EDS AwarenessmaandIn het kader van de EDS Awareness maand in mei heb ik aan lotgenoten gevraagd om een gastblog te schrijven over een stukje van hun leven met het Ehlers Danlos Syndroom.
Want ook al beschrijf ik in mijn blog al veel over hoe mijn leven met EDS eruit ziet, ik ben in mijn eentje niet representatief voor de groep EDS-patiënten. Van de vijf verschillende types heb ik dan wel het meest voorkomende binnen EDS: het hypermobiliteitstype, of type 3, maar ook binnen dit type is er een heel spectrum aan klachten die in meerdere of mindere mate voorkomen.
Vandaar dat ik deze maand ook andere mensen met EDS aan het woord laat, om zo ook een breder beeld te kunnen geven hoe het is om te leven met EDS.

edsawareness gastblog ingrid

Het is weer mei. De maand waarin wij “Zebra’s” aandacht vragen voor onze aandoening EDS.

Al twee keer eerder heb ik meegedaan met de gastblogs en met liefde doe ik weer mee.

Waar het andere keren over daten en hoe is het nu, wil ik nu de kant van ongewild afhankelijk zijn belichten.

Sociale kring is niet mijn hulpkring

Ik ben zelf, ondanks het daten haha, nog steeds single. En dat is prima. Ik heb een leuke, fijne en behulpzame sociale kring. En daar probeer ik zuinig op te zijn.

Van vele hoor ik met grote regelmaat: “Als er iets, bellen hè?!”

En daar ben ik blij mee en dankbaar voor! Maar ik wil dat niet (te) vaak doen. Omdat ik wil dat mijn sociale kring, mijn sociale kring blijft en niet mijn hulpkring.

Maar niet alleen daarom.  Ook omdat ik dingen gewoonweg zelfstandig wil kunnen (blijven) doen!!

Klinkt logisch toch? Blijkbaar niet!

Als je kijkt naar wat voor strijd ik (en lotgenoten) continu moeten leveren om maar iets voor elkaar te krijgen.

Zelfstandig naar afspraken?

Zo wil ik graag zelfstandig naar mijn afspraken in het ziekenhuis en bij het gespecialiseerde hand-polscentrum in Nijmegen. Met het openbaar vervoer is normaliter al een flinke opgave die veel van mijn lijf en energie huishouding vraagt. Maar nu ik niet met kruk kan lopen (heftige operatie van de pols, aan mijn kruk-arm) is het openbaar vervoer echt onmogelijk geworden. En het gehobbel van openbaar vervoer is ook te pijnlijk nu.

Gelukkig had ik dat van te voren al bedacht en dus taxi aangevraagd bij de zorgverzekeraar…

Euh euh, verkeerd gedacht. Ruime maand verder, meerdere afspraken zelfs na de operatie al achter de rug, maar niets geen taxi.

In plaats daarvan uuuuuuuuren telefoon, mail en frustratie verder.

En gelukkig ben ik op alle afspraken kunnen komen, door de sociale kring die inspringt.
Maar dat zou toch niet zo moeten zijn???

Is het dan echt te veel gevraagd dat ik zelfstandig wil zijn?

De tijd dat ik het niet meer zelfstandig kan, zal vanzelf komen. En alle lieve hulp wil ik graag bewaren tot die tijd….

Schreeuw naar instanties

Sorry, geen blije, grappige blog dus… Maar een schreeuw naar instanties zoals zorgverzekeraars en WMO. Ja, ik zie er verzorgd uit (meestal). Ja, ik kan goed uit mijn woorden komen.

Maar ook: Ja, ik ben fysiek beperkt! Ja, ik heb jullie hulp nodig om met mijn 38 jaar oud, zelfstandig te kunnen blijven functioneren!

Ik hoop dat alle blogs en aandacht die we vragen, bij de instanties onder ogen komen. De instanties waar ik en velen met mij afhankelijk van zijn en die bepalen hoe ik mijn leven moet leiden (lijden?).

Hopelijk volgend jaar een blije blog over hoe we gehoord worden en geholpen zelfstandig te blijven!!!

De hele maand mei zijn hier gastbloggers aan het woord om zo meer bekendheid te geven aan het Ehlers Danlossyndroom. Je vindt hun verhalen onder de gastblogs.

“Die mevjou in die rolstoel, das mijn oma! Cool hè…”

eds awareness gastblog Annemiek

Meegroeien met oma

Toen ze 5,5 jaar geleden in mijn armen werd gelegd door ons oudste kind, haar verse moeder, was er nothing but love, geheel wederzijds ook trouwens. Toentertijd waren er nog niet de hulpmiddelen die nu mij in mijn leven vergezellen. Maar de moeilijkheden, al dan niet verborgen en/of onzichtbaar waren er heus wel. Maar dit piepkuiken had daar geen boodschap aan. Ze groeide mee met mijn niet makkelijk op kunnen staan, niet ver kunnen lopen en mijn zere handen met zonder kracht.

Terwijl zij een half jaar oud was kreeg ik mijn diagnose for live; EDS. Een jaar later was er een stok voor de kleine stukjes lopen en een rolstoel voor de rest. De zadelkruk in de keuken en de silversplints aan mijn hand, mijn nekkraag en de vele noodzakelijke kussens.

Oma’s coole gadgets

Het gemak waarmee kinderen niet beter weten en de feiten gewoon nemen zoals ze zijn, is er één waar menig volwassene nog een puntje aan kan zuigen. Ze zien er alleen maar voordelen van. Silversplints zijn heel fijn om je oma aan vast te houden, die kruk in de keuken is gaaf om op te klimmen (hartvervettingen kreeg ik ervan), met al die kussens kun je prachtige elfengrotten bouwen en een rolstoel is heerlijk om naast te fietsen of steppen.

Toen zij net kon lopen en ik steeds minder goed, zette zij wel even -in haar oneindige wil om behulpzaam te zijn- mijn stok voorruit. Ik viel er bijna letterlijk van om, die eerste keer, maar het was het ook ontroerend mooi; mijn kleine hupsakeetje die haar Omiek vooruit wilde krijgen.
eds awareness gastblog annemiekEn waar mijn eerste rolstoel nog erg zwaar en lomp was, kwam met mijn huidige superlichte en makkelijk te handelen rolstoel in vooral een zeer kekke kleur, mijn en haar vrijheid. En dat was cool!! Ze was inmiddels vier. We waren het grondig eens over de verregaande dolheid van mijn klaprozen-kleurige rolstoel met die gave oogjes op de zijkant (kenners weten nu dat ik doel op het logo van een geweldige Nederlandse rolstoelenfabrikant). En dan de lol die je daar mee kunt hebben. Zij op d’r fietsie met zijwieltjes, hondje mee, het avontuurlijke park naast onze wijk in….

