Berichten

Polsbrace polsspalk

Mijn eerste polsbrace kreeg ik bijna twintig jaar geleden. Ik werkte toen nog in de gehandicaptenzorg en het duwen van rolstoelen ging niet zo geweldig meer. Sindsdien heb ik verschillende polsbraces gehad, steeds meer afgestemd op wat mijn pols nodig heeft.

Polsbandage met plastic of stalen smalle baleinen

polsbrace polsbandageDie eerste polsbrace was meer een bandage, er zat een flink stuk aan wat ik om mijn pols moest binden. Wel zaten er een paar baleinen in. Die kon je zelf verwisselen, ik had een setje stalen en plastic baleinen. Het was een vreselijk onhandig ding. Lastig om om te doen met zo’n lange flap. En het klittenband werkte al snel niet meer, waardoor ik er zelf nog een stuk omheen moest doen.

Ik kreeg ‘m van mijn fysiotherapeut in bruikleen, maar heb ‘m helemaal opgebruikt.

Sportpolsbrace

Toen mijn oudste dochter geboren werd, ontdekte ik weer hoe zwak mijn polsen waren. Het tillen van de maxicosi, duwen van de kinderwagen, al die handelingen die je moet doen bij het wassen, aankleden of verschonen…

Ik ging op zoek naar een brace die mijn pols wat op z’n plek zou houden, maar daarnaast me niet al teveel zou beperken in mijn bewegingen. Dit keer zonder fysio, daar had ik allemaal geen tijd voor.

Van deze brace heb ik geen foto meer, ik heb ‘m inmiddels doorgeschoven naar een vriendin die ‘m goed kon gebruiken. Maar hij is volgens mij gewoon bij de drogist of apotheek te koop, of bij Bol:

Stoffen polsbrace

stoffen polsbrace zwartDe sportbrace gaf natuurlijk veel te weinig steun. En toen kind nummer twee erbij kwam, ging behalve de linkerpols ook de rechterpols voor problemen zorgen. Èn een kinderwagen duwen èn een kind aan de hand meenemen, dat is vragen om problemen natuurlijk…

Mijn huisarts schreef deze stoffen polsbraces voor. Ze waren stukken makkelijker om te doen dan de eerste brace die ik had en gaven veel meer steun doordat er een metalen plaat in geschoven was. Die werd dan naar de vorm van mijn hand gebogen, zodat het niet op de verkeerde plekken druk gaf.

Toen ik ze op een gegeven moment in combinatie met mijn rolstoel ging dragen, kreeg ik er een stukje antislip op. En niet voor niks, want dat stukje is inmiddels flink versleten.

Polsspalk door de ergotherapeut gemaakt

tijdelijke polsbraceLater had ik wel de tijd en zag ik de noodzaak om die polsen van mij eens wat beter aan te pakken. Ik ging naar een hand- en polscentrum waar er een plan opgesteld werd om mijn polsen weer wat sterker te krijgen. Heel veel nuttige oefeningen en tips gekregen van de fysiotherapeut en er werd ter plekke door de ergotherapeut een polsspalk gemaakt.

Dat ziet er erg interessant uit: het materiaal wordt in een bak warm water verwarmd, waardoor het naar je hand gevormd kan worden. Een paar klittenbandjes erop en zo is binnen een paar minuten de spalk klaar. Nu is dit wel een tijdelijke spalk en het materiaal breekt gemakkelijk. Maar je hebt zo wel snel door of dit de soort spalk is die je nodig hebt.

Eerst moest ik deze zowel overdag als ‘s nachts dragen. Alleen met autorijden en op de scooter niet. Later hoefde dat alleen nog maar ‘s nachts. Door alle oefeningen ben ik mijn polsen veel bewuster gaan gebruiken en weet ik met welke spieren ik die gammele polsen kan opvangen.

