Klaar met dat kozijnengedoe

Het is inmiddels twee jaar geleden dat we ons huis kochten, of in ieder geval wat nu ons huis is. Toen was het nog één grote lege ruimte die we lieten verbouwen tot een rolstoeltoegankelijke woning. En dat dat niet altijd even soepel ging, daar had ik al eerder dit artikel over geschreven: Als ik dit had geweten voor we gingen verbouwen… Maar dat er een jaar na de start van de verbouwing nog een naar staartje kwam, had ik toen niet kunnen voorspellen. Gelukkig is dat nu ook achter de rug en ik wilde het nog even van me afschrijven. Klaar mee, godzijdank. En wie weet heeft iemand nog iets aan ons verhaal.

Verbouwing waarbij afgeweken werd van de tekening

Voor de verbouwing had een architect de tekeningen gemaakt en een omgevingsvergunning aangevraagd. Dit alles was goedgekeurd toen de aannemer met die tekening aan de slag ging. Gedurende de verbouwing werd er (in overleg met ons) hier en daar afgeweken van de tekening, omdat het in de praktijk toch iets anders eruitzag dan op de tekening. Ik vertrouwde daarbij op de aannemer dat hij wist wat hij deed en dat dit alles mocht. En op dat moment was ik ook blij met de keuzes die gemaakt werden.
Zo kwamen het luik voor de kruipkelder, cv-ketel en de verdeler voor de vloerverwarming op een andere plek. Daardoor werd het weer logischer werd om op die plek een kast te maken. Hartstikke praktisch ook, want het washok bleek krapper uit te vallen dan op de tekening en nu konden de stofzuiger en schoonmaakspullen in die kast komen.

Op dezelfde manier bespraken we de hoogte van de kozijnen. Ik wilde liever niet dat het kozijn onder het aanrechtblad uitkwam. Hij kwam ermee dat het ook wel een stukje hoger dan het aanrechtblad kon komen. Dus hebben we daar akkoord voor gegeven. Behalve het kozijn bij de keuken ging dit ook om het kozijn bij de slaapkamer aan de voorkant. Die twee zitten aan weerszijden van de voordeur. Toen de kozijnen eenmaal klaar waren met het metselwerk eronder, vonden we dat wel mooi zo en besloten we dat het stucwerk eronder kon vervallen.

In november 2024 hebben we bij de gemeente gemeld dat de werkzaamheden gereed waren. We verhuisden en waren echt heel blij met hoe alles geworden was.

Waarschuwingsbrief afwijken vergunning

In juli 2025 kregen we via de architect (omdat zij de vergunning aangevraagd hadden) een waarschuwingsbrief van bouw- en woningtoezicht met de mededeling dat er een overtreding was geconstateerd die we binnen drie weken moesten oplossen. Daar kreeg ik nogal wat stress van. Want los van dat ik me voor dat moment van geen kwaad bewust was, was het ook totaal niet haalbaar om even binnen drie weken een hele gevel weer aan te passen. Ik heb meteen contact opgenomen met rechtsbijstand en de betrokken handhaver om te achterhalen hoe we dit konden oplossen.

Rechtsbijstand kon op dat moment nog niet zoveel, aangezien het alleen nog een waarschuwingsbrief was. Wel hebben ze de gemeente gevraagd nog geen handhavingsbesluit te nemen, tot wij een aangepast plan hebben kunnen indienen en zij dit beoordeeld hebben. Ook kregen we het advies om een instantie in te schakelen voor contra-expertise. Vanaf het begin was de advocaat wel duidelijk dat de gemeente in haar recht staat en dat de uitkomst nog steeds kon zijn dat we de gevel moesten aanpassen. Daar zou ik op zich mee kunnen leven als we een duidelijke uitleg hadden gehad waarom de kozijnen niet voldeden.

Vanuit de gemeente kregen we niets aan uitleg. Natuurlijk was het mij duidelijk dat de aannemer was afgeweken van de eerste tekeningen (zie ook het verschil tussen het eerste en tweede kozijn op de tekeningen hierboven). Maar dat ga je niet zomaar terugdraaien als je niet 100% zeker weet of de uitgevoerde kozijnen wel of niet voldoen volgens de welstandscommissie. En dat was iets wat de gemeente niet wilde uitleggen. Pas als ik een nieuw conceptverzoek zou indienen, zou ik in gesprek mogen om helder te krijgen wat er minimaal aangepast moest worden en hoe we dat moesten aanpakken.