Mijn stoel bleek ook een troost. Toen haar opa van de andere kant overleden was en ik op de uitvaartdienst verscheen in mijn rolstoel, was ze sowieso al blij dat ik er ook was. Na de dienst waren alle grote mensen (terecht) intens verdrietig. Maar vonden het ook allemaal zo sneu en triest voor dat vierjarige mopje, dat iedereen haar per se wilde knuffelen. Ik zag haar zo wegglijden en dichtklappen. Buiten op de parkeerplaats van het crematorium, even tussendoor, had mijn coole stoel opeens weer een beetje glimmertjes. Je kan er namelijk op de schoot van je Omiek in racen!! Gillend racen, wel te verstaan! Het luchtte op!

(Klein-)kinderen helpen bij het accepteren

eds awareness gastblog annemiekIk raad het iedereen die hulpmiddelen nodig heeft, maar moeite met het accepteren ervan, hartstochtelijk aan: zoek een leuk kind in je omgeving op (omdat je niet even zomaar zelf kan regelen dat je grootouder wordt) en ga daarmee op avontuur. Het helpt echt in het acceptatieproces!!
Voor mijn Jubelientje is het gewoon normaal dat er hulpmiddelen om mij heen zweven. Ook zeer logisch dat er dus bij ons playmobiel ook poppetjes in rolstoeltjes zitten of krukken hebben. En dus ook normaal gewoon dat Omiek niet gaat rennen, af en toe zelfs even niet vooruit kan. Maar wel heel veel knutselt, zingt en samen filmpjes kijkt….. in al die kussens.

Anticiperen is heus niet zo moeilijk als je een coole oma hebt.

Annemiek schreef al eerder een gastblog voor Salami stinkt, in 2016 en 2017.

Net als toen staat de hele maand mei in het teken van EDS Awareness en er verschijnen verschillende gastblogs over het leven met het Ehlers DanlosSyndroom. Wil je nog meer lezen? Alle gastblogs zijn hier verzameld.

Ketamine-trip

Een jaar geleden, op 17 mei, stond mijn tweede gastblog over het leven met EDS op Salami Stinkt… Op het moment van schrijven, in april 2017, was ik in afwachting op de behandeling met het Ketamine-infuus. De verwachting was dat ik dat pas in de zomer zou krijgen, maar ik had geluk. Er was de dag na Koningsdag een plaatsje vrij en ik mocht mijn Ketamine-trip ondergaan.

Om acht uur ’s ochtends werd ik in het AMC verwacht en ik ging er vanuit dat als ik acht uur op bed moest liggen, dat ik natuurlijk iets mee moest nemen om mezelf mee bezig te houden. Dus daar kwam ik de dagverpleging opgelopen met mijn tasje met twee boeken, een tablet en mijn telefoon. Want stel je voor dat ik me zou gaan vervelen.  Ik werd ontvangen met een plakje ontbijtkoek en een kop koffie. Toen dat op was, werd ik aan de “apparaten” gehangen. Het infuus werd ingebracht en de Ketamine begon mijn lichaam in te lopen.

Het eerste uur heb ik nog wat op mijn telefoon zitten Facebooken, heb nog een stukje gelezen. Maar na dat uur ging dat niet meer, want het beeld werd een beetje wazig en verder was er nog niets aan de hand. Nou, het tweede uur begon ik toch wel te merken dat de Ketamine zijn werk ging doen en kwamen de roze olifanten door de lucht heen zweven. Nee, niet alleen roze olifanten, ik kreeg hallucinaties, had giechelbuien en dacht dat ik kleuren kon horen en smaken kon zien…

Op een gegeven moment dacht ik dat ik een klein meisje hoorde praten over de pré-operatieve check van haar opa en dacht gelijk: “Dit moet ik onthouden want hoor ik dit nu echt of droom ik dit?”

Nadat het infuus zes uur had gelopen, werd het verwijderd en moest ik nog een uurtje bijkomen voordat ik naar huis mocht. Op het moment dat ik enigszins wakker werd, heb ik maar aan de verpleegkundige gevraagd of er echt een meisje met haar opa naast me hebben gezeten. Want ik wist niet zeker of dit echt was of dat het een hallucinatie was. Nee, dit was echt gebeurd. Ik wilde al heel stoer mijn tasje pakken en het AMC uitwandelen, maar nee. De verpleegkundige heeft me aan het handje genomen en me naar buiten gebracht. Waar ik mijn moeder belde om me op te halen, want die twee kilometer naar huis lopen was niet iets waartoe ik in staat was.

Thuis gekomen ben ik mijn mandje ingekropen en heb het hele weekend met mijn hoofd nog in hogere sferen doelloos rondgelopen. Maandag vond ik wel weer dat ik normaal was en aan het werk kon, maar oh wat was ik nog moe. Aan het einde van de week werd ik door AMC opgebeld want die waren heel benieuwd naar het resultaat van mijn Ketamine trip. Helaas… alles was nog bij het oude en de klachten waren niet verdwenen of verminderd…

Een nieuwe Ketamine-kuur: in Delft of Hoorn?

In november had ik weer een gesprek met mijn arts op de pijnpoli. Hij vroeg hoe ik er tegenover stond om voor een meerdaagse Ketamine-kuur opgenomen te worden. Hij wilde me niet de belofte doen dat ik dan pijnvrij zou zijn of minder pijn zou hebben. Maar hij kende goede resultaten en natuurlijk ging ik daar voor.

Als eerste werd ik doorverwezen naar het Erasmus Medisch Centrum. Maar na twee maanden wachten ben ik zelf begin januari maar eens actie richting Rotterdam op gaan nemen en kreeg te horen dat ze daar de behandeling niet meer deden. Dus terug naar mijn arts in het AMC en daar kon ik kiezen uit een meerdaagse opname in Delft of Hoorn. Hij zei: “Welke wil je het eerste proberen?”, waarop ik zei dat er overal wachttijden zijn en het zou mij handiger lijken als hij me naar beide ziekenhuizen zou doorverwijzen. Dat vond hij wel een goed idee.

Nou, dat ging snel. Na twee weken kreeg ik een brief vanuit het Westfries Gasthuis te Hoorn met vragenlijsten die ingevuld moesten worden. De dag erop lag er een brief van het Reinier de Graaf Ziekenhuis in de brievenbus met een soortgelijke vragenlijst. Na een week kreeg ik een telefoontje uit Hoorn met de uitnodiging om een week later langs te komen voor een intakegesprek. En in die week kwam ook een brief vanuit Delft binnen waarin ik een uitnodiging kreeg voor een intake medio maart. Aangezien Hoorn dichterbij Amsterdam ligt dan Delft had ik eigenlijk al mijn keuze gemaakt. Maar ik wilde toch even wachten met afzeggen totdat ik mijn intake in Hoorn achter de rug had.

