Berichten

mijn ouders

Morgen zijn mijn ouders 40 jaar getrouwd en dat vond ik wel een goede reden om eens een blog aan hen te wijden. We zijn niet zulke praters en eigenlijk zeg ik te weinig dat ik van ze hou en trots op ze ben. Maar ik weet dat mijn moeder mijn blogs leest, dus dat scheelt, hoef ik het weer een poosje niet te zeggen. En zonder nu meteen ons hele levensverhaal online te zetten, wilde ik een paar lessen benoemen die ik van mijn ouders geleerd heb.

1. Zonder auto kom je er ook wel

Het lijkt tegenwoordig wel ondenkbaar, maar van de 40 jaar dat ze samen zijn, hebben mijn ouders het grootste gedeelte geen auto gehad. Nou pasten we met ons gezin van zeven ook niet in elke auto, maar er waren genoeg alternatieven. We fietsten en wandelden veel of namen de trein. Ik ben nog steeds geen fan van de auto en stap veel liever op mijn fiets of scooter als het weer het toelaat.

2. Als je het niet kan betalen, spaar er dan voor

Als je iets echt graag wil, dan is het de moeite waard om het uit te stellen en te wachten tot je genoeg gespaard hebt om het zelf te kunnen kopen. Natuurlijk is het voor sommige dingen wel nodig en heb ik ook wel eens geld mogen lenen van mijn ouders (bijvoorbeeld om collegegeld te kunnen betalen), maar met zuinig leven gaat het sparen snel genoeg.

3.  Talenten/hobby’s ontdekken

Alhoewel goed presteren op school wel zo’n beetje bovenaan stond, kregen we als kinderen de ruimte om op het gebied van sport, muziek, creativiteit, kunst en cultuur van alles te ontdekken. Nou was niet alles voor iedereen weggelegd: ik ben ondanks de blokfluit-, orgel- en keyboardlessen nog steeds niet zo muzikaal. Maar het kunnen naaien van kleding heb ik onder andere aan mijn moeder te danken, bij wie ik met restjes stof op haar naaimachine mocht aanrommelen.23

4. Naastenliefde

Mijn ouders hebben erg hun best gedaan op onze christelijke opvoeding. En alhoewel hun manier van geloven niet mijn manier is, vind ik naastenliefde een mooi streven. Als iedereen een ander zou behandelen zoals je zelf behandeld wil worden, zouden er een stuk minder problemen in de wereld zijn.

5. Familieband is blijvend

Met vriendinnen heb ik het er weleens over, de band die ik met mijn ouders heb, is anders dan die zij hebben met hun ouders. We lopen elkaars deur niet plat, delen niet alles met elkaar, maar het maakt voor mij niet dat ik minder van ze hou. Als ik ze nodig heb, zijn ze er voor me en andersom hoop ik dat ze dat bij mij ook zo ervaren. We vinden elkaar altijd wel weer terug, ook als er een lange periode tussen zit.

6. Je bent goed zoals je bent

Wat ik het meest bewonder aan mijn ouders, is dat ze hun ‘zo hoort het nu eenmaal te gaan’ hebben kunnen ombuigen naar ‘zo kan het ook’. Dat klinkt heel simpel, maar ik kan me goed voorstellen dat het niet zo makkelijk zal zijn gegaan, van verschillende kanten trouwens.

Als ouder heb je een bepaald beeld waarvan je hoopt dat je kinderen daaraan zullen voldoen, omdat je denkt dat het hen ook gelukkig maakt. Andersom maakt dat voor kinderen lastig om (soms letterlijk) uit de kast te komen en uit te leggen dat het iets anders is wat je gelukkig maakt dan wat je ouders voor ogen hadden. Inmiddels weet ik dat mijn ouders me niet meer zien als die opstandige puberdochter, maar trots zijn op wat ik bereikt heb, net zo goed als dat ze trots zijn op hun andere kinderen en kleinkinderen. En dat is fijn om te weten.

7. Rollen liggen niet vast

Heel lang (en eigenlijk nog steeds wel) heb ik de neiging gehad om mezelf te moeten bewijzen: Ik kan het zelf wel, ik heb niemand nodig en ik kan een prima leven leiden op mijn manier. Dat veranderde stukje bij beetje toen ik zelf moeder werd, het om hulp vragen gaat me steeds iets beter af. De rol van opa en oma staat mijn ouders bijzonder goed, de kinderen zijn gek op ze. Het voelt ook niet of ik iets vervelends van ze vraag als ik een keer oppas nodig heb.

En nu het fysiek steeds iets minder gaat met mij, laat zelfs mijn vader zich van zijn zorgzame kant zien. Natuurlijk doe ik nog steeds net alsof het me niks doet, maar stiekem vond ik het wel bijzonder toen hij mijn rolstoel de halve dierentuin door duwde.

 

Twintig jaar geleden had ik vast niet kunnen bedenken dat ik dit nu zou schrijven over mijn ouders. En nog vind ik het wel spannend: misschien sla ik de plank wel helemaal mis, of raak ik een gevoelige snaar waardoor ik morgen niet meer welkom ben op het feestje… Ach, dat zal wel meevallen, vergeleken met het ABC’tje wat ze te wachten staat is dit stukje tekst nog aardig te doen. 😉

Wat is voor jou het belangrijkste wat je ouders je hebben meegegeven?

