Dit is iets wat al een tijdje zat te sudderen: ik had behoefte aan verandering wat betreft het vrijwilligerswerk dat ik doe. Sommige dingen waren eigenlijk te belastend voor me en leverden niet veel op behalve frustratie. Dus tijd voor wat anders!
Een beetje minder van dit…
Via Ieder(in) ben ik betrokken geweest bij de verbeteragenda passend onderwijs mbo. Die liep van 2020 tot 2025 en is dus inmiddels afgelopen. En er zijn nog steeds bijeenkomsten rondom dit thema waar ik naartoe ging. Lange dagen met nog een beetje pech zowel op de heen- als terugweg in de file. Hoewel ik het leuk vind om mensen te ontmoeten en te praten over inclusief onderwijs, was dit fysiek eigenlijk te zwaar voor mij. Daarbovenop komt dan nog dat de locaties vaak slecht rolstoeltoegankelijk zijn, wat het voor mij nog belastender maakt. En ik voel me daardoor ook minder welkom. Alsof men wel wil praten over mensen met een handicap, maar ze er liever niet bij wil hebben.
In al die jaren zie ik ook maar weinig verandering. Zowel wat betreft de toegankelijkheid van de bijeenkomsten zelf als inclusie in het mbo. En al vind ik nog steeds dat iets niet gaat veranderen als je er zelf niets van zegt, ik ben zelf wel een beetje uitgepraat. Het kost me gewoon te veel en het levert te weinig op. En het is echt niet leuk om steeds het gevoel te krijgen dat mensen niet op je zitten te wachten.
Iets dat ook steeds minder is geworden, is het geven van gastlessen en dansoptredens.
Gastlessen heb ik nu al zo’n tijd niet gegeven, dat ik denk dat ik het verleerd ben. Ik geloof niet dat ik nog door tafels heen kan kijken om te zien of studenten (of docenten) stiekem op hun telefoon met iets anders bezig zijn. Of dat ik een hele groep kan boeien met wat ik te vertellen heb. Dus misschien wel beter dat ik dat lekker laat voor wat het is.
Op papier ben ik nog wel ambassadeur van Misiconi, in de praktijk houdt dat in dat ik af en toe meepraat met Podium Inc. Meer niet. De laatste keren dat ik op een podium mocht dansen, waren niet met Misiconi zelf. Dat mis ik trouwens wel. Maar blijkbaar zit men ook hier niet op mij te wachten. En om er zelf steeds achteraan te gaan, heb ik de energie niet voor.
En een beetje meer van dat…
Ik ging dus op zoek naar iets met minder piekbelasting: dichter bij huis, minder uren achtereen, meer regelmaat. In de bibliotheek had ik een keer een foldertje meegenomen van Buurtgezinnen, wat heel lang in mijn agenda heeft gezeten voor ik contact opnam. Wat me in eerste instantie een beetje tegenhield, was dat ik in andermans ogen misschien eerder steun nodig zou hebben in plaats van dit te kunnen bieden. Ik weet dat er bijvoorbeeld ook chronisch zieke ouders zijn die daar gebruik van maken. Nou zijn mijn kinderen inmiddels 18+ en ik weet van mezelf dat ik best wat te bieden heb. Al is het maar een paar uurtjes. Dus toen dat foldertje voor de zoveelste keer uit mijn agenda viel, ging ik toch voor dat kennismakingsgesprek.
Daarbij heb ik uitgelegd wat ik wel en niet te bieden had. Ik kan wel rust en aandacht geven, maar niet te veel verzorging of achter een kind aanrennen. In eerste instantie dacht ik dat wat oudere kinderen (vanaf een jaar of tien) een betere match zouden zijn. Inmiddels ben ik aan het kennismaken met een meisje van zes en haar moeder. En dat gaat heel leuk, weer wat gezelligheid in huis. Soms denk ik: o ja, zo was het op die leeftijd. En soms denk ik achteraf dat ik me iets te veel heb laten meeslepen en meer op mijn grenzen moet letten. In de loop van de tijd zullen we vast steeds meer op elkaar afgestemd raken en ik hoop dat ik hun gezin zo wat kan bieden.
Ik zie het niet overigens niet als een stap vooruit of achteruit. Qua uren gaat het nog steeds om maar een paar uren per maand. Wel een betere indeling passend bij mijn belastbaarheid. Om de week een middagje in of rond mijn eigen huis in plaats van af en toe een hele dag op een slecht toegankelijke locatie met filerijden erbovenop.
En ik vind het idee achter Buurtgezinnen ook gewoon een goed idee: gezinnen waar het soepel loopt, bieden steun aan gezinnen die even wat extra steun kunnen gebruiken.
En nog steeds dit!
Natuurlijk ben ik ook nog steeds betrokken bij Zorgeloos naar School. Daar voel ik me heel erg op mijn plek. Ik kan mijn kennis en ervaring over het mbo en chronisch ziek zijn daar kwijt. En er wordt goed rekening gehouden met mij als het gaat om mijn belastbaarheid en wat ik nodig heb aan toegankelijkheid. Het zijn dan vooral casussen waarbij ik meedenk met een ouder of student, soms ook over een nieuw project. En vanuit mijn rol als ambassadeur bij Zorgeloos naar School ben ik ook nog steeds betrokken bij de meedenkgroep Jeugd van Ieder(in). Af en toe zal ik dan ook wel naar netwerkbijeenkomsten gaan, maar niet meer zoveel als voorheen. Die van ECIO (landelijk netwerk studentenwelzijn) zijn voor mij goed toegankelijk en ook regelmatig online.
En bij Misiconi zit ik nu al zo lang, dat blijft voorlopig ook wel zo. Al staat het wel op een lager pitje.
Nog iets waar ik per ongeluk een beetje ingerold ben, is het meedenken met de wmo-uitvoerder hier in de regio. Dat is ook lekker in de buurt, niet zo vaak en het is een leuk groepje mensen om ervaringen en ideeën mee uit te wisselen.
De verschuiving van informeren van groepen naar ondersteunen van (met name) ouders is iets wat ik jaren geleden niet van mezelf had verwacht. Maar het bevalt me wel! Het kleinschalige, meer afgestemd op wat ik nodig heb, mensen die wel echt op je zitten te wachten en die je verder kunt helpen.
En het is prettig om te zien dat het me lukt om zo mee te bewegen, dat er steeds iets is om dat gat op te vullen als er iets wegvalt.
Al is het nog steeds niet zo dat al mijn dagen gevuld zijn met activiteiten. Als dat zo zou zijn, zou ik liever gewoon werken. Maar dat zit er echt niet meer in. Veel van mijn dagen bestaan nog steeds uit rusten, bijkomen en daarnaast werken aan mijn lijf, zodat het niet nog verder achteruitgaat. Best saai. En die stukjes vrijwilligerswerk zorgen dan voor wat afwisseling, nog ergens nuttig voor zijn. En wat sociale contacten buiten mijn eigen familie en vrienden.
Goed bezig Jacqueline! Leuk om te horen.