Het gesprek in Hoorn met de pijnpoli was eigenlijk binnen 15 minuten afgerond en ik kon een datum plannen voor de opname. Ik kreeg te horen: “Oh, we zijn wel een beetje druk.” Waarbij ik dacht aan een wachtlijst, maar dat viel reuze mee. Ik kon eigenlijk al de volgende week opgenomen worden. Maar dat ging voor mijn hoofd een beetje te snel en ik had de volgende week wat afspraken staan. Dus het werd een week later…

Weer aan het infuus

Op maandagochtend 19 februari werd ik om negen uur in het ziekenhuis verwacht en na een korte uitleg over wat er met me zou gaan gebeuren werd ik een rolstoel gezet en naar de verkoeverkamer gereden om het infuus te laten prikken. Zelfs met mijn mooie transparante huid en erg zichtbare aderen bleek dat nog niet zo makkelijk te zijn.

Weer op mijn kamer werd de Ketamine aan het infuus gekoppeld en kon het feest beginnen. Ik weet niet waarom, maar ergens had ik het idee dat deze kuur minder impact zou hebben en dat het heel veel langer zou gaan duren voordat ik van de wereld was, dus ik had weer een stapel boeken meegenomen en had op mijn kamer een Ipad liggen om op te internetten en televisie te kijken. Nou, ik heb een stukje “My fat gypsie wedding” gekeken en na een uur begon het te werken.

Tegen de hallucinaties kreeg ik bij voorbaat al een paar keer per dag haldol en de hallucinaties waren hierdoor een stuk minder (en misschien ook wel een stuk minder lollig). Maar op een gegeven moment kwamen er toch nog wel rare momenten naar boven. Gelukkig had ik een kamer alleen en ik merkte al snel dat ik heel erg geraakt werd door prikkels. Als ik niet sliep, stoorde het licht en het geluid me, dus ik heb al heel snel gevraagd om het licht uit te doen en mijn deur dicht te houden. De drie dagen heb ik slapend en wakend door gebracht, maar vooral slapend.

Op woensdag 21 februari ging aan het einde van de middag het infuus er weer uit en in tegenstelling tot vorig jaar was het dronken gevoel heel snel over en kon ik mijn tas inpakken en wachten totdat mijn moeder me weer op kwam halen.

En het effect?

De afgelopen drie dagen werd me meerdere malen per dag gevraagd hoe het met me ging en of ik al werking van het infuus voelde. Buiten het high zijn merkte ik niets van de pijnstilling of de pijnvermindering, maar wat ik wel merkte was dat ik heel erg vermoeid was. Nu ben ik altijd moe, maar dit werd een graadje verergerd. Het was eigenlijk zo zwaar dat ik twee weken thuis moest blijven, omdat ik nergens toe in staat was en vooral veel tijd in mijn bed wilde doorbrengen.

Ik hoor mijn arts van het AMC het nog zeggen en idem dito de arts van het Westfries Gasthuis: “Reken en hoop niet op te veel.” En beide heren hadden gelijk. Natuurlijk ging ik heel blanco de behandeling in, maar ergens zat toch de hoop dat ik baat zou hebben bij het driedaagse Ketamine-infuus. Als het aangeslagen had, zou het de bedoeling zijn dat ik een paar keer per jaar op herhaling zou moeten. Maar helaas heeft ook dit infuus niet voor een pijnstilling of in ieder geval een vermindering van de pijn mogen zorgen.

De hele maand mei zijn hier gastbloggers aan het woord om zo meer bekendheid te geven aan het Ehlers Danlossyndroom. Je vindt hun verhalen onder de gastblogs.

patricia gastblog eds

Patricia verzorgde een les voor haar oud-collega’s (waaronder artsen en verpleegkundigen) over EDS.

In een brief namens Ehlers Danlos vertelt ze wat deze aandoening met haar lijf en leven doet.

 

Goedendag,

Allereerst wil ik mijzelf even voorstellen. Mijn naam is Ehlers Danlos. In de volksmond ook wel EDS genaamd.

Ik ben een stoornis in uw collageen.

Laat mij eerst uitleggen wat collageen is. Collageen is een bepaalde stof die in uw lijf functioneert als lijm. Uw lichaam bevat 90% collageen, het zit in huid, botten, pezen, kraakbeen en tanden. De lijm zorgt ervoor dat uw spieren, pezen, aders en organen goed functioneren. Daarbij zorgt collageen ook voor de stabiliteit van uw lichaam.  U moet zich voorstellen dat zodra u uit bed stap het collageen in uw lichaam gaat werken. Het zorgt ervoor dat u recht blijf staan, netjes kan lopen en dat uw lichaam naar uw behoren en verwachtingen werkt.  En dat zijn de meest indenkbare situaties.

Nu u een idee heeft wat collageen inhoudt, ga ik verder wat betreffende uw lichaam en de stoornis. Ik mag dan ook met trots zeggen dat ik als Ehlers Danlos diverse vormen mag aan nemen. Er bestaat van mij verschillende types of syndromen. Degene die ik u ga uitleggen is het veelvoorkomende type, ook te wel mijn grootste trots.

Het hypermobiele Ehlers Danlossyndroom:

U wordt er mee geboren, voor de kenner ben ik duidelijk zichtbaar. Voor de meerderheid weet ik mezelf goed te verbergen.

Nog beter deze mensen denken dat ze speciaal zijn, omdat ze allerlei trucjes kunnen doen zonder erbij  na te denken, denkend aan een duim naar de pols brengen en dergelijke. In de puberteit vinden de jongeren dit ook leuk om te doen en ondervinden geen hinder van hun extreme lenigheid.

Echter zodra men in een stabiele periode komt gaan ze hun lichamelijke klachten wijten aan hun levensstijl. Denkend aan bevallingen, werken, stress en noem maar op. Dan nog kan ik met trots zeggen dat ze dan nog steeds geen idee hebben wat ze staat te wachten of wat ik kan bereiken in hun lichaam.

Ik kom tot uiting na een traumatische ervaring op het lichaam. Voor de een is het een bevalling, voor de ander is het uitval verschijnselen of zelfs totale verlamming na aanleiding van een val, een misstap of iets heel simpels bukken om iets van de grond af te rapen.