Ik snapte dat de gemeente het liefst wilde dat dat conceptverzoek binnen hun plaatje zou passen, maar ik had geen uitleg gekregen wat dat plaatje dan was. En omdat mijn insteek nog steeds was om de kozijnen zo te houden, heb ik de gevel zoals die toen was ingediend als conceptverzoek om die situatie te legaliseren.

Nieuw conceptverzoek afgewezen

Ons conceptverzoek om de situatie te legaliseren is op 13 augustus ontvangen. 27 oktober kregen we daar het antwoord op: afgewezen. Er werd geen verdere toelichting of uitnodiging voor een gesprek gegeven en het leverde ons alleen maar meer vragen op. Toen ik contact opnam met vergunningverlener van de gemeente hierover, werd me van alles verweten waar ik geen weet van had of had kunnen hebben, want daar was ik eerder niet over geïnformeerd. Maar aan het eind van dat moeizame telefoongesprek had ik het idee dat ik wel begrepen werd. Dat ik vooral uitleg wilde over wat de welstandscommissie bedoelde en wat er dan nodig was om tot een vergunningaanvraag te komen die wel voldeed aan de welstandscriteria. Ik mocht mijn vragen op de mail zetten en het zou verder opgepakt worden.

Ondertussen had ik bij een paar kennissen die in een andere gemeente te maken hebben met vergunningen ook om uitleg gevraagd. Inmiddels snapte ik iets meer van de bezwaren die de welstandcommissie zou kunnen hebben. Maar aangezien die uitleg niet vanuit mijn eigen gemeente kwam, was ik er nog niet van overtuigd dat het advies opvolgen en twee prima kozijnen vervangen de enige of beste optie was. Ook begreep ik dat een gemeente normaal gesproken wel oplossingsgericht meedenkt, terwijl ik daar bij mijn gemeente niets van merkte.

Na dat nare telefoongesprek met de vergunningverlener kreeg ik een mail met een nieuw verslag van de welstandscommissie. Dat leverde mij alleen maar meer vragen op. ‘Het beeld is onrustig en past niet binnen de context’ was alle uitleg die er gegeven werd. Hoezo onrustig? Welke context? Elk pand hier in de straat ziet er anders uit en dat van ons was na de verbouwing juist verbeterd!
Er was wel iets met ons meegedacht: om de gevel geschikt te maken met zo min mogelijk kosten en gedoe met verbouwen, zou de buitenmaat van de kozijnen hetzelfde mogen blijven. Maar dan zonder bovenraam, dus zodat je twee langere ramen krijgt.

Second opinion

Ik werd steeds heen en weer verwezen van vergunningverlener naar handhaver. En ineens kwam er een jurist bij die wel van alles uitlegde over de procedures (die ik best snapte), maar weer vertelde dat ik een conceptverzoek in kon dienen om van de welstandcommissie meer uitleg te krijgen. Echt zo frustrerend. Ook omdat er op een toon tegen me gepraat werd alsof ik bewust in overtreding was en dat zo wilde houden. Ik had het allemaal maar moeten weten.

Ik had er niet echt vertrouwen in dat weer een conceptverzoek indienen tot een gesprek zou leiden. Dat deed het de vorige keer ook niet. Dus heb ik het advies van rechtsbijstand opgevolgd en een second opinion aangevraagd. Het verschil tussen contra-expertise en second opinion ben ik even kwijt. Volgens mij had het te maken met waar we in het proces zaten. Het kwam er in ieder geval op neer dat er deskundigen nog eens naar zouden kijken en het me zouden uitleggen.

Dat gebeurde tijdens een online meeting in november waar ook (weer een nieuw) iemand van de gemeente bij was. Een aantal dingen pasten wel in het straatbeeld. Zo hoefde het stucwerk onder de kozijnen niet per se uitgevoerd te worden. En de betonnen latei was ook prima in plaats van een gemetseld randje erop. Dit kon zo blijven omdat het paste bij de rest van het gebouw en de straat. De verhouding van onze kozijnen ten opzichte van de bovenburen vergeleken ze met een hoog opgetrokken broek. Dat was vooral het punt wat moest veranderen. Deze commissie was zelfs iets strenger dan de welstandscommissie van mijn gemeente. Zij zouden de vensterbank liever lager zien, zoals dat op de eerste (goedgekeurde) tekening was. Maar op zich konden ze zich ook vinden in de minder ingrijpende oplossing om alleen de kozijnen te vervangen.

Geen leuk nieuws. Maar nu wist in ieder geval 100% zeker dat er geen andere optie was dan de kozijnen te vervangen. Als de gemeente diezelfde uitleg al in juli had kunnen geven, was ons een hoop moeite, geld en stress bespaard gebleven.