Als docent pedagogiek leer ik mijn studenten onder andere het balansmodel: sommige factoren verzwaren de taak om een kind op te voeden en staan ontwikkeling in de weg, andere factoren maken dit lichter. Zoals je in bovenstaand schema (afkomstig uit het boek ‘Samen Verschillend’) ziet, staat de zieke ouder aan de kant van draaglast en in heel veel gevallen zal het ook een flinke klus zijn om met een chronische ziekte een kind op te voeden. Maar ik wil nu juist laten zien dat het ook anders kan: dat het mij als ouder sterker maakt en mijn kinderen daardoor een voorsprong geeft.

1. Het zorgen voor elkaar is een vanzelfsprekendheid

Mijn kinderen hebben een goed voorbeeld aan hun vader, die na een lange werkdag niet te beroerd is om ook nog eens te gaan koken, omdat ik dan misschien net een slechte dag heb. Zelf vinden ze het ook leuk om regelmatig in de keuken te staan, een appeltje te snijden voor een ander of een boterham klaarmaken. Als we eropuit zijn en het me niet lukt een heuveltje op te rollen, kan ik rekenen op een duwtje in de rug.
De rollen in ons gezin zijn niet heel erg vastgelegd van: die zorgt voor het één en die voor het ander. Je helpt waar je kan en als het een keer niet kan, is het ook niet erg.

2. Luisteren is belangrijk

Toen ze nog klein waren, kon ik al niet veel achter ze aan rennen als ze wegliepen. Eigenlijk zijn ze daardoor heel erg gedrild om te luisteren naar wat ik zeg als ik ze bij wil sturen. Ik kan verbaal en non-verbaal heel duidelijk maken wat ik van ze verwacht, zij weten vervolgens goed in te schatten of ze nog net een stukje verder binnen die grens kunnen, of dat ze er al overheen zijn gegaan.

3. Creatieve oplossingen bedenken

Wat te doen als een buggy duwen te zwaar is, maar aan de hand mee laten lopen eigenlijk nog meer? Of als je zelf niet naast een fiets kunt rennen om je dochter te leren fietsen? En zo zijn er nog wel tig dingen te benoemen waar je als moeder tegenaan loopt wanneer je een chronische ziekte hebt. Maar samen komen we meestal wel tot een creatieve oplossing.

4. Zelfstandigheid

Gisteren verbaasde ik me er ineens over hoe goed mijn meiden boodschappen kunnen doen, er zit zoveel routine in, ik hoef ze amper bij te sturen. Er zijn ook wel momenten geweest dat ik het zelf nog best eng vond om ze los te laten, bijvoorbeeld de eerste keren dat ze alleen naar school lopen. Maar ik weet dat ik erop kan vertrouwen dat het goed zal gaan en dat voelen ze ook.

5. Voldoende lichaamsbeweging

Niet alleen voor mij is het belangrijk om mijn lijf fit te houden en gelukkig vinden mijn kinderen het ook echt leuk om veel te bewegen. Ik heb inmiddels een aardig voorraadje aan matjes, banden, ballen en rollen om oefeningen mee te doen, waar door de kinderen ook dankbaar gebruik van wordt gemaakt.

6. Begrip voor mensen met een beperking

Een rolstoel is niks geks voor ze, die heb je gewoon nodig als je niet goed kan lopen. Maar ook mensen zonder rolstoel kunnen een beperking hebben. Doordat ze dit van dichtbij ervaren, snappen ze ook de beperkingen van andere mensen iets beter.

7. Je hoeft niet perfect te zijn, als je maar probeert

Alhoewel ik niet alles deel met mijn kinderen, zien ze het ook aan me als ik een slechte dag heb, als ik boos, moe of verdrietig ben, als sommige dingen niet lukken. En ook al is dat soms rot, het hoort erbij. En zij mogen dus net zo goed eens een baaldag hebben, of boos of verdrietig zijn, of iets helemaal verprutsen. Dat betekent ook weer niet dat je altijd maar bij de pakken neer moet zitten, een beetje doorzettingsvermogen kan ook geen kwaad.

8. Een coole moeder

Ik weet niet of je mijn fiets al eens gezien hebt, maar die (en dus ook degene die erop rijdt) is gewoon cool.
En welke moeders treden er nou op met een dansgroep, met rolstoel?

9. Kennis van EDS

Het Ehlers Danlossyndroom is een erfelijke aandoening, dus het zou goed kunnen dat één van mijn dochters het ook heeft. En omdat het niet zo’n bekende aandoening is, weten artsen of andere medische specialisten het ook niet altijd. Ik ben alert op zwakke plekken, weet waar ik zelf vroeger en nu tegenaan liep en kan aan ze uitleggen waarom iets wel of niet verstandig is.

10. Beschikbaar zijn

Weliswaar regelmatig languit op de bank, maar ik ben wel vaak thuis, aangezien fulltime werken er niet in zit en alle avonden de hort op zijn ook geen goed idee is. Ze kunnen hun verhaal kwijt als ze uit school komen, ik kan ze helpen met huiswerk en ik kan prima vanaf de zijlijn vastleggen met film of foto wat een geweldige kinderen ik heb.


Ben ik nog wat vergeten in dit lijstje?
Wat maakt jou een sterke ouder?