Onzichtbare pijn

Nu ik u heb uitgelegd hoe ik tot uiting kom of hoe mijn ware aard naar boven komt ga ik u nu uitleggen wat ik allemaal te weeg breng.
Ik wil u mededelen dat u begint met “vage” klachten. De een heeft moeite met een beker vasthouden, de ander kampt met helse rugpijnen. De klachten zijn heel divers. Maar met 1 grote gelijkenis. PIJN.

Om aan te duiden wat nu bedoeld word met helse rugpijnen. Denk even terug aan uw leven. Ergens heeft u last gehad van rugklachten. De een heeft spit gehad, de ander een hernia of een spier verrekt in de rug met tillen. U moet zich even indenken hoeveel pijn dat voor u heeft opgeleverd.

Vaak word u als u langs de huisarts vraagt op een schaal van 0 tot 10 denkende dat 0 geen pijn is en 10 zoveel pijn dat u niet kunt bewegen. Wat was de grens voor u? Voor de gemiddelde mens is dat een 6 of een 7.  Dat is voor de gemiddelde mens een behoorlijke pijn ervaring. Bij EDS is er ook een pijn schaal. Deze loopt van 0 tot 12. En twaalf is dan de schaal dat men zich echt niet meer kan bewegen.

Ik kan u dan ook mededelen dat de gemiddelde persoon met EDS op de 10 zit. Dit word dan elke dag ervaren.

Dan veroorzaak ik nog een probleem als EDS. Ik zorg ervoor dat u er normaal uit ziet. U zal er ten aller tijden niet ziek uit zien. Sterker nog, als u verteld dat u een chronische ziekte heeft zullen ze u niet geloven, zij zullen denken dat u eerder liegt dan dat ze uw probleem serieus nemen.  Vele artsen zullen mij dan ook niet herkennen en het wijten aan hypochondrische klachten of in de volksmond “het zit tussen je oren” .

Zoals u kunt merken zal ik er voor zorgen dat u dagelijks met pijn loopt en niemand zal het aan u zien. Niemand zal aan u merken dat u een chronische ziekte heeft die 1 levensgevaarlijk kan zijn en 2 dodelijker is dan kanker. Want mijn vaattype zal er voor zorgen dat u als u een verkeerde beweging maakt een ader of slagader kapot gaat zonder dat u het merkt, en u zo inwendig leeg bloed zonder dat u het door heeft.

Maar dat terzijde. Ik wil even terug komen op de lijm.

Te weinig lijm

Ik heb u eerder verteld dat iemand met mij (EDS) in zijn lichaam leeft een collageen tekort heeft. Ik heb u ook uitgelegd dat het menselijk lichaam uit 90% collageen bestaat. Dan ga ik u nu uitleggen dat wakker worden al een probleem is voor iemand met mij in zijn lichaam. Zodra iemand wakker word, is er iets wat tintelt. Denkend aan een arm of been. Als er iets tintelt, dan betekent dat er een gewricht uit de kom ligt. De afknelling van de zenuw word veroorzaakt door een bot wat op die desbetreffende plek uit zijn kom ligt.

Nadat men de dislocatie heeft terug gezet kan men opstaan. Ze kunnen niet te snel opstaan, want dan krijgt ze een spontane daling van de bloeddruk. Dit komt door het niet goed functioneren van het hart. Dan gaat men opstaan. Heeft u wel eens een krakend zakje chips gehoord. Zo klinkt het als iemand met EDS uit bed stapt. Bij het uitrekken vallen alle botjes en pezen op hun plek.

Zo werkt het eigenlijk de hele dag door. Maar als toetje zorg ik er ook voor dat de hand oog coördinatie niet goed verloopt. Je wilt een kopje pakken, maar je grijpt mis. Je denkt een kopje vast te hebben echter het valt op de grond.  Daarom gebeurt het heel vaak dat mensen met EDS buiten lopen en vallen over een stoeprandje, of zit verstappen en daardoor vallen met alle gevolgen van dien. Wondjes helen langzamer, en sommige wonden genezen niet of nauwelijks. Een gemiddeld mens doet qua genezing van een operatie wond een kleine 3 weken. Mensen met mij doen daar 6 maanden tot een jaar over. Om dan maar te zwijgen over de littekens die ik achterlaat.

Zo kunt u lezen dat het leven met mij niet zo vanzelfsprekend is. Al deze zaken zullen zorgen voor achteruitgang. Bij de een wat sneller dan de ander. Er zijn mensen met EDS die gewoon lopen, maar ook mensen die algeheel gebonden zijn aan medische hulpmiddelen.

Lepels

Ik ga u dan ook proberen hoe het is om EDS te hebben door middel van de lepels.

U denkt lepels?

Ja, pak eens tien lepels. Elke lepel staat voor een handeling. De één staat voor opstaan, de ander voor eten, weer een ander voor koken.

Dus opstaan is één lepel, aankleden is de volgende, tandenpoetsen is een lepel, zo gaat u elke handeling af.

Wat ik u echter niet heb vermeld is dat u net als elk ander gewoon mens tien lepels per dag krijgt. Dus denk goed na wat u gaat doen met alle lepels. Maar u vind net als ik alle handelingen die ik heb genoemd belangrijk, want het is belangrijk om op te staan, het is belangrijk om je tanden te poetsen, om te ontbijten, om jezelf aan te kleden. En als u nu goed nadenkt heeft u in de ochtend alleen al alle lepels gebruikt. Hoe gaat u het redden de rest van de dag ?

Zoals u leest is leven met mij alles behalve makkelijk. Leven met EDS is voor u een hele opgave.

Ik hoop dat ik als stoornis u stof tot nadenken heb gegeven.

Met vriendelijke groet,

Ehlers Danlos

De hele maand mei zijn hier gastbloggers aan het woord om zo meer bekendheid te geven aan het Ehlers Danlossyndroom. Je vindt hun verhalen onder de gastblogs.

eds awareness gastblog ruchamaHoi, daar ben ik weer.

Vorig jaar heb ik een gastblog geschreven en sinds die tijd is er veel veranderd.

Inmiddels werk ik niet meer en ben ik verhuisd. Mijn leuke oude huis in een gezellige buurt heb ik omgeruild voor een ruim appartement met mooi uitzicht. Doordat ik nu geen trap meer hoef te lopen heb ik minder pijn aan banden en pezen.

Vorig jaar wachtte ik nog op mijn nieuwe rolstoel. Deze heb ik inmiddels al een poosje en hij bevalt ook erg goed. De reacties vanuit de familie zijn gemengd, de één is wat positiever dan de ander, maar het is wel verbeterd ten opzichte van vorig jaar. Het zelf hoepelen buitenshuis is wel zwaar, daarom moet ik altijd geduwd worden. Binnenkort ga ik de Smartdrive MX2+ ontvangen waardoor ik zelfstandig weer op pad kan.