Nieuwe aanvraag omgevingsvergunning

Dus nu duidelijk was dat en wat er moest gebeuren, heb ik de architect gevraagd om een nieuwe tekening te maken en de omgevingsvergunning aan te vragen. Interessant tussendoortje is dat zij daarin een klein foutje had gemaakt. Ik kreeg daarover een lelijke mail van de jurist van de gemeente en zij een vriendelijke van dezelfde persoon. Heel bijzonder hoe die communicatie ging.
Ik heb er nog even aan gedacht om een klacht in te dienen over de manier van communiceren. Ook het steeds dan wel, dan weer niet in gesprek willen was zo frustrerend. Terwijl een gesprek waarschijnlijk meteen alle onduidelijkheid en misverstanden had weggenomen. Maar ik was er ook wel klaar mee, wilde gewoon dat het allemaal snel opgelost werd.

De goedkeuring van de omgevingsvergunning ontdekte ik via de officiële bekendmakingen. Niemand die mij daarover mailde. Natuurlijk kreeg ik die documenten toen ik er bij de architect om vroeg. Zij was er van uitgegaan dat ik die via de gemeente had gekregen, omdat mijn naam en adres er op stond.

Aansprakelijk stellen aannemer

Eenmaal duidelijk dat de kozijnen vervangen moesten worden, heb ik weer contact gehad met rechtsbijstand. In eerste instantie werd wel gezegd dat ik de aannemer aansprakelijk kon stellen. Maar later bleek toch dat de waarschuwingsplicht van een aannemer niet gaat over het al dan niet voldoen aan de omgevingsvergunning. Rechtsbijstand heeft me wel steeds geadviseerd bij het mailcontact met de aannemer. Daar kreeg ik nog een compliment over, dat ik mooie mails schrijf. En dat de reactie van de aannemer nog best mild was, vergeleken met wat hij gewend was.
Op zich wel een fijne bevestiging dat er niet zoveel mis is met mijn manier van communiceren, maar heel veel heeft het niet opgeleverd. De aannemer wilde wel de opdracht aannemen om de kozijnen te vervangen en we hebben een klein beetje korting gehad. Maar dat was het dan.

En ook hier had ik er niet zoveel behoefte aan om er een groot punt van te maken. Ik wilde dat het opgelost zou worden. En dat heeft de aannemer inmiddels gedaan. En op zich zijn het prima mensen en is de hele verbouwing en ook weer het vervangen van de kozijnen netjes uitgevoerd. Maar ik zal niet zo snel reclame voor deze aannemer maken, had er toch meer van verwacht.
Vanuit de gemeente had iemand ook nog gezegd dat ik het nu dan weet voor een volgende keer. Alsof ik ooit nog zo’n verbouwing zou willen beginnen! Voor mij is dit één keer in mijn leven, voor een aannemer is dit dagelijkse kost. Ik had verwacht op zijn expertise te kunnen vertrouwen.

Dus voor wie het tot zover heeft volgehouden om mijn gespui te lezen: laat mijn les jouw les zijn en vertrouw gewoon niemand. De architect niet die aannames doet zonder te meten, de aannemer niet die aanpassingen doet zonder te checken wat mag, de gemeente niet die van alles eist zonder uitleg of mee te denken.

Sluiten handhavingsdossier

Bijna een jaar na de waarschuwingsbrief kreeg ik begin juli weer een brief van de gemeente. Hierin stond de mededeling dat er niet langer sprake is van een overtreding en het handhavingsdossier werd gesloten.
In dat jaar heb ik regelmatig medische afspraken gehad waarbij er gevraagd werd of ik last van stress had. Nou, normaal niet, maar van al dit gedoe heb ik toch echt wel dit hele jaar last gehad. En ik snap heus dat het onze verantwoordelijkheid was om het op te lossen. Maar ik denk niet dat die mensen bij de gemeente snappen dat het door hun belabberde communicatie onnodig lang heeft geduurd. En dat het behalve dat het meer kosten met zich meebracht ook een negatief effect heeft op mijn gezondheid.

Alles bij elkaar heeft het ons ruim €10.000 gekost om kozijnen te vervangen. Die gewoon gloednieuw waren en waar we ook al voor betaald hadden. Onze auto is al een tijdje aan vervanging toe, dat moeten we nu uitstellen tot we weer genoeg op de spaarrekening hebben.

Nou ja, het is wat het is. Blij dat het nu allemaal achter de rug is en we gewoon weer kunnen genieten van ons fijne huis.
Maar mocht je me later deze maand blij willen maken op mijn verjaardag, wil ik best een tikkie sturen. 😉