Op maat gemaakte kunststof polsspalk voor de nacht

maatwerk polsbrace polsspalkToen bleek dat de tijdelijke spalk z’n werk goed deed, maar ik wel iets voor de langere termijn nodig had, heeft mijn revalidatiearts er één voorgeschreven. Deze werd op maat gemaakt door een orthopedisch instrumentmaker. Hiervoor werd eerst mijn hand, pols en arm in gegipst, waarmee ze een mal konden maken.

Deze spalk van stevig kunststof heb ik bijna vijf jaar (‘s nachts) gedragen. Wel met een sok eronder/erover, omdat plastic of klittenband op je huid nou eenmaal niet zo fijn aanvoelt. Alhoewel die sok niet voorkwam dat ik toch weleens wakker werd met blauwe plekken op de rand van de spalk.

Leren polsbrace

leren polsbrace polsspalkEn dan sinds deze week heb ik weer een nieuwe brace, eentje van leer. Hiervoor hoefde ik niet in het gips, maar werd er een 3D-scan gemaakt van mijn hand/arm. Ook weer door een orthopedisch instrumentmaker, voorgeschreven door mijn revalidatiearts.

Sinds ik de Smartdrive heb, merk ik dat mijn polsen toch weer snel overbelast raken als ik mijn rolstoel gebruik. De stoffen polsbraces zijn hierbij niet stevig genoeg om mijn pols op z’n plek te houden als ik continu moet bijsturen door te remmen, bijvoorbeeld op een scheve stoep. Vandaar dat ik ze van leer kreeg en daarbij ook nog een extra vlakje tegen het slijten.

Je zal me nog steeds niet vaak met deze brace zien. Wel als ik wat langere stukken moet rollen en mijn Smartdrive gebruik. Maar het blijft het prettigst om mijn handen gewoon vrij te kunnen bewegen. Daarbij moet ik er dan wel op letten dat ik geen gekke bewegingen maak, ergens aan blijf hangen of zware dingen optil. Maar op zich red ik het meestal ook wel zonder brace.

3D geprinte polsbrace met duim

3d geprinte polsbrace polsspalk‘s Nachts merkte ik dat mijn duim pijn ging doen. Of dit dan kwam door overbelasting overdag (weer die Smartdrive), of een verkeerde houding tijdens het slapen, dat weet ik niet. Maar een nachtpolsbrace met een duimstuk eraan zou mijn duim in ieder geval weer wat rust geven en in de goede houding houden.

Met de 3D-scan die al gemaakt was, werd er een polsbrace precies op maat gemaakt. En van daaruit werd er een polsbrace met een 3D-printer perfect op maat gemaakt. Of bijna perfect dan. Het duimgedeelte was iets te smal van binnen, maar dat kon ter plekke verholpen worden.

Ik vind het bijzonder om te zien hoe de technologie op deze manier ingezet kan worden om mijn pols op z’n plek te houden. Precies daar waar ik wat meer steun nodig heb, is het materiaal wat dikker gemaakt.

Waarom geen silversplints?

Vaak zijn mensen met EDS te herkennen aan hun silversplints. Dit zijn spalken voor vingers, handen of ellebogen om overstrekken te voorkomen, gemaakt van zilver. Ze zien er daarnaast prachtig uit en geven nog genoeg ruimte voor beweging om iets van spierkracht te behouden.

En daar kom ik meteen op het punt waarom het voor mijn polsen niet zou werken: silversplints geven mijn polsen teveel ruimte. Ik heb het geprobeerd toen ik voorlichters met een stand zag staan bij de EDS patiëntendag, maar het doet gewoon niks voor mij. Daarnaast is zilver te kwetsbaar om juist alleen voor het rolstoelrijden (met Smartdrive) te gebruiken. En ik was al tevreden over mijn kunststof spalken, dus ik zag ook geen reden om voor silversplints te gaan.

Neemt niet weg dat een silversplint voor heel veel mensen met EDS wèl een goed alternatief voor een polsbrace is. Zeker wanneer iemand allergisch is voor het materiaal van een gewone brace, of werk doet waarbij een broeierige brace niet zo hygiënisch is.