EDS awareness gastblog ruchama ligortheseBekkeninstabiliteit en Ifuse

Al zal dat op pad gaan nog wel even op zich laten wachten, want mijn bekken is afgelopen jaar nog verder achteruit gegaan. Ik heb al mijn hele leven bekkeninstabiliteit, inmiddels 35 jaar, en dat eist zijn tol. Ik lig inmiddels zo’n 22 uur per dag op bed in een ligorthese. Alle trillingen, zelfs van de motor van de auto, zorgen voor pijnklachten. Mijn bekken zorgt voor veel problemen en mijn lichaam compenseert. Mijn bovenrug verdraait, mijn spieren verkrampen en hebben veel triggerpoints. De aansturing van mijn blaas is niet goed waardoor ik urine verlies, maar ook regelmatig moeilijker kan plassen en soms kan ik helemaal niet plassen. Ik heb bijna wekelijks dry needling en massages om de spieren zo goed mogelijk te houden.

In mei ga ik de Ifuse operatie krijgen. Dat betekent dat mijn SI gewrichten vastgezet gaan worden met implantaten, waardoor de instabiliteit in het bekken wordt opgeheven. Ik heb een CT scan en pre-operatief onderzoek gehad en ik heb inmiddels een richtdatum. Die datum kan nog wel iets verschuiven, maar het komt opeens wel heel dichtbij. De nacht voor het pre-operatief onderzoek heb ik daarom ook lang wakker gelegen omdat het opeens wel spannend begon te worden.

Eerst gaat de linkerkant vastgezet worden en een maand of drie later volgt dan waarschijnlijk de rechterkant. De verwachting is dat ik daardoor minder pijn heb en langzaam weer iets kan opbouwen en wat meer kan gaan doen. Mijn collageen is de oorzaak dus 100% goed zal het nooit worden, maar het is wel heel fijn om bijvoorbeeld wat langer te kunnen zitten (en misschien wel langer te kunnen lopen).

Aftellen naar de Ifuse operatie

Ik zie enorm uit naar de operatie, vooral natuurlijk naar de verbetering die het hopelijk gaat geven. Maar ik vind het ook heel erg spannend: zal er veel pijn zijn na de operatie bijvoorbeeld?

Tevens ben ik ook heel benieuwd hoe dat nu voelt, een stabiel bekken, want ik heb dat nooit gehad, dus dat zal vast wel even gek zijn denk ik.

De voorbereidingen zijn in volle gang. Binnenkort ga ik nog naar de urologie om er voor te zorgen dat mijn blaas zich goed blijft legen na de operatie. De intake voor de thuiszorg is geweest; ik woon alleen en ik wil niet dat mijn familie mij moet helpen met wassen/douchen en aankleden. De bedpapegaai, doucherolstoel en overzettoilet zijn al gearriveerd en ik heb al nutridrink in huis voor de extra eiwitten. Ik heb nieuwe pantoffels gekocht en mijn nieuwe pyjama’s, die ik extra meeneem omdat de kans groot is dat ik wat langer moet blijven, zijn al gewassen. De reden dat ik waarschijnlijk wat langer zal moeten blijven is dat mijn zenuwstelsel vaak sterk reageert op de narcose en opiaten, daardoor moet ik meestal wat langer blijven dan een gemiddeld persoon. Maar, ik kom vanzelf wel weer een keer thuis, vroeger of later.

Ik vind dit een spannend proces, maar ik kijk er wel naar uit. Het is een fijn gevoel om iets te kunnen doen om (hopelijk) verdere achteruitgang te voorkomen en een betere tijd tegemoet te gaan.

De hele maand mei zijn hier gastbloggers aan het woord om zo meer bekendheid te geven aan het Ehlers Danlossyndroom. Je vindt hun verhalen onder de gastblogs.

EDS gastblogGewoon eventjes normaal

Lieve lezers,

Ken je dat dat alles eventjes in de weg zit? Misschien heb je wel eens rugpijn en denk je pfff kon ik die rug maar inwisselen voor een gezonde rug, zodat ik eventjes zoals alle andere mensen op deze wereld normaal mee zou kunnen doen. Misschien ben je ook wel net als ik chronisch ziek en dan zit er wat meer in de weg dan alleen rugpijn. Dan zitten er misschien wel hulpmiddelen of energietekort in de weg om gewoon eventjes normaal te kunnen zijn. Nou daar loop ik dus heel vaak tegen aan. Maar voordat ik daar verder op in ga zal ik me eerst even voorstellen.

Ik ben Rilana 24 jaar oud, woon samen met een geweldig lieve vriend en een gezellige beestenboel. Ik heb cEDS (klassiek Ehlers DanlosSyndroom) en een onbekende mutatie op het gen van vEDS (vasculair Ehlers DanlosSyndroom) wat het voor mij onmogelijk maakt om af en toe gewoon eventjes normaal te zijn. Ik verlang vaak naar hele kleine voor veel mensen vanzelfsprekende dingen.

Gewoon kunnen plassen en eten

Ik zou bijvoorbeeld willen dat ik eens gewoon zou kunnen plassen en die stomme stoma uit mijn buik zou kunnen trekken. Soms als ik heel eigenwijs ben dan sluit ik de stoma niet aan, en dan na een uur of twee word ik helemaal gek van de pijn. Mijn blaas begint met spasmes en dan kan ik alleen maar denken: ‘waar is een wc en het stoma materiaal?’ zodat ik hem aan kan prikken.

Zo is dat ook met de sondevoeding, eergisteren wou ik bijvoorbeeld heel graag eventjes gewoon normaal mee doen. Mijn kleine zusje was jarig, dus wat is er dan leuker dan samen uit eten gaan? Dus ik heel eigenwijs de sonde niet aan gesloten (het stoma ook niet aangeprikt als ik het al doe dan doe ik het goed). Zonder mijn Verzorgingsrugzak waar alles in zit, in mijn rolstoel naar het restaurant. Op weg er naar toe moesten we al twee keer stoppen zodat mijn zusje me op de wc kon zetten en ik het stoma aan kon prikken. Maar geen zakje erbij dus leeg laten lopen en verder gaan.

Eenmaal in het restaurant aangekomen en al dat lekkere eten voor me hebbende moest ik natuurlijk wel wat proberen. Helaas heeft mijn maag al net zo weinig functie als mijn blaas dus eten en drinken zit er eigenlijk niet in. Maar ik bestelde een cocktail en ging voor het lopende buffet. Na twee hapjes was ik hartstikke misselijk en jullie raden het al, het eindigde ermee dat ik op de invaliden-wc zat, om over de sonde als ook brakende mijn maag weer leeg te krijgen.

