel ik 15 kilo af. Door fris en sapjes te vervangen met thee en water. En twee a drie keer per week naar de sportschool te gaan, naast mijn yogalessen en buikdans.

Uiteindelijk heeft die 15 kilo minder dan geen invloed gehad op de pijn die ik had, maar ik voelde me wel fitter. En het oog wil ook wat: het stond me prachtig!

Nu zijn er wel weer wat van die kilootjes terug gekomen, sinds ik steeds minder kan lopen en meer met de rolstoel moet doen. Hier moet ik nog wel een beetje een weg in vinden hoe ik aan meer beweging kom, zonder mijn gewrichten te overbelasten. Maar ik heb in ieder geval bewezen dat ik het kan, die 15 kilo afvallen.

Dankjewel voor het uitstellen van die rolstoel

Los van dat afvallen, had ik met het fitnessen als doel om die rolstoel zo lang mogelijk uit te stellen. In mijn hoofd had ik dat ik niet voor mijn veertigste in een rolstoel wilde, maar het liep anders.

Ook al kwam die rolstoel er toch wel, ik ben er wel van overtuigd dat ik door het sporten zo lang fit ben gebleven. Door de fietsen die ze daar hadden (waarbij je op een stoel zit en vooruit trapt), kreeg ik door dat ik in die houding wèl gewoon kon fietsen. Dat was voor mij een extra motivatie om een driewielligfiets aan te vragen. Tot ik die had, fietste ik bij elk bezoekje zo een half uur in de sportschool.

De loopband was voor mij een graadmeter hoe het lopen ervoor stond. Op straat lopen met scheve tegels en andere obstakels ontwijkend, was voor mij een stuk pittiger dan op een vlakke loopband lopen. In het begin kon ik het zelfs opbouwen naar een half uur. Maar op het eind lukte me het amper om drie minuten vol te houden.

Dankjewel voor de gastvrijheid

Vanaf het begin heb ik me altijd thuis gevoeld in de sportschool. De medewerkers zijn altijd vriendelijk geweest en hebben me nooit gepusht of op me neergekeken als ik een tandje lager ging.

Meestal ging ik wel op dezelfde dagen en tijden: zondag- en woensdagochtend. Of in de vakanties soms op andere dagen. Maar regelmatig kwam ik dezelfde mensen tegen. Jong of oud, dik of dun, fit of beperkt, een hele diverse groep. Sommigen knikten of zeiden gedag als ze me herkenden en een enkeling maakte een praatje.

Soms hoor ik mensen als excuus gebruiken dat ze zich niet prettig voelen tussen alle opgepompte of überslanke sporters. Dan zou ik toch zeggen: probeer een andere sportschool of tijdstip. Ik heb daar in al die jaren echt geen last van gehad.

Dankjewel voor het sponsoren bij mijn crowdfunding

Twee jaar geleden was ik bezig met een crowdfunding voor mijn dansrolstoel. Toen heb ik mijn sportschool gevraagd of zij hier ook een bijdrage in wilden leveren. Ik kreeg toen een doos vol bidons om de goodiebags mee te vullen voor de donateurs. Supertof van ze!

Waarom dan toch gestopt op de sportschool?

De afgelopen anderhalf jaar lukt het me steeds beter om binnen mijn grenzen te blijven. Ook op de sportschool. Maar waar ik in het begin twee of drie keer per week anderhalf uur doorbracht op de sportschool, werd dat steeds korter. Op het laatst kwam ik amper aan de drie kwartier.

En heel eerlijk: het lopen tussen de apparaten en het steeds maar weer moeten gaan zitten en opstaan, vond ik vaak zwaarder dan de oefeningen op de apparaten zelf. Eigenlijk was dit ook het enige wat ik buitenshuis nog zonder rolstoel deed en daarmee ging ik toch weer steeds over mijn grenzen heen.

Binnen die grenzen van mij blijft er dus niet zo gek veel over. Daarom wilde ik liever kijken naar wat nog wel goed gaat. Het fietsen kan ik wat vaker doen, ook al kan ik geen uren meer fietsen. Met korte stukjes verspreid over de week, kom ik ook aan genoeg beweging. En oefeningen kan ik ook thuis doen, heb er genoeg meegekregen van mijn fysiotherapeuten om me niet te hoeven vervelen. Natuurlijk ook het dansen met dansrolstoel niet te vergeten. Dat doe ik sowieso één keer per week in de les, maar ook thuis af en toe een half uurtje.

En jij? Heb jij de sportschool al opgegeven? Of heb jij je eigen manieren om fit te blijven?