Je ziet het: er is tegenwoordig echt veel mogelijk als het gaat om polsbraces!

In dit artikel is gebruik gemaakt van affiliate links. Daar merk jij verder niks van, maar mocht je op de link klikken en in die webshop wat kopen, dan help je mij aan een paar centen.

Ik waarschuw maar vast: dit is een mopperblog. Iets wat ik niet te vaak wil doen, want je schiet er toch niks mee op. Maar voor nu heb ik even zin om te mopperen.

Wat een stelletje prutsers kom je soms tegen en wat is het toch irritant als je van die mensen afhankelijk bent om de juiste hulpmiddelen te krijgen.

Rolstoelprutsers

Ergens in juni had ik via de WMO een aanvraag gedaan om mijn rolstoel aan te passen. Tenminste, zo staat dat op papier dan. Echt een grote aanpassing was het niet, ik wilde alleen andere spatborden.

Al bij de aanvraag van mijn rolstoel had ik aangegeven dat mijn heupen/bekken goed strak in de rolstoel moeten zitten, om voldoende stabiliteit te kunnen geven. De spatborden die ik kreeg, kwamen daarvoor wel hoog genoeg, maar het materiaal was niet heel erg stevig.

Op de Supportbeurs ontdekte ik dat er ook gewoon spatborden van carbon zijn, die niet zoveel meebuigen als de kunststof spatborden die ik had. Na een telefonisch gesprek met mijn WMO-consulent (die overigens geen prutser is) werd de aanvraag in augustus toegezegd en zou Medipoint contact met me opnemen.

Na een poosje braaf wachten ben ik in oktober toch maar gaan bellen. Daarnaast was mijn rechterrem kapot gegaan, dus nu had ik er wel iets meer haast bij dat er wat aan mijn rolstoel gedaan zou worden. Dezelfde week stond er iemand voor de deur. Met een verkeerde rem en spatborden van het juiste materiaal, maar erg laag.

Op deze foto zie je links de oude spatborden, die hoog genoeg komen. Rechts moet je heel goed kijken, dan zie je net een heel klein randje boven mijn wiel uit komen. Dat zijn de nieuwe spatborden, wel van carbon, maar dus zo laag, dat ze nog niet voldoende steun geven.

prutsers spatborden rolstoel

Orthopedisch instrumentprutsers

Ik had een driedubbele afspraak gepland staan voor controle van mijn steunzolen en nachtbraces. Naar de steunzolen werd weinig gekeken, daar was ook niks mis mee. Tenminste, nadat ik voor een nieuw paar al eerder terug was gekomen, omdat ze het kuipje in de steunzool vergeten waren.

Mijn dossier werd erbij gepakt en er werd me gevraagd of de nachtbraces hielpen bij mijn verkorte achillespees… Ik heb dus helemaal geen problemen met mijn achillespees. Begon er zelf even aan te twijfelen, omdat het toch echt in mijn dossier stond, maar na een check bij mijn fysio wist ik het zeker: het staat gewoon verkeerd in mijn dossier.

Maar goed, verder met de andere vragen die ik had. Ik vroeg me vooral af of er niet nog iets zou kunnen zijn om het lopen voor mij wat aangenamer te maken. Het lopen gaat nog steeds achteruit, ik heb sneller pijn en ben sneller moe. De eerste opmerking die ik kreeg, was dat ik dan met schoenen zonder hak moest gaan lopen, het liefst bergschoenen. Nu snap ik wel dat dat hele goede schoenen kunnen zijn voor veel mensen, maar ik heb altijd het advies van revalidatieartsen en fysiotherapeuten gehad om op schoenen met een kleine hak te lopen. Op die manier worden mijn spieren meer geactiveerd en sta ik in een betere houding.