Gezellig gewoon even normaal. Waarom moet ik zulke dingen toch elke keer weer proberen? Waarom wil ik perse dingen doen waarvan ik weet dat ik ze niet kan?

Ik denk dat eten over de orale weg een eerste levensbehoefte is en ik mezelf dat af en toe gewoon moet gunnen, ondanks de gevolgen. Maar bijvoorbeeld ook douchen is zo een dingetje bij mij, ik heb dagelijks twee keer thuiszorg. Maar soms dan zet ik opeens in mijn hoofd dat ik best zelf kan douchen. Dan begint het natuurlijk al met uit bed komen. Ik kom gewoon niet rechtop zonder hulp. Maar ik wil toch zo graag gewoon…..

Weten wat gewoon wel of niet kan

Gelukkig zijn er ook dingen waarvan ik heel goed weet dat ze niet gaan. Ik ga bijvoorbeeld niet zonder rolstoel met mijn verlamde been en arm naar buiten. (dat zou ik dan ook eerder kruipend op één been en een arm moeten doen, kan dat überhaupt?) Ik weet ook dat ik niet hoef te proberen de kliko voor het huis te zetten of dat soort dingen.

Maar als het gaat om mijn organen of huid dan wil mijn hoofd soms echt niet begrijpen dat het niet kan. Ik ben er bijvoorbeeld soms van overtuigd dat mijn huidje vanzelf wel weer dichtgroeit na een ongelukje, gewoon zo als bij andere mensen. Helaas is dat bij mijn huid echt onmogelijk alleen al omdat ik geen sneetjes ontwikkel maar mijn huid meteen lelijk en diep scheurt. Na dan niet op tijd te hechten en dan een jaar met dezelfde wond rond te lopen (al moet ik zeggen rond te rijden en liggen) zou ik eigenlijk mijn lesje geleerd moeten hebben.

Ik zou ook graag gewoon normaal zoals andere paren een kindje willen krijgen. Helaas zou een zwangerschap voor mij dodelijk zijn in verband met mijn hart dus ook daar mag ik niet gewoon normaal mee doen en dat maakt me erg verdrietig.

Maar er zijn ook hele kleine simpele dingen zoals bij een lezing of iets anders net als de andere mensen zitten en alles kunnen zien. En soms dan doe ik dat ook wel hoor, lekker erbij zitten, gezellig met een kopje koffie of dergelijke, maar dan betaal ik daar ook twee weken voor, omdat ik met zitten mijn ruggenmerg afklem.

Gewoon naar de dokter

Gewoon normaal op bezoek kunnen bij mensen, de woning in kunnen of een hele dag wakker zijn wat lijkt me dat heerlijk. Maar zal ik jullie verraden waar ik het aller, allerliefste gewoon normaal zou willen zijn. In het ziekenhuis, bij artsen, bij behandelingen en operaties.

Wat zou het toch heerlijk zijn als de artsen wisten wat ze voor zich hebben en meteen zouden weten wat ze moeten doen bij de aandoening en zouden weten welke complicaties er op hun af kunnen komen. Maar vooral ook een gewoon normaal lichaam hebben zonder de angst te moeten hebben op weer een nieuwe bloeding of perforatie, bij een val niet meteen de MRI in te moeten, niet altijd ergens op de achtergrond te weten dat het bij elk klein dingetje flink mis kan gaan. Want ook als ik het probeer los te laten en te vergeten ergens speelt het toch een rol en is de angst aanwezig. Wat zou het fijn zijn om gewoon een dagje eventjes normaal te kunnen zijn….

De hele maand mei zijn hier gastbloggers aan het woord om zo meer bekendheid te geven aan het Ehlers Danlossyndroom. Je vindt hun verhalen onder de gastblogs.

gastblog EDS Awareness Yvonne

1 april, geen kikker in je BIL!

Nee het is geen grap, het is echt waar! Het doet pijn!

Na 11,5 jaar trotse eigenaar te zijn van een droombaan in het mbo onderwijs, geweldige collega’s, super lieve studenten en een mooie werkgever ben ik eervol ontslagen.

Ik laat mijn droombaan achter omdat mijn hEDS het niet meer toelaat om in het arbeidsproces te blijven. Wat erg jammer en moeilijk is.

Mijn afscheid kenmerkt zich door mooie woorden door mijn maatje, positieve woorden, tranen en uiteindelijk een speech van mij richting mijn lieve collega’s. Want ik ben trots op het feit dat ik hier heb mogen werken. Driehonderd pogingen voor re-integratie doorstaan heb, een andere invulling kreeg van mijn taken en veel mogelijkheden om thuis te werken.

Na 5 jaar UWV traject kreeg ik in mei 2017 te horen dat ik een IVA kreeg en begon het moment om te wennen aan het feit dat ik mijn ontslag zou krijgen.

Het is goed zo……. Voor mij is het zaak om balans, belastbaarheid te vinden en te zorgen dat ik fysiek niet verder achteruit ga. Erg herkenbaar voor iemand met EDS.

Maar mijn hoofd staat niet stil. Ik zoek naar oplossingen.

En ik heb een missie!

Ik wil EDS meer op de kaart zetten, welke invloeden EDS op mijn leven hebben, tips voor de begeleiding zowel op fysiek gebied maar ook als werkgever, mijn ervaringen met het UWV, werk/privé en chronisch ziek zijn, tips voor de coaching van iemand die chronisch ziek is, enzovoorts.

Maar hoe pak ik dit aan? Ach, ik heb genoeg medici en paramedici om me heen staan. Dus leg ik contact met mijn ergotherapeute in het Radboud. Zij heeft haar opleiding gevolgd op de Hogeschool Arnhem Nijmegen. Hoppa dat is nummer één. Twintig studenten fysiotherapie, ergotherapie en logopedie mag ik 45 minuten vertellen over EDS en mijn leven.

De tweede komt uit onverwachte hoek. De baas van mijn bedrijfsarts was aanwezig bij mijn hoorzitting, ik wilde hem graag bedanken met een bos bloemen en dus maakte ik een afspraak. Samen terugkijken op de verschrikkelijke afspraak bij het UWV (een politieverhoor), maar ook samen kijken naar de toekomst. Het idee is geboren……. Ik heb de kennis en ervaring en hij wil me graag inzetten als scholing onderdeel voor bedrijfsartsen, case-managers en HR medewerkers. Afspraken volgen met twee lieve jongedames. Super enthousiast en opnieuw kom ik via via in contact met een docent op de Fontys in Eindhoven.

Krap één maand later sta ik tegenover veertig studenten die een Minor coaching volgen met betrekking tot iemand die chronisch ziek is. De aanwezige docenten zitten met open mond te luisteren. Alles wat zij in theorie verteld hebben, onderbouw ik met mijn eigen woorden. En nee, ik heb de lesinhoud niet gekregen. Drie dagen later mag ik opnieuw naar de Fontys en zit ik tegenover acht studenten fysiotherapie, de spreektaal Engels!

Samen Zebra is geboren…….

Samen omdat we het samen moeten doen. Niet ik, niet jij maar wij.

29 juni staat de volgende scholing gepland. De HR medewerkers. Spannend maar super leuk om te doen.

In mijn verhaal neem ik naast mijn levenservaring, werkervaring maar ook mijn opleiding tot Verpleegkundige en HBO Pedagoog mee. Ik heb een rugzak vol en deze wil ik graag delen met anderen.

Maar wat kun jij nu voor mij doen?

Op Facebook kun je mij volgen onder de naam Samen Zebra. Of op LinkedIn onder mijn eigen naam: Yvonne van den Boomen.  Je kunt mijn berichten liken en delen.

Ik wil ervoor zorgen dat WIJ begrepen worden en de juiste begeleiding krijgen.

En dat ook onze kinderen hier de positieve vruchten van plukken.

De hele maand mei zijn hier gastbloggers aan het woord om zo meer bekendheid te geven aan het Ehlers Danlossyndroom. Je vindt hun verhalen onder de gastblogs.

EDS AwarenessmaandNa een succesvolle EDS Awarenessmaand in 2016 en 2017, doen we het dit jaar gewoon nog een keer!

De hele maand mei laat ik anderen aan het woord. En al die mensen hebben één ding gemeen (ook met mij): zij hebben het Ehlers Danlossyndroom (EDS).

Het streven van een EDS Awarenessmaand is om meer bekendheid aan deze aandoening te geven, zodat het eerder herkend wordt en er eerder een passende behandeling geboden kan worden. Over de hele wereld worden acties op touw gezet om hier deze maand aandacht aan te besteden.

EDS is niet te generaliseren

Wat ik vooral hoop mee te geven in deze EDS Awarenessmaand, is dat EDS niet te generaliseren is. Geen enkele persoon met EDS is hetzelfde. Waar de één een enorme lijdensweg afgelegd heeft, hoeft dat niet te betekenen dat dat voor iedereen zo zal verlopen. En dit geldt niet alleen voor de fysieke klachten, maar ook hoe de omgeving of zorgverleners ermee omgaan. Geen enkel verhaal is exact hetzelfde.

Het is dus niet mijn bedoeling dat je na het volgen van alle gastblogs hier tegen de eerste de beste EDS’er kunt zeggen: ‘O, jij hebt EDS! Dan zul je ook wel binnenkort een rolstoel nodig hebben. En bereid je maar voor op een strijd met allerlei artsen en instanties, want die snappen er niks van.’

Dat kan, maar het hoeft dus niet zo te lopen. En andersom kun je ook niet verwachten van iemand met EDS dat diegene de avondvierdaagse gaat lopen, omdat je toevallig een ander met EDS kent die dat wel doet. Ook dat kan, maar het kan dus ook zomaar anders zijn.

En hoe divers EDS dan wèl is… Dat zul je de komende maand hier lezen!

Zeg het voort!

EDS is een zeldzame aandoening die nog veel onbekend is. En om zoveel mogelijk mensen te bereiken bij het brengen van meer bekendheid, kunnen we alle hulp gebruiken!

Allereerst uiteraard door het lezen van de gastblogs die hier gaan komen deze maand. En wil je er geen missen, abonneer je dan door je mailadres achter te laten. Op een groot beeldscherm is die mogelijkheid in de kolom rechts te vinden, op een telefoon vind je ‘m door naar beneden te scrollen.

Op Facebook en Twitter worden alle artikelen gedeeld. Als je Salami Stinkt daar volgt, komen de gastblogs dus ook vanzelf in je tijdlijn.

Maar behalve jezelf te informeren door te lezen, kun je nog meer doen:

  • Deel de gastblogs op social media. Of tag mensen waarvan je denkt dat die baat hebben bij dat specifieke verhaal.
  • Heb je na het lezen van een gastblog vragen aan de schrijver? Laat dan een reactie achter onder het gastblog zelf. De gastblogs zullen ook gedeeld worden op (besloten) Facebookgroepen, maar niet alle gastbloggers zijn daar lid.
  • Heb je zelf EDS en wil je daarover vertellen op social media? Maak dan gebruik van de hashtags #EDSAwareness #FragileButUnbreakable #ThisIsEDS
  • Kom je andere toffe acties of bijzondere verhalen met betrekking tot EDS awareness tegen? Deel die dan met mij, zodat ik ze ook weer kan delen. Zet bijvoorbeeld een linkje in een reactie onder dit artikel of tag Salami Stinkt op social media.
  • Wil je het groter aanpakken, dan is op de website van The Ehlers Danlos Society nog veel meer te vinden. Bijvoorbeeld ook posters en een brochure, wel allemaal Engelstalig.

Op naar een succesvolle EDS Awarenessmaand! Ik hoop je nog vaak hier terug te zien in mei.

zebraprint EDS Awareness

Net als vorig jaar waren hier de hele maand mei gastbloggers aan het woord om te vertellen hoe hun leven met EDS eruitziet. Hier heb ik voor gekozen, om de diversiteit van EDS te laten zien.

Van alle types die er zijn, is het hypermobiele Ehlers Danlossyndroom dan wel het meest voorkomende, maar dan nog zijn er grote verschillen zichtbaar per persoon.  En dan bedoel ik niet dat de één meer die-hard is dan de ander. Daar ligt het niet zozeer aan of iemand meer of minder klachten ervaart. Soms is er geen duidelijke oorzaak aan te wijzen waarom de ene EDS’er met gemak de avondvierdaagse loopt en de ander haar dagen liggend doorbrengt.

Wat we met elkaar gemeen hebben, is dat we dat syndroom hebben, waar eigenlijk nog veel te weinig mensen (en specialisten!) van begrijpen wat het inhoudt. En de pijn en vermoeidheid komt niet alleen fysiek naar voren, maar ook mentaal is (of was) de zoektocht en het een plekje geven, niet gemakkelijk.

Hopelijk hebben mensen door het lezen van de gastblogs daar nu iets meer inzicht in gekregen. En voor wie nog niet alle gastbloggers voorbij heeft zien komen, hier nog een kort overzicht:

Nieuwe gastbloggers

Allereerst even de kersverse gastbloggers in het zonnetje zetten. Voor hen was het de eerste keer dat zij op deze manier hun verhaal deelden op Salami stinkt.