Maar daar had de orthopedisch instrument-/schoenmaker nog niet eerder van gehoord. Een andere optie na de bergschoenen waren de orthopedische schoenen. Alleen is er ook dan geen garantie dat ik er beter mee zou kunnen lopen.

Al met al duurde de afspraak een uur en is mij alleen maar duidelijk geworden dat ze geen idee hebben wat ze met mij en mijn klachten aanmoeten.

Kan het niet anders?

Waarom moet het nou zo lang duren voordat er iets via de WMO geregeld is? En waarom wordt er tussen WMO en Medipoint blijkbaar zo slecht gecommuniceerd, dat ze met de verkeerde oplossingen aan komen? Ik krijg soms echt het idee dat ze maar wat doen. Soms zou ik het liever gewoon zelf maar op willen lossen. Maar dat mag dan weer niet, want de rolstoel is in bruikleen en daar mag je niet zelf aan sleutelen.

En wat betreft de orthopedisch instrument-/schoenmaker: ik kom daar niet meer terug. Ik heb er totaal geen vertrouwen in dat ze mijn dossier goed bijhouden of snappen waar bij mij het probleem ligt.

Gelukkig zijn er meer waar ik terecht kan voor orthopedische hulpmiddelen en waar mijn revalidatiearts ook mee samenwerkt. Dus ik verwacht niet dat dat problemen oplevert. Maar kan die WMO ook niet anders georganiseerd worden? Het zou toch veel sneller en beter gaan als ik zelf rechtstreeks bij de leverancier aanpassingen aan mijn rolstoel kan laten doen. Ik snap wel dat ze er eerst toestemming voor moeten geven, maar al die stappen ertussen zorgen alleen maar voor meer ruis.

Kom jij ook weleens van die prutsers tegen? Heb jij nog tips hoe je dit soort prutsoplossingen zoveel mogelijk kan voorkomen?

De afgelopen maand zijn er een paar hulpmiddelen/aanpassingen bijgekomen, in de hoop weer meer te kunnen met minder pijn.

Mijn enkels geven steeds meer problemen, vooral op dagen dat ik veel sta of loop, heb ik veel pijn. Via de revalidatiearts had ik daarom nachtbraces gekregen: een soort mix van kaplaarzen, sandalen en klompen, maar dan om mee te slapen. Het was even wennen, maar inmiddels kan ik er aardig mee slapen en heb ik ‘s nachts minder pijn.
De steunzolen die ik tegelijkertijd kreeg, zijn een stuk minder effectief, ze geven me overdag niet de steun die ik nodig heb. Nu had de revalidatiearts wel gezegd dat als dit niet werkt, er ook orthopedische schoenen aangemeten kunnen worden. Maar ik weet niet of ik dat wel wil, of dat wel nut heeft. Ik geloof niet dat ik daardoor ineens langer kan staan of lopen, want ook al worden mijn enkels dan stabieler gehouden, de rest van mijn lijf is dat dan nog steeds niet.

Voor de zomervakantie ben ik met een ergotherapeut bezig geweest om te kijken wat er op mijn werk nog verbeterd kon worden. Ik gebruik nu een voetensteun als ik achter een bureau zit en heb een trippelstoel om tijdens het lesgeven niet steeds op te hoeven staan. Mijn rooster ziet er ook stukken beter uit dan vorig schooljaar, de lessen zijn meer verspreid, zodat ik meer afwisseling heb in mijn werkzaamheden. En zelf heb ik een afstandsbediening aangeschaft, zodat ik niet steeds heen en weer hoef naar de computer om een prezi via de beamer te laten zien.
De trippelstoel is niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Hij gaat niet hoog genoeg om op het bord te kunnen schrijven en als ie omhoog is, kan ik me niet meer zo makkelijk door de ruimte bewegen. Wel fijn is dat hij elektrisch omhoog en omlaag gaat. En in de hoogste stand heb ik een beter overzicht over de klas dan wanneer ik op een gewone bureaustoel zit, dus dan hoef ik niet zo vaak op te staan.