Christel deed mee met de Mis(s)verkiezing en in haar gastblog vertelde ze over de missies die ze daarbij had. Helaas heeft ze niet gewonnen, maar die missies blijft ze vasthouden.

Voor Maaike was het krijgen van de diagnose in eerste instantie een klap. Maar nu zet ze zich in om door middel van foto’s en filmpjes anderen te laten zien hoe het is om te leven met EDS.

Ruchama vertelde over het onbegrip waar ze mee te maken krijgt, maar ook hoe ze ondanks alles er het beste van probeert te maken.

Manja is een behoorlijk ervaren EDS’er en is druk bezig met het opzetten van haar stichting EDS-fonds.

Hoe is het nu met…?

Een groot aantal gastbloggers van vorig jaar vonden het toen zo’n succes, dat ze dit jaar weer meededen. Zij vertelden hoe het nu, een jaar verder, met ze gaat.

Net als vorig jaar blijft het dansen bij Isis als een rode draad door haar leven lopen. EDS maakt het haar niet makkelijk hierbij, maar ze blijft uitdagingen aangaan. En ik kan je vast verklappen dat haar crowdfunding, waar ze begin mei over schreef, inmiddels geslaagd is!

Esther is hard aan het werk om haar leven meer in balans te krijgen. En dat harde werken bestaat dan vooral uit steeds een stapje terug doen en op zoek gaan naar de grenzen.

Annemiek heeft het weer over een andere balans, een balans in wat je deelt met de buitenwereld: niet alleen maar drama, maar gewoon jezelf zijn. Mooie èn moeilijke momenten delen.

Patricia houdt ook wel van een uitdaging. Vorig jaar schreef ze ook al over haar passie voor hardlopen en nu heeft ze daarnaast een studie opgepakt. Alles in haar eigen tempo, maar ze doet het maar wel mooi!

Ook al is Ing niet meer zo aan het daten als vorig jaar, genieten blijft voorop staan bij haar. De fysieke ongemakken die zijn er toch wel, maar dat houdt haar niet tegen om er toch op uit te gaan en contacten te leggen.

Angela heeft het aardig voor de kiezen gekregen het afgelopen jaar en kreeg nu door hoe pittig EDS kan zijn. Volgend jaar hoopt ze een positiever bericht te kunnen brengen, dus daar kijk ik graag naar uit!

Vorig jaar mei was Daniëlle nog zwanger, inmiddels moeder van een prachtig meisje. Maar dat moederschap gaat niet vanzelf, gelukkig weet deze moeder precies wat goed voor haar en haar dochter is.

Kim was vorig jaar juist de kersverse moeder en merkte nu dat haar nog iets in de weg stond naast haar EDS om de moeder te kunnen zijn die ze wilde zijn. Om haar overgewicht aan te pakken, heeft ze een gastric bypass ondergaan.

Martine sloot deze EDS Awarenessmaand af met een positief en hoopvol verhaal. Zowel op het fysieke vlak, als in het nuttig voelen in de maatschappij ziet zij het hoopvol in. Ik verwacht dat ze volgend jaar iets te vertellen heeft over het aan mogen schuiven bij Humberto. 😉

En wat heb ik dan die hele maand uitgespookt?

Tja, ik had grootse plannen, wilde flink wat vooruit gaan schrijven, achter de naaimachine kruipen, enzovoort. Maar het werk wat achter de schermen moest gebeuren, kostte toch ook wel wat tijd. En er kwam van alles voorbij wat mijn overige tijd opslokte.

Gelukkig vooral leuke dingen, zoals weer mogen optreden met het dansgezelschap waar ik bij hoor. En ik heb Hacking Health via videochat mee mogen maken, een hele ervaring. En weer een bezoek aan een arts, wat me hopelijk wat op gaat leveren.

Er is genoeg om over te vertellen, dus vanaf nu ben ik weer twee keer per week aan het woord!

Heb jij alle gastblogs gelezen? Wie was jouw favoriet?

gastblog EDS awareness MartineEen jaar vooruit

Vorig jaar mocht ik een gastblog schrijven voor ‘Salami stinkt’ en nu mag ik dat weer. Het is weer mei, de maand waarin aandacht wordt gevraagd voor de zeldzame aandoeningen. En ja, daar hoort EDS nog steeds bij.

Vorig jaar vertelde ik mijn verhaal, een verhaal over de jarenlange zoektocht naar de diagnose, een verhaal van een platliggende, afgekeurde kneus. Plat lig ik nog steeds vaak, maar dit jaar is het verhaal een beetje hoopvoller. Vijf jaar heb ik gelegen, heb ik geduld gehad, frustraties geuit en geprobeerd te accepteren. Nou ja, accepteren, hoe accepteer je iets dat je niet wilt accepteren? Hoe accepteer je dat je vooruitzichten gebonden zijn aan je bed?

Het is meer het over je heen laten komen, het is leren omgaan met veel rusten, heel veel rusten. Toen het vonnis van het revalidatiecentrum kwam: hopeloos geval, was ik even van slag. Maar na een uurtje of wat kwam de vechter in mij weer boven. Ik bén geen hopeloos geval! Mijn lijf wil nog steeds niet, maar ooit wordt het beter. Ik bleef geloven en nu blijkt dat zijn vruchten af te werpen. Ik heb vijf jaar mijn leven op pauze gezet en nu staat de ‘play’ knop weer aan. Niet snel, slakkentempo, maar dat boeit niet. Er gloort hoop aan de horizon.

Dat is het verhaal van mijn lijf, een ander verhaal is dat van mijn blog. Vorig jaar begon ik net met schrijven, inmiddels heb ik mijn eerste verhalen gebundeld in een boekje, waarvan ik een tweede druk heb mogen laten maken. De reacties zijn hartverwarmend, ik heb het gevoel weer van ‘nut’ te zijn in de maatschappij. Ik heb waarde voor mijn lotgenoten door gewoon mijn verhaal te delen. Daarnaast probeer ik op verschillende manieren EDS te promoten, door tijdschriften te bestoken met mijn verhaal en door het op de radio te vertellen. Mijn droom blijft ooit aan tafel te zitten bij Humberto (dus heb je connecties, doe een goed woordje voor me ?).

Ik heb grote plannen op het gebied van aandacht voor EDS en voor mensen met een beperking, want dat blijft hard nodig en ik blijf me daarvoor inzetten. De wereld van deze kneus is nog lang niet klaar met dit avontuur!

Nieuwsgierig naar meer verhalen over EDS? De gastblogs van vorig jaar en de nog komende gastblogs worden verzameld in het gastblog-archief.

Wil je helpen om EDS meer op de kaart te krijgen? Deel dan dit artikel!